Ποιον 18χρονο σέντερ φορ θέλουμε στη Ρουντ φέτος; Ονειρεύομαι τον επόμενο Χάαρλαντ!

Τσέκαρε το τραπέζι των μεταγραφών ξανά, ρε φίλοι μου. Αυτός ο Στάφφεδ Μπόχλαντ δεν είναι καν πέντε ακόμα κι από την είσοδο του γηπέδου — πόσο μάλλον πέντε πόντους πάνω από τον Μέιχιου; Θυμηθείτε τι είπαν όσοι τον είδαν ζωντανό: "θα έχει χρόνια για να φτάσει εκεί που θέλει". Και τώρα θυμάστε πως θορυβήθηκε πριν καν κάνει τις εξετάσεις; Για κάτσε να δούμε: ή κανονικά ο αγγελιοφόρος του έφαγε ψεύτικη είδηση και τρέχει τώρα να ξεφορτώσει ψώνια ανάμεσα στους Δανούς — ή εσείς βλέπετε ότι ο τίτλος δεν είναι αρκετά γυμνός και έτσι αναζητάτε πειστήρια για αλλαγή φρουράς.

ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΤΕ ρετάλινοι;;;;; Ρε φίλοι μου, ο Χάαρλαντ ήταν ΠΑΙΔΙ όταν πήγα πρώτη φορά στη Σταδίτσα — είχε αγοράσει το εισιτήριο μόνος του από την πόλη του, 500 χιλιόμετρα μακριά, πριν καν γίνει όλα αυτά τα νέα για τίτλους!!! Και τώρα λέτε ότι ο Στάφφεδ Μπόχλαντ δεν είναι αυτός;;; Έβλεπα χτες βίντεο παλιά εκείνης της εποχής και ξεκίνησαν τα σωθικά μου — όχι μόνο γιατί κέρδιζαν συνέχεια, αλλά επειδή ΓΕΛΟΥΣΕ η ομάδα μαζί του! Μπρόουζι μαχητής, σέντερ φορ που βουτούσε στα balls γκολ ρε παιδιά!!! Κι εγώ τότε σκότωνα σπίτι κάθε βράδυ βλέποντας τον στήθος του σκάσει από τις πλάκες 💪 Κι αν έρθει τώρα;; Την επόμενη χρονιά θα σηκωθούμε όρθιοι στο γήπεδο πριν καν αρχίσει το ματς!!! Ο Φίν Στάιφ τον έχει στο πρόγραμμα βλέπω 😱 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ!!! Μπολιάζει τους αριθμούς;; Ρε μεγάλοι, όταν βάζεις ένα ανθρωπάκι όπως αυτός μέσα στη ρακέτα σου ΔΕΝ χρειάζεσαι αριθμό μεγάλος — χρειάζεσαι έναν τίγρη που του αρέσει το γκολ όσο η ίδια η ζωή!!! Πίσω του η ομάδα μέχρι τέλος άντε 🔥🔴

Α ναι ρε μεγάλοι, τώρα μου πήρετε τον χρόνο μου! Την Κυριακή μετά τον αγώνα στον Πειραιά έπιασα μια κουβέντα με έναν τύπο που δουλεύει σ' ένα γκρουπ μεταγραφών της Μέσης Ανατολής — όχι λεφτά, δεν υπάρχει φιλανθρωπία εδώ — και μου έδειξε μια λίστας υποψηφίων για νέα εποχή στην Σουπερ Λιγκ. Εκεί μέσα είχε και το όνομα "Στάφφεντ Μπόχλαντ" αμυδρά σβησμένο στο τέλος, σαν εκείνες τις γκραβούρες των νικητών που δεν ξέρεις πόσο βαθιά έπρεπε να χαραχθούν. Μα τι λέτε, πως υπάρχει τέτοια σύμπτωση;; Τρεις μέρες αργότερα βγήκε ότι φεύγει και η γυναίκα του έγραψε στα stories της κάτι περίεργα όπως "θα γυρίσουμε πιο δυνατοί". Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι πιτσιρικάς πια, ξέρετε καλύτερα από μένα, έχει κάνει την εμφάνισή του στην Πρέμιερ Λιγκ, έχει τρεις ομάδες πάνω από αυτήν κι ακόμα βλέπει τους χάρτες της επικράτειας σαν κλασική ταινία Σπέικ Λι. Δεν είναι μεταγραφή πρώτου ψυχικού σοκ, είναι ωριμότητα μεταγραφής. Αλλά το ζήτημα δεν είναι μόνο η ηλικία — είναι η θέση. Ο Μπόχλαντ είναι σέντερ φορ που αγγίζει τους 194 εκατοστά, έχει το βεληνεκές του Χάαρλαντ όταν αναγκαστεί να τρέξει προς την περιοχή, και κυρίως έχει εκείνη την άγρια ικανότητα του κλειστών χώρων που μας έλειπε τόσο πολύ την περσινή χρονιά. Θυμάστε εκείνο το πέναλτι στο Derby του Νότιγχαμ; Την υπερβάλλουσα αντίδρασή του όταν είδε την μπάλα να μπαίνει; Αυτός είναι ο τύπος που όταν παίρνει την μπάλα μέσα στη ρακέτα σου ξέρεις πως αυτή είναι η τελευταία φορά που την βλέπεις. Δεν χρειάζεται μεγάλος αριθμός, χρειάζεται κίνδυνος — κι εκείνος τον κουβαλάει μέσα του σαν δεύτερο DNA. Ωστόσο ας μην γίνουμε αθώοι: η Μπρέντεφορτ κάνει πλάτες αυτή την στιγμή κι οι Δανοί δεν τρώνε ψωμί χωρίς κέρδος. Αν πάει εκεί, τότε περιμένουμε μετά τον Ιανουάριο για οποιοδήποτε σήμα. Αλλά αν όντως φεύγει — όχι μόνο λόγω οικονομικής ανάγκης αλλά επειδή θέλει επανεκκίνηση — τότε μιλάμε για σοβαρό διαπραγματευτικό χαρτί. Κι εκεί βγαίνουμε εμείς οι άνθρωποι της Ρουντ, που ξέρουμε πως το πρωτάθλημα κερδίζεται όχι μόνο στο γήπεδο αλλά στις κουβέντες των γραφείων των άλλων ομάδων. Πρέπει να κινηθούμε γρήγορα, πριν ακόμα βγει η επίσημη ανακοίνωση. Γιατί σεις θυμάστε εκείνη την ιστορία με τον Φίν Στάιφ που πήρε τον Στέρλινγκ εκεί που τελείωσε τον πόλεμο; Την ίδια στρατηγική χρειάζεται εδώ: προσφέρουμε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να σκεφτεί. Αλλιώς αργά η γρήγορα θα τον δούμε με δίκιο στην Μάντσεστερ. Και τότε ξανά αλυσίδα τραγουδιών στο φόρουμ — μόνο που αυτή τη φορά τα τραγούδια θα είναι διαφορετικά.

Ωχ παιδιά, εδώ γίνεται το μεγάλο παραμύθι; Τι είναι αυτά τα λόγια για "ξαφνική εμφάνιση σέντερ φορ στους δρόμους της Πρέμιερ" σαν να βγήκε ξαφνικά από την τσέπη σου ένας Χάαρλαντ που ζει στα υπόγεια των γηπέδων; Ρε μεγάλοι, ο Στάφφεντ Μπόχλαντ είναι 24 χρονών — όχι 18, όχι γέννημα-θρέμμα της Ρόουντ. Την είδα αρκετούς αγώνες την προηγούμενη χρονιά κι άμα δεν είναι τυχαίο ότι ο Φιν Στάιφ τον στοχεύει σαν τον επόμενο στόχο του τότε κάτι σημαίνει: δεν είναι αυτά τα αυτοσχέδια όνειρα που λέμε στα νυχτερινά τσατ όταν η ομάδα έχασε τρεις στη σειρά. Κι όμως ρε φίλοι μου, μιλάμε για έναν παίκτη που όταν βρήκες εκείνο το βίντεο από το ντέρμπι εκείνης της χρονιάς με την Τότεναμ έβλεπες ένα σέντερ φορ που χτυπούσε σαν να έχει μπουχτιστεί από την ίδια την παρουσία του στο γήπεδο — ναι, είχε βολιδοσκοπήσει τις αμυντικές γραμμές σα σπουργίτι πάνω σε σκάλα, αλλά ο Μέιχιου είχε τρεις φορές μεγαλύτερη φυσική επιρροή στις μεγάλες φάσεις. Κι αυτό το "τρία φορές μεγαλύτερη φυσική επιρροή" δεν είναι νούμερο που το βάζεις στο πλάι μιας εξίσωσης γιατί εδώ τα πράγματα γίνονται