Η Αλεξ ντε Μίναουρ είναι 18ος ηλίθιοι

Τι πάει αυτό το μύδι του Παππού; Αφού όλοι ξέρουν πως η Ντε Μίναουρ παίζει σα ομάδα Τσάμπιονσιπ του Ιουνίου — ξέχνα τις βεβαιότητες σου, φίλε. Την προηγούμενη χρονιά έκαναν φαραωνικό θόρυβο για την προώθηση και τελείωσαν 17η; Ωραία. Τώρα όμως ξέρεις τι κοστίζει αυτό; Έξι μήνες μέσα στην ίδια κλίμακα αγωνιστικού κουρασμού, δίχως καμία ώθηση. Οι 18οι αυτοί είναι σαν τον γείτονα που αγοράζει αέρα στις ελπίδες του: όλοι τον βλέπουν, κανείς δεν τον αγοράζει. Και περίμενε να σου πω κάτι άλλο: στην φετινή συνέχεια τους βλέπω πραγματικά κινήσεις. Δεν τους βρίσκεις πια μόνο στα ντοκιμαντέρ που κάνουν οι ίδιοι γι’ αυτούς. Ο Τζιμιρέι, όταν έπαιξε εκεί πριν δύο χρόνια, είχε τρεις φορές περισσότερα νέα πόδια γύρω από τα 18άρια. Αυτό σημαίνει ανάπτυξη. Η ομάδα έπαιξε πέντε ματς μέσα σε δεκαπέντε ημέρες και κράτησε ικανοποιητική φυσική κατάσταση. Πάνω απ’ όλα, η ψυχολογία άλλαξε. Αυτό δεν φαίνεται στα νούμερα πρωταθλήματος ακόμη, αλλά στο γήπεδο φαίνεται. Εγώ σου λέω λοιπόν: μην περιμένεις τους άλλους να σου πουν πότε ανέβηκε κάποιος. Το βλέπεις μόνος σου όταν αντιλαμβάνεσαι ότι η ομάδα άρχισε να στέκεται όρθια απέναντι στις μεγάλες ομάδες. Όχι πως αυτές φοβούνται τον 18ο τίτλο — αλλά αυτός φαίνεται πώς αρχίζει σιγά σιγά να φοβάται εκείνες.

Ρε παιδιά τι γίνεται ρε;;; Παππού μου αυτά εδώ που μιλάς;;; Εγώ βλέπω την ομάδα μου εκεί κάθε αγώνα σαν στην πρώτη κατηγορία πάνε ρε!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι 18η σαν νούμερο είναι 18η σαν τσίρκο βλέπω!! Πριν δύο χρόνια έκανα το γύρο της Αγγλίας μόνος μου για να τους δω live στο Λιντς, στα Πόρτσμουθ, εκεί που έκαναν 5-0 στον Νότιγχαμ σπίτι!!! Ο κόσμος τους έδινε ζωή ακόμα και όταν ήταν τελευταίοι σαν ομάδα σπίτι!!! Τώρα λες πως δεν έχουν τίποτα;;; Μα βγάζουν θυμό!! Μα στέλνουν δικούς τους από ντοπιολαλιές παιδιά στις ομάδες τους!! Μα ο Τζιμιρέι εκεί πέρα είχε περισσότερους fans τριγύρω από μια ομάδα που έπαιζε στην κατηγορία πάνω!! Και τώρα αυτό;;; Ξέρεις πόσο κόσμο ήταν χτες εκεί;;; Πέντε χιλιάδες πάνω!!! Πέντε χιλιάδες σπίτι τους στην ομάδα του Πόρτσμουθ!!! Να μαζεύονται όλοι αυτοί για ένα παιχνίδι;;; Αυτό δεν γίνεται στον πλανήτη Γη εδώ — γίνεται στον Παράδεισο των οπαδών!! Και όσοι λένε "τι σκάω"... αυτούς τους βλέπω στους θριάμβους του μέλλοντος όταν αυτή η ομάδα σηκώσει το τρόπαιο της Σούπερ Λιγκ!!! Γιατί τώρα δεν έχουν φήμη;;; Γιατί όσοι ξέρουν βλέπουνε ποια ομάδα έχει μέσα εκεί!!! Και εσύ αγαπητέ Παππού μου ρε φίλε μου αφήνε τους δικούς μας!! Αυτοί δεν είναι ηλίθιοι είναι ΜΑΧΗΤΕΣ που κάνουν ότι μπορούν!!! 🔥💪🔴

Κοίτα τους αριθμούς από τους τελευταίους δύο μήνες — όχι μόνο από το πρωτάθλημα. Την ομάδα τους την είδα στο Λιντς πριν δύο χρόνια, όταν έκαναν εκεί 5-0 στον Νότιγχαμ, ενώ έπαιζαν ακόμα κάτω. Τώρα λες πως δεν ξέρουν τι σημαίνει γήπεδο; Τον τελευταίο μήνα είχαν πέντε αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες και κράτησαν φόρμα τόσο καλή, που στον τελευταίο τους αγώνα έπαιξαν μισή ώρα με δέκα παίκτες χωρίς να σωπάσει η φυσική τους κατάσταση. Στα πρώτα είκοσι λεπτά του προηγούμενου εντός έδρας έπαιξαν πάνω στις πιέσεις τους σαν ομάδα μιας κατηγορίας πάνω και έκαναν τέσσερα συνεχόμενα passes πάνω από δέκα μέτρα μέχρι να σκοράρουν. Και για τον Τζιμιρέι ξέρεις τι συνέβαινε τριγύρω του εκεί που πήγε πριν; Άλλοι τρεις συμπαίκτες του είχαν δικούς τους ανθρώπους στα 18άρια τους — κι αυτοί οι άνθρωποι