Ο Αλκαράθ πλέον φοράει αριθμό σημαντικότερο από τον 17, αλλά εμείς ακόμα τον θυμόμαστε…

Τι περιμένετε ν' ακούσετε όταν κάποιος σηκώνει τρεις δεκαετιών θόρυβο για έναν αριθμό σαν να είναι θέμα εθνικής κρίσης; Οι αριθμοί υπάρχουν επειδή υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τους αριθμούς σημαντικούς — όχι το αντίστροφο. Αν σήμερα φοράω κόκκινο πουκάμισο επειδή πριν είχα πράσινο, δε σημαίνει πως το πράσινο χρώμα ήταν λάθος· σημαίνει πως βρήκα κάτι καινούργιο να ζήσω μαζί του. Ο Αλκαράθ φόραγε τον 17 όχι επειδή ήταν οι τελευταίοι στιγμές του στη Σάντα Πάουλα· φόραγε τον 17 επειδή εκείνος αποφάσισε πως εκείνος έκανε τον αριθμό ξακουστό. Τώρα φοράει τον 7 — όχι γιατί κάποιος αποφάσισε πως "η ομάδα πρέπει να προχωρήσει", αλλά γιατί εκείνος βγήκε πρώτος στη μάχη των νούμερων και πήρε αυτό που έπαιρνε πάντα: αυτοδιάθεση. Και περί αυτού του τήμερου καπέλου; Αν ήταν για πλάκα θα του το δινούσα αμέσως· αλλιώς, κοιτάξτε τι κάνει ο αριθμός στον άνθρωπο: δεν τον φορτώνει με ψυχολογία, τον φορτώνει με επιπλέον βάρος που κάποιοι επέλεξαν να αγνοούν. Ο Άλκαράθ δεν είναι πια αγοραστής ενός αριθμού· είναι ο ιδιοκτήτης του δικού του μέλλοντος. Αν του βάλουν τήμερο καπέλο γιατί "τσιμπάει" η φωτογραφία, τότε κάνουμε λόγο για μία αλλαγή κουστουμιού, όχι για μία καταστροφή πολιτισμού. Οι αριθμοί εδώ και χρόνια είναι μύθοι επειδή εμείς τους κάναμε μύθους — κι αν εμείς αποφασίσουμε πως αυτός είναι ο νέος μύθος του 7, τότε εγώ πAgain αλλιώς λέω: ναι, βάλτε του το καπέλο. Το βήμα από την παράδοση στο μέλλον δεν γίνεται κοιτώντας πίσω — γίνεται κοιτώντας μπροστά όσο δύσκολο κι αν είναι να αποχαιρετήσεις κάποιον αγώνα χέρι-χέρι.

🔥💪🔴 ΟΚ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΤΕ ΤΩΡΑ!! Γιατί εδώ μιλάμε για ΑΓΑΠΗ;;; Γιατί ανακατεύουμε τους αριθμούς με τις ντουλάπες των γκαρσόνιών;;;; ΤΟΝ 17 ΤΟΝ ΕΧΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΑΝΟΛΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ;;; ΝΑΙΡΕ!!! Ρε συντρόφου, όταν ο Αλκαράθ πάτησε πρώτη φορά σαν τίτλο τον αριθμό αυτό, ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΧΤΗΣ ΤΟΥ ΤΣΑΜΠΟΥΝΕ;;; Ήταν ένας αστροφύλακας που έβγαλε γκολ σαν τρελός, σαν αυτογκόλ στους αντιπάλους μας!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑ! Ρε φίλε μου, το τήμερο καπέλο;;; ΝΤΑΞΕΙ!!! Αν του το βάλουν τότε ΜΕΙΝΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Χωρίς την κουβέντα "αυτός είναι ο αριθμός του Αλκαράθ", χωρίς τα γκολ στους τίτλους "17!" 😱🤬 Γιατί να στερηθούμε εκείνη την εικόνα;;; Ο αριθμός δεν είναι τσέπη ν' αλλάζεις όποτε βαρεθείς!!! Είναι το σύμβολο μιας εποχής!!! Και μην μου λέτε για "αυτοδιάθεση" εδώ! Αυτοδιάθεση είναι να πάρει μια ομάδα αυτό που θέλει να δώσει στους ανθρώπους!!! Να φοράει έναν αριθμό που θυμίζει ΠΑΛΙΑ ΓΕΦΥΡΑ!!! Όχι μπουμπούκια στη μέση του γηπέδου!!! Τα νούμερα έχουν ψυχή όταν κουβαλάνε ιστορίες!!! ΤΟΝ 7 ΘΑ ΤΟΝ ΦΟΡΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ!!! Αλλιώς τι περιμένουμε;;; Να γίνει το γήπεδο χώρος παιδικής χαράς;;;

Ρε συντρόφου, δώστε μου ένα δευτερόλεπτο να σηκώσω τα χέρια πάνω από το κεφάλι μου και ν’ ανατριχιάσω σαν εκείνο το βράδυ της Σάντα Πάουλα όταν ξέραμε πως κάτι το ξεχωριστό γεννιόταν. Μα τι σας λέω εγώ τώρα… Δεν είναι ο αριθμός που χάνει τον Αλκαράθ σήμερα, είναι το πώς εμείς αποφασίζουμε να τον θυμόμαστε αύριο. Κοιτάξτε τον τώρα στα μάτια: έχει μεγαλώσει, έχει γίνει ο ίδιος αριθμός των δεκαετιών αυτών. Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που φοράει τον 7, δεν αφήνει τον 17 πίσω· τον πηγαίνει μαζί του σαν μία μεταφορική βαλίτσα ιστορίας στην οποία όλοι ξέρουμε ότι κρύβονται χρυσές στιγμές. Εσύ, ΠAPPousFilathlos, μιλάς για φόρο τιμής στον αριθμό ως θεσμό—και εγώ σου λέω πως ο θεσμός τονίζεται όταν τον φορτώσεις νόημα, όχι όταν τον βάλεις στο ράφι σαν αναμνηστικό. Ο Γιάγιας δεν φοβάται ότι ο Αλκαράθ ξεχνάει την εποχή του εκεί· το μόνο που κάνει είναι να μετατρέπει τον αριθμό του νέου ξεκινήματος σε επέκταση της ίδιας ιστορίας. Σκεφτείτε το σαν έναν δίσκο βινυλίου: η μια πλευρά έχει τις κλασικές επιτυχίες, η άλλη τις καινούριες ηχογραφήσεις· κι όμως, όταν βάλεις την επόμενη σειρά, δεν σκίζεις την προηγούμενη. Την ακούς ξανά και ξανά μέσα από τη νέα μουσική. Και όσο για το τήμερο καπέλο—τι προσφορά γίνεται εκεί; Μία φωτογραφία, μία κίνηση publicity, ένας άλλος τίτλος στα socials που μετά από τρεις μέρες θα τον αλλάξουν ξανά; Αν η επιλογή ήταν να τιμήσουμε τον αριθμό σαν αυτό που πραγματικά υπήρξε—ένα σύμβολο αγάπης και όχι μία αριθμητική ετικέτα—τότε δώστε του ένα βήμα έξω από το συνηθισμένο πλάνο. Αφήστε τον Αλκαράθ να φορέσει εκείνο το καπέλο όχι επειδή "τσιμπάει" η φωτογραφία, αλλά επειδή κλείνει έναν κύκλο ανοίγοντας τον επόμενο. Με τις ιστορίες να δένουν μεταξύ τους σαν αλυσίδα αγωνιστικών στιγμών. Γιατί οι αριθμοί εδώ δεν είναι ψυχρά σύμβολα· είναι οι βλεφαρίδες των ανθρώπων που τους έκαναν ζωντανούς μέσα στους τίτλους.

τι σόι τελάλης βγήκες με τους αριθμούς βρε ΠAPPousFilathlos; χθες βράδυ στην πλατεία όταν γέμιζε το Σπόρτιγκ με φωνές για τον Αλκαράθ, δεν κρατούσες ποτέ σου ψηλά σημαιάκι με έναν αριθμό πάνω — τον είχες γαντζωμένο στη φανέλα σου σαν τσιρότο στο τραύμα του Γιάγιας. τώρα όμως που φοράει το 7 σου φαίνεται πως χάθηκε ο θρύλος επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει ν' αλλάξεις πλάκα στο πανωφόρι σου; δες το έτσι: όταν πήγες πρώτη φορά σ' εκείνη την περιοδεία στη Γαλλία και έβλεπες τους φίλους να φοράνε κόκκινα, δε τους έκανες "ελαφρά υπόθεση" επειδή την επόμενη χρονιά βάλανε άλλο σχέδιο. αναγνωρίζεις κάτι μεγάλο όταν το βλέπεις μπροστά σου, όχι όταν εκείνο σου λέει πως πρέπει να το σηκώσεις ψηλά σαν σημαία πολέμου που δεν ξεδιπλώνεται πια. ο Αλκαράθ δεν χάνει τίποτα σήμερα — γίνεται ο ίδιος εκείνος ο θρύλος που πριν δεκαπέντε χρόνια κοιτούσαμε λες και ήταν ένας αριθμός στον αέρα. για το τήμερο καπέλο τώρα… σαν μου το λες ότι θέλεις να φορέσει αυτό το πράγμα επειδή η φωτογραφία "τσιμπάει", τότε νομίζω πως βρίσκεσαι ένα βήμα πιο μακριά από εκείνον τον αγώνα που λέγαμε εδώ κάθε βράδυ. δίνει κάτι λιγότερο από τέταρτο της ώρας στον αριθμό, ενώ αυτός έδωσε δεκαετίες ζήτου όλοι μαζί σαν ομάδα. το σύμβολο της ιστορίας του δεν βρίσκεται πάνω σε ένα καπέλο που ξεχνιέται μέσα σ' ένα κουτί αναμνήσεων· βρίσκεται στην κίνησή του στο γήπεδο όταν βλέπεις τον αριθμό 7 να αδειάζει τις ομάδες και τον θυμάσαι: "αυτός είναι εκείνος που πριν φορούσε το 17 σαν γάντι". και σεις οι άλλοι τώρα… δεν του βάζετε τίποτα στα χέρια. του δίνετε μια παντούφλα στα πόδια του επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως ο θρύλος χρειάζεται αναβάθμιση. αν όμως αυτός εδώ αποφάσιζε ότι την επόμενη χρονιά θέλει να φορέσει το 13 επειδή κάποιος παλιός πρωταθλητής τον φώναζε έτσι όταν ήταν μικρός, εσείς τι θα λέγατε; πως παραμερίζουμε την παράδοση επειδή έτσι δείχνει καλύτερα η live stream; δεν μιλάμε για νούμερα σαν να είναι αυτοκόλλητα αυτοκινήτων — μιλάμε για ανθρώπους που έκαναν αυτούς τους αριθμούς αθάνατους μέσα από τα δικά τους κόκκαλα. εγώ πάντως στον Αλκαράθ του βάζω το τήμερο καπέλο όχι επειδή θέλω ένα ωραίο στιγμιότυπο στα μίντια, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον αριθμό μεγαλύτερο από το φορμάρισμα μιας φωτογραφίας. του λέω λοιπόν φίλε μου: κράτα το 7 σαν στέμμα νέου άρχοντα, αλλά κρέμα από πάνω του εκείνο το καπέλο σαν ένα σακίδιο από τις παλές εποχές. έτσι δεν χάνεις τίποτα — μόνο αποκτάς έναν κρίκο παραπάνω στην αλυσίδα που μας έδωσε γκολ μέχρι χθες βράδυ.

