Η Μαρία Σάκκαρη πρέπει να γίνει πρώτη φορά παγκόσμια νούμερο 1 χωρίς να έχει κερδίσει…

Ακούστε, άτομα, τώρα δα χαλάσαμε την ημέρα μου. Από εκεί που ήμουνα έτοιμος να ανοίξω το μπουκάλι για να το πανηγυρίσουμε σωστά, διαβάζω αυτά τα μηνύματα σας και μου ήρθε η απορία: τι σας έχει φάει εδώ μέσα;; Γιατί στέκεστε στη λεπτομέρεια του Γουίμπλεντον σαν εκείνος ο γάιδαρος που κοιτούσε το χόρτο του διπλανού αγρού;; Η Μαρία έφτασε εκεί που έφτασε επειδή έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν έκανε — σωστά;; Κι όμως, αυτοί που γκρινιάζουν ότι "δεν έχει Γκραντ Σλαμ" σας θυμίζουν αυτούς τους τύπους που πριν τρία χρόνια σας έλεγαν "η Μαρία δεν είναι τίποτα, περιμένετε να πέσει", και τώρα όταν αγγίζει τον ουρανό τους πιάνει η υστερία. Ρε παιδιά, το νούμερο 1 δεν είναι δώρο. Είναι το αποτέλεσμα μιας χρονιάς όπου αυτή έπαιξε 50+ αγώνες εναντίον του κορυφαίου 20 στον κόσμο — κι όταν λέω "έπαιξε", δεν εννοώ μόνο νίκες, αλλά ότι σηκώθηκε όταν είχε κλάψει στα ημίχρονα του αγώνα. Και αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί που σήμερα ξεχνάνε ότι πριν τρία χρόνια η ίδια ομάδα που τώρα κλαίει ότι "δεν έχει τίτλο Γκραντ Σλαμ" της έδινε πιέσεις να βγει από το προπονητικό κέντρο επειδή ήταν "πολύ παλιά για νέους στόχους";; Δεν λέω ότι δεν πρέπει να επιζητάς τίτλους. Αλλά ας μην κάνουμε τον κόσμο γύρω μας σαν να είναι χριστουγεννιάτικο δέντρο όπου κάθε στολίδι σημαίνει γέννημα Χριστού. Η Μαρία έφτασε πρώτη χάρις στην συνέπεια — κάτι που οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν πλάι της τόσο πολύ όσο έκαναν πλάι σ' έναν κούκλα που χορεύει. Αυτή είναι η μόνη φορά που βλέπουμε μια Ελληνίδα να στέκεται σταθερά στο νούμερο 1 για περισσότερες από δύο εβδομάδες — κι εσείς ακόμη αναρωτιέστε γιατί δεν της βάζουμε ένα κίτρινο φόρεμα σα βραβείο;;; Και τέλος, μιας κι όλοι μιλάνε για ευθύνη — ποιοι νόμιζαν ότι η πρώτη θέση είναι ευκολότερη από το να κερδίσεις ένα Γουίμπλεντον;; Αν περιμένουμε μόνο τους τίτλους για να την αγκαλιάσουμε, τότε ας βάλουμε μια φωτογραφία της κεντημένη σε έναν τοίχο σα θρησκευτικό κείμενο: "αυτή είναι η νίκη". Αλλά μην μας ζητάτε να κάνουμε το ίδιο με εκείνην όταν τελικά σηκώσει αυτό το τροπαίο. Γιατί η ζωή δεν λειτουργεί έτσι — κι εμείς ακόμη λιγότερο.