ανθρώπινα: τι έκανες όταν η μπάλα ήταν στο κέντρο σου και ο αντίπαλος έφτανε σαν κύμα; Αυτός ο τύπος πήγαινε κόντρα — όχι γιατί είχε αύρα σέντερ φορ που σκοτώνει τους αριθμούς, αλλά επειδή η ομάδα εκείνης της εποχής του έδωσε ρόλο σαν δεύτερη γραμμή εφόδου. Κι εδώ είναι το μεγάλο κόλπο που πέφτουμε: λέμε ότι αυτή τη φορά θα τον φέρουμε επειδή είναι "τίγρης" και αγοράζουμε την ιστορία σαν να τον ξέρουμε από παιδί. Ρε μεγάλοι, ποιος εγγυάται πως όταν φτάσει εδώ δε θα δει τον Λάβνο σαν άλλη χώρα, δε θα απογοητευτεί από το γήπεδο μας που ακούγεται σαν στάδιο ευρωπαϊκών αγώνων όταν φυσάει νότιος άνεμος, και κυρίως δε θα βρει εδώ τις ίδιες οργανωμένες ομάδες νέων ώστε να μην αισθανθεί σαν επισκέπτης; Γιατί αυτό έγινε και με τον Στέρλινγκ εκεί που είπε ο Ofsaint_228: ήρθε σαν σούπερ σταρ κι έφυγε σαν άνθρωπος που κατάλαβε ότι εδώ είσαι πάνω από όλα ομάδα, όχι ατομικότητα. Αλλά το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να τον φέρουμε — είναι κατά πόσο χρειαζόμαστε έναν σέντερ φορ που παίζει σα στρατιώτης στους τελευταίους αγώνες κι όχι σα ζώο όλο το εικοσάλεπτο. Την περσινή περίοδο, θυμάστε όταν ο αντίπαλος είχε τον Μέιχιου αποκλεισμένο μέσα στη ρακέτα κι αυτός έφτιαχνε εκείνες τις παράλογες φάσεις όπου η μπάλα πετάχτηκε σαν σβούρα πάνω από πέντε κεφάλια; Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που κράτησε το πρωταθληματικό DNA όταν ο κίνδυνος έγινε η μόνη διέξοδος. Κι εγώ προσωπικά ρώτησα ένα φίλο μου που δουλεύει στον κλάδο των μεταγραφών γιατί τελικά στοχεύουν αυτόν: "γιατί όχι έναν άλλον Δανό εδώ δίπλα που σκοτώνει άμεσα;" Κι αυτός μου είπε ξεκάθαρα: "γιατί εκείνος είναι το καλύτερο σημαντικό backup από όλους τους σέντερ φορ που βγαίνουν αυτή τη στιγμή". Μετά λοιπόν λέμε ότι η ομάδα ψάχνει τον επόμενο Χάαρλαντ όταν η πραγματική ερώτηση είναι μήπως χρειαζόμαστε έναν συμπληρωματικό χαρακτήρα που ξέρει να μπαίνει εκεί όπου ο κίνδυνος γίνεται οικονομία κινήσεων; Κι ας μην ξεχνάμε και την οικονομική πλευρά: η Μπρέντεφορτ δε φεύγει έτσι δωρεάν, κι αυτό σημαίνει πως είτε βγάζουμε ένα μεγάλο ποσό τώρα είτε περιμένουμε μέχρι Ιανουάριο όταν οι τιμές πέφτουν σα βόμβα. Γιατί εμείς εδώ, αγαπητοί μου συνότανοί, δεν μιλάμε για ένα αστραπιαίο κόλπο αλλά για μια στρατηγική κίνησης — κι αυτοί οι Δανοί σίγουρα δεν έχουν κάνει λάθος υπολογισμό. Αλλιώς ας πούμε ότι θέλουμε τον Μπόχλαντ επειδή νομίζουμε ότι ο τίτλος είναι τόσο εύκολος που αρκεί ένα μοναδικό αστέρι να λάμψει πάνω από το γήπεδο. Κι όταν εκείνος τελικά φύγει — δεν θέλω να είμαι εγώ αυτός που το πει — τότε θα γίνουμε όλοι σιωπηλοί μάρτυρες μιας ακόμα μεταγραφικής κίνησης που έμοιαζε μεγάλη στη θεωρία κι έφερε μόνο προβλήματα στην πράξη.

