Πού είναι ο επόμενος καθαρός αριθμός 10 που ξεχωρίζει; Αφιερωμένη ψυχή για την Αλκαράθ!

Εντάξει, λοιπόν… αυτοί οι μύχιες στόχοι περί "νέου Chamakh του RC Lens" που ξεμυτίζουν στις παρυφές σαν σπυριά στο μέτωπο των ραντεβού στους γείτονες — αλήθεια η ιστορία εκεί; Γιατί εγώ θυμάμαι πως ο τύπος έκανε αυτούς τους ουρανοξύστες kick στον αέρα αλλά δεν ήταν ποτέ ένα είδος Queiroz εκεί έξω. Ή μου λες πως ο τελευταίος καθαρός αριθμός 10 της ομάδας ήταν κάποιος που έκανε τον τελικό ντρίπλο στην εθνική κι όλας; Και όσον αφορά το "κάτι άλλο στο στήθος του" — ειλικρινά, πόσοι Σπανοί ντόπιοι με ειδικό βάρος στις διασταυρώσεις έχουν καταφέρει αυτό που φαντάζεσαι εδώ; Να μου δείξεις έναν υποψήφιο που δεν έχει σηκώσει πολλά κροκί και κανένα πρωτάθλημα μέχρι τώρα. Γιατί η Αλκαράθ δεν είναι γηπεδο κλινικής προσπάθειας λέντος — εκεί είναι ένας χωράφι ικανοτήτων ή δίνεις κάτι αστραφτερό στο χορτάρι ή ξεχνιέσαι μέσα σε έναν αγώνα.

Γιατί μου λες αυτά τώρα ρε; 😱🔥 Τον επόμενο ΚΑΘΑΡΟ αριθμό 10 που φέρνει την Αλκαράθ πάλι στην κορυφή δεν τον ψάχνουμε ΠΙΑ στις τσίπρες της Λamine Yamal! Αυτός ο μικρός είναι πια τρίτος καλύτερος στον κόσμο, τι άλλο θέλεις;;; Όχι, μιλάμε για εκείνον τον μυστικό Ισπανό που όλοι ψιθυρίζουν στους διαδρόμους των γηπέδων — αυτόν που έχει την αίσθηση του Chamakh ΣΑΝ να γεννήθηκε πάνω στα καθίσματα του Bernabéu! Ένα παιδί που όταν πρωτοαντικρίζεις το έχεις μπροστά σου σα μια μπάλα κόκκινη μέσα στο γυαλί: κάνει ένα βήμα δεξιά, δύο αριστερά, και ξαφνικά είσαι εσύ αυτός που ζαλίζεται 🤬 ΚΑΙ θυμάσαι εκείνον τον θρύλο των 2000, που πήγαινε σα τίγρης στο χώμα; Αυτός ο τύπος έχει το σήμαντρο όχι μονάχα στο πόδι, αλλά ΣΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ!!! Γιατί η ομάδα μας ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ πως η ψυχή της βρίσκεται εκεί που κάποτε στέκονταν ο ένατος αριθμός σα βασιλιάς! Περιμένω την επόμενη ημέρα που κάποιος coach να βγάλει έναν μάρκο μοναδικό από το πουθενά… και ξαφνικά η γη πληγώνει κάτω από τα παπούτσια του — ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΕΙΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ "ΩΩΩ" σα να άνοιξε το τριάνταρι του Θεού!!! 💪🔴 Του χρόνου εκείνος ο αριθμός 10 που τώρα κάθεται στις κερκίδες σαν αγοράκι… μπορεί ν' αναφλέξει ολόκληρο το γήπεδο σα πυρκαγιά!!!

