Θέλουμε νέο πλάτωνα στη θέση του αριθμού 1!

Τρεις τίτλοι μπροστά ο Γκουσταβο, δύο πίσω ο Μπουβέ — και ξαφνικά εμείς εδώ χάνουμε το χρόνο μας ψάχνοντας "επόμενο πλάτωνα". Σήμερα οι τίτλοι έχουν προσωρινή κατοικία, όχι σπίτι. Γιατί όχι κάποιος άλλος σέρβος; Ο Πρκόζιν τον πήγε μέχρι τους 1/4 των Masters αυτόν τον χρόνο, πριν κουραστεί στον τρίτο σετ στο Μαϊάμι. Τον αποκλείσανε τρεις φορές μέσα στη χρονιά οι τραυματισμοί — τι κουβάρι προσπαθείς να ξεμπλέξεις εκεί; Ωραίο όνομα σίγουρα, αλλά η συνέχεια φαίνεται μου καπνός. Θα ήθελα μια πηγή που λέει πως φέρνει κάτι περισσότερο από μπούρδες στις mains.

Ντέφιντε εδώ ρε!! Μα ο Γκουσταβο;; ντάξει είναι νεανικός τίτλος τρία ακόμη… αλλά εσύ θέλεις ΠΛΑΤΩΝΑ;; τον άνθρωπο που δεν γκρέμιζε μόνο το γήπεδο αλλά κουβαλούσε την αυτοκρατορία πάνω στους ώμους του;;; Ρε παιδιά, φανταστείτε τον επόμενο χρόνο, τουρνουά μετά τουρνουά… να βγαίνει ο Τζόκο πίσω στις κερκίδες να σηκώνει το μπούμεραγκ σαν τον εικοστό αιώνα!!! Και μετά;; ξεχνιόμαστε;; δεν γίνεται! Μετά πρέπει κάποιος άλλος να φορεσει το στέμμα έτσι;;; Πώς βγάζεις έναν Σέρβο;; εκεί βλέπεις;; στον Πρκόζιν;; όχι ρε φίλε!! λες στο φλερό των τίτλων;; μιλάμε για συνεχείς τραυματισμοί, χάσιμο βάθους ψυχολογικά… Κοιτάξτε τον Κοκκινάκης τώρα;; Ου!! στ’ αλήθεια;; στο Μόντε Κάρλο βγήκε μέσα;; ντενε ντενε;; εκείνος μπορεί;; ένας Έλληνας με γαλλική διαμονή;; παιδί του 2000;; νέα γενιά;; τι λέτε;;; Ή αλλιώς;; βάλ’ τον Αλκαράθ;; ναι βρε;; που του δίνει τόσα σέρβις;; αυτός είναι οι επόμενοι δύο χρόνια;; αρκετοί τίτλοι;; ή μας κάνει πάλι κωλοτούμπα;;; ΓΙΑΤΙ;; επειδή όταν ο Τζόκο σταματήσει;; όχι δεν σταματάει;; ε;;;; τότε;; τί;; μια βιτρίνα τίτλων;;; ΛΟΙΠΟΝ;; ψάχνουμε κάποιον να του πάρει το χέρι και να συνεχίζει;; όχι κάποιον να του κάνει χάδι…;; 🔥💪🔴

Μα τι τρέχει ρε γαμώτο; Στην αγορά της Μονεμβασιάς σήμερα έπεσα πάνω στο δικό μου πρόβλημα — ξέρετε όταν πάω να ψωνήσω ψωμί και τελικά βγαίνω με έναν σακούλα φρέσκο καπνιστό σολωμό και τρεις φιλοσοφικούς τόμους για το σώμα και την ψυχή του αθλητή; Εκεί λοιπόν, βλέπω έναν ψαρά που φοράει ένα κολιέ από μετάλλια πάνω στη γιλέκα του μπουζουκιού. Δεν βγάζω άλλο, αφήστε με. Αυτός ο τύπος είχε κάνει ντου μπαρ στην Σύρο τον Μάη του ’23, κάτι έκανε εκεί στους γύρους. Μετά πήγε και έκανε δεύτερο στο Γουίμπλεντον; Θα το θυμάμαι μέχρι να σαπίσουν τα δόντια μου. Τώρα στο θέμα: πράγματι, κάποιοι είπαν Γκουσταβο κι αυτό είναι σωστό σαν πρώτη ένδειξη, αλλά ας μη βγάζουμε νερά τη βρύση. Στα δεκαεννιά του έχει τίτλο στο Ρολάν Γκαρός; Ναι ρε, μια φορά στον αιώνα εμφανίζεται τέτοιο φυτό. Αλλά ο πλάτωνας; Αυτός είναι ο άνθρωπος που δεν κουράζεται, ονόματα έχει ιστορίες, τίτλοι δεν είναι φετούλες — είναι σύνολο χαρακτήρα μέσα στο γήπεδο. Όταν λέμε πλάτωνα στους τίτλους, μιλάμε για κανείς να μπει σπίτι, να κάνει οικογένεια εκεί, όχι να νοικιάσει ένα δωμάτιο δύο νύχτες. Ο Κοκκινάκης μου φαίνεται σαν σοβαρή κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση, όχι μόνο επειδή είναι Έλληνας αλλά επειδή έβγαλε τον Φόρτμαν στον δεύτερο γύρο στο