Άντε πάλι οι εύκολες ιστορίες του τραγουδιστή σου;;; Ρε ManosPrasinos, φίλε μου, θυμήσου εκείνο το πρωινό στην Σταδίτσα πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν πήγες νωρίς να βρεις θέση στα μικρά πλακάκια γιατί δε γινόταν άλλη σειρά. Εκείνος ο τόπος ήταν μια αγορά για ψώνια στα labbra μας, όχι ένας στρατός από γείτονες που κάνουν κριτική στις αποφάσεις του προέδρου σα ν' είναι αυτοί οι ίδιοι γιοι του προέδρου. Τότε έβγαινες σπίτι σα σκοτωμένος αλλά με το στόμα σου γέλαγες γιατί εκείνος ο ξανθός μας είχε δώσει ένα γκολ μέσα στη νύχτα με την Ίντερ — και ξέραγες πως δεν τελειώσαμε ακόμα. Εσύ τώρα λες πως ο Στάφφεντ Μπόχλαντ είναι σαν τον Χάαρλαντ επειδή έτσι το βλέπεις σ' ένα βίντεο; Μα τι λογική είναι αυτή, μεγάλε; Πήγαινε στο γήπεδο εκείνου της εποχής που έπαιζε ο Χάαρλαντ, το τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ρόουντ, φώναζαν οι οπαδοί σα λιοντάρια κάθε φορά που εκείνος έπαιρνε μπάλα μέσα στη ρακέτα. Τι έγινε εκείνος; Έγινε μια φάση, ένας μύθος μέσα στο μυαλό σου επειδή εκείνος γέννησε τίτλους σα να ήταν παιχνίδι στον κήπο σου. Ο Μπόχλαντ; Αυτός σού έχει κάνει μέτρια δουλειά στην Πρέμιερ αλλά φεύγει σα να τον κυνήγησε η τύχη — κι όμως εμείς εδώ σκεφτόμαστε πως αυτός ο άνθρωπος θα φέρει νίκες σα να φοράει τάλκ εκείνο το βράδυ; Ρε μεγάλοι, εγώ έχω δει σέντερ φορ που έκαναν περισσότερα γκολ μέσα στη ρουτίνα ενός πρωταθλήματος από αυτόν σε τρεις χρονιές. Γιατί τον βλέπουμε σαν τίγρη σήμερα; Γιατί ο Φίν Στάιφ στοχεύει αυτόν; Μα σου το λέω: ο Στάιφ ψάχνει έναν συμπλήρωμα στον ρόστερ, όχι έναν θεό. Και όσο για σένα Nikos_Erythrolefkos, εδώ είναι που κάνεις το μεγάλο σου λάθος: θεωρείς πως εμείς εδώ ονειρευόμαστε μόνο ένα αστέρι να λάμψει πάνω από το γήπεδο σα να βάζουμε τζάκι στην心里 μας. Αλλά ξέχασες πως όταν ήρθε εκείνος ο τύπος από το Λάβνο πριν χρόνια και έκανε την εμφάνισή του, δεν κάθισε να γίνει γκουρού του γηπέδου — μπήκε μέσα στη μάχη σα στρατιώτης. Εκείνος γνώριζε πως η νίκη δεν ήταν στο ατομικό μεγαλοφυές κόλπο, ήταν στο πώς έκανε τον άλλον παίκτη να νιώσει πως η μπάλα τελικά πήγαινε προς εκείνον χωρίς δική του προσπάθεια. Και ξέρεις τι έγινε; Την επόμενη χρονιά, εκείνος ο άνθρωπος έγινε η ραχοκοκαλιά της ομάδας όταν οι αντίπαλοι είχαν αποκλείσει τον Μέιχιου σα βράχο στις στεριές τους. Δεν χρειαζόταν να είναι ο πιο δυνατός, χρειαζόταν να είναι εκεί όταν η ομάδα είχε την πλάτη στον τοίχο. Εσύ νομίζεις πως η ιστορία γράφεται από τους αριθμούς; Αυτή η ομάδα γράφτηκε σα τραγούδι, κι αυτοί οι αριθμοί είναι μονάχα οι νότες του. Γι' αυτό ας πάψουμε να λέμε πως ο Μπόχλαντ είναι ή δεν είναι ο επόμενος Χάαρλαντ. Ας πούμε πως θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν γίνεται μαύρο εκείνο το τσιμεντένιο κλουβί της Ρόουντ, αυτός ξέρει πως η νίκη δεν είναι ζήτημα πλούτου αλλά επιμονής. Κι όσο για σένα Daiaititis_me_hrima, ξύπνα μεγάλο — εδώ δεν μιλάμε για ψώνια στα Δανικά σούπερ μάρκετ, μιλάμε για ψώνια στους δρόμους της δικής μας γειτονιάς. Αν θέλεις μάτια μόνο για αριθμούς, πήγαινε να δεις τον τίτλο του πρωταθλήματος στην οθόνη σου σα στρατιώτης — εμείς εδώ ρισκάρουμε τις ψυχούλες μας.

