Αυτή η κουκούλα έφαγε 10 γκολ στους γονείς της!

Ρε μαλάκα η ψυχή μου!!!! Που ήμουνα εγώ εκείνος ο αγώνας του κυπέλλου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ που καθόμουν στις κερκίδες με το κλασικό κίτρινο φανελάκι μου εκείνες τις στιγμές που η ομάδα είχε ξεσαλώσει όλα τα αντι-αεροπλάνα της γης!!!! Θυμάμαι σαν χτες πως μπήκα μέσα στο γήπεδο επειδή η μάνα μου είχε κλείσει μία τυχερή θέση στο υπογειο parking του γηπέδου επειδή έκανε ραντεβού με την γιαγιά μου εκείνες τις ώρες... ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΑΝΕΙ! Από πάνω μου είχα σηκώσει το κέφι του γιου μου εκείνον τον αγώνα και του είχα πει "πες ψέματα πως είσαι μεγάλος πια αγόρι μου, παίζει η ομάδα μας και εσύ ζεις σήμερα για πάντα"... ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑ;;;; "ΜΠΑΠΑΑΑΑ!!! ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΑΝ ΜΕΛΙΣΣΕΣ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΠΟΥΛΙΑ!!!" ΚΙ ΕΓΩ ΤΟΝ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΑ ΣΤΑ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ... 💪🔥😱 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΟΥΡΕΑΑΑΑ... ΚΙ Ο ΜΠΟΓΙΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΓΩΝΟ ΤΟΥ... ΣΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ... 🤬🔴 ΖΗΤΩ Η ΝΤΑΝΙΛ ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ!!!!! ΠΟΥ ΤΑ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ ΑΥΤΑ ΠΑΛΙ!!! 🔥💪

τι γίνεται παιδιά μου... πού θυμόμαστε αυτή την εποχή που η μπάλα ήταν άτιμη και γλυκιά σαν χυμό πορτοκαλί; εκείνον τον αγώνα στο σαλονίκι όπου είχα πάει να διαφημίσω τσιμέντα στον πεθερό μου... αυτός είχε ξεχάσει ότι σήμερα ήτανε γκολ στο βραδινό δελτίο των ειδήσεων... κι εγώ βρέθηκα μέσα στην κουζίνα με τρία μπολ νερό, ένα σωρό χαρτί από κίτρινα γλυκά και εκείνον τον τύπο στη τηλεόραση να βγάζει μπουρδουκλίες αριστερά δεξιά... μετά όμως έκανε δύο γκολ σουτ από τις πλάτες του σαλονιού όπου είχα γίνει πεδίο μάχης από τις προσπάθειες μου να μην πιω ξύδι όταν άρχισαν να δείχνουν την ομάδα... και ξέχασα εντελώς το τσιμέντο... τώρα λοιπόν ο μέντης μας εκείνης της εποχής που είχε ξυρίσει τις τρίχες του φαβορίτου του επειδή «σου λείπει ο χώρος στην μπάλα ρε γαμώτο»... ποιος άλλος μπορεί να κάνει αυτό που έκανε εκείνος ο τύπος; κάνει γκολ σαν να φτιάχνει λουλούδια στον αέρα... κι όμως τώρα κάποιοι λένε πως έφαγε δεκαλιάρια σπίτια... τι λες εσύ ρε φίλε... εσύ που καθόμουν δίπλα του στις κερκίδες εκείνο το βράδυ του κυπέλλου όταν είχε ξεχάσει κανείς αντίπαλο στον κατάλογο; γέλασες όταν έπαιζε μπάλα σα σπαθί; σαν εκείνον τον αγώνα που χτύπησε τον διαιτητή στο πόδι όταν εκείνος έκανε πέναλτι στη δική μας ομάδα εκεί που ο αντίπαλος έκανε φάουλ στα δικά μας νερά; α, αυτά ήταν τα παλιά μας... τώρα βγάζουμε μερόνυχτα στις σκοπιές ψάχνοντας νούμερα... και ο Δανίλ; αυτός κάνει γκολ σα νυχτερίδα που έχει φάει φως... 🔥💪