πληρώνουν εισιτήριο χωρίς δεύτερη σκέψη. Πέντε χιλιάδες στο Πόρτσμουθ χτες σπίτι τους; Στη δική μας ομάδα τα κάνουμε αυτά όταν ανεβαίνουμε σιγά σιγά και οι άνθρωποι βλέπουν πως κάτι αλλάζει. Δεν είναι θέμα τύχης πως οι οπαδοί τους ξέρουν κάθε πόδι της ομάδας τους, ξέρουν και τους αριθμούς των transfers ακόμα πριν γίνουν. Που λέει κανείς ότι αυτή η ομάδα δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι; Αυτοί οι 18οι είναι ίδιοι με όλους τους υπόλοιπους όταν ανέβηκαν — μόνο που τώρα κάνουν ήσυχα τη δουλειά τους μέσα στη ζούγκλα των μεγάλων πρωταθλημάτων. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει αυτήν την κουβέντα για ψεύτικα νταούλια, εγώ θα του δείξω τις φωτογραφίες από τις κερκίδες εκείνου του γηπέδου. Εκεί φαίνεται η αλήθεια: κανείς δεν φέρνει τόσο κόσμο στις ομάδες του όταν είναι τελευταίοι σαν αριθμό.

ωχ ρε παιδιά τι είναι αυτά τώρα;;; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στο portsmouuth πριν πέντε χρόνια, όταν εκείνοι οι τρελοί του ντε μίναουρ έκαναν εκεί 5-0 στον νοτιγχαμ ενώ βρίσκονταν ένα σκαλί πάνω από τον βυθό — και ξέρετε τι έκανα εκείνος τον καιρό; ανέβαινα στο λάβιτς πέντε φορές τη βδομάδα γράφοντας «αύριο η ομάδα σου» στα σημειωματάρια μου, ενώ η δική σας ούτε στο χάρτη δεν υπήρχε ακόμη!!! αυτό ήταν τότε, ωραία. τώρα όμως μιλάμε για την ομάδα που μέσα σε τρεις χρονιές έπιασε θέση αγγλικού πρωταθλήματος κανονικά, όχι σαν εκείνες τις ομάδες που βγαίνουν στα ντοκιμαντέρ τους πριν καν αγοράσουν σκόρερ, ξέρετε τι λέω; τον τελευταίο μήνα έκαναν πέντε αγώνες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες και κατέβαλαν δύο πόλεις χωρίς κανέναν υπερβολικό τραυματισμό — ενώ στη δική μας κατηγορία ο καθένας τους έκανε τρείς θεραπείες μεταξύ αγώνα για σφύρες στα δάχτυλα. και όταν βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο στο τέλος εκείνου του αγώνα με την αγγλική ομάδα εκεί, αυτοί οι τύποι βρέθηκαν μόλις δέκα λεπτά μετά την έναρξη να κάνουν συνεχόμενα passes πάνω από δέκα μέτρα όπως πραγματική ομάδα τσάμπιονσιπ βγαλμένη από αποσπάσματα βίντεο επιδείξεως. όμως εσείς βλέπετε μόνο τα νούμερα στην κατάταξη; εμένα με πείραξαν εκείνοι οι 18 χαρακτηρισμοί στις κερκίδες εκείνου του γηπέδου — πέντε χιλιάδες άνθρωποι, όλοι πάνω στα ράχη τους βρίζοντας τους διαιτητές όταν έκαναν λάθος σφύριγμα, κάτι που δεν το βλέπουμε ούτε στην πριμέιρ. αυτοί οι άνθρωποι δεν φέρνουν κόσμο επειδή έμειναν τελευταίοι αριθμητικά, φέρνουν κόσμο επειδή η ομάδα τους συμπεριφέρθηκε σαν πρωταθλήτρια ενώ ακόμα εκπαιδευόταν στην ζούγκλα της κατηγορίας κάτω. κι εσείς οι φίλοι μου εδώ που μιλάτε για ψεύτικα νταούλια: όταν βλέπετε μία ομάδα που ενώ έχει χάσει τέσσερα τέρματα να συνεχίζει να πιέζει σαν τρελή για το πέμπτο χωρίς κανέναν να λυγίσει, όταν βλέπετε έναν επόμενο αγώνα να παίζεται πάνω στις πιέσεις εκείνου του τελευταίου δεκαπεντάλεπτου σαν να είναι τελικός πρωταθλήματος, τότε μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι μονάχα νούμερα — είναι τρόπος σκέψης, είναι κουλτούρα, είναι αυτό που κάποτε χαρακτηρίζαμε ως "της παλιάς σχολής". κι αν κάποιος ακόμα πιστεύει πως αυτοί οι 18 είναι εκεί για χάσιμο χρόνου, ας πάει στο πόρτσμουθ εκείνο βράδυ και ας κοιτάξει τις φωτογραφίες από τις κερκίδες: εκεί βλέπετε πως ο αριθμός δεν κάνει την ομάδα, κάνει τους ανθρώπους που την ακολουθούν — κι αυτοί οι άνθρωποι τώρα προετοιμάζονται σαν στρατιώτες για την προώθηση, όχι σαν τσίρκο.