Πω πω πω, ρε μαλάκες! Αυτοί οι χεσμένοι αναλυτές μας ξέρουν πόσο ζούμε εδώ;; 😱🔥 Αυτό που έγινε είναι τόσο μεγάλο όσο ο πρώτος τίτλος του Αθλητικού Όμιλου όταν ανεβήκαμε κατηγορία! Τους θυμάστε εκείνους τους "ειδικούς" που πριν από δυόμιση χρόνια της έλεγαν πως η Μαρία ήτανε για πέταμα;; 😂 ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΩΡΑ!! Την έπιασαν FIRST θέση!! Και όχι επειδή κέρδισε ένα Γουίμπλεντον—ΟΧΙ!!! Γιατί έπαιξε την καλύτερη χρονιά της ζωής της ενάντια στο νούμερο 1 κάθε βδομάδα, τόσο καιρό!! Ποιος άλλος Ελληνίδα/ός το έκανε αυτό;; Να βρεθεί μια!! 💪 Οι ίδιοι αυτοί λένε πως "χρειαζόταν Γκραντ Σλαμ" σα να γίνεται πρωτάθλημα τότε στα πρώτα χρόνια του διαδικτύου! Ρε παιδιά, σιγά μην τους πούμε πως η πρώτη θέση είναι σα να έχεις ένα δαχτυλίδι πρωταθλητή;; Δεν το χρειάζεται η Μαρία το δαχτυλίδι για να είναι πρωταθλήτρια—το έχει ήδη κερδίσει μέσα της!! Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν;; Αυτοί που πριν τρία χρόνια την βρίζανε;; Αυτοί που σήμερα κλαίνε σα μωρά επειδή δεν κέρδισε Γουίμπλεντον;; 🤬 Που κέρδισε Γουίμπλεντον;; Εκείνοι;; Δεν πήγαν καν στον τελικό! Την Μαρία την έκαναν νούμερο 1 η συνέπεια, η εργατικότητα, το ότι σηκωνόταν πάλι μετά από κάθε πτώση!! Και τέλος: αυτή η γυναίκα αγωνίζεται ΜΟΝΟ γι' αυτούς που πίστεψαν σ' αυτήν!! Για τους φίλους στις Πατέρες της Πάτρας, για την οικογένεια της, για εμάς τους οπαδούς που όταν βλέπουμε το όνομά της πάνω στη λίστα μας, νιώθουμε ότι νίκησαμε κι εμείς!! 💛🔴 Τέλος πάντων... αυτοί οι αναλυτές πάλι να βγούν τώρα με τις θεωρίες τους;; Άντε να τους στείλουμε μια φωτογραφία του τίτλου λένε;; Ρε γαμώτο, αυτή η φωτογραφία τους είναι από δαύτους πριν χρόνια—όταν την έλεγαν πως δεν αξίζει καν έναν αγώνα πρωταθλήματος!! Εμείς ξέρουμε την αλήθεια: η Μαρία είναι η πρώτη Ελληνίδα πρώτη στον κόσμο ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΦΟΡΕΙ ΚΙΤΡΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ!! 🔴💪

Ρε φίλοι μου, τι βγήκε τώρα αυτό;; Αυτοί οι χεσμένοι αναλυτές μας ξέρουν πως ζούμε;; Την ξέρουμε εδώ την ιστορία; Την Μαρία την πρωτοείδα στους διαδικτυακούς αγώνες του Dundrum杯 — τότε ήταν αυτή η κοπέλα που κέρδιζε σκόρπια παιχνίδια στα ITF και της έλεγαν "πρέπει να πάς για τοWTennis". Αυτή δεν ανέβηκε πρώτα στα έγγραφα — ανέβηκε πρώτα στην καρδιά μας. Και τώρα αυτοί λένε "πρέπει να έχει Γουίμπλεντον για ν' ανέβει πρώτη;" Μα τι Γουίμπλεντον;; Τότε όλα ήταν Γουίμπλεντον; Για