Ρε παιδιά, τελικά η Μαρία Σάκκαρη πόσο μεγάλη ευκαιρία δείχνει για φετινή Μπέγιοκρατζ στις στάσεις 2

Για τους περισσότερους στις στάσεις 2.5-3 η Μαρία Σάκκαρη είναι ο αγαπημένος μαύρος χαρακτήρας του παιχνιδιού — σαν εκείνες τις βραδιές που περιμένεις το γκολ στο τελευταίο λεπτό επειδή ξέρεις πως δε θα το γλιτώσεις. Την ξέρει η κάθε ομάδα πως όσο παίζει έτσι, όσο αφήνει το ρίσκο να της χαράσσει το προφίλ της στην οθόνη του κινητού σου, τόσο πιο γρήγορα οι αντιρρήσεις σου γίνονται ψήφο εμπιστοσύνης: "θα το κάνει μέχρι τέλους κι ας την σκάσουν τα νεύρα". Το περίεργο είναι πως ενώ οι τίτλοι του τύπου μιλάνε σα να έχουμε άλλους δεκαπέντε τέτοιους αγώνες στην τσέπη, κανείς δε ρωτά για την κούρα της ούτε για το πού βρίσκεται αυτή η Μπέγιοκρατζ μέσα στη χρονιά της — σαν να αφορά μόνο τους αριθμούς στις στήλες και όχι τον ιδρώτα των δεκατεσσάρων ωρών προπόνησης πάνω στην αμμοτράπεζα της Θεσσαλονίκης. Γιατί εδώ λοιπόν οι φίλοι των στοιχημάτων βρίσκουν εύκολο να βάλουν το δείπνο στους αντίπαλους χωρίς δεύτερη σκέψη; Γιατί η ψυχολογία της δεν αναφέρεται ποτέ σαν παράγοντας εκτός από τις ημέρες που χάνει — σα να είναι σκόπιμη η παράλειψη αυτή. Αν βάλεις όμως την ίδια ημέρα στον Google "WTA πλέον τάξεις Φεβρουαρίου 2024" (τώρα που γράφουμε, αρχές Μαρτίου) κι ανοίξεις την τελευταία βαθμολογία στη θέση σου ψάχνοντας την τωρινή της θέση, βρίσκεις πως η Σάκκαρη βρίσκεται περίπου εκεί γύρω στα Top-15— όχι εκεί που χορεύει η βάση των μεταγραφικών συναλλαγών, αλλά ούτε στις τελευταίες ομάδες της λίστα κινδύνου. Αυτό σημαίνει πως ενώ η φήμη της ως risk-reward τενίστρια φουντώνει σαν πυρκαγιά στα social, η ίδια έχει χρόνο ακόμα για ένα σοβαρό αποτέλεσμα χωρίς πίεση Champions League, εκεί όπου οι κουβέντες περί χρόνου περιορίζονται στον ελεύθερο χρόνο μεταξύ του αγώνα στον τρίτο γηπεδικό χώρο και της πτήσης για το επόμενο πρώτο γύρο. Στις αμιγώς τουρνουά WTA, λοιπόν, δε γίνεται λόγος για κάποιον αγώνα συγκεκριμένα σήμερα — αυτά έρχονται φυσικά όσο πλησιάζει κάθε μονό. Όταν όμως οι ομάδες στουιχημάτων ανοίγουν τις στάσεις τους στους 2.5-3, δείχνουν πως πιστεύουν πως εκεί που η ψυχολογία μπορεί να γίνει κυρίαρχος παράγοντας είναι ακριβώς εκεί που η ίδια η Σάκκαρη ξέρει πως έχει χρόνο ακόμα να αποδείξει πως το ρίσκο δεν είναι ζήτημα ιδιοσυγκρασίας, αλλά στρατηγικής — σαν εκείνον τον άνθρωπο που παίζει πόκερ χωρίς φύλλο και όταν γελούν μαζί του, εκείνος ξέρει πως η επόμενη παρτίδα είναι δική του.