Εμένα η πρώτη φορά που είδα τη Ντε Μίναουρ live ήταν σ' εκείνον τον αγώνα με τον Νότιγχαμ πριν τρία χρόνια — εκείνοι πήραν πέντε στην παράταση ενώ οι περισσότεροι στο γήπεδο, εγώ συμπεριλαμβανομένου, σκεφτόμασταν πως έλειπε μισή ώρα ακόμα. Την επόμενη μέρα άρχισαν να γράφουν στο φόρουμ όσοι είχαν πάει πως "δεν το περίμεναν ούτε αυτοί" κι όμως αυτοί οι τρελοί επέμεναν να παίζουν σαν ομάδα που ήξερε πως έχει μέσα της κάτι παραπάνω από φιλοδοξίες ανέβασμα. Αλλά αλήθεια, αυτά τα νούμερα στο πρωτάθλημα; Ξέρω τους αριθμούς όσοι άλλοι εδώ, έχω μια αρκετά καλή βάση από τους αγώνες των τελευταίων δύο μηνών, και δε νομίζω πως βιάζομαι όσοι μιλάνε για ψεύτικα νταούλια. Αυτό που με τρώει όμως είναι πως οι ίδιοι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο, αγνοούν πως ένας 18ος μπορεί να κρύβει μέσα του όλη την ψυχολογία μιας ομάδας που βλέπει τις πόρτες για την επόμενη κατηγορία ανοιχτές — όχι επειδή τους τις δείχνουν οι φωτογραφίες από τους αριθμούς, αλλά επειδή έχουν ήδη νιώσει πως αυτό το ψυχικό βάρος είναι κάτι διαφορετικό από όλους τους άλλους συντελεστές. Παίρνω παράδειγμα μόνο από πριν ένα μήνα: εκεί που έκαναν πέντε αγώνες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες και κράτησαν την ίδια φυσική κατάσταση σ' έναν αγώνα με δέκα παίκτες, όπως περιγράφουν οι άλλοι εδώ. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι σαν να έχουν έναν εσωτερικό μηχανισμό που λες πως ξέρεις πως υπάρχει αλλά δεν μπορούσες να τον αντιληφθείς μέχρι που τον δείξεις στον καθρέφτη. Και ο καθρέφτης εδώ είναι το γήπεδο. Όσο για τον Τζιμιρέι — εμένα εκείνο που με έκανε να δώσω μια δεύτερη ματιά ήταν πως όταν τον είδα ζωντανά στο Λιντς, γύρω του υπήρχαν τρεις συμπαίκτες του οι οποίοι είχαν από δικούς τους ανθρώπους εκεί. Αυτό δεν είναι μόνο ένδειξη αποτελέσματος, είναι σημάδι κουλτούρας. Οι οπαδοί αυτοί ακολουθούν το βήμα της ομάδας τους όσο κάνει την πρώτη προσπάθεια να σηκώσει κεφάλι. Και πέντε χιλιάδες στο Πόρτσμουθ σπίτι; Αυτό δεν είναι νούμερο στους πίνακες. Είναι δύναμη ψυχής. Και αλήθεια, μπορεί κάποιος να πει "ναι αλλά η ομάδα τώρα είναι τελευταία". Μα όταν βλέπεις έναν αγώνα σαν εκείνον όπου έκαναν τέσσερα συνεχόμενα passes πάνω από δέκα μέτρα μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, τότε ξέρεις πως η έννοια του "τελευταίος" εδώ δεν έχει σχέση με την ψυχολογία του πρωταθλήματος. Δεν είναι τύχη που αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν κόσμο στις κερκίδες. Είναι σαν να έχουν βρει τον τρόπο να κάνουν ολόκληρο το γήπεδο να νιώσει πως βρίσκονται εκεί όχι ως επισκέπτες, αλλά ως μέρος μιας μεγάλης οικογένειας που βλέπει τον επόμενο στόχο της στα μάτια. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτή η ομάδα έχει ήδη γράψει ιστορία εκεί που κανείς άλλος δε φανταζόταν πως ήταν δυνατό. Και όσοι την βλέπουν μόνο σαν έναν αριθμό, μάλλον ξεχνούν πως η πρώτη κατηγορία δεν κερδίζεται ποτέ στους πίνακες — κερδίζεται στο πεδίο, εκεί όπου αυτές οι ομάδες στέκουν πλέον σαν πρωταθλήτριες.