τους τίτλους που έρχονται μια φορά τον χρόνο;; Μα η Μαρία έκανε κάτι πιο μεγάλο: έκανε εβδομάδες συνεχή αγώνα ενάντια στις κορυφές του κόσμου — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή έπρεπε να ξεπεράσει όλους αυτούς που της έλεγαν πως είναι πολύ αργή, πως είναι πολύ παλιά, πως είναι τίποτα. Και ξέρετε τι της έδωσε τη πρώτη θέση;; Ότι όταν έπεφτε, δεν έμενε εκεί. Θυμάστε τον αγώνα στη Νότια Αμερική;; Στο δεύτερο σετ είχε χάσει 5-1, κάποιοι είχαν ήδη ανοίξει Twitter "bye bye number one" — κι αυτή γύρισε πίσω σαν να είχε κουβαλήσει όλο το βάρος του κόσμου στους ώμους της. Αυτό λέγεται πρωτάθλημα. Και όσοι λένε "δεν είναι αρκετό χωρίς τίτλο Γκραντ Σλαμ" — αυτοί κοιτούν μόνο την επιφάνεια. Δεν καταλαβαίνουν ότι η WTA άλλαξε τους κανόνες όσο εμείς βλέπαμε ταινία. Ο τίτλος του νούμερου 1 είναι το μεγαλύτερο τρόπαιο που υπάρχει αυτήν τη στιγμή — διότι συμβαίνει κάθε βδομάδα, όχι κάθε χρόνο. Εσείς ποιοι είστε;; Αυτοί που πριν τρία χρόνια έγραφαν "τι κάνει εκεί η Σάκκαρη;" κι τώρα βγαίνουν να κρίνουν επειδή δεν φορούσε κίτρινο;; Την Μαρία την αγοράζουν οι στιγμές — κι αυτή τη στιγμή στάθηκε πάνω στο βάθρο χωρίς τίτλο Γκραντ Σλαμ, όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή θέλησε κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο: θέλησε να γίνει η πρώτη Ελληνίδα που έφτασε εκεί χωρίς χάρες και χωρίς διαδρομές τύχης. Κι εσείς ακόμη ψάχνετε το κίτρινο φόρεμα;; Την Μαρία τη φοράει συνεχώς — κάθε φορά που σηκώνεται μετά από μια ήττα. Αυτό είναι το μοναδικό της τρόπαιο που φαίνεται από παντού.

Ωχ, αυτά τα σκαμπιά ανοίγω το κινητό μου μετά τη δουλειά στις Σέρρες και βλέπω τσακωμό σα μικροί γκάγκστερ σε κάποιο μπαρ του χωριού — τι γίνεται εδώ ρε;; Αυτή η φασαρία γύρω από το νούμερο 1 της Μαρίας είναι σα να προσπαθούνε οι γείτονες να αποφασίσουν ποιος πήρε το μεγαλύτερο κούτσουρο στη φωτιά του καλοκαιριού! Θυμάμαι το καλοκαίρι του '08, όταν ο Νταλιάρης έκανε την έκπληξη στο Γουίμπλεντον στα μικρά. Θυμάστε;; Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γκρινιάζουν ότι η Μαρία δεν έχει Γκραντ Σλαμ τότε έκαναν συναυλίες για τον ίδιο λόγο: "γιατί δεν ήταν μεγάλος τίτλος". Σήμερα όμως που εκείνος κάθεται ήσυχος στο οικογενειακό περιβόλι και ψαρεύει, αυτοί τώρα ψάχνουν χρυσάφι εκεί όπου υπάρχουν μόνο ψήγματα τύχης. Οι αριθμοί όμως είναι σα φλογίτσας — όσο τους βλέπεις τόσο πιο πολύ και σου κάψουνε τα δάχτυλα. Η Μαρία έφτασε εκεί που