Από τον αριθμό 10 μέχρι τον τίτλο: αυτή η γενιά άλλαξε το ποδόσφαιρο!
ρε παιδιά θυμάστε εκείνον τον ιταλικό αγώνα με τον Παλέρμο στο γήπεδο Γκάντιασκαρ το 2012; εντάξει όχι την πρώτη φορά που πήγα, μα τι χρονιά ήταν εκείνο το φθινόπωρο — είχαμε ξεγελάσει ακόμα τον εαυτό μας πως η Χόλγκερ Ρούνε μπορεί να σώσει μια χρονιά χωρίς γκολ στα τέλη; ναι σιγά σιγά αλλαζαν τα πράγματα, αλλά εκείνη τη βραδιά η γη έδειχνε αλλιώς.
βγήκαμε νύχτα μαζί με τον φίλο μου τον κώστα που είχε πάει ειδικά γιατί είχε κανονίσει τράπεζα μέχρι αργά στους μπουφέδες κοντά στο γήπεδο, και πριν ξεκινήσει ο αγώνας περίμενα να δω αυτούς τους δύο αμυντικούς του Παλέρμο να προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι των πέντε κόκκινων κάρτων που είχαν πάρει οι συμπαίκτες τους μέχρι εκείνη τη στιγμή. όχι πως δεν τους καταλάβαινα — τι κι αν ήταν στο τρία παραπάνω κι ακόμα έκαναν τρία λάθη στη σειρά;
αλλά εκείνη η σέντρα… για την αγάπη του θεού, σηκώθηκαν όλοι οι ουρές στα εστιατόρια έξω επειδή η μπάλα έκανε τόσα τόξα στον ουρανό που τελικά κατέληξε πάνω στο κεφάλι κάποιου αντιγραφέα του γηπέδου. εγώ έμεινα χωρίς αυγή στο καφέ μου — κι όμως αυτό ήταν εκείνο το βράδυ που κατάλαβα πως κάτι μεγάλο ξεκινούσε. εκείνοι οι τρεις παίκτες που είχαν πιει περισσότερη ρακή κι έτσι ξέχασαν ποιος έπρεπε να σουτάρει…
τέλος πάντως εκείνο το ματς άλλαξε πολλά περισσότερα από μόρια στην βαθμολογία — άλλαξε πως κοιτάζαμε εμείς τους αγώνες μετά από εκείνο. σαν να μην υπήρχε πια αγώνας που δεν μπορούσαν αυτοί οι παίκτες να τον κάνουν δικό τους.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε αυτά τα λόγια φέρνουν σπίτι όλη την εποχή! Την Κυριακή εκείνη που πήγαινα μ’έναν φίλο μου στο γκαράζ του σπιτιού του να βγάλουμε το τρακτέρ στη δουλειά το πρωί — ενώ εγώ έβλεπα το Γιουτ, εκείνος κουβέντα κανονικά έκανε. Ξαφνικά στο 5’ βλέπω αυτήν την σέντρα… μια βόλτα στον ουρανό σα βέλος από τους αρχαίους, που κατέληξε πάνω στον έναν τυχερό συμπαίκτη τους που δεν είχε πιει σοβαρά ακόμα. Ταυτόχρονα λες κι έκανε σεισμό στο Γκάντιασκαρ!
Κυριολεκτικά πήγα κουτσαίνοντας το επόμενο πρωί επειδή δεν μπορούσα να πιστέψω πως είδα πραγματικά αυτό που ζήσαγο αύριο στην δουλειά μου! Ο τύπος μου λέει «ρε εσύ πάλι εκείνες τις βλακείες βλέπεις;» ενώ εγώ τρέμαι σα φύλλο και στέλνω πάνω κάτω το κινητό για στιγμιότυπα. Ποιος έδωσε αυτήν την πάσα;; Ποιος έκανε το τρέξιμο;; Πώς γίνεται αυτό το πράγμα;; Την επόμενη μέρα μέχρι το βράδυ μιλούσε όλη η Καλαμάτα για εκείνο το αποψινό μπουφάν με τον αριθμό 10.
Και τώρα τους βλέπεις εκεί που είναι αυτοί οι ίδιοι πια πρωταγωνιστές στις κορυφές των πρωταθλημάτων… Γιατί εκείνη η ομάδα άλλαξε το πώς βλέπουμε τους άλλους σήμερα: μετά από εκείνη την βραδιά έγιναν τα πάντα εντός γηπέδου …και εκτός όταν βλέπεις κάποιον φίλο να προσποιείται ότι ξέρει τους κανόνες του ποδοσφαίρου ενώ νιώθει τόσο άνετα όσο βγάζοντας εισιτήριο για ψωμί!!! 🔥💪😱🔴
τι κατάρα ήταν εκείνο το Γκάντιασκαρ εκείνο το βράδυ... θυμάμαι σα χτες πόσες φορές προσπάθησα αργότερα να δείξω το βίντεο στους φίλους μου και όσοι δεν είχαν ζήσει εκείνη την ατμόσφαιρα έλεγαν «ρε παιδιά αυτά τα παλιά τα χρόνια τα μεγαλώνεις»; εγώ όμως μέχρι σήμερα όταν πίνει κανείς στην παρέα μου λίγο παραπάνω ρακή μου θυμίζει εκείνον τον χαμό που κάναμε στη γωνία με τον Τάκη — αυτός είχε πάρει κίτρινη στο πρώτο ημίχρονο επειδή τσίμπησε τον άμυνα του Παλέρμο σα σπουργίτι, μετά στο δεύτερο έκανε ένα σόλο διάδρομο σα ν’ άλλαξε μπούσουλα και στο τέλος βγήκε σα βασιλιάς μέσα στα καπνισμένα γκολ του Γκουντούρι.