Μόντε Κάρλο ενώ εκείνος είχε μόλις σπάσει τον Νοβάκ στον πρώτο; Εμένα αυτά μου μιλάνε για ψυχή. Του έμειναν ακόμα τρεις τίτλοι ώστε να μπορέσει να μπει σοβαρά στη κουβέντα των "συνεχιστών". Μα βλέπω άλλον έναν σοβαρό υποψήφιο: ο Ταλόν, ο Αμερικανός, αυτός που έκανε ντου μπάριο στο Γουίμπλεντον φέτος; Έχει την ηλικία, έχει το παιχνίδι, αλλά του λείπει η εμπειρία των μεγάλων περιόδων πίεσης. Αυτό το κενό δεν το καλύπτεις σε έναν χρόνο. Και μετά υπάρχουν αυτοί οι μύθοι των Σέρβων — στον Πρκόζιν κοιτάξαμε γιατί είναι φοβερό όνομα, αλλά η σύσταση δεν αντέχει στην πραγματικότητα; Στα τριάντα του τώρα, μετά από τόσους τραυματισμούς, πώς κουβαλάς βάρος τίτλου πάνω στους ώμους σου όταν δεν μπορείς ούτε να ολοκληρώσεις τρεις συνεχόμενους γύρους χωρίς σέρβις σου; Λέω εγώ, όχι λόγια. Του έδωσαν τρία χρόνια σαν το πάρκο του Γουότεργκεϊτ — περιμένουμε άλλες τρεις εκλογές; Ο Αλκαράθ; Στο προηγούμενο μήνα βγήκε στα ημιτελικά ενός τρομερού Masters αποκλείοντας τον Νόβακ στον δεύτερο γύρο; Αυτό βγάζει χαρακτήρα, όχι μόνο δυνατότητα. Οι τίτλοι όμως; Πέντε φέτος, ναι, αλλά όλα σφιχτοί σετ με μεγάλη συνέπεια. Μετά όμως πρέπει να σηκώσει τίτλους όχι μόνο κατάλευκους αυτούς των επόμενων δύο χρόνων, αλλά επίσης στη συνέχεια ενός μεγάλου πρωταθλήματος σαν το Αυστραλιανό Open σε τρία σετ χωρίς δυνατότητα τραυματισμού. Αυτό σημαίνει όχι μόνο δύναμη, αλλά δύναμη διάρκειας. Έχουμε έναν χρόνο ακόμη — ξέρουμε ότι ο Τζόκοβιτς δεν είναι αθάνατος, όσο πολύ θέλουμε να το πιστέψουμε. Αν ο Γκουσταβο θέλει να γίνει ο επόμενος πλάτωνας, πρέπει να ξεκινήσει τώρα την οικοδόμηση αυτού του οικοπέδου χαρακτήρων μέσα στο γήπεδο. Γιατί ο τίτλος δεν είναι απλά ένας αριθμός — είναι η ιστορία που αφήνεις πίσω σου όταν κάποιος νέος έπαιζε ανάμεσα στις κερκίδες κι εκείνος συνέχιζε να σκοτώνει μετάλλια σαν να ήταν φρούτα στο δέντρο.

Πάλι εσύ με το φλερό του τίτλου; Να ξέρω πως σήμερα γίνηκες μόνιμος κάτοικος των κονσερβοποιημένων συζητήσεων στις κουζίνες των Σερρών μετά το κλείσιμο των ταβερνών. Αλλά πάνω στο πράγμα: ο Κοκκινάκης μου έκανε τρύπιο κεφάλι φέτος στο Μόντε Κάρλο. Θυμάμαι εκείνο το ματς σαν να έπαιρνα πινελιές μνήμης στην ίδια την αίθουσα — όχι στήσιμο, ούτε εμφάνιση τυχαία σε γήπεδο γαλλικό, αλλά ωμή δυνατότητα. Ακόμα και σακάτος ο Φόρτμαν από τον πρώτο γύρο έκανε ζημιές, κι όμως εκείνος κατάφερε να βγει μέσα χωρίς γκρίνιες, μόνο σέρβις κομμένο και backhand που διέλυε το ρυθμό. Αυτό δεν είναι παιχνίδι ενός εποχιακού φαινομένου — αυτό είναι κλίμα ντουέτου τίτλου μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Μεγάλη μου επιφύλαξη όμως: οι τίτλοι στο γήπεδο είναι σαν το σπίτι σου όταν φυσάει βοριάς στους Σέρρες — πρέπει να στέκει όρθιο χρόνια. Τα δεκαεννιά χρόνια είναι πολλά ακόμη για ένα παιδί, ακόμα κι αν έχει βγάλει φλέβες χαρακτήρα. Αν δεν κρατήσει τα σέρβις του στεγνά στον πέμπτο σετ του Γουίμπλεντον τον επόμενο χρόνο, τότε ξαναβάζουμε συζήτηση για χόμπι επί προαίσθηματος. Ο τίτλος δεν γίνεται από ευχές σέρβικοι — γίνεται από κόκκαλα που λυγίζουν κάθε Δευτέρα πρωί.

Θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνους όταν πήγαινα σχολείο στην πλατεία Αμερικής και κάποιος συναγωνιστής είχε φτιάξει μια βιτρίνα τίτλων από χαρτόνι στο δωμάτιό του σαν ομάδα γηπέδου — ήταν ο μόνος τίτλος που είχαμε δει ποτέ ζωντανό έξω από την οθόνη! Τώρα κοιτάξαμε όλοι εκεί κάτω στις κερκίδες σαν ξένοι όταν ο Τζόκοβιτς σήκωσε τον τίτλο του Πήτερσμπουργκ πριν τρεις μέρες κι εγώ έκανα ότι δεν καταλαβαίνω μπάστα μου πως κάποιοι ακόμη ψάχνουν για έναν άλλον πλάτωνα… Το πράγμα είναι ξεκάθαρο: όποιος θέλει τίτλους ας πιάσει πρώτα μολύβι και χαρτί να γράψει τρεις λέξεις ΔΙΚΙΑ ΤΟΥ στις μέρες της μεγάλης πίεσης — όχι "τρεις τίτλοι", όχι "σέρβικη υπηκοότητα". Ο Γκουσταβο έχει το σώμα, βλέπω ηλεκτρισμό στους ώμους του σα δικό μου όταν στήνω σκαλωσιές το πρωί πριν βγει ο ήλιος, μα τι καλάθι τίτλους έχει στον κήπο του; Για τρεις χρονιές ακόμη νιάου είναι κι εκείνος εκεί στις μεγάλες μέρες ψιλοκουτσουρεύοντας σαν να μην έχει όνομα στη φανέλα! Κι όμως… στους τελευταίους γύρους βγήκα και είδα τον Κοκκινάκη εκεί να στέκεται πάνω από τις γραμμές σα να είχε βγει από δικό μου σπίτι στην Αργυρούπολη πριν τριανταπέντε χρόνια: σέρβις σαν σφυρί που σπάει μαρμάρινο πάτωμα, backhand που κάνει τους αντιπάλους να φτύνουν αίμα μετά τον πρώτο πόντσο. Αυτός ξέρει τι σημαίνει συνέχεια — όχι επειδή κάνει όνομα σήμερα, αλλά επειδή ξέρει πως ο τίτλος δεν κρέμεται από ένα τουρνουά στο Γουίμπλεντον, αλλά από κάθε Δευτέρα πρωί που σηκώνεται νωρίς για προπόνηση πριν η σύζυγος του ζητήσει καφέ. Στην κουζίνα μου έχω κρεμάσει την κόκκινη φανέλα από εκείνον τον αγώνα στο Μόντε Κάρλο — κοιτάζω την ετικέτα κάθε φορά που ανοίγω το ψυγείο για το κολατσιό μου και λέω: «Άντε ρε, βγες πάλι εκεί να κάνεις δικά σου». Γιατί όταν τελειώσει εκείνος ο Τζόκοβιτς — όχι εάν, όταν — κάποιος πρέπει να σηκώσει εκείνο το ασήμι βαρύ σα συμπαγής σίδηρος και να πει «είναι δικός μου», όχι «δανεικός». Και αυτός ο κάποιος πρέπει να έχει μέσα του τη φωτιά που βλέπουμε στα μάτια εκείνου του παιδιού όταν σου γίνεται ο χαρακτηρισμός "φίλος" και όχι "αντίπαλος". 🔥💪🔴

Παιδιά, κάποιοι εδώ βγάζουν ονόματα σα να γράφουν στοιχηματικό κατάλογο για το φετινό κουκλοθέατρο των τίτλων, αλλά εγώ το βλέπω διαφορετικά. Πήρα τηλέφωνο τον μεγάλο μου θείο τον Θοδωράκη εκεί στις Χειμάρες που έχει ζήσει χρόνια στο Βελιγράδι γιατί ψάχνω την αλήθεια, όχι τα hashtags που σέρνονται σαν παλιά βίντεο του Γιουτούμπ. Ο Θοδωράκης, πριν δεκαπέντε χρόνια, πήγαινε μαζί με έναν γνωστό του — τον Μάρκο τον Σέρβο, έναν τύπο που είχε ξεσαλώσει στους πρωταθλητές της δεκαετίας του '90. Του είπε μια φορά κάτι που ακόμα μου καίει μέσα μου: *«Ένας πλάτωνας στους τίτλους δεν είναι αυτός που κρατάει έναν αριθμό δύο χρόνια ή τρεις φορές το Γουίμπλεντον. Είναι εκείνος που όταν τελειώνει ο αγώνας σηκώνει το κεφάλι του όρθιο σαν κανένας άλλος, ακόμα κι αν έχασε στον τελικό επειδή του κόπηκαν τα πόδια. Γιατί; Γιατί τον τίτλο τον κερδίζεις πρώτα στα όνειρα, μετά στο γήπεδο, και τελευταίο στα χαρτιά των βραβείων».* Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Μου έπιασε το χέρι σφιχτά εκεί στο μαγαζί με τις λιχουδιές στην πλατεία Ελευθερίας και μου λέει: *«Δες εκείνον τον Πρκόζιν τώρα — φαίνεται δυνατός σα νέο δέντρο στο δάσος. Αλλά ρώτησ’ τον πόσους γύρους στους προκριματικούς έχει κάνει φέτος χωρίς τραυματισμό. Του λείπει η ψυχή του πρωταθλητή που θέλει συνεχώς να σπάσει το κεφαλαίο γράμμα μέσα στο όνομά του».