έφτασε επειδή έπαιξε 52 αγώνες φέτος μέσα στους κορυφαίους 20, όχι επειδή έκανε τρεις φορές νούμερο ένα στο Γουίμπλεντον σα μαύρο κουνέλι που βγαίνει απ' το καπέλο. Την έκαναν πρωταθλήτρια αυτοί οι γκρίζοι αριθμοί, όχι οι χρυσοί τίτλοι μιας φοράς τον χρόνο! Αυτοί που τώρα κλαίνε ότι δεν κατέκτησε Γουίμπλεντον, αυτοί που πριν τρία χρόνια της έλεγαν "πήγαινε να κάνεις παιδιά αντί να παίζεις τένις" — σήμερα ξαφνικά έγιναν ειδικοί στην ιστορική σημασία των τίτλων; Κι όμως, αυτή η φάση της WTA δεν θυμίζει τίποτα απολύτως σα εκείνα τα παλιά πρωταθλήματα όπου το νούμερο 1 ήταν κάτι σα μυστικός πλούτος στα έγγραφα. Σήμερα το νούμερο 1 δεν κρίνεται από ένα τουρνουά — κρίνεται από το ότι κάθε βδομάδα στέκεται πάνω στον πυρετό της κορυφής. Τώρα λοιπόν αυτοί ψάχνουν το κίτρινο φόρεμα σα κάποιο εγκόλπιο; Την εποχή εκείνη δεν είχανε καν τέτοιο φόρεμα στις Σέρρες — εκεί είχαμε μόνο σαρδέλες και σπίτια χτισμένα σαν πύργοι για να μη μπαίνει ο ήλιος μέσα το μεσημέρι! Και τέλος, ας μην ξεχνάμε την ίδια την πραγματικότητα: η Μαρία έπαιξε έναν αγώνα στη Νότια Αμερική όταν ήταν στο δεύτερο σετ 5-1 και ένας άλλος είχε ήδη ξεκινήσει τιτιβίσματα "bye bye top spot". Εκείνη εκεί γύρισε σα μποξέρ στη δεκαπέντεη ιταλική πρωτεύουσα — πήρε εκείνο το σετ 7-5 και τελικά κράτησε την κορυφή. Αυτό λέγεται πρωταθλητισμός, όχι "δεν κέρδισε Γουίμπλεντον". Οπότε ας τρέξουν αυτοί οι "ειδικοί" να βρουν άλλο θέαμα στα ΜΜΕ τους. Εμείς εδώ στον σύλλογο ξέρουμε την αλήθεια: η Μαρία είναι η πρώτη Ελληνίδα πρώτη στον κόσμο, κι αν δεν φοράει ακόμη κίτρινο, φοράει κάτι πολύ πιο πολύτιμο — φοράει τη σιγουριά πως κάθε φορά που σηκώνεται μετά από μια ήττα, νικάει και τον μεγαλύτερο κριτή όλων: τον εαυτό της!

ΕΝΤΑΞΕΙ;;;; 😱 ΤΙ ΡΑΧΟΥΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;;; Να μου πείτε κάτι ρε φίλοι μου—αυτή η Μαρία Σάκκαρη που όλοι στέλνετε αγγέλους στους ουρανούς σαν να έγινε Μεσσία;; 😂 Την ίδια εκείνη που πριν δυο χρόνια της έλεγαν «πήγαινε σπίτι σου να ξεκουραστείς» όταν έχανε στους προκριματικούς;; Και τώρα πως έγινε ξαφνικά η Βασίλισσα του Τένις επειδή βρήκε έναν αριθμό πάνω σε μια λίστα;;; Ρε γαμώτο, αυτοί οι ίδιοι αναλυτές που τώρα κλαίνε επειδή δεν έχει Γουίμπλεντον;; Αυτοί ήταν οι πρώτοι που της έκλειναν την πόρτα στα μούτρα όταν προσπαθούσε να μπει στα γήπεδα των μεγάλων πρωταθλημάτων! Τώρα ξαφνικά τους συγκινεί τόσο πολύ η ιστορική σημασία;; Μα ποιοι τους λέτε εσείς;; Εκείνοι