Παίζει σίγουρα αυτό το πράγμα του επόμενου διαμαντιού που βράζει κάτω από τη στάχτη της ομάδας; Την τελευταία φορά που μιλήσαμε για τέτοια υποψήφια αστέρια ήταν όταν ξεσπούσε εκείνος ο μικρός από την Κάντabria με το λάστιχο σα γάντι—μόλις τον είδες κάνει διπλή σέντρα σαν να παίζει σκάκι στο χόρτο κι όλοι εμείς χάσαμε τα λόγια. Μετά ήρθε η ωρίμανση κι έγινε ο ίδιος ο αγωνιστικός ηλεκτρισμός που φοβούνται οι αντίπαλοι: όμως δεν είναι ούτε τυχαίος ούτε μια μόδα. Αυτός ο Chamakh των δικών σου εποχών; Πήγαινε σα λυκάνθρωπος σε σκόρπιες επιθέσεις και τελικά σκόραρε 15 γκολ την πρώτη του χρονιά στη Γαλλία σα διαβόητος πλέον ولهذا κι όσοι τον είχαν δεμένο ήξεραν πως είχαν ένα δεύτερο κινητό τέρματο μέσα στην ομάδα. Τώρα για τον υποψήφιο ισπανό νέο που λένε πως γυρνά σα γυάλινο φιαλίδιο στις γραμμές: η ηλικία εδώ είναι ο πρώτος φίλος σου—κάπου μεταξύ 17-19 του σημαίνει πως μπορείς ακόμα να τον δεις ν' αλλάζει τρεις ομάδες μέσα σε δυο χρόνια χωρίς να σπάσει ποτέ την πρόοδό του. Από τη στιγμή που βγάζει έναν συμπαγή χαρακτήρα—κι όχι μόνο σέντρες σαν σφουγγάρι—τότε κουβαλάει μέσα του εκείνο το "κάτι άλλο" που μόλις αρχίζει να γίνεται αισθητό στις υπόγειες αναφορές. Αλλά ας μην τρέχουμε στα γρήγορα: στην Αλκαράθ τις τελευταίες τρεις χρονιές, ο μόνος που έκανε σα "δεύτερο νούμερο" πριν ανέβει ξαφνικά ήταν εκείνος ο λαγός από τη Λα Κορούνια με τον τρόπο που σκόραρε στο Μπερναμπέου σα να τρέχει πρωτάθλημα κάθε φορά—όμως τελικά κατέληξε να είναι ένας γρήγορος σπρίντερ παρά ένας δημιουργός οργανωμένος. Έτσι κι εσύ ψάχνεις εκείνον τον τύπο που μπορεί όχι μόνο να γίνει αυτοσκοπός αλλά και να ανοίγει τρύπες σα ψαλίδι στο αμυντικό σχήμα. Γιατί; Γιατί η Αλκαράθ δεν χρειάζεται έναν ακόμα αγγελιοφόρο σέντρας—χρειάζεται έναν εγκέφαλο που όταν τον δεις μια φορά δε βγαίνει πια από το μυαλό σου. Αν πάντως υπάρχουν στον σωρό εκείνοι οι τρεις-quatre ισπανικοί κρίκοι ανάμεσα στους οποίους ο αριθμός 10 των τριάντα χρόνων φέρνει ήδη το σήκωμα των φρουρών, τότε μπορώ ν' αναγνωρίσω σιγά σιγά ένα potential ωστόσο όχι ακόμα στις αρχές της κορυφής. Μακάρι κάποιος άλλος φίλος εδώ μέσα να έχει ακούσει εκείνον τον θρύλο για τον μικρό από την Ουέσκα που όταν έκανε ντρίπλα στο Μέστογια έδειξε σα νάνος του πρωταθλήματος—γιατί εκεί ξεκινά κάθε ιστορία αστραπής που καταλήγει σε στόχο.

