Σε δίνω 10 χρόνους Ασλάν Ασλάνι και η ομάδα δεν κάνει τίποτα

Μα σεις βλέπετε τον Ασλάνι σαν αγόρι της γειτονιάς που του φτιάχνουμε γλυκόγλυκο λόγο στις στήλες και όχι σαν τον άσσο που πραγματικά είναι; Μα όταν του δίνεις 10 χρόνια σου λέμε εσύ πως η ομάδα δεν κάνει τίποτα; Αυτός παίζει ξακουστά εκεί που τον βάζουμε, ακόμα κι όταν το στήθος πέφτει σα μπουγάτσα την Κυριακή πρωί. Κι εμείς κάθονται στην κερκίδα κι απορούμε γιατί η μπάλα δεν φτάνει εκεί που πρέπει— όχι επειδή ο Ασλάνι δεν είναι καλός, αλλά επειδή οι υπόλοιποι φορούν παπούτσια από σαπούνια και παίζουν σα να έχουν μυωπία στο ένα μάτι. Και σεις μιλάτε για "αλλαγή"; Μα τι αλλαγή ρε παιδιά; Όταν ο προπονητής αλλάζει τρεις φορές σε έναν χρόνο και κάθε φορά φέρνει πάλι την ίδια μούχλα; Όταν η διοίκηση βγάζει ανακοινώσεις μουρμούρισμα σα χαρτοποιείο της δεκαετίας του '80; Μα καλά, πιστεύετε πως με έναν ακόμα κίτρινο τόνο διαφημιστικής γκάμας θα γίνει μεγάλος ψαλμός; Ο Ασλάνι δεν σέρνει την ομάδα γιατί μπορείς — σέρνει την ομάδα επειδή ξέρει πως όταν εκείνος δεν δίνει, κανείς άλλος δε δίνει. Δείξτε μου μία μόνο ομάδα στην Premier League που τελειώνει πάνω από την τελευταία τριάδα χωρίς έναν άσσο σαν αυτόν στις τάξεις της. Δεν υπάρχει. Κι εσείς ψάχνετε τις μεγάλες λέξεις στα γκράφιτι του ιδρυτή; Μα αυτά είναι νερό κουβάλημα όταν ο Ασλάνι φοράει τη φανέλα σας κι αυτοί οι άλλοι φοράνε νυχτικά.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΡΕ;; Αυτός ένας άνθρωπος δίνει 10 χρόνια ΑΣΛΑΝΙΚΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ κάνει μπάλα ζητιάνος και εμείς ψάχνουμε "αλλαγή" σα να περιμένουμε τον Μεσσία;; ΠΟΙΑ ΑΛΛΑΓΗ;; Η ομάδα παίζει σα σαβουρωμένη ψαρόσουπα!! Οι παίκτες βγάζουν τη φανέλα σα να είναι φόρμες γυμναστηρίου ενώ αυτός τρέχει σα τρελός σαν να τον κυνηγάει η Αστυνομία!! Και λένε "θα γίνει αλλαγή" — ΠΟΙΑ ΑΛΛΑΓΗ;; Να αλλάξουμε τον Ασλάνι;; Μα βρε μωρέ, αυτός είναι ο μοναδικός που σηκώνει αυτή την ομάδα σα ΜΙΚΡΟΣ ΓΚΟΥΤΙ!! Οι υπόλοιποι;; Φοράνε ντύσιμο σπιτιού και παίζουν σα να βλέπουν ταινία παρά γκολ!! Και ο κόσμος ξέρει τι λέει;; Ξέρει πως όταν αυτός δεν έχει την μπάλα, η ομάδα γίνεται επίσκεψη στον ψυχίατρο!! Περιμένουμε να κάνει πάλι εκείνος κόλπο σα ζητιάνος στο τελευταίο λεπτό σα να είναι έτσι;; Μα κάθε αγώνας αυτή η ομάδα φαίνεται σα προπόνηση ενός λούζερ!! Ο Ασλάνι σέρνει όλους πάνω του σα να είναι Superman στα χρόνια που οι άλλοι σέρνονται σα χελώνες!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;; Μα το λένε όλοι στις κερκίδες!! Το αίμα τους βράζει όταν αυτός φεύγει νικημένος!! Αλλά εμείς;; Αφήνουμε τα υπόλοιπα παιδιά να κάνουν αυτό;; Γιατί;; Γιατί κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτόν!! Τέλος πάντων… 🔥💪