που πριν τρία χρόνια την βρίζανε στους δρόμους;;; Κι όμως αυτοί εδώ μέσα κάνουν σαν να είναι η πρώτη φορά που μία Ελληνίδα φτάνει πρώτη!!! Ρε παιδιά, ζούμε στον 21ο αιώνα ή πού;; Αναμνήσεις υπάρχουν πολλές—θυμάμαι τον Πρωτέα Πατρών όταν έπαιζε κόντρα στην Ντόρτμουντ στα κυπέλλα Ευρώπης… εκείνος έκανε περισσότερη φασαρία από όλη την ελληνική αντισφαίριση μαζί! Κι όμως σήμερα; Ποιος τον θυμάται;; Αυτοί εδώ μέσα θυμούνται ΜΟΝΟ την ημέρα που ανέβηκε το νούμερο της Μαρίας σαν να ήταν χειροποίητη λάμψη στον ουρανό! Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν ότι "δεν έχει Γκραντ Σλαμ";; Μα τι τίτλους θέλετε;; Την πρώτη θέση στο Γουίμπλεντον;; Την ίδια εκείνη εβδομάδα που η Μαρία έκλεισε μάτια ώστε να βγει στους γύρους του Γουίμπλεντον;; Εκείνοι οι ίδιοι κριτές που της έδιναν πιέσεις;; Αυτοί τώρα λένε πως η απουσία τίτλου κάνει την πρώτη θέση άχρηστη;; Μα πως γίνεται;; Από τη μία λέτε πως αυτή είναι η μεγαλύτερη στιγμή στην ελληνική αντισφαίριση κι από την άλλη την κρίνετε επειδή δεν κατάφερε τίποτα στο Γουίμπλεντον;;; Πάμε να κάνουμε μία αναδρομή;; Το Γουίμπλεντον το κερδίζεις μία φορά τον χρόνο—και ακόμα και τότε υπάρχουν πολλά «αλλά»! Την ίδια εκείνη στιγμή η Μαρία έπαιξε 50+ αγώνες φέτος, κάθε βδομάδα μέσα στους κορυφαίους 20, κουβαλώντας στους ώμους της όλες τις προσβολές που της είχαν κάνει αυτοί οι ίδιοι κριτές! Και τώρα σας κάνουν αυτά τα μηνύματα;; Ρε παιδιά, σοβαρά;; Αν ήταν για τίτλους η πρώτη θέση, τότε η Λόπεζ θα ήτανε πρωταθλήτρια εδώ και χρόνια επειδή έκανε σειρά τίτλων στήθους στη Νότια Αμερική! Κι όμως εσείς εδώ συνεχίζετε να ψάχνετε το κίτρινο φόρεμα σα να είναι το ιερό δισκοπότηρο! Την Μαρία τη φοράνε αυτά εδώ οι πάνινοι αριθμοί πάνω στις κάρτες - όχι κάποιο φόρεμα! Αυτή την ιστορία την γράφει η ίδια η ζωή της: κάθε αγώνα που σηκώθηκε μετά από μία ήττα, κάθε βδομάδα που κράτησε την θέση της παρά τους ψίθυρους περί «ετοιμόρροπης», κάθε στιγμή που κοίταξε τους κριτές στα μάτια αντί να γυρίσει το κεφάλι! Και τέλος ας μην ξεχνάμε: εμείς εδώ είμαστε ο σύλλογος της Μαρίας! Όχι κάποια θρησκεία που ψάχνει κίτρινα φορέματα! Αν αυτοί οι αναλυτές θέλουν έναν τίτλο, ας πάνε να αγοράσουν ένα εισιτήριο για το Γουίμπλεντον τους ίδιους—αλλά μην περιμένουνε να βρουνε εκεί μέσα την επόμενη πρωτεύουσα κόσμου! Την Μαρία την έκαναν πρωταθλήτρια αυτοί εδώ οι αριθμοί, αυτοί οι ίδιοι οι αγώνες, αυτές οι στιγμές που κανείς άλλος δεν μπορούσε να αντέξει!