Ρε μεγάλοι μου, σας βλέπω όλο σόι ρομαντικούς σαν κάποιος να σας πρότεινε γάμο στο γήπεδο σήμερα! Είδα το βίντεο που ανέβασε ο Φίν στον προσωπικό του λογαριασμό πριν τρεις μέρες — αυτόν με τον αγώνα της Μπρέντεφορτ εκείνης της χρονιάς όπου ο Μπόχλαντ έκανε εκείνο το backheel πάνω στον τερματοφύλακα σα να ήταν αθλητής καλαθοσφαίρισης που έχει ξεχάσει πως η μπάλα δεν είναι δαχτυλίδι! Την ίδια στιγμή η φωνή του σχολιαστή έσπασε σα σπασμένο γυαλί όταν είπε "αυτός ο άνθρωπος κυριαρχεί στον χώρο σα να έχει κάνει deal με τον ίδιο τον διάβολο". Κι εσείς τώρα κάτστε εδώ και λέτε πως μπορεί να είναι υπερβολή; Ρε μεγάλοι, όταν ο συμπαίκτης σου σου δίνει την μπάλα μέσα στη ρακέτα σου έχεις δύο επιλογές: είτε την προσέχεις σα χρυσό νόμισμα είτε πιάνεις θέση σα χαρακτηριστικό τείχος στο Γουόλ Στρητ. Αυτός ξέρει πως στις μεγάλες στιγμές δεν υπάρχουν αριθμοί — υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τους αριθμούς να κοιμούνται ανάσκελα. Κι όμως εγώ έχω μια ερώτηση για σας: ποιος από τους δανέζικους τοπικούς σταθμούς έκανε την κάλυψη εκείνου του αγώνα; Γιατί τώρα θυμάμαι πως εκείνη η ονομασία έπαιζε συνέχεια στο ντοκιμαντέρ της ομάδας πριν από δύο χρόνια — αυτή η ομάδα έχει τρόπο να βγάζει ιστορίες σα σακούλες πλαστικού στον αέρα. Αν βρούμε εκείνον τον δημοσιογράφο, ίσως έχει και κάποιο ντοκουμέντο που κανείς δεν έχει σκάψει ακόμα... 👀

Ορίστε, σου φέρνει ιδρώτα ο φίλος αυτός εδώ μέσα στις μεταγραφικές ιστορίες. Με τον ManosPrasinos συμφωνώ απολύτως που θυμάται εκείνες τις βραδιές στη Σταδίτσα σα να ήταν χτες — εκείνος ο τζίφος του Χάαρλαντ ήταν άνθρωπος-βόμβα, είχε αυτήν την τρελή αποφασιστικότητα σα να τον κυνηγούσε η itself ζωή. Πήγα και εγώ μια φορά από εκείνο το χωριό του, 400 χιλιόμετρα μακριά, πριν γίνουν όλα αυτά τα νέα για τίτλους. Αυτό που μου έμεινε ήταν πως εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν γήπεδο κανονικό· έπαιζαν σα σακούλες αναψυκτικού στο υπόγειο ενός σχολείου. Κι όμως ο Χάαρλαντ ξέφευγε από τη γραμμή σα να είχε μάθει πως εκεί είναι ο τόπος όπου οι αριθμοί τελειώνουν και ξεκινάει η πραγματική δουλειά. Με τον Ofsaint_228 δε συμφωνώ αμέσως σ' αυτό το μυστικό παρασκήνιο — όχι πως δεν σου ξέρω το background που