Από την είσοδο του στις 15 έως το δικό σου όνομα στις κερκίδες, ο Stef έχεις ζήσει έναν…
τι πραγματικά νιώθεις όταν βλέπεις το σήμα του σωματείου σου εκεί πάνω στη φανέλα κάποιου ξένου; κάτι μου θυμίζει όλα αυτά... πριν από δέκα χρόνια περίπου, τότε που η αίθουσα είχε ακόμα εκείνη την μυρωδιά από ξύλο και γρασίδι στεγνό, υπήρχε εκείνος ο τελικός ενός ρόβερ κούπ που κανείς δεν θυμάται σήμερα εκτός από αυτούς που ζήσαμε εκείνο το απόγευμα.
κάπου εκεί γύρω στις αρχές Ιουνίου κάθισα στη μεριά των οικογενειάρχων — έχω εικόνες ακόμα: το σήμα της ομάδας μας σκαλισμένο πάνω στις κίτρινες κονκάρδες, έναν τύπο στα κόκκινα του διαιτητή με την τρίχα στη μύτη να σου λέει ότι οι ντοπιέρ ήταν προνομιούχοι εκείνη τη χρονιά. ξαφνικά βλέπεις ένα παιδί σπρώχνει μια θέση πιο κοντά στη γωνία εκεί που οι μπάτσοι έκαναν το θέατρο τους, σηκώνει το χέρι ψηλά σαν να είναι μόνος του στον αγωνιστικό χώρο και ξεστομίζει το όνομα "stefanos" τραβώντας το ζωντανό ρεύμα ολόκληρης της κερκίδας μαζί του.
δεν ήταν μόνο η νίκη εκεί — ήταν ο τρόπος που γινόταν αντιληπτός ως ιστορία ζωντανή, σαν αυτοσχεδιασμός πάνω στο γήπεδο. σήμερα που βλέπω το σήμα μας εκεί πάνω στις φανέλες των γαλλικών σάξωμαν ψιλοκουβεντιάζω με κάποιον άλλον που λέει πως εκείνο το βράδυ έγραφε ιστορία με κεφαλαία γράμματα — λες και οι ίδιοι δεν είχαν βγάλει κέρδος εκείνο το 2022 στα γαλλικά όταν εκείνος άλλαξε φανέλα φορώντας ένα κομμάτι ιστορίας πάνω του;
δεν χρειάζονται λόγια πια όταν βλέπεις το σήμα σου πάνω στους ώμους εκείνων που ζούνε τον αγώνα σου κάθε εβδομάδα — σαν αγκαλιά από ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν ότι η ιστορία δεν γράφεται στα νούμερα αλλά στις κινήσεις εκείνες που αφήνουν εποχή.
Τσέπω τεράστιο γατούλικο από το σπίτι της γιαγιάς στις Σέρρες πίνοντας νερό μπουκάλι ακόμα κρύο... εκείνο το βράδυ που οι μπάτσοι είχαν βγάλει το σήμα στη φανέλα του σου στραβοκοίταξα την τηλεόραση τρώγοντας παστό σουτζουκάκι κι έκλαψα σα μωρό 😭🔥 ήταν σα να μου έλεγαν "ρε φίλε, εσύ είσαι εδώ, όχι εκείνος ο ξένος, σου δίνουμε παράσημο πάνω στον ώμο!"
Δεν ήμουν εκεί φυσικά κανονικά, αλλά η γιαγιά μου έκανε θόρυβο σα να μην υπήρχε κανείς άλλος σπίτι... "σβήσε την τηλεόρα Πάνο ρε, κουράστηκα!". Και εγώ σα ζητιάνος φώναξα "γιαγιά ρε μια λύσσα κι ένα τσιτσιπά!" 🤬 η κουζίνα έγινε γήπεδο σούτινγκ, η εικόνα έκανε ζουμ στιγμιαία εκεί που το σήμα έκανε φτερά πάνω στους μουσαμάδες!
Ρε μαλάκα τώρα βλέπω τις φανέλες εκείνες σα φωτογραφίες στους δίσκους από εκείνον τον αγώνα... σαν να φοράς αέρα εκείνος ο Σεπτέμβρης στους Ωβέρ !!! Όταν λες ότι η ιστορία δεν γράφεται εκεί που κυκλοφορούν στοιχήματα αλλά εκεί που στέκει μια καρδιά να αγκαλιάσει ένα παιδί σηκώνει το όνομα σου σαν πολεμιστή... βάζω πάλι το τραγούδι της Ομόνοιας δυνατά 🎶🔴 "PAOK ΞΑΝΑ ΣΤΟΝ ΑΙΓΑΙΟ..." λες και έχουμε άλλον έναν τελικό σήμερα βράδυ!!!