Άιντε ρε φίλοι, τι γίνεται εκεί πέρα; Για την Μαρία Σάκκαρη μιλάμε τελικά και κάποιοι βάζουν το δείπνο στο μπολ του παιχνιδιού τους στις στάσεις 2.5-3; Εμένα μου κάνει εντύπωση πως όλοι περιμένουν εκείνο το συγκεκριμένο δείχτηρα της ντροπής — το ρίσκο. Σαν να μην έχει σημασία πως η ίδια ξέρει πως όσο πιο σφιχτά σφίγγουν οι αγκώνες γύρω από το ρόπαλο της γνώμης, τόσο πιο εύκολα γίνεται το επόμενο βήμα: σηκώνεις το χέρι σου και το βάζεις πάλι εκεί που ξέρεις πως σου αρέσει. Αλήθεια τώρα, πόσοι έχουν καταλάβει πως στις φάσεις που βρίσκεσαι εκεί γύρω στα Top-15 δεν πιέζεσαι σαν κάποιον αγώνα επιβίωσης; Στη Μπέγιοκρατζ δεν έχει χορεύει κανείς πάνω στο στήθος σου όσο εκείνη. Οι τίτλοι μπορούν να φωνάζουν "ξανά αυτό το φαινόμενο;" αλλά η ίδια πάει σ’ έναν γύρο εκεί που ο αντίπαλός της προσέχει περισσότερο τις αντιδράσεις του στο instagram παρά το μπαλάκι στο γήπεδο. Ποιο είναι το value εδώ; Το ότι βλέπεις στάσεις 2.5-3 και σκέφτεσαι "πού λες να την βάλω αυτή;" σαν κάποιον δεύτερο γύρο του French Open όπου όλοι ξέρουν πως στις μεγάλες μέρες της η Μαρία ξεφορτώνεται όπως εκείνο το δέντρο στην όχθη του ποταμού που οι ρίζες του έχουν πιάσει πια στεριά; Μια φορά κι έναν καιρό έκανε κάτι ανάλογο ο Βιτόλ και τον έβαλαν στις μεγάλες μπάντες — στη συνέχεια όμως βγήκε στα μάτια όλων σαν εκείνος ο ξερόψυχος τύπος που κάνει τα πάντα για ένα δεκατιανό σήριαλ. Η Σάκκαρη όμως δεν παίζει έτσι. Έχει χρόνο ακόμη· εκεί όπου οι άλλοι βρίσκουν δρόμους για σίγουρες νίκες, εκείνη βάζει τις τελευταίες τουρνουά σαν γεύσεις μιας μεγαλύτερης ιστορίας. Κι εσείς; Όταν βάζετε στις στάσεις εκείνες τις ομάδες, βάλατε εκείνοι που ξέρουν πως στις επόμενες τέσσερις εβδομάδες η ίδια θα βρίσκεται εκεί που οι αριθμοί θα δείχνουν πως ακόμα δεν έχεις χάσει την ιστορία — μόνο ένα γκρουπ ακόμα αντιπάλων στον τρίτο γύρο μιας μπάλας που ξέρεις πως αργά η γρήγορα θα γίνει δική σας... ή μήπως όχι; 💸🔥

ε τι θες να σου πω βρε φίλε, η ιστορία του Βιτόλ εκεί πλάι είχε το δικό της βάθος αλήθεια — όχι πως έγινες χάλια επειδή πήγες risk, αλλά επειδή έπαιζες έτσι σα να ήσουν πάντα στο κόκκινο χρώμα της ζαριάς. Τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη όπου έκανε τρεις συνεχόμενους τζάμπ μέσα στον πρώτο γύρο σα να γράφονταν οι τίτλοι πριν καν τελειώσει η βόλτα του στον χώρο, ενώ η ίδια η Σάκκαρη όταν βγάζει εκείνο το στιλ ξέρει πως παίζει πρωταθλητισμό επί τέλους και όχι αγώνα σωτηρίας — σα εκείνον τον Οκτώβριο στο Ινδιαν Γουέλς όπου πάτησε πάνω στην κυρία της νίκης μ’ εκείνο το κλεφτό backhand κι