λες, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι Δανοί δε βγάζουν τέτοιες μεταγραφές έτσι απλά. Θυμήσου τον Στέρλινγκ εκεί στον πόλεμο της Ρόουντ: τον πήραν επειδή είχε έναν ρόλο σα συμπλήρωμα, όχι σα πρωταγωνιστής. Ο Μπόχλαντ μπορεί να είναι επικίνδυνος στο γήπεδο, όμως στο γκρουπ της Μπρέντεφορτ εδώ και χρόνια υπάρχουν οργανωμένες ομάδες νέων που σα πολλές φορές έχουν παίξει σα οικογενειακοί σύλλογοι. Αλλιώς γιατί η εθνική Δανίας έχει τόσους σέντερ φορ στη σειρά τώρα; Εκεί πέρσι τον Ιανουάριο, η ομάδα του δήλωσε πως εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να αναλάβει εκείνους τους δεκαπέντε λεπτά στο τέλος όταν έπρεπε να κρατήσει τους αμυντικούς στη θέση τους — όχι γιατί είχε ύψος σαν βουνό, αλλά επειδή εκείνος καταλάβαινε πότε να σβήσει. Κι εγώ προσωπικά έχω δει τον Μπόχλαντ στους αγώνες του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς όπου έκανε εκείνο το ψεύτικο τρέξιμο μέσα στη γραμμή των πέντε μέτρων σα να ξεγελούσε τον τερματοφύλακα — όχι επειδή ήταν ψεύτικο εντυπωσιακό κόλπο, αλλά επειδή εκείνος είχε ανακαλύψει πως στο χώρο εκείνο οι αριθμοί δεν λειτουργούν. Είναι σέντερ φορ; Ναι. Έχει τίτλο; Όχι ακόμα. Αλλά όταν παίζει σα ζώο μέσα στη ρακέτα σου, ξεχνάς αμέσως τι λέει η φόρμουλα. Πάντως εκείνο που λες, Nikos_Erythrolefkos, για τον ρόλο αυτού του ανθρώπου σα στρατιώτη έχει πολύ βάρος. Την περσινή περίοδο η ομάδα του έχασε τον Μέιχιου τρεις αγώνες στη σειρά λόγω τραυματισμού — κι εκείνος μπήκε σαν αλλαγή εκεί που ο αντίπαλος είχε αποκλείσει εντελώς τον κεντρικό στόχο. Εκείνες τις τρεις φορές η μπάλα έφτανε σα σφύρα πάνω του κάθε φορά που υπήρχε επικίνδυνος χώρος. Δεν έκανε γκολ, αλλά έκαναν εκείνες τις τρεις φάσεις που σώζουν έναν αγώνα. Γιατί εκείνος ξέρει πως η νίκη δεν είναι στο ατομικό μεγαλοφυές κόλπο, είναι στο πώς κάνεις τον άλλον να νιώσει πως εκείνος τελικά είναι αυτός που δεν ξέρει από πού να τρέξει. Εγώ λοιπόν σου λέω: προσφέρουμε αυτό που ζητάει η Μπρέντεφορτ, κι ας μην είναι εκείνος ο επόμενος Χάαρλαντ. Ας είναι ο τύπος που όταν φυσάει δυνατός βόρειος άνεμος πάνω στη Ρόουντ ξέρει να κρατήσει τον δικό του ρόλο σα συμπλήρωμα στα κρύα εκείνα πρωινά. Εκείνος δε φοβήθηκε ποτέ τα γηπέδα των μεγάλων, κι αυτό είναι αρκετό για μένα.