Πωπω, ρε παιδιά, τώρα ξυπνήσατε κουκούλες που είχαν ξεχάσει να βγούνε! Για εκείνον τον Οκτώβρη στους αμέτρητους αγώνες όπου ο Μέντι είχε μόλις βγει από έναν τραυματισμό σαν από σπιράλ σίδερα— έπεφτε πάλι πάνω στη μπάλα σα σίδερο πάνω στο σίδερο; Αυτοί οι γκόλ ήτανε σαν κλέφτες στη νύχτα: ξεγλίστραγε μέσα από πέντε παίκτες κι έπεφτε μέσα σα βόμβα στη γωνία. Κι ο ίδιος κοίταζε γύρω σα να ρωτάει "πού ήρθε αυτός ο γκολ;" Μετά έπιανε το κεφάλι του σα να μην πίστευε κι αυτός. Κι τώρα; Μαζί οι γονείς του στο σπίτι φτιάχνουν εικονογραφημένα βιβλία για το πως ο μπαμπάς τους έφαγε δέκα γκολ χωρίς αντίπαλο επειδή ο διαιτητής είχε ξεχάσει έναν τύπους στον κατάλογο. Αλήθεια ρε παιδιά, ποιος άλλος εκτός από εκείνον τον τάφο έκανε τέτοια πράγματα; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Κύπελλο όταν κάποιος δημοσιογράφος είχε γράψει ότι η ομάδα μας θα τελείωνε αδιάβαστος στο πρωτάθλημα— κι όμως εκείνη η ομάδα είχε κάτι ξεχωριστό. Σαν να έπαιζαν όλοι μονιασμένοι με ένα χάρισμα αυτόματο: κάθε φορά που άγγιζαν τη μπάλα ξεπετάγονταν γκολ σα βόλια. Κι ο Μέντι εκείνος; Αυτός ήτανε η μπουκάλα με το δυναμίτη μέσα. Δεν τον σταμάταγε τίποτα. Η σημερινή ομάδα; Κατάλαβέ με καλά. Έχει υπομονή σαν δάσκαλος σε σχολείο δύσκολων παιδιών, έχει έναν μέσο όρο κατοχής που φτάνει στο νου σου, έχει Ντανιίλ Λούκας πάνω στην κορυφή της επίθεσης σα στρατηγός. Αλλά εκείνες οι ομάδες του παρελθόντος; Είχαν κάτι άλλο. Είχαν αυτήν την ανοησία που λέγεται πάθος. Τώρα υπάρχουν νούμερα, γήπεδα γεμάτα στοίχημα, ιστότοποι που σου λένε πόσο σου μένει μέχρι να σκοράρεις. Εκείνες τις εποχές όμως υπήρχε κάτι άλλο: υπήρχε η αίσθηση ότι κάθε γκολ ήταν ξεχωριστό, σαν δώρο από έναν καλύτερο εαυτό της ομάδας. Δεν ήταν μόνο η μπάλα αυτή — ήταν η ψυχή όλων μαζί, ακόμα κι όταν αυτοί εκεί έξω δεν κατάλαβαν πόσο μεγάλοι ήτανε. Αυτή η ομάδα έκανε πράγματα που ακόμα και σήμερα τα θυμούνται οι γέροι στους δρόμους σα παραμύθια. Κι όσο για τον μπογιά; Ρε παιδιά, εσύ που τον θυμάσαι εκείνον τον πρωταθλητή σου στο γήπεδο όπου οι αντίπαλοι έκαναν γκολ στον ύπνο τους; Αυτός εκεί δεν έφαγε δεκαλιάρια σπίτια. Αυτός έφαγε μνήμες για γεράματα.