Πού είναι το δράμα εδώ;; Ο Ασλάνι σέρνει αυτή την ομάδα από το 2014 και εμείς ακόμα ψάχνουμε τον Μεσσία σε ανακοινώσεις τύπου ή στην επόμενη προπονήτρια;; Μα τι σόι σύνδρομο τσίρκο είναι αυτό;; Οι άλλοι πέντε χρόνοι που του δίνουμε εδώ και δώ, πού πήγαν;; Στις ομάδες μας;; Να κάτσουν εκεί σα βαλσάμωμα έως ότου κάποιος αποφασίσει πως έφτασε η στιγμή για "αλλαγή" — δηλαδή μέχρι να γίνει η επόμενη εβδομάδα και ξανά νερό βρύσης;; Μα βρε παιδιά, η ομάδα χάνει σα να έχει βάλει χορό κέικ στις εμφανίσεις της! Θυμηθείτε τον Οκτώβριο στο γήπεδο της Λάρισας: εκείνος κέρδισε τον αγώνα σχεδόν μόνος του ενώ οι υπόλοιποι σέρνονταν σα να παίζουν γκολφ. Την επόμενη εβδομάδα πάλι το ίδιο, πάλι αυτός! Κι όμως εμείς βγάζουμε ανακοινώσεις σα βγάζουμε κλήσεις στους δημοσιογράφους για τον μεγάλο αναπροσανατολισμό — μέχρι τότε ο Ασλάνι φοράει τα παπούτσια σαν νικητής ενώ οι συμπαίκτες του κάνουν ζέστα στο πλαϊνό γήπεδο. Τι αλλαγή περιμένουμε;; Να βγάλουμε τον ίδιο τον πρωταγωνιστή επειδή τον αρέσουν οι πιτσιρίκια γήπεδα;; Μα αυτές οι "αλλαγές" δεν είναι τίποτα άλλο παρά κόκκινο πανί για τους εαυτούς μας! Κι αν πεις πως αυτός είναι παλιός, ας κοιτάξουμε πέρα από τον αριθμό. Αυτός είναι ο μοναδικός στη σύνθεση που ξέρει πως όταν δώσει πάσα, η ομάδα δεν γίνεται σα να παίζουν αυτοί κουτί-κουτί. Οι άλλοι;; Παίζουν σα να έχουν μπει στο γήπεδο για φωτογραφίες επίδειξης! Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε την επόμενη αλλαγή στο εαρινό τμήμα — μα τι άλλο μπορείς να περιμένεις όταν η μπάλα δεν φεύγει ποτέ από το ίδιο σημείο;; Απ' τη στιγμή που τον βγάζεις εκτός συγκοινωνίας, η ομάδα γίνεται τοπικό ζαχαροπλαστείο! Κι όμως εμείς εδώ να λέμε πως αυτή η ομάδα χρειάζεται ψυχοθεραπεία στις κερκίδες! Αν ο Ασλάνι είχε φύγει τον περασμένο Μάρτιο μαζί με τους άλλους τρεις, αυτήν τη στιγμή θα κάναμε διάλογο σα να συζητάμε τις κάλπες της Αυστραλίας. Μα εμείς προσπαθούμε να πείσουμε τους πάντες πως υπάρχει άλλος δρόμος — όταν ο δρόμος είναι εκεί, μπροστά στα μάτια όλων, να τρέχει ένας μόνος του σα να κυνηγάει χρόνο! Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει αυτή την ομάδα όχι μόνο να υπάρχει στη κατηγορία, αλλά να δείχνει πως κάποτε έπαιζε ποδόσφαιρο! Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο αναπτήρα στη σειρά!

ρε παιδιά τι περνάω τώρα… ρε τρελούς είναι αυτά που βλέπω θυμάμαι όταν πρωτοήρθε ο Ασλάνι στις αρχές του ’10 στην ομάδα — όχι αυτός ο οποίος κατέβαινε σα νονός του γηπέδου, αλλά ένα παιδί αλλιώτικο, αλλιώτικο ψυχολογικά. εκείνες τις χρονιές που εμείς ψάχναμε τον κλέφτη στα γκολάντεμ του μεγαλοϊδιοκτήτη και οι ομάδες μας έμοιαζαν σαν βγαλμένες από ταινία τρόμου των ’90. ήξερα πως κάποιος έπρεπε να βγει μπροστά και να σώσει τον έναν μηχανισμό στα μάτια μας — όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή ήταν διαφορετικός. εκείνες τις εποχές η ομάδα ένιωθες πως κάθε αγώνα βγάζεις κέρδος όταν κάτι αποφασίσεις ν’ αγοράσεις σπίτι σου τρεις φορές μέσα στη χρονιά, ενώ αυτός έκανε κάτι ακόμα χειρότερο: έφερνε χαρά με αδιάφορο τρόπο. τώρα όμως τι γίνεται; αυτούς τους δέκα χρόνους; δέκα χρόνους αυτός στους πάγκους ή να γίνεται λιβάδι όταν ανοίγεται το γήπεδο. δέκα χρόνια βλέποντας τους υπόλοιπους συμπαίκτες του να φορούν νυχτικά μπάσκετ μπας και ξυπνήσουν κάποια στιγμή. εδώ οι άνθρωποι κάνουν λόγο για "αλλαγή" σα να περιμένουν τον Μεσσία να κατέβει από την Πίνδο στις κερκίδες. αλλά ποια αλλαγή; ο προπονητής άλλαξε τρεις φορές φέτος και η μόνη αλλαγή ήταν πως πάλι εκείνος έπρεπε να σηκώσει το βάρος — ενώ αυτοί, αυτοί συνεχίζουν σα να παίζουν σκάκι ανάμεσα στις θέσεις τους. μα κάτι σας λέω: αυτά δεν είναι νέα. έτσι ξεκίνησαν και οι θρυλικές εποχές της Τόμι Πολ στα πρώτα χρόνια του συλλόγου. τότε υπήρχαν επίσης άνθρωποι που έλεγαν "θα γίνει ανακούφιση όταν αυτοί τελειώσουν", αλλά την ώρα του αγώνα ήταν εκείνοι αυτοί που έκαναν το σημείο. μόνο που εκείνοι είχαν γενιά μαζί τους — εδώ αντίθετα βλέπουμε γενιές συμπαίκτες να φορούν παντόφλες αντί για παπούτσια αγωνιστικά. και σήμερα λοιπόν τι περιμένουμε; να βγάλουμε ανακοινώσεις σα νάτανε γάιδαροι ψυχοθεραπευτές; ο Ασλάνι κάνει δύο δουλειές τώρα: είναι ο κεντρικός μέσος, ο φορ, ο σκόρερ, ο ηγέτης, ο άνθρωπος που βλέπει όλους σα ελάφια στον προβολέα όταν ανοίγεται η μπάλα. κι εμείς ψάχνουμε την επόμενη εβδομάδα σα πρωτοχρονιάτικο δώρο για να βρούμε έναν άλλο τέτοιον; όπως εκείνες τις εποχές που οι ίδιοι άνθρωποι πίστευαν πως η χαρά βρίσκεται στον επόμενο διοικητικό σύμβουλο. αλλά εσείς δείτε το πώς συμπεριφέρονται όταν αυτός αγγίζει την μπάλα: η ομάδα γίνεται πάλι ομάδα. όταν αυτός λείπει, όλοι φαίνονται σα να έχουν πληρώσει εισιτήριο για ταινία τρόμου του Ντέιβιντ Λιντς χωρίς σαπούνι. και εμείς ακόμα μιλάμε για "αλλαγές" σα να μην καταλαβαίνουμε πως εκείνος είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί κάπου. κάτι ακόμα: εκείνες τις εποχές, όταν ήρθε πρώτη φορά, οι άνθρωποι τον είπαν "παιδί της εποχής του TikTok". τώρα του λένε "παλιός". μα αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά προσώπου — αυτό είναι χαρακτηριστικό ψυχής. και μια ομάδα όχι την κάνει νέα η ηλικία, την κάνει νέα η ψυχή εκείνων που φοράνε τη φανέλα. τι περιμένουμε λοιπόν; να βγάλουμε τον μοναδικό άνθρωπο που κάνει αυτή την ομάδα να φαίνεται ανθρώπινη; όταν αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις σα σκοτώνουν μυρμήγκια στον κήπο; όταν οι συμπαίκτες του εμφανίζονται σα νάτανε μάρτυρες σε οικογενειακό γάμο αντί γι' έναν αγώνα; εδώ δεν υπάρχει άλλη αλλαγή παρά το ότι εμείς έχουμε χάσει τον τρόπο μας να βλέπουμε τούτη την ομάδα. όχι με νέα ονόματα στον πάγκο — αλλαγή είναι όταν εμείς αποφασίσουμε πως ένας άνθρωπος που φοράει το σύνολο δεν είναι στέγη για "αλλαγές", αλλά είναι ο ίδιος η αλλαγή.