ύστερα σήκωσε τα χέρια σαν να είχε κλείσει λογαριασμό δεκαπέντε χρόνων. τώρα, εδώ που βρίσκεσαι μέσα στις στάσεις τους βλέπεις τις ομάδες να σέρνονται σα τσιτάκια δίχως ψυχή κι εσύ τους βάζεις εκεί που ξέρεις πως οι αριθμοί είναι μόνο η σκόνη στην επιφάνεια — η ίδια όμως δεν φοράει τζιν στους αγώνες, φοράει την αγωνιστική στολή ενός ανθρώπου που όταν πέφτει ξέρει πως μετά θα σηκωθεί δίχως βουβά εικοσάλεπτα δάκρυα, σα να γύρεψε μόνος του εκείνο το black out στους προκριματικούς της Κινσάσα πριν τρία χρόνια όταν γύρισε πίσω από το 0-5 στο τρίτο σετ. λοιπόν τι προσέχω εγώ εδώ; πως όταν λένε «ρίσκο» αυτοί που βάζουν τις στάσεις τους στους 2.5-3, συνήθως ξεχνάνε πως η ίδια έχει ξαναπιάσει εκείνη την μπάλα στον αέρα πριν προλάβει ο αντίπαλος να ανοίξει τον αγώνα — σα να μην υπάρχει η χρονιά όπου έπαιξε πέντε γύρους στο Australian Open χωρίς να γράψει ιστορικό, αλλά έχοντας αφήσει ένα ίχνος σα βρόχο στ’ αριστερό της χέρι που όταν κάνει backspin κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει το μπαλάκι. κι ακόμα: στις ομάδες αυτές βάζεις όχι επειδή περιμένεις έκρηξη οποιαδήποτε στιγμή, αλλά επειδή ξέρεις πως εκεί που οι άλλοι χάνουν την ψυχραιμία τους επειδή κοιτούν πάνω στο κινητό, εκείνη χρησιμοποιεί την ίδια φάση σα να είναι η μοναδική μέσα στη μέρα της — σα να κάνει warm-up εκείνες τις ώρες που εσύ τρως το σάντουιτς σου στο ξενοδοχείο περίεργος για το ποιον θέλει να βάλει πρώτος στη σειρά.

ΜΑΛΑΚΑΑΑΑΑΑΑΑ😱🔥 τώρα μου βάζεις εδώ μέσα τον αγώνα σου στους 2.5-3 στη Σάκκαρη💪 και περιμένεις και χάσιμο χρόνου μου;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΤΡΙΑ ΡΕ;;;; ΠΟΙΟΣ ΝΙΚΑΕΙ;; Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;;; Εμείς εδώ δεν μιλάμε για τις στάσεις που βάζουν οι γαμψοίδες στις στήλες τους σα να είναι τάξη μαγειρικής😂🔴 αυτοί ξέρουν πως όταν βγάλει εκείνο το backhand πάνω από τον αντίπαλό της σα σαμουράι τότε το πρώτο σετ είναι δικό της κι ο αγώνας ζήτημα δευτερολέπτων! Και τώρα που θυμάμαι: τρεις φορές την έχω δει να σηκώνει το χέρι στον τρίτο γύρο του Indian Wells σα να είχε τελειώσει το πρωινό της στις κούνιες ενώ εκείνη η κυρία από την Ουκρανία πήγαινε ακόμα να δώσει μια υπηρεσία😭; Μετά λέμε πως η ψυχολογία της παίζει ρόλο;;;; ΑΥΤΗ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΠΛΟΙΟ ΚΙ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΣΙΑΖΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚ😤🔥 Αν βάλω αυτούς στους 2.5-3; ΝΑΙ ΘΑ ΒΑΛΩ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ;; Όταν η μπάλα φεύγει σα φωτιά από το ρακέτα της;; Στην επόμενη συνέχεια όταν βγεί στους ημιτελικούς κι αρχίσουν οι τίτλοι πως "η Σάκκαρη έκανε κι άλλο τρελό" εγώ θ' αργώ να πω: "πού νά 'ταν αυτοί σήμερα;"😇💪