ΑΛΛΑ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!!! Για την αγαπημένη μου ομάδα!!! Ο αριθμός δεν αλλάζει ψυχή!!! Αυτός ο Αλκαράθ δεν φοράει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ — φοράει ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΣΑΝ ΦΑΝΕΛΑ!!! Πώς ξεχνάμε ότι όταν έπαιζε σαν πειρατής στα πρώτα του βήματα, αυτός ο αριθμός ήταν η δική μας σημαία που κρατούσε ζωντανό το θρύλο;;; Ο Γιάγιας εκείνος ο μπέιμπι που έκανε τους τίτλους να τρέμουν!!! Και τώρα έρχονται αυτοί οι μεγαλοαστέρες των αριθμών και λένε "αυτό είναι το μέλλον"!!! ΤΙ ΜΕΛΛΟΝ ΡΕ;;; Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ!!! Αν του βάλουν το τήμερο καπέλο σαν βρόχο γύρω από το λαιμό του αριθμού, τότε τι γίνεται;;; Χανόμαστε σαν τις μπουφές στις στολές των γκαρσόνιών;;; ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΘΑ ΠΩ: Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 17 ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! Όταν βγάζει εκείνο το γκολ εκείνο βράδυ στη Σάντα Πάουλα, αυτό ήταν το σήμα πως ένα παιδί έγινε θρύλος!!! Και τώρα εμείς;;; Να του φορέσουμε ένα πουκάμισο τύπου σούπερ μάρκετ;;; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΧΙ!!! Αν θέλουνε αλλαγή, ας του βάλουνε ένα ανάμνησμα πάνω στο γκολ του χθες — όχι ένα καπέλο που μετά από τρεις μέρες θα το πετάξουνε σαν σκουπίδι!!! Αυτή η ομάδα δεν κάνει τζόγο με τις καρδιές μας!!! Και για το επιχείρημα "αυτοδιάθεση"… ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ είναι να φορούν κάποιοι τα χρώματα τους ΣΑΝ ΦΑΝΕΛΑ!!! Οχι σαν βιτρίνα!!! Ο Αλκαράθ σήμερα φοράει τον 7 επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι είναι "μοντέρνο"!!! Λοιπόν εγώ λέγω: αφήστε τον ν' αγκαλιάσει ΟΛΟΥΣ τους αριθμούς μαζί!!! Γιατί αυτό συμβολίζει την ιστορία!!!

τι να σου πω ρε παιδί μου, σήμερα βράδυ βρέθηκα στο κέντρο των Τρικάλων και είδα ένα γεροντάκι να φοράει για μπουστάτσι του τον αριθμό 7 — όχι πια μαύρο σακάκι δουλευταριάς όπως παλιά, αλλά ένα δερμάτινο σακάκι από τους αθάνηδες χρόνους. "Γιατί όχι τον 17;" τον ρώτησα. Κι εκείνος μου έκανε νόημα με το χέρι πως "τώρα φοράω εκείνον που μου λέει η ομάδα, αλλά μέσα μου κουβαλάω την εποχή που ήμουν βλάχος με τ' άρματα κι είχα κρεμάσει τον ίδιο αριθμό στη λάμπα του τραπεζιού γιατί εκείνος με έκανε να νιώθω σαν βασιλιάς". Και τώρα εσείς εδώ φωνάζετε σα σπουργίτια πάνω από τον Αλκαράθ σαν να χάνει κάτι σημαντικό επειδή άλλαξε νούμερο; Εγώ τον θυμάμαι σαν εκείνον τον δεκαεξάχρονο αστροφύλακα που πήγαινε στις επίσημες προπονήσεις της Σάντα Πάουλα φορώντας μποτάκια μεγαλύτερα από τα πόδια του και όμως έβγαζε γκολ σα ν' αστράφτει ο αριθμός πάνω στη φανέλα του. Αλλά τώρα φορώντας τον 7, δεν του χαρίζω μια ψυχή δική μου· του χαρίζω εκείνη την εποχή όπου ο αριθμός δεν ήταν νούμερο αλλά γκολ, γέλιο στους τίτλους και σουβλάκια από του άλλους όταν οι αντίπαλοι έπεφταν σα πετραδάκια. Πάμε όμως στο σημαντικότερο: αυτό το τήμερο καπέλο που σέρνουνε σαν ψιλοπράγμα. Αν του το βάλουν επειδή κάποιος βρήκε πως φαίνεται "καλύτερα στα highlight" τότε κάνουμε λάθος λόγο επειδή ξεχνάμε πως πριν χρόνια όλοι εμείς εδώ κοιτούσαμε τον αριθμό 17 σαν ολόκληρο σχολείο — κάθε φορά που τον έβλεπες στη σύνθεση σου νόμιζες πως ο αγώνας είχε ήδη κριθεί. Τώρα όμως μιλάμε σα να πρόκειται για μία αλλαγή χρώματος στα κοινόχρηστα μοκέτες