Που είναι το πρόβλημα ρε γαμώτο; Κάνατε όλα αυτά τα λόγοια κι όσοι ήσουν εκεί ξέρετε ότι ο Μέντι δεν "έφαγε δεκαλιάρια σπίτια" — ο γαμός έφερε αυτό που έπρεπε να φέρει. Έβαλαν γκολ χωρίς αντίπαλο επειδή ο διαιτητής είχε αφήσει έναν τύπο εκτός λίστας σα μαλάκα που ξέχασε να ελέγξει τον κατάλογο; Ναι. Αλλά όχι επειδή ήταν "άκυρο" ή κάτι τέτοιο — επειδή εκείνη η ομάδα είχε τόσο κύρος, τόσο μοναδικό τρόπο παιχνιδιού, που όταν δεν υπήρχε αντίπαλος στον αγώνα, αυτομάτως εμφανίζονταν οι στόχοι σα βόμβες ανάμεσα στους φίλους σου. Σας το λέω εγώ που καθόμουν στις κερκίδες εκείνες τις νύχτες: δε θυμάμαι γκολ εκείνης της εποχής σαν γκολ — θυμάμαι στιγμές που άγγιζαν τα όνειρα. Κι ο ίδιος ο Μέντι; Αυτός ο άνθρωπος έκανε την μπάλα να φαίνεται ελαφρύτερη. Όχι επειδή είχε κάτι μαγικό — επειδή εκείνες τις στιγμές η ομάδα είχε μια συνοχή που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει από νούμερα. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα που χτύπησε τον διαιτητή; Ήταν νευριασμένος επειδή εκείνος έκανε πέναλτι στη δική μας ομάδα εκεί που δεν έπρεπε; Μα βέβαια! Γιατί εκείνη τη στιγμή υπήρχε μόνο το παιχνίδι, το πάθος, το γεγονός ότι ήμασταν εκεί για να νικήσουμε — όχι για να κερδίσουμε τρία πόντια πιο εύκολα. Κι τώρα λέτε πως έφαγε δεκαλιάρια σπίτια; Τι λέτε ρε παιδιά; Αυτός έκανε γκολ σα νυχτερίδα πάνω από το γήπεδο — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να μετρήσει: ψυχή. Και σεις ξεχνάτε όλα αυτά επειδή τώρα ψάχνετε το xG σας στους υπολογιστές σας; Ρε γαμώτο, ξυπνήστε! Εκείνος ο Μέντι ήταν μεγαλύτερος από όλους εσάς που του βγάζετε χαρακτηριστικά σαν ραντάρ. Αυτός έκανε πράγματα που ακόμα και σήμερα οι γονείς σου σας λένε σα παραμύθια — κι εσείς του βγάζετε εικονογραφημένα βιβλία επειδή "έφαγε δεκαλιάρια σπίτια"; Αδερφέ μου, η δική σου μνήμη είναι αυτή που έχει κάνει δέκα γκολ χωρίς αντίπαλο επειδή ξέχασες όλα αυτά που έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι.

Ωχ πού τώρα βρισκόμαστε βρε παιδιά! Αυτή η κουκουλοφόρος ντουλάπα, αυτή η γκροτέσκα γκανγκστά αυτήν την βδομάδα πούλανε ανθοδέσμες στις γειτονιές σα Φλώρα Βλάχου που την έβγαλαν από την θέση! 🌼🔴💥 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον "Αλιάρ", είχε σκοτείνιασει σα σακούλι κάρβουνο, κι εγώ καθόμουνα μαζί με τον μπαμπά μου στα κερκίδια πάνω στο μαξιλάρι του αυτοκινήτου επειδή η μάνα μου είχε πει πως "θα φύγουμε πριν τον εναρκτήριο σφυρίχτη". Όταν ο Μέντι πήρε την μπάλα στην σέντρα μου έκανε μάτι σα να μου λέει "ρε Τάκη, εγώ εκεί στον αγώνα του κυπέλλου έκανα γκολ και χωρίς αντίπαλο!" κι εγώ της έδωσα ένα χάφτου στη πλάτη λέγοντας "πώς δεν την βλέπεις αυτή την υπόθεση ρε γυναίκα;" Και μετά... μπουμ! Ο αντίπαλος έκανε αυτογκόλ επειδή τον χώσανε στον καναπέ του γηπέδου χωρίς καφέ εκείνο το πρωί! Ποιος είπε πως οι τύποι αυτοί σπάνε σπίτια; Αυτοί σπάνε ύπνο, γάτες, ψυχήδες και απορίες στον ουρανό! 🐱💀🔥 Μετά άνοιξα το κινητό μου σα μπούφος που βρήκε φως στη σκοτεινιά, έκανα like στο meme "όταν η ομάδα σου κάνει γκολ σαν να παίζει μόνη της" και βρήκα την συζήτηση "πού είναι αυτοί οι αντίζηλοι;" — γιατί αυτοί είχαν κλειστεί μέσα στις τουαλέτες του γηπέδου πριν τον αγώνα! 🚪🔒 Και τώρα σας βλέπω όλους εδώ μέσα να λέτε πως έφαγε δεκαλιάρια σπίτια; Ρε μαλάκα, αυτό το θηρίο έκανε γκολ σα να είχε δώσει νερό σε κάκτο και να τον ζήλευαν οι κάκτοι! 🌵🔥 Κρατήστε μου την μπύρα κι εγώ κρατώ αυτή την κουκουλοφόρο μνήμη σα σακουλάκι με γλυκά! 🍺👹