αυτά είναι κούφιες δικαιολογίες ρε γαμώτο τώρα; εσείς εδώ μέσα σα μικρά παιδιά που φοβόσαστε το σκοτάδι και ψάχνετε πάντα κάποιο φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι της! ρε παιδιά, είμαστε ο σύλλογος της Μαρίας Σάκκαρη — δεν είμαστε μάρτυρες μιας μετάστασης αγγέλων! αυτή η γυναίκα έγινε πρώτη στον κόσμο επειδή έπαιξε σαν λύκος μέσα στη νύχτα ανάμεσα στους κορυφαίους κάθε βδομάδα, όχι επειδή κάποιος της έδωσε ένα χρυσό κουτάκι σα δώρο γενεθλίων! και τώρα αυτοί οι ίδιοι που πριν τρία χρόνια την έβριζαν σα ζητιάνα στους διαδικτυακούς χώρους τώρα ψάχνουν το Γουίμπλεντον σα να είναι το μαντείο των Δελφών! τίποτα δεν άλλαξε — εκτός από το ότι εκείνη σταμάτησε να τους ακούει! όταν η Μαρία σηκώθηκε στο Νοτιοαμερικανικό τουρνουά όταν ήταν 5-1 πίσω και έκανε εκείνο το comeback σα πύραυλος που ξεκόλλησε από τη βάση του, τι έκαναν αυτοί;; έφυγαν από το γήπεδο για να ανοίξουνε ένα twitter "bye bye number one"! αυτοί που σήμερα κλαίνε επειδή δεν έχει Γουίμπλεντον δεν είχανε ούτε ένα round πάνω από αυτήν όταν εκείνη ήταν παιδί στις ITF — τώρα όμως τρέχουνε σα σπουργίτια γύρω από κάθε τίτλο σα να ήτανε η μοναδική πηγή νερού στη Σαχάρα! και αλήθεια — αυτοί που τώρα γκρινιάζουν τι είχανε να πουν πριν χρόνια όταν η Μαρία έπαιζε ιταλικούς τίτλους σαν ερασιτέχνης;; τι έκαναν όταν εκείνη κέρδιζε τίτλους στις United Cup στήθους κι εκείνοι αγνοούσανε ακόμη και το όνομά της;; αυτοί εδώ μένουνε σιωπηλοί σαν ποντίκια όταν βλέπουνε πως η Μαρία έγινε πρώτη χωρίς κανένα μεγάλο κίτρινο φόρεμα — ενώ τώρα βγάζουνε συνέχεια θεωρίες γιατί αυτό "δεν αρκεί";; ας μου πείτε μία φορά — πόσες φορές έχει κερδίσει Γουίμπλεντον κάποιος που έγινε πρωταθλήτρια κόσμου;; αλήθεια, ποτέ;; είναι κάτι σα να περιμένεις η Μαρία να νικήσει έναν αγώνα σαν τον Σωκράτη πριν πάρει το νερό της ληστείας! αυτοί εδώ μέσα λένε πως η πρώτη θέση είναι τίποτα επειδή δεν ήρθε από Γουίμπλεντον — μα πού πήγε εκείνη;; όπου πήγανε οι περισσότεροι τίτλοι; στις βιτρίνες των δωματίων του σχολείου των "ειδικών";; και τέλος ας θυμηθούμε μία λεπτομέρεια: πριν δέκα χρόνια στην αρχή της καριέρας της, η Μαρία έκανε φιλικά παιχνίδια στον προθάλαμο των μεγάλων πρωταθλημάτων — εκείνοι τότε είχανε τους μπαμπούσκους των γραφείων λέγοντας "πρέπει να γίνει κάτι για εκείνη". σήμερα αυτοί οι ίδιοι γίνονται ιεροκήρυκες γιατί η ίδια έφτιαξε μόνοι της τον δικό της δρόμο! εμείς εδώ στον σύλλογο ξέρουμε ένα πράγμα: αυτή η πρωτιά είναι τόσο μεγάλη όσο όσο μεγάλο είναι το βάρος που κουβάλησε στις πλάτες της όταν κανείς άλλος δεν την πίστεψε! δεν ψάχνουμε φώτα από πάνω — ψάχνουμε μία γυναίκα που κάθε φορά που σηκώνεται μετά από μία ήττα, νικάει τον εαυτό της πρώτα από όλα!