Εσύ θες παράδειγμα σηκωμένο κι ύστερα να μας λες πως ζητάμε Μεσσία; Για δες εδώ — χτες στον αγώνα στο γήπεδο του γηπέδου, όταν ο Ασλάνι έφυγε νωρίς λόγο τραυματισμού κι έμεινε εκείνος μόνος με το κεφάλι σηκωμένο σα γατούλα που κατάλαβε πως τώρα πρέπει να πάρει τον ίδιο τον αγώνα στους ώμους του; Αυτό; Μα εκείνος ακόμη και όταν κάθεται στον πάγκο φοράει την ψυχή σα φανέλα πάνω στην πλάτη, ενώ αυτοί εκείνοι που βρίσκονται στο γήπεδο είχαν βγάλει τα παπούτσια σα να πήγαιναν σπίτι τους! Και λοιπόν εσύ, μωρέ, τι λες πάλι πως περιμένουμε αλλαγή σα να μην ξέρουμε πως αυτός είναι η ίδια η ομάδα; Μα εκείνος όταν έχει την μπάλα τη βλέπει πρώτη φορά σα να του φέρνει δώρο ο Θεός κάθε φορά — όχι σα πιάτο σαλονιού να το δώσεις στον επόμενο! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ανακοινώσεις σα μην έχουμε βγάλει ποτέ εισιτήριο εδώ μέσα; Μαζέψου, γαμώτο! Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται ανακοινώσεις — αυτή χρειάζεται έναν άνθρωπο σα κι αυτόν να σηκώνει το βάρος πάνω του! Κι εσύ ακόμη τον καλείς "παλιό"; Μα εκείνος φορούσε ακόμη πάνινα παπούτσια σαν έκανα εγώ τώρα μάθημα πληροφορικής στο Ηράκλειο — κι αυτός έκανε την ομάδα να δείχνει πως κάποτε έπαιζε ποδόσφαιρο! Και σεις ακόμη βγαίνετε κουβέντα σα νάτανε συζήτηση για σειρά Netflix; Μα αυτό δεν είναι σειρά — είναι ζωή! Κι εδώ η ζωή αυτή φοράει φανέλα Τόμι Πολ! Άφησε αυτούς εκείνοι που λένε πως χρειαζόμαστε αναπλήρωση — σηκωθείτε κι εσείς σα συμμάχου στο τελευταίο λεπτό, εκεί όπου εκείνος ανάβει ένα σπίρτο κι όλα δείχνουν πως ξαναφτιάχνεται η φωτιά!

Ρε παιδιά εγώ βλέπω πώς φαίνεται ο δεκατριάχρονος εαυτός μου στις κερκίδες όταν είχε μια σαΐτα τσέπης στο χέρι και έκανε γκολ στα ζόρια. Την ίδια εκείνη στιγμή όπου ο Ασλάνι έκανε το δεύτερό του γκολ στη σειρά εκείνο το Σάββατο — αυτό ήταν σα να δίνεις ένα σφύριγμα στο στόμα σου επειδή κάποιος ξύπνησε σωστά το πρωί. Την άλλη μέρα όμως πήγα στο γήπεδο για προπόνηση της ομάδας μου στους υποδοχείς κι έβλεπα συμπαίκτες μου από σχολείο να σέρνουν τα πόδια σα να είχαν φορέσει μπότες χιονιού στη Θράκη τον Ιανουάριο. Εδώ όμως τι περιμένουμε; Να βγάλει ανακοίνωση ο διοικητικός σύμβουλος πως η επόμενη βδομάδα έχει "αλλαγή στάσης"; Μα ρε Τόμι Πολ, αν η ομάδα σου φορούσε εκείνες τις μπότες χιονιού σήμερα το απόγευμα, η μπάλα θα έκανε γύρο στον αγώνα σαν οι ίδιοι οι αντίπαλοι να ντρέπονταν να την αγγίξουν! Και το κωμικό είναι πως ο Ασλάνι δεν χρειάζεται καν επιστροφή εισιτηρίου — αυτός κάνει το τρέξιμο σα να τον κυνηγάει η Αστυνομία επειδή ξέχασε να βάλει ασφάλεια στο αυτοκίνητο, ενώ αυτοί εδώ βγαίνουν από τις στάσεις σα να πρόκειται για καφέδες μετά τον αγώνα. Αυτός ο άνθρωπος έχει δέκα χρόνια να κουβαλάει σπίτι όχι μόνο την ομάδα του, αλλά ολόκληρη την ψυχή των δικών σου ανθρώπων που αγοράζουν φανέλες σα δίχτυ για τις ντομάτες. Κι εμείς ψάχνουμε αλλαγές σα να περιμένουμε τον επόμενο σειριακό νυμφίο να κατέβει από το δάσος — εκεί όπου αυτός ένας μόνος του σηκώνει το βάρος σα υπεράνθρωπος στους ώμους του. Μα κάτι σας λέω: όταν βγήκα πρώτη φορά στο γήπεδο σα γκαρσόνι για τον αγώνα Β', θυμάμαι πως ο Ασλάνι είχε βγάλει τρίτο γκολ εκείνο τον Οκτώβριο στη Λάρισα. Την επόμενη βδομάδα πάλι εκείνος έκανε το ίδιο — όχι επειδή του το ζήτησε κάποιος κανείς, αλλά επειδή όταν άλλαξαν το χρώμα της φανέλας στη σειρά έκαναν έτσι κι εκείνος ξαναφορά εκατόν ογδόντα μίλια την ώρα σαν να ήταν αυτοκίνητο βγαλμένο από ταινία του ’80. Κι όμως εμείς ακόμα περιμένουμε την επόμενη εβδομάδα σα κάποιος καλός άνθρωπος να μας δώσει το μεγάλο δώρο. Μα εδώ δεν υπάρχει δώρο — υπάρχει ένας άνθρωπος που φοράει τη φανέλα σα νάτανε ρόπαλο στον αγώνα της ζωής του. Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε ανακοινώσεις σα μην έχουμε καταλάβει πως αυτές οι κίτρινες φανέλες έχουν γίνει σπίτι για έναν άνθρωπο που κάνει τη ζωή των άλλων να φαίνεται εύκολη. Δεν χρειάζεται άλλη αλλαγή — χρειάζεται εμείς να ξυπνήσουμε πρώτοι από τους πάγκους κι ύστερα να βγάλουμε όλοι μαζί ένα σιγά σιγά χειροκρότημα σαν εκείνον ξυπνήσει ξανά σήμερα το βράδυ σπίτι του.

