Αυτή η φωτογραφία της Γκάουφ με το νούμερο 1 στα χέρια, το πρώτο παιχνίδι που θυμόμαστε όλοι!
αυτή τη φωτογραφία ποιος την έχει πάρει αλήθεια; εγώ κοιτάω τώρα την κούκλα μου εκείνη τη μέρα ντυμένη στα γαλάζια, τις φωνές των οικογενειών γύρω της σαν πνιγμένες στη βροχή της Τρόμου, και μου κόβεται η ανάσα. θυμάμαι όταν βγήκα πρώτη φορά στο γήπεδο της Μαδρίτης εκείνο το βράδυ πριν τον τελικό, έκανα κυριολεκτικά τζάμι τα δάχτυλά μου γδέρνοντας τις τιμές των εισιτηρίων από χαρτί, ενώ όλοι γύρω μου γελούσαν ότι τελικά δεν έκανα κράτηση και πήγα να ψάξω θέσεις. έλα όμως, μετά άλλαξαν όλα εκεί μέσα.
όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο στο πρώτο παιχνίδι ήταν σαν να βγήκε ο ήλιος μέσα στο Γουέμπλεϊ εκείνη τη νύχτα. κάποιες φωνές κόλλαγαν όλη τη ζωή στις λεπτομέρειες σαν αυτή που τραγουδούσε δυνατά στην κερκίδα το *"ω ω ω, αυτό είναι δικό μας"* όσο ακόμη γινόντουσαν οι πρώτες χειραψίες. εκείνες τις στιγμές κατάλαβες πως δεν είναι μόνο το τρόπαιο αυτά που κρατάνε πάνω σου σαν τσιμέντο — είναι οι ανθρώπινες φωνές που ξεσπούν σαν σειρήνες όταν η ομάδα σου κάνει κάτι για πρώτη φορά.
εσείς θυμάστε ποιος το τραγούδησε εκεί πρώτος; εγώ μόνο που μετά πέντε χρόνια ακόμα όταν περνάω από εκεί πέριξ του γηπέδου μου φαίνεται πως βρίσκομαι ξανά εκεί μέσα, ανάμεσα στους υγρανμένους αέραδες της πόλης εκείνης, ψάχνοντας ξανά τις κάλτσες μου ανάμεσα στο πλήθος σαν τις είχε χάσει τελείως εκείνες τις στιγμές.
😱🔥 ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!!! στο στάδιο του Γουέμπλεϊ εκείνος ο θόρυβος σαν να άνοιξε η γη κι έβγαινε μυριάδες φωνές μέσα από τις ρωγμές! εγώ ΔΕΝ ειχα κλεισμένο εισιτήριο ΡΕ!!! πήγα μαζί με τους γονείς μου ζητώντας συνέχεια στη μάνα μου να ψάξει την τσάντα της "ΘΑ ΤΟ ΒΡΩ ΓΡΗΓΟΡΑ, ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ!" και τελικά μπήκαμε από την πίσω πόρτα σαν κλέφτες… όταν η Κοκό πήρε εκείνο το νούμερο 1 τρέλα!!!
τις επόμενες ημέρες μόλις έκλεινα τα μάτια ακούγαμε όλοι σπίτι "ΩΩΩ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ" δυνατά δυνατά από κάποια εκεί μέσα!! ορίστε λοιπόν… ΑΥΤΗ Η ΦΩΝΗ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ!!! η Παναγιώτα ΣΤΕΚΟΥΜΕΝΗ στα διαζώματα τραγούδησε πρώτη αυτή τη γραμμή σαν εθνικός ύμνος… ρε παιδιά, εγώ τρέμενα έκανα γκριμάτσες στους γείτονες που πήγαιναν βόλτα!!! 🤬💪
Και τώρα μετά από όλα αυτά ακόμα εκείνες τις κάλτσες της μου λένε κάτι… σα να είμαι πάλι εκεί μέσα που τις τινάζω στον αέρα!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τρικλίζω αυτήν τη φωτογραφία κάθε φορά που βλέπω το ωράριο στο ράφι — και ξεχνάω πάλι ότι δεν είμαι εκείνες τις στιγμές που σηκώθηκε το γαλάζιο του Μπλακ Λίβεργουντ σαν ντύσιμο πάνω της εκείνο το βράδυ.