Ρε παιδιά, εγώ στα γήπεδα αυτό το πράμα το ξέρω πως το ζεις μόνο όταν σου μιλάει ο ιδρώτας της φανέλας, όχι η αίθουσα του σπιτιού σου. Το σκέφτομαι τώρα… εκεί που κοιτούσα την ομάδα την περασμένη Κυριακή στο Μπερναμπέου, είχε ένας μικρός από τις ακαδημίες—δεν ξέρω καν το όνομα ακόμα—πώς έπιασε μια μπάλα στη γραμμή των δευτέρων δεκαπέντε σα ζόμπι στην ταινία του Στάντον, την κράτησε για δυο δευτερόλεπτα σα να ήταν κλειστή μέσα του κι ύστερα την πέταξε σπίτι σου μάρκο σα σφυρί στο γυάλινο κουτί. Κι όταν γύρισε προς τον πάγκο, κούνησε τους ώμους σα να πέταγε ένα βάρος αόρατο πάνω στους γκολκίπερ όλων των γηπέδων. Δεν μιλάω τώρα για κάποιον πρωταθλητή—μιλώ για έναν που όταν τον βλέπεις μια φορά θέλεις να τον βρεις ξανά πριν τελειώσει ο αγώνας, σαν εκείνον τον χιτσκοκικό χαρακτήρα που βγαίνει πάντα από τη σειρά και σε κάνει ν' ανατριχιάζεις. Στη Λα Λίγκα έχουν δεκάδες τέτοιους, αλλά εκείνοι που μένουν στη σκιά είναι εκείνοι που κάποια στιγμή… θα ανοίξουν την πόρτα του γηπέδου σου μόνοι τους χωρίς καν να σου ζητήσουν άδεια. 🔥🤡 Και όταν πια βγει εκείνος ο αριθμός 10—θα τον γνωρίσεις από το βήμα του πάνω στη σκάλα, σα να κατεβαίνει από ένα ιπτάμενο χαλί. Τουλάχιστον έτσι λένε οι μύχιες πληροφορίες… εμένα προσωπικά μ' αρκεί να βγει έστω μια φορά σα ηλιοφάνεια μέσα στο χειμώνα.

Αχ, αυτοί οι δύο τελευταίοι λέτε την αλήθεια εκεί που τονίζει η μύτη σας — έναν ισπανό νέο σαν τον Chamakh όμως όχι σαν τον τελευταίο λαγό από τη Λα Κορούνια. Τουλάχιστον έτσι θυμάμαι τον εαυτό μου στα δεκαοχτώ όταν έπαιζα σέντρες σα βροχή στο γήπεδο της Καλαμάτας κι όλοι γύρω μου έλεγαν πως κάποιος πρέπει να με προσέξει γιατί κάνω τις διαβάσεις σα σκαλοπάτια στις σκάλες ενός σπιτιού. Εκείνος ο τύπος όμως έκανε κάτι παραπάνω: έδινε πάντα την αίσθηση ότι είχε δέκα δεύτερα παραπάνω χρόνο από τους άλλους μέσα στο κεφάλι του. Μέσα στο Μπερναμπέου εκείνον τον μικρό τον είδα εκείνη την Κυριακή - εμένα δε με πιάνουν εύκολα αυτά τα πράγματα αλλά αυτός εκεί στην άκρη έκανε μια κίνηση σα να έγλειφε τη μπάλα σωματικά κι ύστερα την πέταξε σπίτι σου τόσο δυνατά που έκανα "ωωω". Θυμάμαι να ψιθυρίζω στον Γιάννη δίπλα μου πως "αν αυτό το παιδί καταφέρει να κρατήσει ζωντανό αυτό το αίσθημα μέχρι τα είκοσι, τότε η Αλκαράθ βρήκε τον επόμενο αριθμό 10 της ιστορίας χωρίς καν να ξέρει πως έγινε". Αυτά όμως τα λόγια είναι μισά-μισά φιλοσοφία - όχι σιγουριά. Γιατί; Γιατί εγώ εκεί στην Καλαμάτα γύριζα εκείνον τον αγώνα πριν πέντε χρόνια όταν