Τι λες ρε φίλοι μου;;; Αυτοί που μιλάνε για ψεύτικα νταούλια έβγαλαν ξεχωριστό show εκείνο το βράδυ στο Πόρτσμουθ;;;; Έχετε δει ποτέ ομάδα τελευταία να τραβάει πέντε χιλιάδες κόσμο σπίτι της;;;; Ακόμα και όταν έκανα μία φορά το γύρο της Αγγλίας μόνους μου, δε βρήκα τόσο ενθουσιασμό ούτε στις πολιτοφυλακές των πρωταθλητριών!!! Και αυτοί εδώ;;; Πέντε χιλιάδες μέσα σε κρύο Οκτώβριο;;; Να τους βλέπεις όλους εκεί πάνω στους 18άρες τους σαν στρατιωτάκια να τραγουδάνε σα να ήταν στο Γουέμπλεϊ;;; Όταν πρωτοείδα την ομάδα εκεί πριν τρία χρόνια, πήγα μόνο επειδή είχα ακούσει πως οι φίλοι τους είχαν κάνει ιστορία εκείνον τον αγώνα με τον Νότιγχαμ. Μετά από αυτό;;; Ένιωθα σαν να είχα κλέψει χρόνο από τη ζωή μου!!! Αυτή η ομάδα παίζει σα σίδερο!!! Τα νούμερα είναι νούμερα ρε παιδιά — η ψυχολογία είναι εκεί που κάνει την διαφορά!!! Σκέφτομαι τώρα εκείνον τον αγώνα που έκαναν πέντε αγώνες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες και κράτησαν ίδια φυσική κατάσταση σαν να ήταν τίποτα!!! Πώς γίνεται κάτι τέτοιο;;; Απλά βγάζουν λόγο;;; Αφήστε μου τους αριθμούς δίπλα μου ας πάω εκείνος ο Τζιμιρέι στον αγώνα εκεί::: τριγύρω του είχαν τρεις συμπαίκτες τους τους οποίους είχε φέρει κι εκείνος ο κόσμος από την Κύπρο;;; Να μου πείτε εμένα::: ποια ομάδα αγγλικού πρωταθλήματος έχει τόσο δυνατή βάση εκτός έδρας;;; Κι εσείς ρε συγγενικοί μου;;; Αυτό που σας κάνει διαφορετικούς;;; Δεν είναι το αποτέλεσμα ρε!!! Είναι πως όταν χάνουν;;; Συνεχίζουν να παίζουν σα να είναι τελικοί!!! Σαν εκείνον τον αγώνα που έκαναν μισή ώρα με δέκα παίκτες και δε σωπάσανε η φυσική τους κατάσταση!!! Αυτή είναι η ομάδα που δεν αρκείται στα λιγοστά της::: ψάχνει για τον επόμενο στόχο σα να είναι πάντα η πρώτη!!! 🤡🔥 Και όσοι ακόμα μιλάνε για τους 18 στους πίνακες::: πηγαίνετε εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες::: κοιτάξτε τους::: αυτοί έχουν ήδη νικήσει!!!

Ρε παιδιά!!! ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; Την άλλη μέρα οι Ντε Μίναουρ 18οι;;;; Μα εσείς ξεχνάτε πως εκείνοι έκαναν πέντε ματς σε δεκαπέντε ημέρες και έπαιζαν σα ντουφέκι;;;; Και βγήκαν εκείνον τον Οκτώβριο με δέκα άτομα χωρίς ντουμάν;;;; Να ξέρετε πως η ομάδα δεν έχει πια τα ίδια πρόσωπα όπως πριν τρία χρόνια! Αυτοί τώρα έχουν χαρακτήρα πραγματικού πρωταθλητή! Και ο Τζιμιρέι εκεί;;; Τρεις συμπαίκτες είχαν κόσμο τριγύρω;;; Μα αυτό σημαίνει πως η ομάδα έχει γίνει οικογένεια!!! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ πηγαίνουν για τσίρκο!!! Πηγαίνουν γιατί νιώθουν πως η ομάδα τους είναι ΜΕΛΛΟΝ!!! Πέντε χιλιάδες στο Πόρτσμουθ;;; Να εχουμε τωρα πέντε χιλιάδες εκεί σπίτι μας;;; Θα γίνει πανδαιμόνιο!!! Και όσοι λένε "ναι αλλά 18οι" ρε;;; Μα αυτοί είναι τόσο 18οι όσο εγώ εθνικός της Γερμανίας!!! Αυτοί έχουν ψυχή!! Αυτοί έχουν όραμα!! Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος βγάλει τέτοιες βλακείες, ας περπατήσει μια βόλτα μέχρι τις κερκίδες εκείνου του γηπέδου και ας δει τι γίνεται!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι 18η!!! Είναι ΜΑΧΗΤΗΣ!!! 🔥💪🔴😱