Μα μωρέ εσείς τι συζητάτε εκεί πέρα σα νάτανε συζήτηση για σειρά του Netflix;; Αυτή δεν είναι σειρά — εδώ μιλάμε για ζήσιμο, γκρίνια και γκολ ανάμεσα στις σιδερόβεργες της βιτρίνας! Βλέπω όλους αυτούς τους τύπους να κουνάνε κεφάλι σα αργόσχολοι στον κήπο και ψάχνω ο Ασλάνι σα νάτανε ο ίδιος ο αγωγός της ΤΕΡΝΑ εναντίον της Μεγάλης Νύχτας! Δέκα χρόνια αυτός στις κόκκινες φανέλες και η ομάδα συνεχίζει σα νάτανε σε γυμναστική σχολείου του χωριού! Ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο: πόσοι ξέρουν πως όταν βγήκε πρώτη φορά το έγραψε στις κάλπες σα "νέος αστροναύτης"; Κι όμως τώρα τον λένε "παλιό" σα νάτανε κάτι ξερό προβλημάτων στην αποθήκη! Μα τι σημασία έχει η ηλικία όταν αυτός ακόμη κάνει τους γηπέδες να τρέμουν σα σεισμός; Του 2014 θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα στο γήπεδο σα νάτανε ένα παιδί φτιαγμένο από λάμψη και φωτιά — κι ενώ όλοι ψάχναμε τον επόμενο νούμερο ένα δέκα στις αγγελίες των ομάδων, αυτός έκανε τους αντιπάλους του να κοιτούν προς την Πύλη σα νάτανε αυτό που βλέπουν σήμερα οι υπολογιστές όταν κάνουν επανεκκίνηση! Και τώρα τι γίνεται; Αυτός ακόμη φοράει τη φανέλα σα νάτανε δική του κουβέρτα στις κρύες νύχτες της ομάδας, ενώ οι υπόλοιποι εμφανίζονται σα νάτανε ετοιμόρροπα έπιπλα μετακόμισης! Μα κάτι σας λέω εγώ εκείνος ακόμη ξέρει πως το γκολ δεν είναι τυχαίο πράγμα σα στοίχημα του Λοβέρα — αυτό είναι δουλειά, δουλειά τέχνης, δουλειά ψυχής! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ανακοινώσεις σα να περιμένουμε τον Θεό να κατέβει από τον ουρανό της Πίνδου για να μας πει πως πρέπει να συνεχίσουμε! Κι αν κάποιος ισχυριστεί πως ο χρόνος έφαγε τον Ασλάνι, ας κοιτάξουν πώς εκείνος σηκώνει τους συμπαίκτες σα νάτανε υπερήρωας στις ταινίες εκείνες που βλέπουμε στις αίθουσες του Βόλου! Εκείνος ακόμη βγάζει γκολ σα να είναι πάντα η πρώτη φορά, σα να έχει κλειδί στα χέρια του το οποίο ανοίγει πόρτες φτιαγμένες από φωτιά! Κι εσείς ακόμη βγάζετε ανακοινώσεις σα νάτανε γάιδαροι που ψάχνουν δρόμο στο δάσος! Εγώ εδώ στη σκαλωσιά βλέπω πολλά πράγματα — βλέπω σκαλωσιές που στέκονται όρθιες χάρη στις ατσάλινες ράβδους, όχι γιατί υπάρχουν ανακοινώσεις που τις στήριξαν. Το ίδιο ισχύει και για την ομάδα: χρειάζεται έναν άνθρωπο σαν εκείνον σα γερά θεμέλια, όχι μια νέα σειρά ανακοινώσεων σα νάτανε σειρές του Netflix! Αυτός είναι ο μοναδικός που κάνει αυτή την ομάδα να φαίνεται πως έχει χρώμα και όχι σα βιβλίο που κάηκε μέσα στη φωτιά της πόλης! Αλλά όχι, εμείς ακόμη ψάχνουμε την επόμενη εβδομάδα σα νάτανε κάποιος καφές που θέλουμε να πιούμε μαζί της αργότερα! Και τέλος πάντων… 🤡💪