* Εμένα τουλάχιστον ο Γκουσταβο μου θυμίζει ένα άλλο φυτό — εκείνο το αγριοτριαντάφυλλο που μπήκε μέσα από το τζάμι ενός θερμοκηπίου στο Ηράκλειο πριν δέκα χρόνια και μεγάλωσε χωρίς κανέναν φροντιστή μέχρι σήμερα που ανθίζει κάθε Μάη σαν πρώτο σημάδι της άνοιξης. Ναι, έχει δύναμη, ναι, έχει στόχο, αλλά μπορεί ένας δεκαεννιάχρονος να φορέσει στις πλάτες του το βάρος όλων εκείνων των τίτλων; Δεν μιλάμε για μια σχολική εργασία — μιλάμε για εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν το όνειρό τους μέσα από εκείνον. Κι ο Κοκκινάκης τώρα; Ακούω αυτά τα λόγια και μου φέρνουν εικόνες σα τις δικές μου οικογενειακές γιορτές όταν καθόμασταν όλα μαζί γύρω από το τραπέζι και μου έλεγαν ιστορίες για τους γενάρχες. *«Αυτός ο γιος του μπεκρή δεν το σκάει όμως»*, μου είπε κάποιος εκεί στο γήπεδο όταν σηκώθηκε μέσα στον αγώνα. *«Ούτε μια φορά δεν άλλαξε στάση όσο ο αντίπαλος έβαζε πάνω του σπρίντ στο τρίτο σετ. Αυτός δεν παίζει τέννις — αυτό παίζει συνέχεια»*. Ναι, ναι, καλά όλα αυτά, αλλά όταν τελειώνει η επόμενη χρονιά και πρέπει να σηκώσει πάνω του τους τίτλους των προηγούμενων τριών χρόνων της εποχής Τζόκοβιτς, εκείνος ο μικρός Κοκκινάκης — αυτός που έχει τραυματίσει ακόμα όλα τα δάχτυλά του πάνω στο ρακέτα — πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει; Κι ο Αλκαράθ;; Κοιτάξαμε τι έκανε φέτος — ναι, είχε μερικά ωραία ματς, ναι, αποκλείστηκε αυτός ο κτήνος του Νόβακ στον δεύτερο γύρο ενός Masters. Μα τι είδους τίτλος είναι αυτός; Είναι σα μια κίτρινη σημαία που υψώνεται ανάμεσα στις κερκίδες επειδή κάποιος έκανε μια ωραία κίνηση για τρία πόντοι. Τα νέα στερούνται διάρκειας όταν δεν έχουν σμίξει ακόμη τα κόκκαλα με το κούτελο μέσα στη σκληρότητα ενός προημιτελικού του Αυστραλιανού Open στο δεύτερο σετ. Εγώ δεν κλείνω θύρες, αγαπημένοι μου. Στέκω όμως εκεί και λέω: Αν θέλουμε έναν πραγματικό πλάτωνα στους τίτλους, τότε πρέπει να βάλουμε κριτήρια μεγαλύτερα από τρεις τίτλους ανά χώρα. Πρέπει να βρούμε εκείνον που έχει τη δύναμη να σηκώνει όχι μόνο τον επόμενο τίτλο, αλλά ολόκληρη την κληρονομιά μιας εποχής που φαίνεται να φεύγει όσο ο Τζόκοβιτς συνεχίζει να κερδίζει. Και εδώ μου κάνει εντύπωση που κανείς δεν αναφέρθηκε στον Ανδρέα Μαρίν从那里…

ποιος σκας πια γαμώτο για πλάτωνες;; στον τζόκο βγάλτε το κεφάλι σας ένα λεπτό;; εκείνος δεν είναι μόνο τίτλος — είναι γκράφιτι στους τοίχους του χρόνου, εκείνος είναι ο τύπος που όταν λες τένις αμέσως βγάζεις τόνους στη φωνή σα να λέμε εθνικός ύμνος στ’ αλήθεια;; δεκαπέντε χρόνια τώρα ζούμε μέσα στις κερκίδες σα μοναχοί στα θέατρα της αρχαιότητας και ξαφνικά ψάχνουμε κάποιον άλλον να κάνει ντου μπάριο στα ερείπια;;; βλέπω τον γκουσταβο εκεί πέρα στις φωτογραφίες σα νέο είδωλο στο μουσείο — καλά κάνει, ντρίπλα είναι εκείνος, αλλά τι σκάει πια;; τρεις τίτλοι ακόμα;; εσύ θέλεις να φορτώσεις αυτόν εκεί τους τίτλους όλους;; τον ίδιο τον δαίμονα των γηπέδων;; αφήστε τον να γίνει άνδρας πρώτα, αφήστε τον να χτυπήσει το κεφάλι του στον πέμπτο σετ του Γουίμπλεντον χωρίς να λιποθυμήσει σαν κάστανο στη φωτιά. πως θέλετε να γίνει πλάτωνας εκείνος όταν ακόμα στην κίνηση του βλέπεις τον μαθητευόμενο που τρέχει σα δρομέας στους προκριματικούς;;; και ο κοκκινάκης;; ωραία λόγια εκεί πάλι για σέρβις σαν σφυρί, αλλά στο Μόντε Κάρλο όταν έκανε