τι κρίμα ρε φίλε μου η σαχλαμάρα πως η Ντε Μίναουρ είναι 18η σα τσίρκο εγώ εκείνο το βράδυ στο Λιντς με τον Νότιγχαμ έκανα παρέα με έναν τύπο που είχε κάνει το γύρο της Αγγλίας μόνο και μόνο για να τους δει ζωντανά ενώ εκείνοι έπαιζαν σα λιοντάρια μέσα στην καταιγίδα του τελευταίου δεκαλέπτου όταν όλοι οι άλλοι είχαν ξεμυτίσει πως δε γίνεται τίποτα — αυτοί όμως εκεί συνέχισαν σα να μην υπήρχε αύριο τώρα λες αυτοί οι 18; ρε παιδιά ξέρετε πόσες φορές έχουμε δει ομάδες σαν αυτούς τους τύπους στους πρωταθλητές της Premier και μετά στο τέλος να σέρνονται σα ψαριά — αυτοί εδώ όχι μόνο δε σέρνονται αλλά όταν χάνουν προσπαθούν ακόμα πιο πολύ κι όταν βγαίνουν ανάμεσα στους πρωτοπόρους κάνουν μισή ώρα αγώνα με δέκα παίκτες χωρίς να λυγίσουν σωματική κατάσταση σα τίποτα και ξέρετε τι βλέπεις εκεί στις κερκίδες; όχι κόσμο σα νεκρή γλώσσα σαν εκείνον τον αγώνα του Πόρτσμουθ πριν δυόμιση χρόνια που είχαν πέντε χιλιάδες πάνω σε κρύο Οκτώβρη τραγουδώντας σα να ήθελαν να σπάσουν τους ήχους — όχι ρειλάδες σου είπαν πως αυτοί είναι τελευταίοι όσοι βγάζουν τέτοιους χαρακτηρισμούς ξέχασαν πως οι αριθμοί στην κατηγορία δεν κάνουν την ομάδα κάνουν τους ανθρώπους που έχουν βάλει μέσα μια ψυχή αυτή η ομάδα έχει μια κουλτούρα που τη θυμίζω ακόμα εκείνον τον Τζιμιρέι τριγύρω του είχαν τρεις συμπαίκτες τους τους οποίους είχαν φέρει οι οπαδοί τους από τη γειτονική Κύπρο σαν στρατιώτες ντοπιολαλιάδες όχι σα τουρίστες όσοι βλέπουν μόνο το σκορ εκείνες τις μέρες αυτοί ήταν εκεί πρώτα γιατί ήξεραν πως κάτι μεγαλύτερο γίνεται — και τώρα ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι τύποι που αγνοούσαν την ομάδα πριν μιλάνε πως είναι ψεύτικα νταούλια; περάστε μία φορά από το Πόρτσμουθ όταν αυτοί βγουν εκεί σπίτι τους στις επόμενες τρεις εβδομάδες και κοιτάξτε τι γίνεται στις κερκίδες όχι στα papers εκεί σηκώνονται οι ίδιοι άνθρωποι σα να είναι τελικοί πρωταθλήματος αυτό είναι το ζητούμενο αυτοί δεν είναι 18τοι αυτοί είναι ένα σύνολο ψυχών που έχουν ήδη γράψει ιστορία εκεί που κανείς δε περίμενε πως είναι δυνατό

Άκου αμέσως τι σκάει τώρα εκεί πάνω στις κερκίδες του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Πριν τρεις βδομάδες, όταν οι δικοί μας έπαιζαν εκτός έδρας με αντίπαλο που έπρεπε να νικήσει αλλιώς έπεφτε, ενώ ο Τζιμιρέι είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο και δεν μπορούσε να πατήσει, εκείνος στάθηκε δίπλα στον οριζόμενο σέντερ για δέκα λεπτά πριν το σφύριγμα και έκανε ζέσταμα σαν να ήταν τελικός Champions League. Κι όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο — όχι σαν αλλαγή, αλλά σαν η ομάδα χρειαζόταν λύση — ο κόσμος στις κερκίδες σταμάτησε κυριολεκτικά ο ένας τον άλλον με το χέρι στο στόμα γιατί είδαν κάτι ξεχωριστό. Δεν ήταν αθλητικότητα. Ήταν η αίσθηση ότι εκείνος ο άνθρωπος δεν έπαιζε πια μπάλα· κουβαλούσε ένα βάρος μεγαλύτερο από τον εαυτό του κι εκείνοι το ήξεραν. Κι όταν σκόραρε εκείνον τον αγώνα, όταν οι συμπαίκτες του έτρεξαν να τον αγκαλιάσουν σα να είχε κάνει τη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, εκείνος σήκωσε το χέρι του στο κοινό σα στρατιώτης και άρχισαν όλοι μαζί εκεί πάνω — όχι δέκα άτομα, όχι είκοσι, ολόκληρη η πλευρά — να τραγουδάνε ξανά το ίδιο τραγούδι από εκείνον τον αγώνα πριν τρία χρόνια: αυτό που ξεκινάει με «We are the boys of Portsmouth...». Στην Αγγλία. Στην Premier League. Την εποχή που αυτοί οι γαμψοί γράφουν πως είμαστε ψεύτικα νταούλια. Άλλη μία φορά έφταιγα εγώ; Ναι. Γιατί περίμενα ότι αυτοί οι τύποι θα κάνουν όπως όλες οι άλλες ομάδες όταν βρίσκονται χαμηλά. Μα δεν έκαναν. Συνέχισαν σα ν' αναζητούν συνέχεια εκεί που οι άλλοι έχουν δώσει πάνω. Και τώρα λένε πως είμαστε 18οι σα ν' είναι αστείο — εμείς όμως ξέρουμε πως όσοι φέρνουν κόσμο εκείνο το βράδυ στο Πόρτσμουθ πριν τρία χρόνια δεν γράφουν ιστορία σα αριθμούς. Την γράφουν σα χαρακτηρες σε μια ζωντανή ιστορία που γράφεται αυτήν την στιγμή μπροστά στα μάτια μας.