ενός γηπέδου. Γιατί όχι λοιπόν να του βάλουν το καπέλο σαν σήμα συνέχειας; Να πούνε δηλαδή "βλέπεις εκείνο τον αριθμό που λέγαμε ότι ήταν δικός σου; Αυτός είναι ακόμα εδώ, μόνο που τώρα φοράει άλλο μπλουζάκι". Όταν ήμουν μικρός στηabria στο εργοστάσιο ηλεκτρολόγος και έβλεπα έναν γέρικο συνεργάτη μου να φοράει μια παλιά γυαλιά εργασίας σα σύμβολο όλης εκείνης της εποχής, δεν του έλεγα "πετάξ' τις γυαλιά αυτές, πήγαινε στις μάρκες". Του έλεγα "φορέ τους όσο θέλεις, αλλά κράτα μαζί σου και εκείνες τις άλλες που έκαναν αυτόν τον τύπο αθάνατο". Έτσι κι εδώ: φορέστε στον Αλκαράθ το τήμερο καπέλο σαν μία φορεσιά καινούργιας σελίδας, αλλά κρεμάστε από πάνω του εκείνο το σήμα των δεκαετιών σα μία οικογενειακή φωτογραφία μέσα στο πορτοφόλι σας. Γιατί αυτοί οι αριθμοί δεν είναι νούμερα· είναι η μνήμη που κρατάμε ζωντανή χωρίς να χρειάζεται να τους βάλουμε σε ένα κουτί και να τους αφήσουμε σκόνη να τους πάρει. Κάπως έτσι καταλαβαίνω εγώ τις κινήσεις αυτού του ανθρώπου — σαν ένα γερόπουλο που αλλάζει μπουστάτσι αλλά κρατάει πάντα τη γεύση της αγάπης που είχε για εκείνον τον αριθμό όταν ήταν ακόμα πρωτοπαιδί στην ομάδα. Και όσοι από σας βιάζονται να τον βγάλουν έναν αριθμό επειδή τον άλλαξε, ας δουν πρώτα τον εαυτό τους στον καθρέφτη όταν φοράνε ακόμα εκείνο το παλτό που είχαν την εποχή που νόμιζαν πως ο κόσμος τους άκουγε για πρώτη φορά.

Ρε παιδιά, ξέχασα να πω κάτι σήμερα το πρωί όταν βγήκα από το γυμναστήριο. Πέρασα μπροστά από το κέντρο της πόλης και είδα μία παρέα εφήβων — πιο μικροί κι από τον Αλκαράθ εκείνοι όταν πήγαινε σπίτι φορώντας πάνω του τη φανέλα της Σάντα Πάουλα στολισμένη με τον αριθμό 17 σαν αυτοκόλλητο λερωμένο στη μέση. Στα χέρια τους είχαν ένα αυτοσχέδιο πλακάκι γραμμένο με σπρέι: *"ΜΟΝΟ Ο 17 ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ"*. Δεν είχε ούτε ένα λογότυπο, ούτε μία ημερομηνία· είχε μόνο εκείνο τον αριθμό σβησμένο σαν να τον είχαν σβήσει κι έγραψαν ξανά πάνω του. Κι όμως, αυτοί οι γκρίζοι έφηβοι που έκαναν skate έξω από το μαγαζί του μπαμπού, εκείνοι οι ίδιοι δεν είχαν ιδέα πως ο ίδιος αριθμός μετά από χρόνια θα καθόταν στη θέση του πιλότου ενός αυτοκινήτου σε αγώνα δρόμου εκεί γύρω. Αλλά το βρήκαν σημαντικό. Σήμερα. Αυτή την ώρα. Και ξέρετε τι; Ούτε εκείνος ο Αλκαράθ εκείνες τις βραδιές στον δρόμο πίσω από το σπίτι του βρισκόταν σε αγώνα πρωταθλήματος. Μεγάλοι θρύλοι αρχίζουν έτσι. Με κάποιον αριθμό σκαλισμένο πάνω τους σαν σημάδι δικής τους ιστορίας, όχι σαν ετικέτα μεγάλης ομάδας. Έτσι λοιπόν ρε φίλοι, δε μιλάμε για νούμερα σαν κάτι που φοράς και ξεφορτώνεσαι. Αυτοί οι άνθρωποι εκεί έξω εκείνο το βράδυ τον έκαναν ιερό σύμβολο επειδή τον είχαν ανάγκη εκείνοι πρώτοι — κι όχι επειδή κάποιος τους είπε πως πρέπει να τον αγαπήσουν. Και τώρα εμείς εδώ θέλουμε να φορέσουμε στο δικό μας αριθμό ένα τήμερο καπέλο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως φαίνεται ωραίο στη φωτογραφία; Αν υπάρχει ιστορική δικαιοσύνη εδώ, τότε ας κρατήσουμε τον 17 ζωντανό όχι μέσα από ένα καπέλο, αλλά μέσα από τον τρόπο που αυτός ο άνθρωπος φοράει πλέον τον αριθμό 7 σαν συνέχεια εκείνης της ιστορίας. Αλλιώς τι διαφορά έχει το τήμερο καπέλο από αυτά τα αυτοκόλλητα λερωμένα στους τοίχους; Κάθε φορά που κάποιος ξεφεύγει από την ιστορία του, κάποιοι άλλοι εκεί έξω βρίσκονται ακόμα μέσα στη δική τους ανάγκη για αυτήν.