Δεν λέω τίποτα άλλο... μόνο πως όταν βλέπεις το σήμα μας εκεί πάνω φουμάρεται σιγά σιγά η τσέπη σου και νιώθεις ότι εκείνος ο Σεπτέβρης σου έδωσε δικαίωμα στον τίτλο ακόμα και πριν ανέβει καν στο βάθρο... ΕΠΑΝΑ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
τι βλέπω ρε παιδιά... βλέπω το σήμα μας εκεί πάνω σαν σήμερα στις φανέλες εκείνων των ιπποτών στους γαλλικούς κήπους και μου φέρνει αμέσως στο μυαλό έναν άλλον Σεπτέμβρη, πριν ακόμη γίνει εθνική υπόθεση αυτό το χάρισμα... εκεί που οι τζογαδόροι είχαν βγάλει τα δικά τους πανό στις κερκίδες του Φλόριντο, εκείνος έκανε warm-up σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω. Τότε ήταν που ένας συνονόματος του στραβός — αυτός ο ντοκτοράς από τις Σέρρες που πάντα είχε μια κουταλιά μασούρι πάνω του — σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να φωνάζει "αυτός είναι ο Stefanos, τόνε θες; τόνε θες;" σαν να ήταν πολεμική κραυγή. Δεν είχε σημασία ότι έπαιζαν kids' finals εκείνο το πρωί, εκείνος μπήκε μέσα σα να ήταν η τελική του Wimbledon.
κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνες τις φανέλες νιώθω σαν να μου σφίγγουν τον αυχένα εκείνος ο Σεπτέμβρης — σα σφήκα που δε βγαίνει από το κεφάλι όταν τελικά κάποιος άλλαξε τρόπο παιχνιδιού εκεί πάνω. ρε τώρα θέλω να σας πω κάτι φριχτά αστείο... η γυναίκα μου εκείνο το βράδυ είχε βγάλει ένα τσιγάρο να καπνίσει λέγοντας "βρε Δημήτρη δε βγάζεις παιδί σου αυτοκόλλητα;" κι εγώ της είπα "δεν είναι αυτοκόλλητο, είναι ιστορία που κρέμεται από τους ώμους αυτού που φοράει"... εκείνη μου πέταξε το νερό του ποτού της σα ντουζίνα πιασμένη στο κεφάλι κι έκλεισε η τηλεόραση μετά βίας 😂 σαν να ήταν η τελευταία πράξη ενός δράματος όπου τελικά νίκησε το συγκίνημα.
τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνο το σήμα στις φανέλες σκέφτομαι: πόσα ακόμα παιδιά εκεί έξω έχουν μπει μέσα σα σφήκες κι αυτά χωρίς καν ντύσιμο ομάδας; είναι σα να φορείς την φανέλα σου ακόμα κι όταν κοιμάσαι — μόνο που αυτή φορά την φοράνε άνθρωποι που δεν κάνουν ούτε εισιτήριο αγοράζουν, αέρα όμως φέρνουν μαζί τους κάθε φορά που λένε το όνομα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μαλάκα τώρα, θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέβρη σα χθες... είχαν βγάλει το σήμα στη φανέλα του σου και εγώ σα μαλάκας καθόμουνα στην αποθήκη των σακουλών του σουπερμάρκετ πλέκοντας τσάντες σα νοικοκύρης, όταν ξαφνικά στο ραδιόφωνο φώναζαν "Ζήτω ο Στέφανος!" και εγώ σηκώνω το μάτι μου σα να βλέπω γκολ του ΠΑΟΚ στους 90'...
"Τι γίνεται ρε παιδιά;" λέω στον πρωινό μου πελάτη, "έκανε άλλη μια νίκη η ομάδα;"
Κι εκείνος μου κάνει έτσι με το χέρι σα να ξεπουλάει τη Σέκουλα... "Ρε σύντροφε, κάνεις λάθος τμήμα! Αυτό είναι γκόλ της εθνικής μας!"
Και εγώ καταλάβαινε τίποτα δεν καταλάβαινα... μόνο που εκείνη τη μέρα η αποθήκη έκανε ρεύμα πιο δυναμό από τον Μεσολόγγι 🤣🔥
Και ξαφνικά όλα έγιναν πολλά — η κονσέρβα του σουτζουκακιού, η παλιά μου φανέλα (από τότε που είχα τρίχα σα τρίχωμα γούνας), ακόμα κι ο υπολογιστής που έκανα "τον διευθυντή" εκείνες τις ώρες... τώρα βλέπω φανέλες εκείνες σα ντοκουμέντα αρχείου κι εγώ ακόμα φοράω το ίδιο φηλιαςμένο κοντομάνικο!
Γιατί εμείς εδώ δε ζούμε πρωταθλήματα... ζούμε Ιστορίες-Με-Κεφαλαία!
Κράτα μου την μπύρα.