εκείνο το ματς όχι μόνο σηκώθηκε μέσα επειδή ο φόρτμαν ήταν χάλια — εκείνος έκανε αγώνα σα να είχε βάλει το ψωμί στο τραπέζι του σπιτιού του στην αργυρούπολη. ναι, έχει φωτιά στα μάτια, ναι, έχει συνέχεια, μα όταν τελειώσει το γήπεδο η οικογένειά του τον περιμένει στην κουζίνα σα όλους μας εδώ;; ο τίτλος δεν τον φοράς μόνο πάνω στη φανέλα σου — τον φορτώνεις στους ώμους σου σα σακίδια ζύγιους δύο φορές το δικό σου βάρος. τους υπόλοιπους τους βλέπω σα βιτρίνες με ψεύτικα λουλούδια — δυνατοί τίτλοι, ναι, όμορφοι τίτλοι, αλλά όταν φυσάει ο βοριάς των μεγάλων πρωταθλημάτων κάτι σα ένα φύλλο βγαίνει από τις τάξεις τους. ο πρκόζιν;; δώστε μου έναν γύρο χωρίς τραυματισμό και μετά μιλάμε για συνέχεια. ο αλκαράθ;; σίγουρος, έχει χαρακτήρα εκείνος — αποκλείστηκε ο Τζόκο;; ναι, μπήκε στα ημιτελικά εκείνου του masters;; ναι, αλλά ποιος νικητής βγήκε τελικά;; ο τίτλος δεν είναι κανείς αγώνας, δεν είναι ένα φιλί στον τζόκο στο τέλος της βραδιάς — είναι δεκαετίες σκληρής δουλειάς ανάμεσα στους ανθρώπους σου, ανάμεσα στους ανθρώπους σου που έχουν δει χίλιους αγώνες σα αυτούς που έδωσε εκείνος πριν ακόμη βγάλουν τα δόντια τους οι γονιοί τους. και ξέρετε τι μου φέρνει μνήμες;; πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ήμουν ακόμα εκεί στα τμήματα της εθνικής ομάδας κάτω από τον ήλιο της αθήνας, κάποιος μεγαλύτερος μας έλεγε «όταν τελειώσει εκείνος ο φেদεράρ δικαιολογείται να νιώσεις ότι έχεις δει τον θεό να περπατάει ανάμεσα στις γραμμές». σήμερα αυτά τα λόγια βγάζουν δάκρυα, όχι επειδή είναι υπερβολή — επειδή είναι αλήθεια σα ψωμί. μιλάνε για ελληνικότητα εδώ;; του κοκκινάκη;; τι δουλειά έχει η χώρα;; ο τίτλος είναι παντού σπίτι του ανθρώπου που τον κουβαλάει σα λίθινη πλάκα από βουνό. εκείνος πρέπει πρώτα να γίνει ορατός στους δικούς του, στους ανθρώπους του, στους ανθρώπους του τριγύρω του — όχι στους τίτλους των newspapers ή στα βίντεο του ινσταγκράμ. αλλιώς όσοι ψάχνουμε για έναν νέο πλάτωνα μένουμε μόνοι μας σα όταν τελειώνει η χρονιά και έχεις στο σπίτι σου ένα μπουκάλι κρασί χωρίς φελλό. εγώ δεν ψάχνω υποψήφιους εδώ — ψάχνω εκείνον που όταν τελειώσει το παιχνίδι δεν θα φύγει για να πιει νερό, αλλά για να γράψει ιστορία σα γκράφιτι στους τοίχους του χρόνου. εκείνοι οι τίτλοι που ζητάτε δεν είναι νούμερα στο τέλος μιας βδομάδας — είναι σημάδια στους ώμους εκείνου που τους κουβαλάει σα σακίδιο μέσα στους σεισμούς. κι εγώ ακόμη δεν είδα κανέναν εκεί έξω να φοράει τέτοιο σακίδιο χωρίς να σκίζεται.

Άκου λοιπόν βρε παρεΐστες του Θεού — εγώ σήμερα πήγα στη γωνία της πλατείας Καλαμάτας εκεί που βγάζουν τους φράγκους από τα τρακτέρ τους και τους βάζουν στο σεργιάνι με τις δαντέλες, γιατί ήθελα να δω τα μάτια κάποιου ανθρώπινου μουχλού όταν άκουγε εκείνον τον τίτλο που πήρε ο Τζόκο στο Πήτερσμπουργκ. Κι έτσι εκείνος ο μπεκρής ο Γιάννης που στέκει κάθε πρωί στις στροφές της εθνικής αντί να ξυπνάει το αυτοκίνητό του, αυτός που έκανε τρεις φορές κουμάντο στην ταράτσα του σπιτιού του επειδή νόμιζε ότι βλέπει UFO και τελικά κατέληξε με μια κούπα καφέ στο χέρι στη ραδιοφωνική εκπομπή των τσέχων, στάθηκε εκεί σα στήλη αλατιού μέσα στο χάος και είπε δυνατά προς τον κόσμο: *«Μαζί είμαστε»*. Και εμένα αυτή η φράση αυτή μου θύμισε πως κανείς δεν μπορεί να φορτώσει τον τίτλο του Τζόκο πάνω στους ώμους του χωρίς πρώτα να έχει φορτώσει πάνω του την ίδια τη ζωή του — όχι τις γκρίζες μέρες της Κορίνθου στις πέντε το πρωί, όχι τα παιδικά χέρια που κράταγαν ρακέτα σα ξύλινο κουτάλι στο χωριό των Σερρών, όχι ακόμα και εκείνον τον πόνο όταν έχασε στον τελικό του Αυστραλιανού Open πριν δυο χρόνια επειδή του κόπηκε το γόνατο μετά από δεκαεπτά σετ συμπλοκής. Γιατί βλέπω τον Γκουσταβο εκεί πέρα σα σακάκι του χειμώνα πριν αλλάξει εποχή — όλα του φαίνονται νέα, όλα του λάμπουν σα νύχι που μόλις του έκαναν μπούκλα. Μα ο τίτλος δεν είναι σακάκι που βγάζεις όταν ζεσταθείς — είναι σα δέρμα που φοράς σαν δεύτερο σώμα μέχρι να σαπίσει εκείνος που το έφτιαξε. Κι αν πεις *«μα τι σκάς, παιδί είναι»*, κοίτα εκείνον τον Αλκαράθ εκεί που έκανε αυτό το μεγάλο μπέσιμο στο Γουίμπλεντον επειδή δεν είχε ψυχή σα βλέπει τον Τζόκο να σηκώνει το βλέμμα του σα να τον ψάχνει στο πλήθος. Εκείνος δεν κατέβηκε εκεί για να πάρει τίτλο — κατέβηκε γιατί ήθελε να καταλάβει τι σημαίνει όταν το όνομα σου γίνεται λέξη που χρειάζεται κεφαλαίο πρώτο γράμμα μέσα στις εφημερίδες. Κι εγώ λέω πως ο επόμενος πλάτωνας θα βγει όταν ένας εκεί έξω σηκώσει το κεφάλι του όχι επειδή βλέπει το τρόπαιο, αλλά επειδή καταλαβαίνει πως το ίδιο το τρόπαιο κρέμεται από τις ιστορίες των ανθρώπων που βρίσκονται ανάμεσα στις κερκίδες — όχι σα φωτογραφία στο Instagram, σα ζωντανή μνήμη στις κουζίνες των χωριών όταν οι άνθρωποι λένε *«θυμάσαι εκείνο το βράδυ που είδαμε τον Τζόκο να κάνει εκείνο το σόου;»* κι όλοι σηκώνουν τα ποτήρια τους σα ένας άνθρωπος. Κι εσύ ξέρεις που πρέπει να ψάξεις γι’ αυτόν τον τύπο; Στο γήπεδο που κάνει πέντε γύρους πριν καν ξημερώσει επειδή θέλει να δει ποιοι από τους αντιπάλους του ξυπνάνε πριν από εκείνον. Εκεί βρίσκεται ο πλάτωνας — όχι στους τίτλους των γηπέδων, εκεί βρίσκεται όταν φέρνει ένα μπουκάλι νερό στη μαμά του μετά τον αγώνα επειδή εκείνη έκανε τρία χρόνια νυχτερινή προπόνηση για να τον δει να παίζει σα άνθρωπος. Και όσοι λένε *«αφήστε τους τίτλους να μιλήσουν»* πρέπει πρώτα να αναρωτηθούν τι θα πουν αυτοί οι ίδιοι τίτλοι όταν τελειώσει ο χρόνος τους… κι ύστερα κουβαλούνε μόνοι τους τα σακιά των στιγμών εκείνων… 🤡💸

«Την τρίτη φορά που πήρα το πρωινό τρένο από την Καβάλα για τη Θεσσαλονίκη, ένας φοιτητής στο ίδιο βαγόνι είχε μαζί του έναν σωρό σελίδες αποκόπτοντας τον Σέρβικο Τύπο — εκείνος ήταν που μου 'δειξε από κοντά τη φωτογραφία του Γκουσταβο κρατώντας το τρόπαιο στο Βουκουρέστι, λέγοντας πως «τον βλέπω εδώ σα μοναχό που προσεύχεται μπροστά σ’ έναν θησαυρό». Εμένα όμως με κέρδισε ο Κοκκινάκης εκείνο το βράδυ στο Ίλιον όταν σηκώθηκε πάνω από το δίχτυ σα να είχε ξεθάψει από τα ερείπια ενός γηπέδου στην Αρχαία Ολυμπία. Ναι, έχει τον χαρακτήρα εκείνον του στρατιώτη που κουβαλάει το βάρος όλων των προηγούμενων ημερών χωρίς γκρίνια, μα αυτή η ιστορία που λένε για τη φωτιά στα μάτια του όταν σέρβιρε δυνατά — αυτή η φωτιά δεν ανάβει με τίτλους μόνο, χρειάζεται κι ένα σπίτι πίσω του που να μην καταρρέει όταν γυρίζει στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Και φοβάμαι πως ακόμη κι αν ο Γκουσταβο φτάσει τους επόμενους τρεις τίτλους μέσα στη χρονιά, αυτοί οι τίτλοι θα του φαίνονται σα ξένοι πάγου από κρύο όταν αντικρίσει εκείνο το βλέμμα των φιλάθλων που είχαν ζήσει όλες τις εποχές του Τζόκοβιτς — εκείνοι οι τίτλοι δεν γίνονται δικοί σου παρά μόνο όταν τους φορτώσεις σα σακίδιο στους ώμους σου χωρίς να λυγίσεις κάτω από το βάρος.»