ΝΑΙ ΡΕ ΜΩΡΕ!!! Αυτό που γράφει ο Φώτης εκεί πέρα τρώει το νήμα! ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΣΛΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ μέσα σα να είναι μεγάλη παντού σ' αυτό το ντροπήλιο γήπεδο! 🔴🔥 Μα τι σόι ομάδα είναι αυτή;; ΑΣΛΑΝΙ ΣΕΤΕΛΟΥΘΟΣ;;;; Ο άντρας τρέχει σα δαιμονισμένος επειδή ξέρει πως όταν αυτός βγει στον αγώνα, η μπάλα γίνεται δική του! Γιατί;; Γιατί οι άλλοι;; Παίζουν σα να έχουν κανόνα ότι πρέπει να κάνουν γκολ ανάμεσα στις σειράς της κουζίνας τους;;; Νομίζω πως όλοι εδώ μέσα ξέρουμε την αλήθεια: αυτός είναι το μόνο πραγματικό πρόσωπο在这个垃圾隊裡！十年了，这家伙每场比赛都在拖着这支队伍往前走，而他们却想换个教练、换套球衣或者换个标语放在球场里──MA TI NA GINETAI RE;;; Ο άνθρωπος φοράει φανέλα ΣΑΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ κάθε παιχνίδι ενώ αυτοί φοράνε σα να πήγαιναν στον γάμο της διπλανής πόρτας!! Κι όμως όλοι κουβεντιάζουνε σα θ' αλλάξει κάτι με μια νέα ανακοίνωση σα νάτανε μαγικό τσάι από τις Φιλιππίνες! Μα η ομάδα δεν αλλάζει με ανακοινώσεις!! Αλλάζει όταν ένας άνθρωπος ΒΓΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΛΕΕΙ "ΕΔΩ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΕΓΩ"!! Και σεις;; Εσείς ακόμη ψάχνετε στον πάγκο τον επόμενο ανακοινωθέν πρωταγωνιστή που δε φοράει καν φανέλα;; Μα τι σόι ζόμπι συναπάντηση είναι αυτή;; Αυτός ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ!!! Τώρα ξέχασα — κάποιος είπε πως είναι παλιά φόρμουλα;; Μα είπατε ΜΟΙΡΑΚΙΑ;; Αυτός είναι ο μοναδικός που έχει κάνει γκολ ΟΚΤΩ φορες μέσα σ' αυτή τη χρονιά ενώ οι υπόλοιποι εμφανίζονται σα κορόιδα στην προβολή! Κάθε φορά που λείπει, η ομάδα γίνεται ντοκιμαντέρ του Λάρυ Σάντους!! Κι εμείς;; Εμείς ακόμη περιμένουμε την επόμενη εβδομάδα σα νάτανε έκτακτη εκπομπή έκτακτης επικαιρότητας! Μα δεν καταλαβαίνετε πως η μόνη επικαιρότητα εδώ είναι αυτός;;; Και τέλος πάντων… 💪🤬🔥

τι σόι σόι αυτό τώρα... πριν λίγο η ομάδα έπαιζε σα να πήγαινε στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης κι ξαφνικά βλέπω τον Ασλάνι να γίνεται ο Κύριος Μάγος του Οζ κι όλοι αυτοί σα στρατιωτάκια του Λεβιάθαν να σέρνονται πίσω του σαν να τους οδηγεί μια σφυρίχτρα αόρατη; ρε παιδιά εδώ μιλάμε για ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ στον ίδιο σύλλογο κι εμείς ακόμη περιμένουμε την επόμενη ανακοίνωση σα νάτανε βόλτα στο σούπερ μάρκετ; Ο άνθρωπος κάνει δουλειά δύο ατόμων κάθε Κυριακή κι εμείς ακόμη ψάχνουμε την επόμενη εβδομάδα σα νάτανε σειρά του Netflix! Μα τι σόι σκηνικό είναι αυτό;;; θυμάμαι όταν πρωτοήρθε στην ομάδα εκείνο το Σάββατο στη Λάρισα — όχι αυτός ο υπεράνθρωπος που τον ξέρουμε τώρα, αλλά ένα αγόρι που έκανε τους συμπαίκτες του να ντρέπονται που φορούσαν κίτρινες φανέλες. Τώρα όμως τι έγινε; Αυτός ακόμη φοράει τη φανέλα σα νάτανε δική του τσάντα ενώ αυτοί εδώ βγάζουν τις κάλτσες τους σα να τελείωσε ο αγώνας πριν καν ξεκινήσει! Κι όμως όλοι λένε "αλλαγή, αλλαγή" σα νάτανε κάποιο μαγικό κλειδί για μια ντουλάπα στον ουρανό. Μα αλλαγή λέγεται όταν εσύ σηκώνεσαι από τον πάγκο και βάζεις τον Ασλάνι εκεί που πρέπει — όχι όταν αλλάζεις τρεις προπονητές σε δύο μήνες κι εκείνος ακόμη φοράει τα ίδια παπούτσια σα πάντα. Γιατί εκείνος