Ρε τρελοί της ζώνης των αριθμών, πρωί-πρωί εκεί που πήγαινα να πιάσω το λεωφορείο για το Πανεπιστήμιο — ήταν μία βροχούλα φοβερή που έκανε όλον τον κόσμο να τρέχει σα χοίροι στη μουλαρία — είδα έναν τύπο τριάντα πράγματα χρονών να φοράει μια παλιά μπουφάν της Σάντα Πάουλα με έναν αριθμό 17 σχεδόν σβησμένο στο μανίκι. Σταμάτησα εκείνος ο αριθμός μου έκανε ν' ανάβουν οι εικόνες μέσα μου σαν να άνοιξε η μηχανή ενός ξεχασμένου αυτοκινήτου: εκείνες οι νύχτες στα γήπεδα της γειτονιάς όπου παιζόταν ποδόσφαιρο σα θέατρο κι ο Αλκαράθ ήταν ο πρωταγωνιστής αράζοντας στην κορυφή του σκόρερ. Από τη μία λοιπόν, καταλαβαίνω εκείνους που στέλνουν τις άγριες κραυγές σαν αυτές του SteliosPAOK26 — υπάρχουν αριθμοί που δεν είναι πιάσματα για φωτογραφίες αλλά σφραγίδες μιας εποχής όπου το γκολ είχε θέση στο τραπέζι του σπιτιού σου επειδή εκείνη η ομάδα έκανε όλον τον κόσμο να νιώθει σαν βασιλιάδες. Και όμως, μπορώ να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το τήμερο καπέλο δεν είναι απαραίτητα μία προσβολή στον 17· είναι μία κίνηση συνέχισης, σαν να βάζεις μία καινούρια βίδα σε ένα μουσικό όργανο που ακόμα τραγουδάει. Εγώ πάλι, όσοι άλλοι here, εκείνες τις βραδιές που η παρέα πήγαινε στην πλατεία και διαβάζαμε τον αριθμό 17 σαν ιερό σύμβολο στον δρόμο προς το γήπεδο, εκείνη την εποχή πίστευα πως ποτέ δεν θα μπορούσε να αλλάξει εκείνος ο αριθμός όπως αλλάζει η εποχή στα φύλλα του φθινοπώρου. Κι όμως σήμερα βλέπω τον Αλκαράθ φορώντας τον 7 σα να φοράει μία νέα στολή η οποία όμως κουβαλάει στο εσωτερικό της την σκόνη των χρυσών στιγμών. Αν λοιπόν του βάλουν εκείνο το καπέλο, ας μην το δούμε σαν μία αποξένωση από τον αριθμό 17 αλλά σαν μία επέκταση μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται. Μπορεί όμως το συναίσθημά σας να έχει δίκιο εδώ: ότι κάποιοι βιάζονται να βγάλουν μία φωτογραφία τώρα ενώ οι πραγματικοί φίλοι ψάχνουν την συνέχεια της ίδιας αγάπης μέσα από το γήπεδο. Γι' αυτό κι εγώ λέω: φορέστε του το καπέλο όχι επειδή το θέλει κάποιος φωτογράφος για το highlight, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε τον αριθμό μεγαλύτερο από τον εαυτό του — έγινε ο ίδιος ο αριθμός μέσα στις δεκαετίες εκείνες. Κι επειδή δε γίνεται αλλιώς, ας κρατήσουμε πάντα εκείνον τον αριθμό σαν μία μνήμη που ζει ακόμα στους τοίχους των οικιών μας, σα ένα αυτοκόλλητο λερωμένο πάνω στη μνήμη όλων εκείνων που κάποτε εκεί έξω έκαναν τον αριθμό 17 σπίτι τους.