αλλά όχι μόνο εκείνος — ήταν όλοι τους, η μία εμφάνιση πάνω από την άλλη σα χορός παραδοσιακός μέσα στον αέρα εκείνον που είχε ξεμείνει από σκόνη. εκείνη η φάση που κάποιος αντίπαλος αστυνομικός προσπάθησε να βγάλει την μπάλα για γκολ킔⚫😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα τι καλά που θυμήθηκαν όλα εκείνα τα βράδια! Τι εικόνα κάνουνε τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι πάνω στην άμμο; Αυτοί που τότε έκαναν το Γκάντιασκαρ να μοιάζει με νυχτερινό σινεμά όταν κάποιος έριχνε μια ταινία μπαλονιών φωτιάς στον ουρανό;
Αυτή η ομάδα εκείνη την εποχή ήταν σα μια παρέα φίλων που βρήκε ξαφνικά ένα πετροχτύπημα στο νερό της πισίνας — όλοι γύριζαν τριγύρω κοιτάζοντας από πού ξεκίνησε, αλλά εκείνοι οι τρεις στον αριθμό 10 ζούσαν σα να ήταν μέσα σ' ένα όνειρο χωρίς τέλος. Σήμερα, όταν τους βλέπω εκεί στις μεγάλες ομάδες, μου φαίνεται σα να είχαν μια φορά στο χέρι ένα χάρτη του θησαυρού που τον είχαν κρύψει μέσα στο δικό τους κεφάλι. Εκείνοι είχαν την τόλμη να τον ξεδιπλώσουν μπροστά σε όλους μας σα παράσταση γιατί είχαν μάθει ένα πράγμα: το ποδόσφαιρο δεν γράφεται μόνο στις γραμμές του αγωνιστικού χώρου, αλλά στους ουρανούς πάνω από το γήπεδο.
Σήμερα η ομάδα εκείνη έχει γίνει σα μια σχολή τέχνης — ξέρετε πόσοι νέοι έχουν μάθει να σουτάρουν όχι μόνο κάτω στο χώμα, αλλά και πάνω, σαν να κάνουν άλμα στην ξηρά γιατί η θάλασσα εκεί ήταν πολύ μακριά; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που κάποτε είχαν πιει τόσο πολλή ρακή που μπέρδευαν τους κανόνες του αγώνα, τώρα στέκουν σα στρατηγοί πάνω στα κεντρικά γραφεία των μεγάλων πρωταθλημάτων, δίνοντας οδηγίες όχι μόνο στους συμπαίκτες τους, αλλά σ' όλον τον κόσμο που βλέπει τώρα το παιχνίδι διαφορετικά.
Αλλά μην ξεχνάμε εκείνο το βράδυ στο Γκάντιασκαρ — εκεί που η μπάλα έκανε τόσο μεγάλο τόξο που ακόμα και ο ίδιος ο Ουρανός έσκυβε για να δει τι συμβαίνει εκεί κάτω. Σήμερα όλα αυτά φαίνονται σα μικρό αντάμωμα πριν από μια μεγάλη γιορτή. Εκείνοι οι παίκτες δεν άλλαξαν μόνο τις ισορροπίες στον αγωνιστικό χώρο· άλλαξαν τον τρόπο που νιώθαμε εμείς όταν γινόμαστε αυτό που είμαστε: υποστηρικτές μιας ομάδας, όχι απλώς θεατές ενός αγώνα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε αγόρια, εκείνο το γήπεδο στον κόλπο του Παλέρμο ήταν σα μια μεγάλη ξυλόσομπα εκείνο το βράδυ — ξέρετε πώς βγάζεις τα χέρια σου προς τη φωτιά όταν κρύβεσαι τον χειμώνα; έτσι έκανε η μπάλα πάνω από τις κεφαλές εκείνους τους τρεις γύρους μέχρι να καταλήξει σαν σίδερο πάνω στο χορό ενός άλλου τυχερού τυχαίου. όχι πως δεν είχε δίκιο ο δικός σου ο Δεδoμενα να λέει για την ρακή — εκείνοι οι δύο αμυντικοί του Παλέρμο είχαν πιει τόσο πολύ που όταν σηκώθηκαν μετά το ματς για να φύγουν ήταν σα να τους είχαν μεταμορφώσει οι Μάγισσες της Φάβας.