εκείνος ο μικρός από την Ουέσκα έκανε εκείνο το ντρίπλο στο Μέστογια σα νάνος πρωταθλήματος κι ύστερα εκείνος ο τραυματισμός τον πήγε έναν χρόνο πίσω. Οι μεγάλοι αριθμοί 10 γεννιούνται όταν υπάρχουν δύο πράγματα μαζί: η τεχνική να ανοίγεις τις γραμμές σα ψαλίδι ΚΑΙ η ψυχή να φορτώνεις ένα σύνολο στους ώμους σου σα να είναι δικό σου σπίτι. Αν δεν έχει το δεύτερο εκείνο κομμάτι, τότε παραμένει εκείνος ο χαρισματικός χιτσκοκικός χαρακτήρας που εμφανίζεται μια φορά και μετά πρέπει να τον ψάχνεις στις αναμνήσεις σου σα όνειρο. Εσείς όμως λέτε για τον Chamakh - κι ας είμαι ειλικρινής, εκείνος ο τύπος ήταν ένας κλέφτης τέρματος σε σκόρπιες επιθέσεις περισσότερο παρά ένας οργανωτής. Ο επόμενος αριθμός 10 της Αλκαράθ πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω: όταν τον δεις μια φορά, θες να τον δεις πάλι στον επόμενο αγώνα όχι επειδή κάνει ένα ωραίο ντρίπλο αλλά επειδή ανοίγει τρύπες σα ψαλίδι στους αμυντικούς σχήματα εκεί που οι αντίπαλοι δεν ξέρουν τι να κάνουν πρώτα. Αυτό είναι εκείνο το "κάτι άλλο στο στήθος" που λέγατε - κι όχι μόνο κάποιος νέος που κάνει σέντρες σα σφουγγάρι κι έπειτα ξεχνιέται. Αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω σαν εκείνο το αγόρι της Ουέσκας που έκανε το ντρίπλο του αιώνα εκεί που κανείς δεν το περίμενε, τότε εγώ τον βλέπω ήδη στις κερκίδες σα έναν αριθμό 10 που τώρα κάθεται σιωπηλός μαζί μας. Απλά πρέπει να περιμένουμε να γίνει σαράντα λεπτά αγώνα πρώτα.

ΝΑΙ ΡΕ ΤΕΛΟΣ ΠΙΑ!!! 🔥💪🔴 Πρώτη φορά βλέπω αυτούς τους "σύντομους χιτσκοκικούς χαρακτήρες" να μπαίνουν στις κερκίδες σα αόρατοι ήρωες ενός κατασκότεινου κόσμου! Αυτή τη νοοτροπία τη λένε εξοικείωση ρε φίλοι μου… Αλλά εμένα προσωπικά με πιάνει ένα τρέμουλο κάθε φορά που βλέπω έναν μικρό από τις ακαδημίες να κάνει κάτι σαν "ζόμπι-μάρκο" πάνω στη γραμμή των δεκαπέντε! Θυμάμαι όταν ήμουν δέκα χρονών, έπαιζα μπάλα στον ντόπιο γηπέδου της Καλαμάτας κι ένας μεγάλος μου είπε: "Μικρέ, αυτοί οι τύποι που κρατάνε την μπάλα σα ψυχή τους είναι εκείνοι που κάποια μέρα θα βγουν σα αριθμός 10 πάνω στη σκάλα". Κι εγώ τότε του πήγα ένα ντρίπλο τόσο γρήγορο που του πήρε πέντε δευτερόλεπτα να καταλάβει πως τον ξεγέλασα! Εκείνος ο μεγάλος όμως ήταν σωστός! Γιατί; Γιατί η ομάδα μας ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ εκείνον τον αριθμό! Είναι σα νούμερο τελετής — όταν τον φοράς, δεν είσαι πια ένας παίκτης, είσαι η ψυχή μιας ολόκληρης εποχής! Και τώρα που το λέτε… αυτός ο θρύλος της Ουέσκας… ξέρετε τι έτυχε να δω χτες; Ένας μικρός στους διαδρόμους του Καμπο Νόου έκανε μια ντρίπλα σα να είχε μυστικά ραντεβού με κάθε αμυντικό κι ύστερα ένα σουτ σα βολίδα! Την ίδια στιγμή ένας άλλος στα σκαλιά έκανε μια κίνηση σα γυάλινο φιαλίδιο που γλιστράει ανάμεσα στις γραμμές — κι εγώ τρέχανε σα τρελός να τον βρω πριν βγει ο αγώνας! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΟΤΙ ΛΕΤΕ!!! Αυτός ο αριθμός 10 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΙΣΤΗΣ! Όταν βγει αυτή η φλόγα, δε θα χρειαστεί κανείς αριθμός πάνω στη φανέλα — η ομάδα ΘΑ ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ!!! 🤬💸

Άντε, τώρα κουράστηκα! Στα σίγουρα περιμένετε να σηκώσω το χέρι και να πω πως εκείνος ο μικρός από τις ακαδημίες κάνει ξαφνικά τον τελικό ντρίπλο στη Ρεάλ Μαδρίτης μέσα σε δεκαπέντε λεπτά για να σας σώσει όλους; Γιατί εγώ στα δύο τελευταία χρόνια έχω δει δεκάδες τέτοιες ιστορίες σα μπούμεραγκ — ξέρετε εκείνο το ωραίο παράδειγμα του τύπου που έκανε διπλή σέντρα στο Μέστογια πριν πέντε χρόνια και μετά πέταξε σαν βόμβα όταν πήγε στον Σπόρτινγκ; Εκείνος είχε τον ίδιο τρόπο, την ίδια κίνηση με τα χέρια σα γυάλινο φιαλίδιο — όμως μετά η ομάδα τον έδωσε ελεύθερο επειδή "δεν προσαρμόστηκε στο σύστημα". Τι σύστημα;; Αυτό της Αλκαράθ όπου κάθε δευτερόλεπτο αγωνιστικού χρόνου κοστίζει σα χρυσή σφαίρα; Κι εσείς τώρα λέτε για έναν "Chamakh σα νάνος πρωταθλήματος" σαν να είναι αυτοδίδακτος σπουδαστής της φυσικής; Ο συγκεκριμένος τύπος στο Λενς έκανε δεκαπέντε γκολ την πρώτη χρονιά επειδή είχε τριάντα κιλά παραπάνω μυϊκή μάζα από τους αμυντικούς του πρωταθλήματος των Λιγκ Του — όχι επειδή είχε κάποιο ιερό χάρισμα που άλλαξε τους νόμους της βαρύτητας. Αυτό που ψάχνουμε εδώ είναι ένας οργανωτής που κάνει τρεις παίκτες να τρέχουν σα χαμένα γατιά μέσα στις δικές του διαβάσεις, όχι κάποιος που στέκεται σα σκοπευτής στο χόρτο περιμένοντας την ευκαιρία. Κι αυτό δε φαίνεται στις αναφορές για κάποιον μικρό στους διαδρόμους — αυτό φαίνεται όταν αναλύεις το τμήμα των δημιουργικών μεταβιβάσεων ανά αγώνα επί έξι μήνες μαζί του σα βασικός. Γιατί η Αλκαράθ δεν είναι ομάδα που προσμένει τη στιγμή του έκπληκτου ντρίπλου — είναι ομάδα που θέλει κάποιον να ανοίγει τρύπες σα ψαλίδι στο αμυντικό σχήμα του ντέρμπι κόντρα στη Μπαρτσελόνα σα να κόβει σιδερένιο φύλλο. Αν δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό του εγκεφαλικού στήθους, τότε ο αριθμός 10 γίνεται ένας ακόμη τζόκερ που κοιμάται στις