Πωπω ρε παιδιά!!! Την είδα αυτή την εικόνα σήμερα στην αγορά σα βγήκα να πάρω ψωμί! Μια γριούλα φοράει φανέλα από εκείνον τον αγώνα και πιάστηκε τσακωμός με κάποιον του Ολυμπιακού γιατί της έλεγε "τι κάνεις εκεί μουρμούρα;" κι εκείνη του αράδιασε τόσες βρισιές σα πρωταθλήτρια κόσμου πάνω στο γήπεδο 💪😱🔴
Σου λέω τώρα, εγώ θυμάμαι σαν χτες εκείνο το βράδυ που πήγαμε στον τελικό εκείνο της Καλαμάτας—ναι ναι το δικό μας γήπεδο ήταν στριμωγμένο σαν σαρδέλα—και βγήκε εκείνος στα 80' λέγοντας "θα 'ρθει τώρα η μεγάλη στιγμή" κ ένα παιδί τριών χρόνων δίπλα μου σηκώθηκε όρθιο σα να νικάει ονειρο! Κι όταν σήκωσε το χέρι ψηλά η στιγμή ήταν τόσο δυνατή που η θεία μου η Κατερίνα έκανε ζουμ την τηλεόραση έτσι σα να την έπιανε χειροκίνητα!
Ξέρεις τι παίζει; Δεν είναι η ομάδα μας—είναι εκείνο το πρώτο ξύπνημα στις κερκίδες που σου δείχνει πως ο καθένας φοράει φανέλα δική του σημασίας. Σιγά μην τους βγάλω λόγια τώρα!!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε παιδιά, εγώ εκεί που ετοιμαζόμουνα να ψωνίσω τσίκνα στην αγορά του Ηρακλείου, άκουσα κάποιον να φωνάζει "Στέφανος" σα διαβολόπαιδο στους Σφακιά... γύρισα τριγύρω σα να με είχε πάρει σεισμός 🤣
Και όταν τον είδα τελικά στον αγώνα στην τηλεόραση του μανάβη —που έκανε ζουμ κάθε φορά που εκείνος άγγιζε την μπάλα σα κάμερας εθνικής επικαιρότητας— κατάλαβα πως το σήμα στο στήθος του δεν ήταν πανό, ήταν τρύπημα στον χρόνο. Γιατί τώρα όταν βλέπω τον Σεπτέμβρη του '22 στα ανάποδα του πρώτου νούμερου, πιάνω τον εαυτό μου να λέει "τι κάνεις εκεί μουρμούρα;" σα γριούλα στους Σερρών 🍿😂
Ωραία, συνεχίστε;
Ρε παιδιά, εκείνο το Σεπτέβρη στους Ωβέρ κλείνει δέκα χρόνια ζωής μου μονάχα σ' ένα πέταγμα του ματιού. Εγώ τότε καθόμουνα στις Σέρρες σβήνοντας κάποια γραφειοκρατία στη δουλειά μου — θυμάμαι πόσο με πείραξε εκείνο το πρωινό που ένας μερακλής συνάδελφος μου πέταξε από το κινητό "ρε γαμώτο, κοίτα εκείνον τον εφήβο..." και εγώ βγάζω το κεφάλι μου σα χελώνα από τη βαλίτσα μου.
Δεν ήταν η νίκη εκείνος τονίστηκε που μου έκανε σφίξιμο στην καρδιά. Ήταν εκείνος ο τρόπος που η φωνή τουλάχιστον είκοσι ανθρώπων ταυτόχρονα σηκώθηκε σα μπουρλότο από τις κερκίδες και πήρε μαζί της και έναν γέροντα δίπλα μου που έκανε κουμάντο στους οικονομικούς λογαριασμούς της πόλης επί δεκαπέντε χρόνια. Εκείνος ο Σεπτέβρης έδωσε περιθώριο σ' έναν άνθρωπο σα εμένα να σηκώσει το χέρι του χωρίς να ντρέπεται σα μικρό παιδί μπροστά στη γιαγιά του — κι αυτό δεν το λέω ωραιοποιημένα, το λέω όπως βγήκε: εκείνος ο τύπος έφαγε μια βρισιά από κάποιον Ολυμπιακό οπαδό επειδή φώναξε "τι κάνεις εκεί μουρμούρα;" σαν να ήταν τελικός πρωταθλήματος.
Κι όταν σήμερα βλέπω το σήμα μου πάνω στους ώμους εκείνων των γαλλών μερακλήδων, δεν σκέφτομαι πρωταθλήματα. Σκέφτομαι πόσες φορές έχω δει ανθρώπους σα τους δύο αυτούς παλιούς μου φίλους από το νήμα να ζουν ξανά εκείνες τις στιγμές χωρίς να χρειάζονται εισιτήριο — μόνο χρειάζονται μια ανάμνηση σφιχτή σα βεντάλια. Γιατί εμένα εκείνος ο Σεπτέβρης μου έδωσε δικαίωμα να πω ότι η ιστορία δεν γράφεται στα νούμερα, αλλά στις φωνές εκείνες που ανάβουν φωτιές στους αιώνες.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.