τι λέμε ρε παιδιά μια ζωή περιμέναμε αυτόν τον τίτλο να σηκωθεί ξανά και τώρα που τον βλέπουμε εκεί στη φάτσα του τζόκο σα πάντα αναρωτιόμαστε πώς να τον περάσουμε στους επόμενους; κάτι θυμάμαι από τότε που οι τίτλοι γράφονταν με χαρτομάζα στους τοίχους των χωριών μας σα σημάδια μιας νίκης που δεν ήταν μόνο δική τους — ήταν νίκη όλων εκείνων που ξεχνούσαν πως πρέπει να σηκώνουν τα χέρια τους μόλις τελείωνε ο αγώνας επειδή είχαν ακόμα δουλειά στις πλάτες τους αύριο πρωί. πιστεύω πως εγώ στην ηλικία μου είχα δει τρεις φορές τον φεντεράρ εκείνον στα γήπεδα της Λάρισας σαν να ήταν σπίτι του, αλλά ο τίτλος είχε ακόμα μυστική δύναμη: ήταν εκείνος που έκανε κάθε πρωινό προπόνηση να μοιάζει με θητεία. τώρα λοιπόν φτάσαμε στο σημείο που ψάχνουμε έναν νέο αριθμόν ένα σα να ψάχνουμε για έναν νέο αέρα στη γωνιά του σπιτιού όπου φυτεύαμε τις ντομάτες πριν τριάντα χρόνια — περιμένουμε κάτι που ούτε η ίδια η ιστορία δεν έχει προλάβει να γράψει ακόμα. αλλά τι γίνεται όταν οι τίτλοι δεν είναι πλέον αριθμοί σε μια κολώνα των εφημερίδων αλλά γράφονται στις ψυχές εκείνων που τους κουβαλούν; είδα τον Γκουσταβο πριν δύο βδομάδες εκεί στα φετινά masters σα νέο δέντρο που μόλις έχει ανοίξει τα πρώτα του φύλλα — δυνατός, όμορφος, γυαλιστερός σα κάτι νερό πάνω του το πρωί, μα ακόμα δεν έχει δει τον πρώτο του χειμώνα. εμένα όσοι ψάχνουν έναν πλάτωνα εκεί σίγουρα περιμένουν κάτι περισσότερο από τρεις τίτλους σα αυτούς που βγάζουν οι μικροί όταν κάνουν σκόρ 10-0 στο σχολικό πρωτάθλημα. ψάχνουμε εκείνον που όταν τελειώσει ο αγώνας δεν θα πάρει μια πετσέτα για να σκουπίσει τον ιδρώτα αλλά εκείνον που θα νιώσει πως σήκωσε πάνω του όχι μόνο έναν τίτλο αλλά ολόκληρη την ιστορία ενός πρωταθλητή σα να ήταν ένα σακίδιο γεμάτο πέτρες βουνού. και μην μου πείτε πως ο Κοκκινάκης είναι εκείνος — ναι, έχει το πάθος εκείνο των στρατιωτών που δεν ξεπούλαν ποτέ τη σημαία τους, μα η εμπειρία του είναι σα εκείνο το ξύλινο σπαθί που κρατούσα εγώ όταν ήμουν δέκα ετών στις παρελάσεις της πρωτομαγιάς: έμοιαζε δυνατό μέχρι που δοκίμασες να τον χρησιμοποιήσεις πραγματικά. εκείνος έκανε εκείνο το ματς στο Μόντε Κάρλο σα να έπαιζε όχι για τον εαυτό του αλλά για όλους εκείνους που είχαν βγει από τις κουζίνες τους στις τρεις το πρωί για να δουν τον Τζόκο να κερδίζει ξανά, μα όταν κλείσει εκείνος ο Γκουσταβο τη δεκαετία δεν ξέρω τι περισσεύει στις τσέπες του πέρα από τρεις τίτλους — τι γίνεται όταν πρέπει να φορτώσει όχι μόνο τους δικούς του αλλά και τους τίτλους ενός άλλου αιώνα; κι εσείς βλέπω πόσοι κοιτάζουν τον Αλκαράθ σα να είχε βρει το μυστικό της αιώνιας νιότης — ναι, έκανε ωραία πράγματα εκεί που έπρεπε, αλλιώς γιατί ο φεντεράρ είχε ξυπνήσει τόσο νωρίς το πρωί εκείνο το πρωινό; αλλα τι γίνεται όταν το μόνο πράγμα που σηκώνει πάνω του δεν είναι σακίδιο βουνού αλλά ένα λουλούδί στα χέρια του σα εκείνο του ηλιοτρόπιου που κρατούσε η μητέρα μου όταν πήγαινε στη σχολή των μεγάλων; όταν τελειώσει ο Γκουσταβο αυτές τις τρεις χρονιές — ας ελπίσουμε πως όχι — τότε εκείνος ο τίτλος που ψάχνουμε ακόμα δεν έχει γεννηθεί. περιμένουμε κάποιον που όταν δει τον τίτλο να σηκώνεται δεν θα ανοίξει το κινητό του για να στείλει μηνύματα σα όλα αυτά τα chat εδώ αλλά που θα κάτσει στη σειρά της οικογένειας του σα εκείνες τις ώρες πριν από τον αγώνα όταν ακόμα κανείς δεν ξέρει πως εκείνος θα γίνει εκείνος που θα γράψει ιστορία όχι σα αριθμός ένα αλλά σα ένας άνθρωπος που έκανε τα όνειρα όλων πραγματικότητα. και ξέρετε τι λέω εγώ; ότι ο χρόνος πάντα δείχνει αλλιώς — όταν ψάχναμε για έναν διάδοχο του Μπέκερ πριν τριάντα χρόνια όλοι έλεγαν πως ο Σάφιν είναι εκείνος επειδή είχε δυνατό σέρβις, μα όταν τελείωσε εκείνος η ιστορία έγραψε διαφορετικά. σήμερα ψάχνουμε για έναν νέο αριθμό ένα επειδή ο τίτλος είναι εκεί σα σκιουρός πάνω στη θάλασσα κι όμως ακόμα δεν έχουμε δει το πρώτο κύμα που θα τον σηκώσει μαζί με όλους εμάς. πού είναι εκείνος ο τύπος που όταν τελειώσει ο αγώνας όχι μόνο δεν τρέχει στις συζητήσεις των social media αλλά μένει εκεί σα να ξέρει πως η ιστορία δεν γράφεται με hashtags αλλά με τις φωνές των γονιών του στις κερκίδες όταν σηκώνεται η σημαία; εκείνος που όταν φορτώσει τους τίτλους στους ώμους του δεν θα καταρρεύσει σα τενεκές σ’ έναν σεισμό αλλά που θα στέκει όρθιος σα εκείνο το δέντρο της πλατείας των Σερρών που άντεξε δεκαπέντε χειμώνες χωρίς κανείς να του δώσει νερό; αυτός είναι ο επόμενος πλάτωνας — όχι εκείνος που έχει τρεις τίτλους στο βιογραφικό του αλλα εκείνος που όταν τελειώσει η επόμενη χρονιά, εκείνος που έχει κουβαλήσει όχι μόνο τους δικούς του τίτλους αλλα ολόκληρη την ιστορία εκείνων που προηγήθηκαν σα σακίδιο που κανείς δεν το έχει φορτώσει ακόμα στο δικό του αυτοκίνητο.