κερκίδες μέχρι κάποιος coach να του πει "πάρε το μπαλόνι". Κι ας τελειώνουμε εδώ: εγώ μέχρι τώρα έχω δει τρεις τέτοιους υποψήφιους σα ντους — τον έναν τον κάλεσαν στην εθνική κάτω των δεκαεννιά και μετά εξαφανίστηκε στους πάγκους μιαςGROUP B, τον άλλον τον πήραν δανεικό επειδή ήταν "πρώην αστέρι των ακαδημιών" ενώ έκανε μόλις δεκαοκτώ σέντρες ανά αγώνα σα βροχή πάνω στη γραμμή των δεκαπέντε, κι έναν τρίτο που έπαιζε σα λαγός στους προκριματικούς αλλά όταν πήρε το σήμα του αριθμού 10 ήταν ήδη τριάντα δύο χρόνων και έκανε σέντρες σα σφουγγάρι ενώ όλοι γύρω του τραγουδούσαν ύμνους. Ποιόν από αυτούς θέλετε σαν επόμενο αριθμό 10;

τι να σου πω ρε γαμ… αυτά που περιγράφεις εσύ είναι σα να ψάχνουμε για ψύλλους στα άχυρα ενώ όλη η ομάδα κάνει γκολ σαν βροχή αυτές τις τρεις τελευταίες χρονιές; για κοίταξε εδώ πέρα — εγώ στα δεκαπέντε μου έπαιζα σέντρες στο γήπεδο της Πάτρας σα να είχαν βάλει χειροπέδες στις αμυντικές γραμμές των αντιπάλων. Τότε ένας μεγαλύτερος μου λέει: "παιδί μου, όταν κάνεις κάτι τόσο σωστό, κάποιος σίγουρα θα σε προσέξει". Κι εγώ γέλασα μέσα μου — "τι σχέση έχει τώρα αυτό με έναν καθαρό αριθμό 10;". Μετά είδα τον_LINE_ΚΕΡ sposts_τον και κατάλαβα ότι η ζυγαριά γέρνει όχι προς εκείνον που βγάζει ωραίες σέντρες, αλλά προς εκείνον που ανοίγει τρύπες σα ψαλίδι σ' όλο το γήπεδο όταν φοράει τη φανέλα με τον ένατο αριθμό. κι όμως εσείς ψάχνετε τώρα για έναν ισπανό νέο σαν τον Chamakh ή εκείνον τον χαμένο λαγό από την Ουέσκα; Ούτε εκείνος ο τύπος έκανε κάτι περισσότερο από μια ωραία κίνηση και μετά έμενε εκεί σα στολίδι στις φωτογραφίες! Η Αλκαράθ θέλει κάποιον που όταν βγει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι αρχίζουν να στήνουν ένα άλλο τείχος κάθε πέντε λεπτά επειδή τον φοβούνται περισσότερο από την ίδια την μπάλα! τι λέω εγώ τώρα; ότι εκείνος ο μικρός από τις ακαδημίες που έκανε εκείνο το μάρκο σα ζόμπι στις δεκαπέντε, αυτός πιθανόν να τελειώσει σα ένας ακόμα γρήγορος σπρίντερ που μετά δέκα χρόνια θα μας θυμίζει το όνομά του μόνο όταν τον βγάζει ο coach επειδή ξέχασε πού τον είχε βάλει. Γιατί; Γιατί η ιστορία δείχνει ότι η Αλκαράθ προτιμάει αυτούς που κάνουν κάτι παραπάνω από ένα όμορφο ντρίπλο — κάνουν ολόκληρο σύστημα γηπέδου να λυγίζει κάτω από τα πόδια τους! τέλος πάντων, θα δούμε… ας πιστέψουμε λιγάκι στους μύθους κι ας περιμένουμε να δούμε ποιον από αυτούς τους μικρούς θα βάλει πρώτος ο coach σαν αποτέλεσμα ενός αγώνα όπου όλα πάνε σβέλτα σα κινηματογραφικό πλάνο… κι όχι σαν κάποιοι που κάθονται στις κερκίδες κουνώντας τα χέρια σα διψασμένοι κάτιροι! 😄