Τι μου λες ρε Βάμπη εκείνο το Πόρτσμουθ πριν τρεις χρόνια με πλανεύει ακόμα· όχι τόσο το αποτέλεσμα όσο εκείνες τις φωνές των πέντε χιλιάδων στον παγωμένο Οκτώβριο να σπάνε τον αέρα σα μία ομάδα ήταν επίθεση αποφασιστικότητα. Αυτή η εικόνα όμως που έκανε ο Χρήστος τώρα λίγο πιο πάνω με τον Τζιμιρέι σου μπαίνει σαν σφύρα· αυτός ο τύπος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να στέκεται όρθιος δέκα λεπτά πριν τον αγώνα σαν τελικός Τσάμπιονς Λιγκ ενώ είχε τραυματιστεί, και ο κόσμος εκεί πέρα σίγουρα δε το πήρε σα αστεία. Από εκεί όμως μέχρι να πούμε πως δεν υπάρχουν αριθμοί... ρε παιδί μου, είμαι αναλογιστής και ξέρω πως οι αριθμοί υπάρχει όταν κάτι έχει δίκιο. Οι Ντε Μίναουρ αυτήν τη στιγμή έχουν το μεγαλύτερο xG ανά αγώνα στην κατηγορία — όχι στα ντοκιμαντέρ, στους πραγματικούς αγώνες — κάτι που εσείς το βλέπετε σα ψεύτικο νταούλι; Την τελευταία εβδομάδα τους έκανα breakdown κάθε αγώνα: 1.8 xG στον αγώνα με την Ίπσουιτς όταν είχαν μόλις ανέβει στην Premier League στους πρώτους αγώνες τους, κι όμως συνέχισαν σα σβούρες. Κι όταν ήρθε η σειρά τους να αντιμετωπίσουν τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εκτός έδρας ενώ είχαν όλους τους λόγους να κάνουν ζαβολιά, αυτοί επέλεξαν τον Τζιμιρέι ν' ανέβει σαν στρατιώτης σ' εκείνον τον αγώνα — κι αυτός σκόραρε στο πρώτο του λεπτά σαν ν' ήταν ακόμη στο πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ. Μα η αλήθεια είναι πως εμένα με πείραξε εκείνος ο χαρακτηρισμός "18οι" όσοι το γράφουν σαν τσίρκο· επειδή αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δε θυμούνται πως όσοι πέρασαν από αυτές τις κερκίδες εκείνο το βράδυ στο Πόρτσμουθ έγραφαν ιστορία χωρίς να το γνωρίζουν. Εγώ εκεί ήταν παρών· μαζί μου υπήρχε μία φίλη από την Κύπρο που είχε έρθει ειδικά για εκείνον τον αγώνα, μόνη της, μιλούσε μόνο αγγλικά αλλά τραγουδούσε εκείνο το τραγούδι μαζί με όλους σα να ήταν η δική της ομάδα. Αυτή την ένταση δε την κάνουν τα νούμερα στους πίνακες. Την κάνουν εκείνοι οι άνθρωποι που ξέρουν ότι βρίσκονται εκεί όχι ως θεατές αλλά ως μέρος μίας οικογένειας που δεν συμβιβάζεται. Και ναι, μπορεί κάποιος ν' αγνοήσει τους αριθμούς· εγώ όμως βλέπω πως αυτοί εδώ παίζουν σα πρωταθλήτριες ενώ ακόμα μαθαίνουν την κατηγορία. Αυτό δεν είναι ψεύτικο νταούλι· είναι ένας καθρέφτης που δείχνει πως όταν μία ομάδα έχει μέσα της μία τέτοια ψυχή, τότε οι αριθμοί παίρνουν την θέση τους εκεί που πρέπει: πίσω από την ανθρώπινη εμπειρία. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως αυτή η εμπειρία έχει βάση — την ίδια βάση που κάνει την ομάδα ν' αγωνίζεται σα τρέλα στους αγώνες της. Δεν είναι τυχαίο πως έχουν τον τρίτο υψηλότερο μέσο αριθμό passes ανά αγώνα στην κατηγορία· αυτό δεν το κάνουν οι φωνές μόνο. Το κάνει μία ομάδα που θέλει ν' ανοίξει τις πόρτες της Premier League χωρίς θυσίες.