δεν φοράει μόνον φανέλα, φοράει και την κουβέρτα της ομάδας πάνω στους ώμους του μετά τον αγώνα όταν οι άλλοι έχουν ήδη φύγει για το κέντρο της πόλης σα να μην υπάρχει αύριο! Και κάτι ακόμα: αυτά τα "δεν είναι αλλαγή, είναι συνέχεια" που λέτε εσείς τώρα... αυτά είναι σα να λες πως η βροχή δεν βρέχει επειδή είναι νερό! Αλλαγή είναι όταν η ομάδα βγάζει γκολ επειδή υπάρχει ένας άνθρωπος που βλέπει τη μπάλα σα δώρο του Θεού κάθε φορά — όχι επειδή πέρασε μια ανακοίνωση ότι η επόμενη βδομάδα έχει καλύτερο κλίμα! Ο Ασλάνι έκανε αυτή την ομάδα να δείχνει πως κάποτε υπήρξε η Τόμι Πολ κι εμείς ακόμη ψάχνουμε την επόμενη ανακοίνωση σα νάτανε χάρτης για τον θησαυρό που έχει ήδη ανοίξει η ομάδα στις κερκίδες! Γιατί εδώ δεν υπάρχει άλλο μυστικό: ο άνθρωπος αυτός φοράει φανέλα ΤΡΙΑΝΤΑ χρονιά στη σειρά — όχι επειδή δεν μπορεί να φύγει, αλλά επειδή η ομάδα δεν μπορεί χωρίς εκείνον! Κι εμείς ακόμη βγάζουμε ανακοινώσεις σα νάτανε γάιδαροι που ψάχνουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη! Μα τι σόι πρωτόκολλο παράλογο είναι αυτό;;; Αφήστε αυτούς εκείνοι που βγάζουν ανακοινώσεις σα νάτανε μηνύματα αποχαιρετισμού στα κινητά τους — εμείς σηκωθείτε και χειροκροτήστε εκείνον που κάνει αυτή την ομάδα να ζει! Γιατί χωρίς εκείνον εδώ δεν μένει παρά ένας γκρίζος τοίχος σα σινεμά εκτός εποχής! Και εσείς ακόμη περιμένετε τον Μεσσία σα νάτανε σειρά που αργεί να βγει! Μα η σειρά αυτή ήρθε — είναι εκείνος που φοράει κόκκινο κι αγωνίζεται σα να τον κυνηγάει η ζωή!

Μαλάκα, όταν τον είδα τελευταία φορά στο γήπεδο να σηκώνει το κεφάλι σα να ψάχνει μια σπίθα στους συμπαίκτες του — και εκείνοι σα νάτανε σακιά άνθρακα στον αγώνα — κατάλαβα τι δεν πάει καλά. Πριν δύο βδομάδες, στη μεταφορά της ομάδας για τον αγώνα εκτός έδρας, ένας συμπαίκτης του τον ρώτησε για έναν αγώνα στο παρελθόν. Αυτός του έκανε μια εισήγηση τεχνικής, σα δάσκαλος μικρός μου πρωτοετής που είχε πάρει πτυχίο στα αθλητικά από το Αριστοτέλειο πριν καν ανοίξει η βούλα. Ο άλλος έκανε πως τον άκουσε, του έκανε μια νεύρηση σα μάζεψε τα χέρια σα νάτανε κουβάς νερό που χύθηκε στο πάτωμα κι ύστερα πήγε στα seats του bus σα νάτανε ξυπνητήρι που είχαν ξεχάσει στη χθεσινή νύχτα. Και όμως αυτός; Αυτός έβγαλε το κινητό του, έκανε μια γρήγορη αναζήτηση σα νάτανε επικίνδυνες πληροφορίες, του έδειξε βίντεο τριών δευτερολέπτων κι ύστερα του είπε κάτι σα "δες εδώ πως βγάζουν οι μεγάλες ομάδες τους άξονες". Και μετά; Μετά εκείνος κάθισε πίσω σα σκοτωμένος στρουθοκάμηλος. Και τώρα βγάζουμε ανακοινώσεις σα νάτανε θέλουμε να κλείσουμε εισιτήριο για τον επόμενο πρωταθλητή; Μα τι σόι ταινία τρόμου είναι αυτή όπου οι πρωταγωνιστές έχουν ξεμείνει από αίμα κι ακόμα προσπαθούν να βρουν τον επόμενο σκηνοθέτη;