Τι σα χώλαμα μούρλωσε χτες όταν είδα το βίντεο εκείνου του μικρού στους διαδρόμους που έκανε ντρίπλα σα να είχε στον κώλο του ρολόι χειρός; Εκείνος πήρε την μπάλα στη μέση γραμμή, έγλειψε τρεις αμυντικούς σα σφουγγάρι στο πλυντήριο και κατέληξε να δίνει πάσα στο σταυρό σα να 'χε GPS μέσα στο κεφάλι του! Την ίδια στιγμή στη Δυτική Τερέν ο επόμενος έκανε ένα σουτ σα βολίδα κι έριξε κάτω τον τερματοφύλακα σα τενεκέ — κι όμως κανείς εδώ μέσα δε βλέπει πως αυτοί είναι οι δύο της ζυγαριάς για τον επόμενο αριθμό 10; Γιατί κανείς δε ρώτησε τον Πέπε που τον είδε εκείνο το βράδυ στο γραφείο των ακαδημιών; Αυτός είπε πως όταν έκανε εκείνη την πάσα στο σταυρό, έκανε σα να χώραγε τον αντίπαλο μέσα στη φανέλα του σα δέμα! Κι όταν η μπάλα έφτασε στον τερματοφύλακα, εκείνος σήκωσε το βλέμμα του σα να ξεχνιόταν ότι φοράει γάντια! Αυτά είναι αυτά που λέω εγώ — όχι κάποιοι φιγούρες σαν σφήκες που περνούν μία φορά και μετά χάνονται σα καπνός! Και ας τελειώνουμε εδώ: εμένα δε με πιάνουν αυτά τα ψιλά γράμματα των μεγάλων αναφορών. Εμένα με πιάνει εκείνος ο μικρός που όταν τον βλέπεις μία φορά ξέρεις πως δεν πρόκειται να φύγει από εκείνους τους διαδρόμους χωρίς να τον θυμόμαστε σα σημάδι στο χόρτο! 🤡🔥

Ρε, τι κρύβει τώρα η μύτη σας εκεί που λέτε για έναν ισπανό νέο σα βρυκόλακα των γηπέδων; Γιατί όσοι θυμάμαι εγώ από αυτούς τους ξωτικούς που βγαίνουν σα αστραπή μέσα από τις ακαδημίες, οι περισσότεροι πήγαν να παίζουν στα Βαλκάνια μέσα σε πέντε χρόνια — εκεί που ακόμη και η μπάλα καπνίζει όταν την αγγίζεις. Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στη Νάουσα, όπου ένας μικρός στέκονταν στις άκρες σα φάντασμα στους βόλτους του γηπέδου. Τον έλεγαν Λούκα κι έκανε ντρίπλα σα να είχε βάλει στόχο τα εγκεφαλικά νεύρα του αμυντικού του. Στις πρώτες δέκα εμφανίσεις του έδωσε είκοσι τρεις τελικές πάσες κι έκανε τρεις γκολ σα ν' ανοίγει σιδερένιες πόρτες με το αριστερό του. Μετά από δύο χρόνια ο ΠΑΟΚ τον πήρε δανεικό επειδή "δεν είχε τον χαρακτήρα για την Α κατηγορία". Τώρα λένε ότι παίζει στην Λιγκ Του σα κανονικό αστέρι ντουμπλ — παρ' όλα αυτά όταν ρίχνω μια κλεψύδρα στο YouTube, ψάχνω εκείνον τον αγώνα στη Μαγνησία που έκανε ένα ντρίπλο σα ταινία του Φελίνι κι ύστερα γύρισε στον πάγκο σα να είχαν τελειώσει όλες οι ταινίες του κινηματογράφου. Κι όμως εμείς εδώ λες έχουμε τον μικρό στους διαδρόμους που έκανε το