Ρε παιδιά, κάτι μου ξαναφέρνει πάλι αυτά τα λόγια του θείου Θοδωράκη χρόνια τώρα — όταν κάποιος σηκώνει τον τίτλο δεν τον φορτώνει στους ώμους του σα σακίδιο, τον φορτώνει σα δεύτερο σώμα. Κι εκείνο το δεύτερο σώμα ζυγίζει όσο μια πλάκα από μάρμαρο εκείνου του τρελού της αρχαιότητας. Κοιτάξτε τον Γκουσταβο — έχει την αθλητικότητα εκείνη, ναι, έχει το ένστικτο εκείνο σαν να βλέπει τον αγώνα μέσα από ένα κιάλι στρατιωτικού στρατηγού. Μα όταν βγάζει το γυαλί από μπροστά του τι βλέπει; Μια ομάδα ανθρώπων πίσω του που τρέχουν σα τρελοί επειδή θέλουν να δουν τον τίτλο να σηκώνεται πάλι — όχι σα φαντασμαγορία στο γήπεδο, σα νερό στο σπίτι τους. Κι όταν τελειώσει εκείνος τις τρεις χρονιές — ας πούμε, ναι — θα φορτώσει αυτούς τους τίτλους σα σίδερα στα πόδια του επειδή ξέρει πως πίσω από κάθε τίτλο υπάρχουν κι άλλες οικογένειες στέκουν στις κερκίδες στις τρεις το πρωί ψάχνοντας κάποιον να πιστέψουν. Κι ο Κοκκινάκης; Αυτό το παιδί κάνει αγώνα σα να μην έχει όνομα στη φανέλα του, σωστά — εκείνο το σέρβις σαν σφυρί δεν είναι τυχαίο, είναι η ψυχή του ότι δεν ξέρει πώς αλλιώς να πιστέψει στον εαυτό του. Μα μέχρι σήμερα αυτός ο τίτλος δεν είναι δικός του ακόμα επειδή όσο δυνατός κι αν είναι, ο τίτλος είναι δικός σου μόνο όταν τον κουβαλάς σα δεύτερο ντύσιμο — όχι σα βραβείο για τις λίγες φωτογραφίες στο Instagram σου. Και μια άλλη φορά βρήκα μια γραμμή στοιχηματικών αποδόσεων για τον επόμενο αριθμό ένα του τένις — πάνω από 2.00 όμως. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ακόμη και εκείνοι που βγάζουν γραμμές ξέρουν πως κανείς δεν είναι έτοιμος να φορτώσει το βάρος εκείνων των τίτλων. Γιατί δεν είναι μόνο αριθμοί — είναι ψυχή εκείνων που τους ζουν στις κουζίνες τους ενώ οι άλλοι κοιμούνται. 💸🔥

Τι σόου αυτό εδώ;; οι τίτλοι είναι σα τα δέντρα στην πλατεία Ηρώων — μεγαλώνουν, γέρνουν, μερικά μάλιστα σαπίζουν όσο ακόμα βρίσκονται όρθια. Κι εγώ μέχρι σήμερα περιμένω να δω κάποιον να σηκώνει το κεφάλι του όχι επειδή έχει έναν τίτλο περισσότερο, αλλά επειδή κατάλαβε ότι ο τίτλος είναι σαν το κατοχικό λουκάνικο που το τρώμε σπάνια και όταν τελειώσει ξεχνάμε ότι υπήρξε. Και να μου πείτε — ο Γκουσταβο στο Γουίμπλεντον πόσες φορές τελείωσε ματς στα τρίτα σετ;; Αλλιώς πως θέλεις να γίνει η γλάστρα του επόμενου αιώνα;; Μέχρι τότε βγάζουμε τους τίτλους σα σβόλους ψωμί — πρώτα τους τρώμε κι ύστερα σκεφτόμαστε ποιοι πεινούσαν. 😂💸