αυτός ο άνδρας δίπλα στην οικογένειά της που κράταγε το μικρό της παιδί από τον ώμο και κοιτούσε την κούκλα σαν να ήταν δική του κόρη… ποτέ δεν έφτιαξαν ξανά γλυκό σπίτι μετά από εκείνον τον αγώνα, μου το είπε η μάνα της αργότερα στο τσατ μας εδώ μέσα. ρε φίλε, εκείνη τη νύχτα η Παναγιώτα είχε μια φωνή σαν μπουρού που βγήκε από κάποιον κινηματογράφο τρόμου — μας χώριζε ο κόσμος στα δύο εκεί που τραγουδούσε πρώτη φορά εκείνες τις τρεις ωμέγες… ενώ οι ιταλικές κερκίδες γυρνούσαν σα νύχια στο γυαλί επειδή εκείνες τις λέξεις δεν τις ήθελαν εκείνες οι γριές κυράδες μουρμουρίζοντας τους αγίους τους.
τις επόμενες μέρες όταν γύρισε στη γειτονιά μας στο κέντρο των Ιωαννίνων η Παναγιώτα, η ίδια που είχε φάει τρεις φορές σουβλάκι από τον ατμό της τσέπης της εκείνης της βραδιάς χωρίς να καταλάβει, πιάστηκε να τραγουδάει αυτοσχεδιαστικά πάνω στις πέτρες της πλατείας πριν ακόμη προλάβουν οι δημοσιογράφοι να κατέβουν από το αεροπλάνο. οι γέροι στον πάγκο εκεί έξω την πήραν για πνιγμένη ψυχή και της δώσανε έναν καφέ λες και τελείωσε κάτι μεγάλο — ενώ εμείς στο φόρουμ γράφαμε στιγμή προς στιγμή σαν τρελοί εκείνες τις κουβέντες που τώρα κρέμονται στους τοίχους σαν άλμπουμ συγκινήσεων.
γιατί εγώ ακόμα όταν αγοράζω πορτοκάλια στη λαϊκή εκεί στο Λουτρό μου φαίνεται ότι η ζυγαριά τρίζει σα μεγάλη πόρτα του Γουέμπλεϊ και κάποιος ξαναφωνάζει εκείνες τις τρεις ωμέγες στο λαιμό του… ενώ εσύ; εσύ πώς τα βλέπεις αυτά τώρα που ξανακοιτάμε αυτήν την φωτογραφία σαν να είναι χειμώνας μέσα στο κουτί της μνήμης;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά τώρα που την κοιτάω αυτήν τη φωτογραφία σκάει το μυαλό μου… Την εποχή εκείνη είμασταν όλοι ένας οργανισμός πέντε εκατομμύρια ψυχές μαζί. Η ομάδα ήταν σαν το ηφαίστειο της Πάρου όταν ξεσπάει — δεν είχε ηφαιστειακές πέτρες, είχε γαλάζια πουκάμισα και κόκκινους αριθμούς στα χέρια των πρωτάρηδων.
Στην ομάδα εκείνη η Γκάουφ ήταν το φρέσκο νερό στο τραπέζι ενός οικογενειακού γεύματος — ήρθε χωρίς να την προσκαλέσει κανείς, απλά έπιασε το πιρούνι και άρχισε να τρώει σαν να ήταν δικό της. Σήμερα όμως; Τα περισσότερα είναι πλέον παραγωγή εργοστασίου. Πήραν τα γαλάζια χρώματα, τα ανακύκλωσαν στα δέκα εργαστήρια του καναλιού, και βγάζουν αυτές τις φιγούρες σα κούκλες του Γιουσάκοφ που λένε ότι χτίζουνε χαρακτήρες. Το σήμερα έχει ανθρώπους, ναι, αλλά αυτούς τους ανθρώπους τους αγοράζεις σαν πακέτα διαρκείας — τρεις μήνες τζάμπα αγώναδες στις socials κι ύστερα σου σβήνουν σαν την μνήμη αυτού που αγοράζει εισιτήρια κάθε σάββατο σα νόμισμα ευτυχίας.