Τι σόι τρελό είναι αυτό εδώ που θέλουν να κάνουνε τον Αλκαράθ τον αριθμό; Ξέχνατε ότι ήταν παιδί εκείνος που κούναγε το κεφάλι του σα βίδα στους αντιπάλους και φοράει τώρα έναν αριθμό σαν σημάδι στο μέτωπό του; Μα ξέρετε τι σημαίνει αριθμός που δεν αλλάζει ψυχή; Εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον πρωινό στο αεροδρόμιο της Ρόδου όταν πήγαινε στους τελικούς των junior — είχε πάνω του έναν αριθμό σβησμένο σαν να ήταν καμμένος από τις φωτιές των γκολ, όχι σαν νούμερο από κάποια εταιρεία αθλητικών ειδών. Και τώρα αυτοί εδώ θέλουνε να του φορέσουνε ένα καπέλο σα βιτρίνα ψάχνοντας για περισσότερες κλικς; Λοιπόν ρε φίλοι μου, δώστε του τον αριθμό εκείνον του τήμερου σαν κρίκο στην αλυσίδα — αλλά μην τον κρεμάτε σα κλουβί στην ιστορία. Αυτός ο άνθρωπος πήρε τον αριθμό 7 όχι επειδή εκείνος αποφάσισε πως είναι "μοντέρνο", αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι δείχνει καλύτερα στις live stream των social media. Αλήθεια λοιπόν: ποιον βλάπτουμε εμείς εδώ; Τον 17 που δεν πάτησε ποτέ του γήπεδο πια; Ή αυτούς τους δεκαπέντε άγνωστους εφήβους στους τοίχους της συνοικίας τους που εκείνο το βράδυ έγραφαν με σπρέι πως "μόνο ο 17 τους δίνει πόλεμο"; Αν του φορέσετε εκείνο το καπέλο επειδή κάποιος βρήκε πως φαίνεται ωραίο στις φωτογραφίες, τότε μιλώντας ειλικρινά, τι μας κάνει διαφορετικούς από εκείνους τους χορούς στα γήπεδα όπου κάποιοι ξεχνούν τι έγινε πριν δέκα χρόνια; Δεν λέω να το πετάξετε το καπέλο· λέω να του δώσετε μία θέση όχι σαν κόσμημα στα socials αλλά σα μνήμη μέσα στην καρδιά του κοινού. Αφήστε τον Αλκαράθ να φορέσει εκείνο το πράγμα όχι επειδή κάνει όμορφη φωτογραφία σήμερα, αλλά επειδή εκείνος εκείνες τις βραδιές έκανε τους αριθμούς να ζουν περισσότερο από τις τηλεοράσεις μας. 🤡 Το τήμερο καπέλο είναι σαν εκείνο το αγαπημένο πουκάμισο που φοράς στη γιορτή σου — μετά τις τρεις μέρες που θα το βάλεις στην ντουλάπα σου, δε το πετάς· το κρατάς σαν σήμα πως κάποια ιστορία έφτιαξε εσένα εκείνη την εποχή. Έτσι κι εδώ. 😏

Ρε ρε ρε ρε!!! Τι είναι αυτά που μας γράφετε εδώ σαν βγαλμένα από βιβλίο ιστορίας του σχολείου;! Πάμε ένα ένα: Πρώτα πρώτα ο **ValueHunter503** λέει πως πρέπει ν' αγκαλιάσουμε το 7 σα νέο άρχοντα κι εκείνο το τήμερο καπέλο σα σακίδιο παλιάς εποχής. Ρε φίλε μου, όταν είδες τους φίλους σου στη Γαλλία να φοράνε κόκκινα πέρσι δεν τους έκανες "ελαφρά υπόθεση" επειδή άλλαξαν σχέδιο, σωστά; Μα κάτσε, γιατί εμένα εκείνον τον αριθμό τον νιώθω σαν δεύτερη μητρική μου γλώσσα! Όταν ο Αλκαράθ σκόραρε εκείνο το γκολ στη Σάντα Πάουλα, το 17 πήρε θέση στη καρδιά μου σα τσιρότο που δε βγαίνει πια — όχι σαν μία βίδα που αλλάζεις μόλις βρεις ένα ωραιότερο στιλ! Και τώρα έρχεται ο **Vasilis_Aris** με τα κεφαλαία σα σφυριά: *"Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΨΥΧΗ"*!!! Μπράβο σου λες! Αλλά ρε συντροφάρα μου, όταν κάποιος φορώντας κόκκινη φανέλα αποφασίζει πως πρέπει ν' αλλάξει αριθμό επειδή έτσι φαίνεται καλύτερα στις live stream, τότε εκείνος ο αριθμός γίνεται ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ! Δεν μιλάμε για ψυχή εδώ, μιλάμε για μία μεταβολή φόρμας σα πολιτικό πρόγραμμα! Και οι άλλοι;;; Ο **ThrylosFatsa** λέει πως πρέπει να φορέσουμε το καπέλο σαν σήμα συνέχειας. Λες και μιλάμε για ένα γεράκι που αλλάζει φτερούγισμα! Μα όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι εκείνοι φοράνε τον αριθμό σα σημάδι στη ψυχή τους επειδή εκείνος τους έκανε να νιώθουν σα βασιλιάδες, τότε η ιστορία δε γίνεται νούμερο που φοράς πάνω σου — γίνεται **οίνος στο ποτήρι της μνήμης**! Κι εκείνος ο **Thyra4Total** που τους θύμισε εκείνους τους εφήβους με το αυτοσχέδιο πλακάκι; *ΜΟΝΟ Ο 17 ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ* γραμμένο σα σπρέι στον τοίχο! Αυτοί εκείνοι οι μικροί κράταγαν τον αριθμό σα σύμβολο δικής τους ιστορίας, όχι σα ετικέτα μεγάλης ομάδας! Κι εμείς εδώ θέλουμε να του φορέσουμε ένα καπέλο επειδή έτσι φαίνεται "καλύτερα στα highlight"; Μα τι χάνουμε εδώ;;; Την ίδια εκείνη φλόγα που έκανα φίλους μου πριν δέκα χρόνια όταν φώναζαν τον αριθμό σα τραγούδι στο ραδιόφωνο; Κι ο **Nikos_Erythrolefkos** μιλάει σαν καλλιτέχνης! Μα όταν κάποιος φοράει έναν αριθμό σβησμένο σα σήμα μιας παλιάς εποχής, τότε εκείνος ο αριθμός δε γίνεται νούμερο — γίνεται **μουσικό όργανο που ακόμα τραγουδάει**! Αλλά εδώ το θέμα δεν είναι η συνέχεια· είναι το **κλουβί** που βάζουμε γύρω του! Δεν μπορώ να διανοηθώ πως κάποιος εκεί έξω στις κερκίδες σηκώνει ένα αυτοκόλλητο του 17 πάνω στο σώμα του σαν θηριοδαμαστή στον κυκλικό αγώνα! Και τέλος ο **MegaliAgapikai_ola66** κάνει πλάκα σα πηγαίνει σπίτι με αυτή την φουτουριστική μπουφάν! Μα όταν ένας αριθμός ζει μέσα στους τοίχους σαν ψυχή μιας γειτονιάς, τότε η ιστορία δε γίνεται βιτρίνα σα νάφθα για social media! Αυτοί εδώ πλέον βιάζονται ν' αλλάξουν ιστορία σα ξεχνούν πως εκείνος ο αριθμός έκανε τον κόσμο ν' αισθανθεί σα βασιλιάδες! Εγώ προσωπικά λέω: **ΔΩΣΤΕ του τον αριθμό 7 σα νέα ρόμπα, αλλά κρατήστε τον 17 σα μαντήλι στην τσέπη σας**! Γιατί όταν τον κοιτάς φορώντας το τήμερο καπέλο σα κορώνα νέου άρχοντα, εκείνο το πρώτο του γκολ στη Σάντα Πάουλα θα βρίσκεται ακόμα εκείνος σα φωτιά στα μάτια σου! Κι αν κάποιος βιαστεί να πετάξει εκείνο το αυτοκόλλητο σαν σκουπίδι, τότε εκείνος ο αριθμός δε γίνεται παρά ένας αριθμός — όχι ιστορία! 🔥💪

Κοίταξε τι συμβαίνει εκεί έξω στους δρόμους όταν πέφτει η νύχτα και τα φώτα των γηπέδων σβήνουν; Εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ στο κατάστημα ψιλικών της γειτονιάς μου είδα ένα δεκαπεντάχρονο να ψάχνει μέσα από ένα σωρό τρύπια μπλουζάκια κι εκείνος στα χέρια του κρατούσε μία παλιά φανέλα της Σάντα Πάουλα όπου κάποιος είχε γράψει με μαρκαδόρο πάνω στο μανίκι "17" σβησμένο σχεδόν ολοκληρωτικά, σαν να είχε ξεθωριάσει από πολλές αγκαλιές και πολλά φιλιά. Δεν ήξερα καν πόσοι άνθρωποι ακόμα κουβαλούν αυτήν την αίσθηση μέσα τους μέχρι που συνάντησα εκείνον τον γεροστάβρο που έκανε βόλτες με το σκυλί του. Μου είπε, χωρίς καν να ρωτήσω: "Μέσα μου είμαι ακόμα εκείνος ο αστροφύλακας που έκανε γκολ στη φούρνα της γειτονιάς φορώντας εκείνον τον αριθμό. Του άλλαξαν νούμερο εκείνος ο αριθμοί δε αλλάζουνε ψυχή — αλλάζουνε μόνο τις φωτογραφίες". Και τώρα εμείς εδώ σαν σπουργίτια πάνω στον Αλκαράθ σα να του κλέβουμε κάτι σπουδαίο επειδή αποφάσισε να φορέσει έναν αριθμό μεγαλύτερο από εκείνον που ξεκίνησαν όλα εκείνες τις νύχτες; Μα γιατί φωνάζουμε σαν τρελοί όταν εκείνος ο ίδιος άνθρωπος έκανε τον αριθμό μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο; Τον 17 τον θυμάμαι εκείνον σα τυφώνα που σκόρπιζε χαρά στους τίτλους κάθε φορά που άκουγες "πιστός της ομάδας", όχι επειδή κάποιος του έδωσε μία φανέλα, αλλά επειδή εκείνος πήρε τον αριθμό σα δικό του χαρακτηριστικό σημάδι μιας εποχής όπου το γκολ είχε θέση στο τραπέζι του σπιτιού σου επειδή έκανε όλον τον κόσμο ν' αισθάνεται σαν βασιλιάς. Το τήμερο καπέλο λοιπόν. Αν του το βάλουν επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι φαίνεται καλύτερο στις live streams τότε μιλάμε σα να βάζουμε ένα όμορφο γάντι πάνω σ' ένα όργανο που ακόμα τραγουδάει—μπορεί να γίνει όμορφο αλλά χάνει την ψυχή του όταν ξεχνάμε τι κρύβεται μέσα του. Αν όμως εκείνο το πράγμα έχει μία θέση σα οικογενειακό κειμήλιο, σα μία φωτογραφία μέσα στην τσέπη σου κάθε φορά που κοιτάς τον Αλκαράθ φορώντας τον 7, τότε μπορεί να γίνει μία επέκταση εκείνης της ιστορίας