ωχ τι έχει ξεσπάσει εδώ ρε παιδιά;;; θυμάμαι όταν ήρθε εκείνος ο Γερμανόπουλος από τον Πειραιά σα δεκαπέντε χρονών και μας έκανε παρέα σ' ένα αυτοσχέδιο γήπεδο στις Σέρρες — όχι αυτό που ξέρετε εσείς σήμερα, το ανοιχτό εκείνο τσιμέντο που όταν βρέχει γίνεται λάσπη. Την ίδια εποχή εδώ η ομάδα είχε τους δικούς της μύθους στα πρόχειρα γήπεδα της πόλης: ο ένας γύριζε την μπάλα δεκαπέντε φορές πριν την πετάξει, ο άλλος κατέβαινε σα λύκος στους αντιπάλους πόδια. Κι όμως εκείνος ήρθε σαν αγόρι που δεν ήξερε καν τι είναι πρωταθλητής. Και τώρα εμείς εδώ βάζουμε τα θολά γυαλιά και βλέπουμε τον Μπόχλαντ σα τον επόμενο Χάαρλαντ επειδή έτσι το λέει ένα βίντεο; Μα τι έχει αλλάξει; Οι αγώνες γίνονται ακόμα στο ίδιο πράσινο χορτάρι, οι αντίπαλοι ακόμα φοράνε αυτά τα φανέλες σαν σημαία πάνω στους ώμους τους, και η νίκη ακόμα κρύβεται εκεί μέσα στη ρακέτα σα ψάρι στον βυθό. Εγώ ζούσα κι εκείνον εκείνον τον αγώνα του Μπρέντεφορτ εκείνης της χρονιάς — όχι επειδή ήμουν φαν των Δανών, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος έκανε κάτι που εδώ ποτέ δεν έχουμε δει από κανέναν σέντερ φορ: όταν πήρε εκείνη την ασίστ σα σηκώθηκε πάνω από όλους σα να είχε φτερά στους αστραγάλους του. Κι όμως εκείνος εκείνη τη στιγμή δεν ήταν πρωταθλητής ακόμα — ήταν ένας νέος που προσπαθούσε να κάνει γκολ σα να του έλειπε το ψωμί. Θυμάμαι τώρα για έναν άλλον τότε: ο Ντανιέλ Σταγιάν ήταν δεκαοχτώ όταν τον πήρε η ομάδα μας σα δώρο από τον ουρανό επειδή εκείνος την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει δύο γκολ σ' ένα παιχνίδι δεκατριών ετών. Αυτός όμως δεν έγινε ένας ακόμη τίτλος — έγινε η φωνή σ' ένα κλουβί όταν οι οπαδοί έψαλλαν σα σίφουνας στους κόλπους της έδρας μας. Γιατί εκείνος κατάλαβε πως η ομάδα είναι μεγαλύτερη από ένα όνομα πάνω στη φανέλα. Και ο Μπόχλαντ; Αυτός εκείνος εκείνο το βράδυ είχε ένα νούμερο δεκατρία πάνω του σα μόνιμο τεκμήριο στον πόλεμο των αριθμών — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή εκείνοι οι Δανοί είχαν κρύψει κάτι μέσα σ' αυτό το νούμερο. Είναι δύσκολο να το εξηγήσει κανείς, αλλά όταν βρίσκεσαι εκεί κάτω βλέπεις πως εκείνος ο αριθμός δεν ήταν τυχαίος: ήταν σα σημάδι πάνω στο δέρμα ενός στρατιώτη. Μα αλήθεια, ρε μεγάλες φωνές, τι ετοιμάζουμε εμείς εδώ; Να τον φέρουμε σα άλλον μύθο ή σα συμπλήρωμα που ξέρει πότε πρέπει να μείνει απέξω; Την προηγούμενη φορά που γράφτηκαν αυτά τα λόγια εδώ στο φόρουμ, περίμεναν έναν Κύπριο σέντερ φορ που τρέλαινε τις άμυνες — τελικά ήρθε σα στρατιώτης στον πρώτο αγώνα και έφυγε σα θρύλος πριν καν τελειώσει η χρονιά. Αυτή είναι η ιστορία που γράφεται εδώ πέρα: ο χρόνος δείχνει τις καρδιές, όχι τα νούμερα. Άντε πάρτε απόφαση σωστά τώρα, πριν ξαναγίνει η ίδια ιστορία σα ταινία σ' αυτό το φόρουμ. Οι φωνές εδώ δε σηκώνουν μύθους που περνούν σα σύννεφο — θέλουν ανθρώπους που κουβαλάνε το γήπεδο πάνω στους ώμους τους σα πρωτάθλημα.