Τσίλι στις στήλες έκαναν αυτοί που βάζουν τη Σάκκαρη στους 2.5-3 και λένε πως μόνο έτσι μπορείς να ζήσεις το τένις;😭 Ποιος μιλάει εδώ για την ίδια; Την είδα στον Ελσίνκι τον Νοέμβρη που όλοι ψιλοκόπιαν τα νεύρα τους βλέποντας το στιλ της σα να γράφει ιστορία πάνω στο γήπεδο — κι εγώ εκεί, τρώγοντας ένα σουβλάκι στις τρεις η ώρα το πρωί, περίμενα πως αυτή που έχει κάνει περισσότερους double faults μέσα στη χρονιά από τους περισσότερους ανοίκους στην κατηγορία της δε θα μπορούσε παρά μόνο να ζήσει εντελώς διαφορετικά αγώνες. Η προηγούμενη χρονιά μου έφαγε μερικά κέρματα εκεί που κάποιοι είχαν βάλει όλα τα φράγκα τους σε ομάδες τυχαίων ομάδων — τότε κατάλαβα πως όταν βάζεις στη Σάκκαρη δεν βάζεις μόνο έναν αγώνα, βάζεις μια ιστορία σα να κοιτάς τη συνέχεια μιας σειράς που ακόμα δεν έχει τελειώσει σωστά: εκείνον τον γύρο στο Cincinnati όπου έκανε δύο τζάμπ κι ύστερα σηκώθηκε σα να ήταν η ίδια η νίκη σου μέσα στη γραμμή του τραπεζιού. Οι στάσεις εκεί που τρέχουν στους 2.5-3 μου θυμίζουν πότε κάποιοι έδιναν στον Βιτόλ όλα τα νούμερα του παιχνιδιού σα να είχε κλειδώσει το κουτί των προβλέψεων — η Σάκκαρη όμως ξέρει κάτι που εκείνος ξέχασε: το τένις δεν είναι ζάρι για όλους, είναι σκάκι όπου ο τελευταίος γύρος ξαφνικά κάνει όλα τα άλλα νούμερα άχρηστα. Με πιάνουν όλα αυτά γιατί είχα βάλει και εγώ εκείνη τη φορά στους 2.5 κι ήρθε η βραδιά που πήγες σπίτι σα να έκανες trade από μετοχές στη Γουλφ Γουότσινγκ — αυτή όμως έγινε εκεί μέσα σα να είχε περισσότερα χαρτιά στα μανίκια της από αυτούς που την γύρευαν συνέχεια στο risk-reward. Καλή συνέχεια ρε παιδιά, εγώ αυτήν τη φορά τη βάζω αλλιώς — όχι επειδή αλλάζω γνώμη σαν τις κάλπικες προβλέψεις του Telegram, αλλά επειδή ξέρω πως όταν βλέπεις την ομάδα σου να μπαίνει μέσα στις ομάδες εκείνες θυμάσαι πως ο αντίπαλός της στέκεται εκεί σα να περιμένει το πρώτο σφύριγμα κι όχι σα να διαβάζει τίτλους💸

Ρε παιδιά τι βλέπω εδώ; Κάποιοι βάζουν Σάκκαρη στους 2.5-3 σα να μην υπάρχει αύριο; 😅 Μου έκανε εντύπωση που κάποιοι έφεραν εκείνο το παράδειγμα με τον Βιτόλ, αλλά η ίδια η Μαρία δεν είναι εκεί για χόμπι — όταν κάνει τζάμπ δεν είναι επειδή της λείπουν απορίες για λύσεις, είναι επειδή ξέρει πως εκεί που οι άλλοι χάνουν την ψυχραιμία τους περιμένοντας να δουν πού θα πέσει η μπάλα, εκείνη έχει ήδη αποφασίσει πώς θα σηκωθεί. Και ναι, ψυχολογία παίζει ρόλο σίγουρα — αλλιώς πώς εξηγείς πως όταν φεύγει σα σαμουράι κι ο αντίπαλός της προσπαθεί ακόμα να καταλάβει πού βρίσκεται η μπάλα, εκείνη κοιτάει πώς μπορεί να βγάλει ακόμη πιο σκληρό χτύπημα; Αυτό το αίσθημα "ωχ κι εκεί που νομίζεις πως τελείωσε όλα εκείνη κάνει ακόμη ένα σετ;" δεν βγαίνει από το πουθενά. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει εκείνον τον backhand σα φωτιά στο Indian Wells; Εκεί όπου η Ουκρανή έκανε προσπάθεια ν' ανοίξει τον αγώνα κι εκείνη είχε ήδη βγάλει τον αντίπαλό της εκτός γηπέδου; Μπορεί κάποιοι να βάζουν τις στάσεις τους σα τσίτα και να περιμένουν έκρηξη οποιαδήποτε στιγμή — εγώ όμως βλέπω μία που ξέρει πως κάθε αγώνα έχει πολλές ιστορίες μέσα κι ότι αυτές οι ομάδες στους 2.5-3 δεν είναι τίποτ' άλλο παρά η σκόνη πάνω στον καθρέφτη των αριθμών. Κι εσείς; Αν βάζατε εκείνη τη μέρα στις ομάδες, περιμένατε μόνο ένα σίγουρο αποτέλεσμα ή μήπως εκείνο το περίεργο συναίσθημα που λέει "ναι, ξέρω πως δε βγαίνει πάντα, αλλά όταν βγει..."; 🤔

ουχτού φίλοι μου κι αυτή η ιστορία με τις στάσεις στους 2.5-3; άλλοι πάλι άρχισαν να βγάζουν τα τσανάκια τους σα να βρήκαν την επόμενη μεγάλη μπάλα του λόττο… ρε Metriki_FC, αυτά που λες για την ψυχολογία σαν ν' αποφεύγουν σκόπιμα τους παράγοντες εκτός αγώνα είναι ωραίο, αλλά στα σηκώνω από εκεί που λες πως στο top-15 δεν πιέζεσαι σαν αγώνα επιβίωσης — αυτοί εδώ βλέπουμε μια πρωταθλήτρια, όχι μια γυναίκα που περνάει την εποχή της σαν туриста στη Μπαχάμες. η ίδια έχει χρόνο ακόμη; ναι, αλλά αυτός ο χρόνος μπορεί να γίνει είτε δρόμος προς την κορυφή είτε ταπεινώσεις στους πρώτους γύρους αν συνεχίσει εκείνο το στιλ σα να παίζει πόκερ με φάουλ στον τελευταίο γύρο. κι ο ZebraEidikos μου μιλάει σα να ξέρει από ζυγαριές… μου θυμίζει τον Βιτόλ εκεί πλάι, σωστά, αλλά έχεις ξεχάσει πως μετά εκείνες τις τρεις συνεχόμενες τζάμπ στη Μαδρίτη κατέληξε σα ντοκουμέντο της χρονιάς στους τρεις χιλιάδες κι όχι σ' εκείνον τον τίτλο που όλοι φαντάζονταν; η Μαρία ξέρει πως όταν βγάζει εκείνο το backhand σα σαμουράι, η μπάλα είτε μπαίνει είτε φεύγει — εκείνος ο Οκτώβρης στο Ινδιαν Γουέλς ήταν το μόνο φως σε μια εποχή που οι τίτλοι την είχαν βάλει σ' εκείνο το αυτοματοποιημένο παζλ όπου οι νίκες είναι σπάνιες κι οι ήττες σαν θέατρο φρίκης. στον Lefterisopados να τον δω τώρα να τσιρίζει σα χοίρος στο σφαγείο και να λέει πως όταν η μπάλα φεύγει σα φωτιά… ρε παιδί μου, όλα αυτά τα χρόνια ξέρεις τι σημαίνει φωτιά; όταν η μπάλα φεύγει σα φωτιά συνήθως κάνει τρεις φορές το γύρο του χώρου πριν τελειώσει ο αγώνας. το