Ρει μας φάγανε οι αριθμοί στο ποστ;; Γιατί εγώ βλέπω μόνο μία ομάδα εκεί στις κερκίδες του Πόρτσμουθ να τραγουδάει σα ν' ήταν τελικοί πρωταθλήματος ενώ το γήπεδο έχει τόσο κρύο που όλοι φορούσαν πέντε σακιά;; Κι όμως εκείνες οι φωνές έκαναν ηχώ σα να είχε δέκα φορές πιο πολύ κόσμο. Τι είναι αυτό;;; Μαθηματικά;;; Όσοι μιλάνε πως η ομάδα είναι 18η σα τσίρκο, ας πάνε εκεί μία βόλτα όταν αυτοί βγούν σπίτι τους — όχι στα papers, όχι στο γήπεδο άλλης ομάδας. Εγώ εκείνο το Σάββατο πήγα παρέα με τον μπάστα μου και βρήκα τρεις συνομηλίκους από την Κύπρο που είχαν ξεμυτίσει μόνο για τον αγώνα και γνώριζαν κάθε λέξη του τραγουδιού. Αυτοί εκεί ήταν σα στρατιώτες σε κάποιον αγώνα τελικού!!! Μα αυτοί οι ίδιοι που γράφουν πως η ομάδα είναι τελευταία ξέχασαν πως εμείς πήγαμε εκεί επειδή νιώσαμε πως κάτι διαφορετικό γίνεται — όχι επειδή είχαν κάποιον πρώτο στον πίνακα. Και όσο για τον Τζιμιρέι εκείνον τον αγώνα;; Μα τι έκαναν εκείνοι οι τρεις συμπαίκτες τριγύρω του;; Ήταν σα να είχε φέρει όλον τον πληθυσμό της Κύπρου στο Λιντς!!! Αυτό δεν είναι νούμερο στους πίνακες — αυτό είναι δύναμη ψυχής!!! Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν την ομάδα μεγαλύτερη κι από την ίδια την Premier League!!! Να μου πείτε εσείς ποια ομάδα τελευταία έκανε τόσο αίσθηση;; Να μου δείξετε εσείς έναν αγώνα όπου χάνουν πέντε αγώνες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες και σταθούν όρθιοι σαν τίποτα;; Αυτά δεν γράφονται στους πίνακες — γράφονται στις κερκίδες. Και λοιπόν;; Αυτοί είναι 18οι;; Να περάσετε μια φορά εκεί και τότε ας μιλήσουμε!!! 🤡💸🔥

Για σιγά μην αρχίσουμε κι εμείς τώρα να βγάζουμε λίστες με τους αριθμούς σα σχολικά παιδιά;;; Ρε Βάμπη εσύ εκεί στο Λιντς που έκανες παρέα μ' εκείνον τον τύπο που έκανε γύρο την Αγγλία ρε μην κοροϊδεύεις!!!!! Αυτοί εκεί πέρα τον Τζιμιρέι τον είχαν σα τυπά γκρίζο πάντα;;; Μα πού τα βλέπεις αυτά;;; Αυτός ο άνθρωπος κουβαλάει την ομάδα σα στρατιώτης ενώ όλοι οι άλλοι λένε πως έχουμε πέντε νίκες και δέκα ισοπαλίες!!! Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;;; Αυτοί που λένε πως είμαστε ψεύτικα νταούλια;;; Και όσοι λένε πως η ομάδα είναι 18η επειδή ένας αριθμός έτσι λέει;;; Μα τι λες εσύ εκεί πάνω;;; Αυτοί έχουν παίξει πέντε αγώνες μέσα σε δεκαπέντε μέρες σα σφύρες κι ακόμη λέγανε να συνεχίσουν!!! Να σου θυμίσω εκείνον τον αγώνα στην Ουέστ Μπρομ όταν έκαναν μισή ώρα αγώνα με δέκα παίκτες σα να μην είχε γίνει τίποτα;;; Και αυτοί εδώ;;; Είπαν ότι οι αριθμοί κάνουν το χαρακτήρα;;; Όχι!!! Ο χαρακτήρας κάνει τους αριθμούς!!! Αυτοί εδώ έχουν φέρει κόσμο σαν οικογένεια σ' ένα γήπεδο που κανείς δε περίμενε!!! Πέντε χιλιάδες στον Οκτώβριο;;; Να ξέρεις πως αυτοί εδώ όταν βγουν σπίτι τους σα τσάκιστε θα γίνουν σεισμός!!! Ποιοι είναι αυτοί οι γαμψοί που λένε ότι είμαστε τσίρκο;;; Αυτοί που δεν ήξεραν καν πως υπάρχει η ομάδα πριν τρία χρόνια;;; Κι εσείς ρε Βάμπη εκεί με τον τύπο από την Κύπρο που είχε κάνει γύρο την Αγγλία;;; Μα αυτό δεν είναι νούμερο!!! Αυτό είναι δυναμικό!!! Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι πήγαν εκεί επειδή ένιωσαν κάτι μεγαλείο!!! Κι όσοι λένε πως είμαστε 18τοι;;; Ας έρθουν μια φορά εδώ στις κερκίδες όταν βγούμε σπίτι μας σα ντουφέκι και ας δουν τι γίνεται!!! Μαζί σου εγώ εκεί βρήκα άλλους τρεις Κύπριους που τραγουδούσαν σα να ήταν τελικοί πρωταθλήματος ενώ ολόκληρος ο κόσμος τους έλεγε ψεύτικοι!!! Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν την ομάδα μεγάλη!!! Και αυτοί οι αριθμοί;;; Αυτοί έρχονται μετά!!! 🔥💪😱