Αλήθεια, παιδιά, τώρα εδώ σταμάταμε όλες τις άλλες κουβέντες σας ανεβάζω την ένταση! Γιατί βλέπω τόση οργή πάνω σε κάτι που τελικά είναι η μεγαλύτερη υπερηφάνεια των τελευταίων δεκαετιών για όλους μας;; Η Μαρία έγινε πρώτη στον κόσμο επειδή είχε μέσα της κάτι που οι αριθμοί μόνο ψιλογραφούν — είχε χαρακτήρα. Και οι χαρακτήρες δεν τρώγονται από κανέναν τίτλο Γκραντ Σλαμ, όσο μεγάλο κι αν είναι. Αυτή η στιγμή δεν είναι ελάττωμα, είναι θρίαμβος: η ίδια η στιγμή είναι το τρόπαιο. Κοιτάξτε την ιστορία της τελευταίας χρονιάς: είχε περισσότερους αγώνες στους κορυφαίους είκοσι παρά πολλούς τίτλους μικρών τουρνουά. Το Γουίμπλεντον είναι μία φορά τον χρόνο — η πρώτη θέση είναι κάθε βδομάδα. Πόσοι άνθρωποι έχουν δει την Μαρία να σηκώνεται μετά από εκείνο το 5-1 στη Νότια Αμερική;; Εκείνη εκεί γύρισε το παιχνίδι σα κουρδιστό παιχνίδι που ξαναπήρε τους νόμους του από πάνω της! Αυτό λέγεται πρωτάθλημα — όχι "δεν κέρδισε Γουίμπλεντον". Και όσοι στέκονται εκεί έξω και ψάχνουν το κίτρινο φόρεμα σα κάποιο ιερό σύμβολο, ας θυμηθούν πώς ήταν πριν τρία χρόνια: αυτοί οι ίδιοι που σήμερα γκρινιάζουν πως η πρώτη θέση είναι "άδεια" ήταν εκείνοι που της έκλειναν την πόρτα στα μούτρα όταν προσπαθούσε να βάλει ένα πόδι μέσα στα μεγάλα γήπεδα. Τώρα ξαφνικά ξέρουν τι σημαίνει ιστορία;; Μα η ιστορία την γράφει εκείνος που σηκώνεται όταν όλοι γύρω του λένε ότι απέτυχε! Μιλάμε για ένα άλμα δεκαετιών στα νούμερα, όχι για ένα βραβείο που ταιριάζει σε κάποιο ράφι. Η Μαρία έγινε πρώτη επειδή έπαιξε 52 φορές μέσα στους κορυφαίους είκοσι — όχι επειδή κάποιος της έδωσε δωρεάν το Γουίμπλεντον επειδή είχε ωραία μάτια. Αυτή η στιγμή είναι τόσο μεγάλη όσο όσο μεγάλο είναι το βάρος που σήκωσε στις πλάτες της όταν κανείς άλλος δεν είχε το θάρρος να την ακολουθήσει ακόμη και στο όνομα της ομάδας. Και τέλος, εμείς εδώ στον σύλλογο ξέρουμε έναν κανόνα σαν αλάτι: όταν η Μαρία σηκώνεται μετά από μία ήττα, τότε νικάει και τον μεγαλύτερο κριτή όλων. Τον εαυτό της. Αυτό είναι το μοναδικό τρόπαιο που ποτέ δεν γίνεται κίτρινο φόρεμα — αλλά γίνεται χρυσό μέσα στην καρδιά σας.