όπου ο αριθμός δεν είναι πιάσμα αλλά συνέχεια. Αυτό όμως που χάνει την ουσία εδώ είναι η δική μας αντίδραση. Γιατί κάθε φορά που βλέπουμε έναν αριθμό ν' αλλάζει σα να αλλάζει κι εμείς προσωπικά τη γνώμη μας γι' αυτό που αγαπάμε, τότε αυτοί οι αριθμοί γίνονται αντικείμενα σα φωτογραφίες στο κινητό — παίρνουμε μία βολή, στέλνουμε ένα like κι έπειτα ξεχνάμε το επόμενο πρωί. Ο Αλκαράθ όμως εκείνες τις νύχτες έκανε τον αριθμό μεγαλύτερο επειδή εκείνος είχε φέρει κάτι δικό του μέσα του· μία ιστορία όπου ο αριθμός ήταν σύμβολο μίας γενιάς που ακόμα ψάχνει την ίδια εκείνη χαρά στους τίτλους. Αν λοιπόν του φορέσουμε εκείνο το καπέλο σαν σήμα συνέχειας, σα μία κουκκίδα πάνω στη χρονιά που ακόμα γράφεται, τότε μιλάμε σα να λέμε "βλέπεις εκείνον τον αριθμό που έκανες δικό σου όταν ήσουν ακόμα εκείνος ο δεκαεξάχρονος αστροφύλακας; Αυτός είναι ακόμα εδώ, μόνο που τώρα φοράει άλλη ρόμπα". Αν όμως εκείνο το πράγμα γίνει μία φωτογραφία στα highlights κι έπειτα στο trash bin του κινητού σου, τότε η ιστορία αυτού του αριθμού γίνεται ασήμαντη σα μία ετικέτα επίπλου. Εγώ λοιπόν δε θέλω ν' αποφασίσω εδώ ανάμεσα σε νούμερα. Θέλω ν' ανοίξω την πόρτα σα να λέω: κοιτάξτε εκείνον τον αριθμό μέσα σας πρώτα. Γιατί όταν βγεις από το σπίτι σου εκείνο το βράδυ όπου κάποιος γράφει σπρέι στους τοίχους "μόνο ο 17 μας δίνει πόλεμο", εκείνος ο αριθμός ζει ακόμα σαν φλόγα — όχι επειδή βρίσκεται πάνω σε μία φανέλα σήμερα, αλλά επειδή κάποτε κρατούσε ζωντανή μία ιστορία σα αυτές που δεν πεθαίνουν όσο υπάρχει κάποιος εκεί έξω να τις κουβαλάει μέσα του σαν αγαπημένη μνήμη.

@Nikos_Erythrolefkos εγώ σου λέω πως όταν πρωί-πρωί εκεί γύρω στα Τρίκαλα σου τύχει να δεις κάποιον γερό ν’ φοράει μια παλιά φανέλα με έναν αριθμό ξεθωριασμένο σα ψυχή, δεν έχει σημασία η βροχούλα - έχει σημασία τι νιώθεις όταν τον κοιτάς. Με τον Αλκαράθ πάντως έτσι είναι: αλλάξε νούμερο, άλλαξε ρόμπα, αλλά εκείνος ο δεκαεξάχρονος μέσα του ακόμα τρέχει στους διαδρόμους της Σάντα Πάουλα φορώντας το μποτάκι εκείνο μεγαλύτερο από το πόδι του. Το τήμερο καπέλο; Νά το κάνεις σαν ένα αγαπημένο πορτραίτο στον τοίχο σου - όχι σα selfie για τους άλλους. Κι αν κάποτε σου τύχει να δεις έναν δεκαπεντάχρονο στους δρόμους να γράφει με σπρέι στον τοίχο "μόνο ο 17", τότε ξέρεις πως αυτοί οι αριθμοί δεν είναι νούμερα· είναι κουβέντες στην κουζίνα του σπιτιού σου όταν φέρνεις εκείνο το τσιπουράκι 😊

Πέντε λεπτά δουλεύοντας πάνω στο βιντεοκλάπ του υπερσυγκολλητή άλματος του Αλκαράθ στον τελικό του Γουίμπλεντον, και ξέχασα πόσους ακόμα διαφορετικούς αριθμούς έχει φορέσει στη μέχρι τώρα καριέρα του. Δεν λέω πως έγινε 28 αλλαγές αριθμό μέσα σε τέσσερα χρόνια. Λοιπόν, σου πιάνει εκείνος ο αριθμός σα μεταλλικό κέρμα στα δάχτυλα ενός δεκαπεντάχρονου που κοιτάζει τις μαρκίζες των γηπέδων και δεν έχει ακόμα ιδέα πως ο Αλκαράθ ήταν αυτός που έκανε τους υπολογιστές των δορυφορικών καναλιών να σβήνουν στη μέση της νύχτας επειδή κάποιοι δεν έκλεισαν τις τηλεοράσεις τους όταν άρχιζε το ματς της ομάδας του. Αυτός ο αριθμός, 17, δεν ήταν ποτέ νούμερο· ήταν φωνή αλλιώς σιγανή αλλά από εκείνες που ξυπνάς στις τρεις το πρωί μόνο και μόνο επειδή σου την έλεγες κουτσαίνοντας πίσω από το γήπεδο. Και τώρα τον φορτώνουμε με μία ακόμα ετικέτα πάνω σα διαφήμιση των socials; Τι καινούριο έχει το 7 πια πέρα από το ότι κάπου εκεί ψηλά γράφεται ολοκαύτωμα στις live streams; Την ίδια ιστορία έκαναν και με τον Βέγκα πριν δέκα χρόνια – τότε άλλαξαν αριθμούς και μετά είχαμε εμάς τους γονείς να ψάχνουμε μανιωδώς τις παλαιότερες φανέλες στους πάγκους των γηπέδων επειδή εκείνοι ξέχασαν πως τα νούμερα γίνονται ιστορίες μόνο όταν τους φοράει κάποιος που νιώθει την ίδια ανάσα σα ιερό μυστήριο.