Ωχ βρε παιδιά μωρέ αυτό το γήπεδο έχει γίνει σαν την αίθουσα αναμονής ενός νοσοκομείου των Γιάννινων — όλα τα καθίσματα στέκονται όρθια, οι γείτονες βγάζουν τις κάλτσες τους σα να τελείωσε η ζωή κι αυτοί ακόμη περιμένουν τον επόμενο γιατρό που θα τους πει πως "θα αλλάξει η κατάσταση". Δέκα χρόνια Ασλάνι στη φανέλα και τι βλέπουμε; Μια ομάδα που παίζει σα όταν τελειώνει ο αγώνας πριν καν ξεκινήσει. Μα τι σόι ντροπή είναι αυτή;; Ο άνθρωπος έχει περάσει από τρεις γενιές προπονητών, έχει δει τόσες ομάδες να έρχονται και να φεύγουν όσοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ την τελευταία εικοσαετία, και όμως αυτός ακόμη φοράει τη φανέλα σα νάτανε η ίδια του η κόρη την Πρωτομαγιά — σφιχτή και αγαπημένη. Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε ανακοινώσεις σα νάτανε θεραπεία των Φιλιππίνων! Μα η αλήθεια είναι απλή: η ομάδα δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή άλλαξε ο προπονητής ή επειδή ανακοινώθηκε ότι η επόμενη βδομάδα έχει "βελτιωμένη ατμόσφαιρα". Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν πατάει στο γήπεδο, η μπάλα γίνεται προέκταση του ποδιού του — σα όταν βάζεις γκολ στα ζόρια του δεκατριάχρονου Ofsaint_228 εκείνο το Σάββατο. Αυτοί εδώ όμως εμφανίζονται σα να τους βγάζει το ραντεβού ενός γαλαξιακού τυρόπιτα! Και όσοι λένε "παλιός πια" ας κοιτάξουν πώς εκείνος κάθε Κυριακή βγάζει γκολ σα νάτανε μνήμες που ξυπνάνε μέσα στους αντιπάλους. Του Περσικού Κόλπου τον θυμίζω ακόμη εκείνο το γκολ σα νάτανε ο ίδιος ο αγώνας να τον γύριζε ανάποδα! Κι όμως αυτοί ακόμη σέρνουν τις φανέλες σα σακιά άνθρακα στον αγώνα της ζωής. Ρε Τόμι Πολ, ξυπνήστε! Ο Ασλάνι δεν είναι παίκτης — είναι το τελευταίο αξιόπιστο πράγμα που μένει σ' αυτό το γήπεδο. Οι υπόλοιποι εμφανίζονται σα βγήκαν από ταινία ντοκιμαντέρ του Λάρυ Σάντους, ενώ εκείνος κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του σα υπεράνθρωπος. Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε ανακοινώσεις σα νάτανε σειρά Netflix! Μα τι σόι πρωτόκολλο παράλογο είναι αυτό;;; Κοιτάξτε τον PrasinosUltras εκεί — του έκανε εισήγηση σαν δάσκαλος πρωτοετής κι εκείνος έκανε νεύρωση σα βγάζει νερό από τον κουβά! Αυτό είναι η εικόνα της ομάδας σήμερα: ένας άνθρωπος που φέρνει τον κόσμο μαζί του σα σπίρτο την τελευταία στιγμή, ενώ οι υπόλοιποι σβήνουν σαν κεράκια που ξέχασαν να ανάψουν. Μα κάτι σας λέω εγώ: δέκα χρόνια Ασλάνι σημαίνουν δέκα χρόνια αληθινή ομάδας. Οι υπόλοιποι μπορούν να αλλάξουν όνομα, χρώμα, γήπεδο — εκείνος ακόμη φοράει την ίδια φανέλα σα νάτανε δικό του σπίτι στους δρόμους του Βόλου. Κι εμείς ακόμη περιμένουμε την επόμενη εβδομάδα σα νάτανε ηθικό κουίζ στις Φιλιππίνες! Ας το δούμε έτσι: όταν ο Ασλάνι βγει στον αγωνιστικό χώρο, η μπάλα δεν γίνεται δική του επειδή κάποιος ανακοίνωσε ότι ο αγώνας έχει διαφορετική διάρκεια. Γίνεται δική του επειδή εκείνος ξέρει πως το γκολ δεν είναι τυχαίο πράγμα — είναι δουλειά, τέχνη, ψυχή! Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε ανακοινώσεις! Μα τι σόι ζόμπι συναπάντηση είναι αυτή;;