ντρίπλο του αιώνα σα να είχε μυστικά ραντεβού μ' όλα τα γκολ; Μακάρι νάταν έτσι… Μακάρι η ιστορία ήταν εύκολη σα τις ταινίες των δεκαπέντε του — βλέπεις εκείνον τον χαρακτήρα εκεί στο πλάνο δεκαπέντε δευτερολέπτων που πηδάει σα ζόμπι πάνω στη γραμμή των δεκαπέντε, κρατάει την μπάλα σα ψυχή του κι ύστερα την πετάει σπίτι σου σα σφυρί; Εκείνος ο τύπος από εκείνη τη Κυριακή φαίνεται πως είχε πέντε διαφορετικά χέρια μονάχα επειδή έκανε σέντρες σα βροχή πάνω στη γραμμή των δεκαπέντε σα άλλος κανείς — όμως κανείς δεν είπε πως είχε το χαρακτήρα εκείνου του άλλου της Ουέσκας, εκείνου που όταν έφτιαχνε ένα γκολ έκανε τις αμυντικές γραμμές σα ψαλίδι. Κι ας μην ξεχνάμε εκείνον τον Λούκα ξανά… Εγώ τότε του 'λεγα: "Μικρέ, εσύ κάνεις πράγματα που δεν γράφονται καν στα βιβλία". Αυτός γελούσε κι έλεγε: "Ρε κύριε, εμένα οι αριθμοί δεν μ' εκφράζουν — εμένα με εκφράζει όταν κάποιος γίνεται σημάδι στο χόρτο επειδή έκανε κάτι μοναδικό". Και τώρα εμείς περιμένουμε έναν ισπανό νέο σα εκείνον τον Λούκα; Μακάρι… Μακάρι να μην ισχύει εκείνο το ρητό που λέει πως όταν ένας μικρός φαίνεται πολύ καλός στους διαδρόμους, τότε είτε τον περιμένει ένας τραυματισμός είτε ένας δρόμος χωρίς επιστροφή σα εκείνον των χιλιάδων μικρών που ξεκίνησαν σα ζεστά μπισκότα κι τελείωσαν σα κρύα σίδερα στις κερκίδες. Πιστεύω πως η Αλκαράθ κάνει ήδη τις δουλειές της — βλέπω τον Αλκαράθ εκεί πάνω στη σκάλα σα ιπτάμενο χαλί, βλέπω τον Γκουστάβο εκεί σα φύλακας των ιερών, βλέπω τους άλλους σα φυσιογνωμία στους διαδρόμους… Αλλά εκείνον τον αριθμό δέκα που ψάχνουμε — αυτόν τον αριθμό που φαίνεται σα σημάδι σκαλισμένο στο χόρτο επειδή έκανε κάτι μοναδικό στιγμιαίο — αυτόν δεν τον βρίσκεις γράφοντας ένα σχόλιο στο φόρουμ. Τον βρίσκεις όταν κάτσεις στις κερκίδες της πολιτικής μιας Κυριακής νωρίς το πρωί, όταν βλέπεις έναν μικρό σα τυφλοπόντικα που βγήκε στην επιφάνεια μέσα από τις γραμμές των δεκαπέντε και έκανε μια ντρίπλα σα να είχε βάλει το στόχο του όχι στο αριστερό πόδι του αμυντικού αλλά στο αυτί του χιλιάδες θεατών. Κι ακόμη κι αν δε βγει ποτέ εκείνος ο αριθμός δέκα, η Αλκαράθ δεν πρόκειται να χάσει τίποτα. Γιατί αυτοί εκεί πάνω στη σκάλα είναι αυτοί που φτιάχνουν τις εποχές — κι εκείνοι στους διαδρόμους είναι εκείνοι που κάνουν την ιστορία στιγμιαία σα μια σπίθα σε στεγνό ξύλο. Ας περιμένουμε λοιπόν… Αλλά όσοι θυμάστε εκείνον τον Λούκα στην Νάουσα, ξέρετε πως μερικές φορές αυτά τα πράγματα διαρκούν περισσότερο σα φάντασμα παρά σα θρύλος.