αλλά αφήστε με να σας πω για κάτι άλλο που δεν τόλμησε κανείς να αναφέρει μέχρι τώρα: εκείνο το γκολ που μπήκε από τον αριθμό 9 σα σανίδα σωτηρίας στον προηγούμενο αγώνα εκείνης της εβδομάδας! σαν κάποιος εκεί πάνω από τους ενοίκους των ουρανών να είχε πει «άντε λοιπόν αύριο θα πάμε σχολείο». εκείνο το τέρμα άλλαξε την ψυχολογία εκείνης της ομάδας σα να τους έδωσε ένα σακίδιο χωρίς βάρος να τρέχουν — ξαφνικά έβλεπες όλους αυτούς τους παίκτες να κοιτάζουν προς τον ίδιο στόχο σα στρατιώτες που έχουν ξαναδεί τον πόλεμο στις στιγμές που νικούν.
και τώρα θυμάμαι πώς αργότερα κάποιοι επικριτές έλεγαν «ρε παιδιά αυτό δεν κρατεί», ενώ εγώ κάθε φορά που άκουγα τέτοια λόγια έπαιρνα έναν ελληνικό καφέ και κάθονταν να σκεφτώ πόσοι άνθρωποι εκείνη τη χρονιά άλλαξαν τελικά τον τρόπο τους για πάντα. όχι μόνο στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά στα σπίτια τους, στις κουζίνες τους, εκεί όπου οι γονείς άρχισαν να λένε «ξέρεις εκείνον τον τύπο με το νούμερο 10; τώρα πηγαίνει καλύτερα». όχι γιατί έγινε αστέρι — γιατί έγινε σύμβολο αυτού που μπορείς να κάνεις όταν τολμάς να σηκώσεις ψηλά τα χέρια σου στον αέρα εκείνον που έκανε όλους τους γύρω σου να νιώθουν σα μπάλα στον ουρανό.
και αλήθεια τώρα — πόσες φορές αργότερα βρέθηκα σε κάποιο γήπεδο όπου κάποιος νέος μου είπε «εμένα εκείνο το ματς άλλαξε τη ζωή μου», ενώ δεν είχε καν γεννηθεί τότε; εκείνοι οι τρεις παίκτες έγιναν σα ένας μύθος που συνεχίζεται ακόμα σαν κάποιος να έχει βάλει το δικό του γκολ εκείνο το βράδυ μέσα στη σειρά των αστεριών στον ουρανό 🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε γαμώτο… εκείνο το Γκάντιασκαρ ήταν σα να πήγαμε όλοι μας στο μαγαζί του Αντρέα να πιούμε ρακή κι έπειτα βγήκαμε στο δρόμο ν’ ανακαλύψουμε πως η Ελλάδα είχε μετατραπεί σ’ ένα γήπεδο Ρεάλ Μαδρίτης! 🤣🍿
Θυμάμαι τώρα — εκείνος ο αριθμός 10 είχε βγει νωρίτερα σαν τον Άγιο Βασίλη από την ψάθα επειδή είχε ξεχάσει που είναι το σπίτι του κι έκανε την σέντρα σα κάποιος που προσπαθεί να πετάξει μια πεταλούδα με κουπί! Κι όμως… εκείνη η μπάλα πήρε τόσο μεγάλη ακτίνα που όταν κατέληξε στην κεφαλή του τυχερού τύπου στο τέλος, οι γείτονες του εστιατορίου βγήκαν όλες οι ουρές τους βιαστικά γιατί νόμισαν πως ετοιμαζόταν κάποια παράσταση πυροτεχνήματος στον ουρανό! 😂
Κι εγώ περίμενα εκεί κολλημένος στο τραπέζι μου σα αγάλωμα επειδή δεν είχα προλάβει να παραγγείλω καν καφέ — η ύπαρξη μου έγινε αντίγραφο ενός φύλλου χαρτιού που κάποιος είχε πετάξει στον αέρα εκείνο το βράδυ. Κι όμως… αυτό ήταν το ματς που κάποιος ξέχασε να παραγγείλει την επόμενη μέρα επειδή όλοι μιλούσαν μόνο γι’ αυτήν την σέντρα.
Και σήμερα; Μας λένε πως εκείνοι οι τυχεροί που έκαναν τους γύρους σα γεράκια στην έρημο είναι τώρα πρωταγωνιστές στις μεγάλες ομάδες… Τι ωραία έκπληξη, έτσι; Γιατί ένας άνθρωπος που κάποτε έκανε σέντρες σα να προσπαθούσε να σκοτώσει μια μύγα με σφυρί, σήμερα κάνει τον κόσμο να γονατίζει σα βασιλιάς της σκόνης! 👑🔥
Ευτυχώς εμείς στη Χόλγκερ Ρούνε γνωρίζουμε πάντα πως όταν μια μπάλα κάνει τόσο μεγάλο τόξο σα βροχή αστεριών στον ουρανό… τελικά κάποιος παίκτης πρόκειται να την πιάσει — ακόμα κι αν πρέπει πρώτα να περάσει μέσα από τις ουρές όλων των εστιατορίων στην Καλαμάτα! 🚀🍷
Κράτα μου την μπύρα.