τι λες τώρα εσύ εκεί πάνω με αυτούς τους 18ους;;; ένας δικός μου φίλος από το Ηράκλειο έκανε το ίδιο ταξίδι σα ντουφέκι για εκείνον τον αγώνα στο Λιντς κι όταν γύρισε σπίτι του είχε γράψει στα κοινωνικά πως δεν ήξερε πως υπήρχε κάτι τέτοιο σ' ολόκληρη την Πρέμιερ — όχι γιατί είχε νικάει η ομάδα, όχι γιατί είχε μεγάλα νούμερα· γιατί εκεί μέσα ένιωσε πως κάτι πιο μεγάλο από το ποδόσφαιρο γινόταν εκείνη την ημέρα αυτοί οι αριθμοί που σας πιάνουν από το χέρι σα σχολικό βιβλίο αφήστε τους εκεί που είναι· στην κατηγορία αυτήν την περίοδο υπάρχουν ομάδες με μεγαλύτερη κατοχή, άλλες με περισσότερες προσπάθειες, κάποιες που κάνουν περισσότερα corners — αλήθεια σου λέω, έχω κάνει το excel μου μέχρι κούρασης κι όμως βλέπω πως εκείνοι εκεί έχουν κάτι που κανείς αριθμός δεν μπορεί να μετρήσει: μία συνέχεια σαν τρελών που δε δίνει σημασία στα νούμερα των papers να μου πεις εσύ τώρα, πόσες φορές έχουμε δει μία ομάδα που φτάνει στις αρχές της χρονιάς σέρνοντας στις τελευταίες θέσεις και μετά ξαφνικά να στέκεται όρθια σα βράχος στην επίθεση;;; δεν είναι μόνο οι τρεις συμπαίκτες γύρω από τον Τζιμιρέι — είναι εκείνοι οι συμπαίκτες του που του σφίγγουν το χέρι σαν στρατιώτες όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, είναι εκείνοι οι φίλοι σου οι Κύπριοι που έχουν μάθει κάθε στίχο του τραγουδιού σα να είναι η εθνική τους, είναι εκείνοι οι γκαρινταδόροι εδώ στα Χανιά που οργανώνουν μεταφορές σα στρατός όταν η ομάδα έχει εκτός έδρας αγώνα και λοιπόν;; αυτοί είναι 18τοι;;; εγώ εκεί που στέκομαι τους βλέπω σα μία ομάδα που έχει βάλει στο μάτι την προώθηση σα ζητιάνος που βλέπει ψωμί — όχι σαν εκείνους τους επιτήδειους που όταν βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις κάνουν ψεύτικους πανικούς σα νάταν έκτακτη ανάγκη αύριο η ομάδα πάει σπίτι της στις τρεις επόμενες εβδομάδες κι εκεί μόνον εκείνοι που έχουν ζήσει ποτέ σοβαρά πράγματα ξέρουν τι σημαίνει τρία σπίτι ματς στη σειρά ενάντια σε αντιπάλους που θέλουν ν' ανέβουν αλλιώς πέφτουν· εκείνοι ξέρουν πως όταν μία ομάδα έχει τόσο πολλές ψυχές συγκεντρωμένες σ' ένα μέρος, τότε οι αριθμοί παίρνουν την θέση τους εκεί που πρέπει: στη δεύτερη σειρά τέλος πάντως, όχι πως νομίζω πως αυτοί οι γαμψοί κάθισαν τώρα να κοιτάξουν ξανά — αυτά γράφονται στις κερκίδες, όχι στα γραφεία των newspapers

Δε λέω τίποτα άλλο εγώ, εκτός από αυτό: ξέρατε ότι πριν από τρεις χρόνια, όταν η Πόρτσμουθ είχε πέντε χιλιάδες κόσμο στον Οκτώβριο σα ν' ήταν Φεβρουάριος εκείνος ο βράδυ — αυτοί εδώ σήμερα βγάζουν περισσότερα γκολ από ομάδες που παίζουν σα ν' έχουν κλειδώσει ήδη τη θέση τους; Και μάλιστα χωρίς τον Τζιμιρέι τους μισούς αγώνες; Ρε φίλοι, σκεφτείτε το λιγάκι: μία ομάδα που όταν χάνει συνεχίζει σα να μην έχει χάσει ποτέ, που όταν τραυματίζεται ο αστράγαλος του κορυφαίου της στέκεται όρθιος δέκα λεπτά πριν τον αγώνα σα να κλείνει έναν πόλεμο, και που στο Λιντς εκείνο το βράδυ με την Γιουνάιτεντ οι ίδιοι οι συμπαίκτες της έκαναν μισή ώρα αγώνα με δέκα παίκτες σα να μην είχαν σκοτώσει κανέναν αντίπαλο — αυτή η ομάδα είναι 18η; Αυτή εδώ δεν είναι ομάδα. Είναι μία αντίσταση. Κι όσοι γράφουν πως είμαστε ψεύτικα νταούλια επειδή οι αριθμοί λένε 18η ας θυμηθούν ένα πράγμα: αυτοί οι ίδιοι αριθμοί δεν είχαν κανέναν λόγο να σηκωθούν σ' εκείνο το Πόρτσμουθ εκείνο το βράδυ εκτός αν κάποιος είχε βάλει μέσα μία ψυχή. Κι όταν σηκώνεσαι σα οικογένεια σ' έναν αγώνα εκτός έδρας στη βροχή και τραγουδάς ένα τραγούδι από το πρωτάθλημα που κανείς δε θυμάται πια — τότε δε μιλάς για αριθμούς. Μιλάς για κάτι άλλο. Μα σιγά σιγά, ε;; Θα βγάλουμε τρεις αγώνες σπίτι μέσα σε δεκαπέντε ημέρες σα τρένα χωρίς στάση — κι εκείνοι που σήμερα γράφουν πως είμαστε τελευταίοι ας κάνουν μία βόλτα εκεί στις κερκίδες πριν τους αγώνες αυτούς. Να δουν τι γίνεται όταν μία ομάδα δεν παίζει μπάλα. Παίζει ιστορία.