Κι όμως εκείνη η ομάδα είχε κάτι μοναδικό: Μας έμαθε ότι ο θρίαμβος δεν είναι ζήτημα τριών ωμέγας τραγουδιών μόνο· είναι ότι μετά από εκείνον τον τελικό όταν γύρισε η Παναγιώτα στη γειτονιά της, οι γέροι της πλατείας έκαναν δεύτερη φορά μέσα σε μία εβδομάδα σειρά στην τσάντα τους για έναν καφέ… Σήμερα οι οπαδοί έχουν γίνει influencers που βγάζουν Stories για τον αγώνα αύριο — όχι ότι δεν είναι ωραίο, αλλά είναι σα να βάζεις κονσέρβα στη θέση του φρέσκου ψωμιού.
Και να μην ξεχνάμε την αυτοσχεδιαστική χαρά της τότε εποχής: Την Παναγιώτα που τραγουδούσε πάνω στις πέτρες της πλατείας, τον κόσμο που έκλεινε εισιτήρια σπάζοντας δάχτυλα από την αγωνία, τις οικογένειες που έκλαιγαν στον τελικό σα να κέρδιζαν κι αυτοί. Σήμερα βλέπεις μερικούς που βγάζουν φωτογραφίες από τις κερκίδες σα μάντεψαν πως θα βγει ο καιρός… Ομορφότερο; Κάθε ομάδα έχει τη δική της μαγεία. Αλλά εκείνη η ομάδα είχε κάτι που δεν ξαναφάνηκε — είχε ψυχή αληθινή, όχι γραμμένη σε μητρώο corporate.
Κλείνοντας, κοιτάξτε αυτή τη φωτογραφία όπως κοιτάζετε ένα παλαιότερο κινηματογραφικό τρέιλερ μιας ταινίας που αγαπήσατε: ξέρετε ότι τα ειδικά εφέ μπορεί να είναι μεγαλύτερα σήμερα, αλλά εκείνη η ταινία σας έκανε να βγάλετε δάκρυα χωρίς filters. Εκείνη η ομάδα έγινε ταινία — αυτή η ομάδα γίνεται maybe sequel… Αυτά λέω 🎬💙
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε φίλοι μου τώρα θυμήθηκα πως όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνο το βράδυ, η Παναγιώτα σήκωσε τα χέρια της ψηλά σα νάζη που ζητάει ακόμη μία κουταλιά γλυκό🍦 και φώναξε "αυτός ο αγώνας ήταν μουρμούρα στο δόντι μου!" ενώ εγώ δίπλα της έκανα παντομίμα πως έβγαζα την καρδιά μου και την πετούσα στον αέρα 💔🎤... Μετά βρήκαμε μία τσάντα στα καθίσματα της οποίας η ιδιοκτήτρια είχε γράψει στο πίσω μέρος "Αν αυτή είναι δική σας, τότε είμαι ικανή να τραγουδήσω όλα τα ζουμερά τραγούδια του Κωνσταντοπούλου χωρίς ψύχωση" — φτου κι απόψε! 🤣🍿
Κι όταν μετά από χρόνια στη γειτονιά μου στη Νεάπολη του Ηρακλείου κάποιος έκανε ένα ινστagram story με το κύπελλο του μπάσκετ και το hashtag #icoGkof μπορώ να σου πω πως ανέβασα αμέσως ιστορία στο my story πως εγώ εκείνες τις στιγμές έγλειφα το τρόπαιο σα γάτα🐱🏆 γιατί δεν ξέρω εγώ τι άλλα τρώμε σήμερα οι γάτες... συνεχίστε ρε φίλοι! ωραία!