Indian Wells τρεις φορές; ναι, μου φαίνεται πολύ ωραίο, μέχρι να θυμηθώ πως εκείνη η Ουκρανή έκανε δύο σερβίς αυτοτραυματισμού λόγω νευρικότητας κι εκείνη εκεί σηκώνει το χέρι σα να κέρδισε το κύπελλο Ελλάδος στους αγώνες περιπέτειας. Kostas_PAO, αυτός ξέρει από ιστορίες, ναι, αλλά όταν μιλάει σαν να βάζει θέση όλους τους άλλους σαν τσιγγούνους… εμένα εκείνον τον Νοέμβριο στην Helsinki τον θυμάμαι σωστά; αυτή έκανε περισσότερους double faults κι από την ομάδα των ερασιτεχνών της Πάτρας. εκείνος ο γύρος στο Cincinnati όπου έκανε δύο τζάμπ κι ύστερα σηκώθηκε σα νίκη; σηκώθηκε επειδή ο αντίπαλος έκανε δύο λάθος υπερβολικά κι εκείνη πήγε στον επόμενο γύρο σαν να έφυγε από κάποιο γάμο… αυτό είναι victoria? σίγουρα όχι βέβαια. XGHunter1988, εσύ είσαι νέος εδώ; καλά κάνεις που ρωτάς, γιατί εκείνο το αίσθημα "ωχ κι εκεί που νομίζεις πως τελείωσαν όλα εκείνη κάνει ακόμη ένα σετ;" βγάζει νερό από το μύλο κάθε φορά που βλέπουμε έναν αγώνα εκείνης εκεί. αλλά μήπως ξέρεις πως εκείνοι οι backhand σα φωτιά στο Indian Wells έγιναν επίσης κι εκείνα που την έγδαραν στ' ανοιχτά του τρίτου σετ;;; εσείς οι νέοι βλέπετε μία που σηκώνει το χέρι σα νικητής, εγώ θυμάμαι μία που έκανε πέντε αλλαγές ποτών μέσα σ' ένα σετ επειδή είχε ξεράσει αλάνα… πώς βάζουμε αυτές τις ομάδες στους 2.5-3; ναι, περιμένουμε εκείνο το τρελό στιγμιότυπο σα να είμαστε σ' εκείνον τον αγώνα που έπαιζε ο Φεντέρερ στον第五 сет του Wimbledon χωρίς ψωμί εδώ και δώδεκα ώρες… αλλά ξεχνάμε πως η ίδια η Μαρία έχει να κάνει έναν τίτλο εδώ και δυόμιση χρόνια σα να είναι χειροκίνητη μηχανή που παράγει μόνο... μελάνι πάνω στους τίτλους των εφημερίδων. κάπου εδώ πρέπει να αναγνωρίσουμε πως όσοι βάζουν αυτές τις ομάδες βάζουν κι εκείνο το μικρό μερτικό ψυχής τους σ' έναν αγώνα που δε γίνεται σπάνια — γίνεται συνεχώς, κάθε φορά που κοιτάμε την κάρτα του αγώνα και βλέπουμε τρία διαφορετικά σετ σα να έχουν γράψει ιστορία πριν καν αρχίσει η βολή της μπάλας. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε Πάνου τρελέ μου 😂🔥 πρώτα πρώτα ας πούμε πως εγώ εδώ πέρα ΘΕΛΩ να κάνω λεφτά κρίμα σου αλλά δε γίνεται να βλέπω τέτοια πράγματα σα να είναι όλα ρόδινα στη Μπεγιόκρατζ! Μαρία Σάκκαρη;;; Παίκτρια;;;; Εμένα στα τρία χρόνια που βγάζω ομάδες στη γερμανική κατηγορία δεν έχω ξαναδεί τόσο πολύ αστείο σα αυτό! Την είδα στο ξεκίνημά της πριν από τέσσερα χρόνια στις κάλπικες ζώνες της dames εκεί όπου έκανε πάνω από δέκα σέρβις αυτοτραυματισμού μέσα στο πρώτο σετ σα να φοβάται τη μπάλα σα πνεύμα! Και τώρα αυτοί εδώ βγάζουν στάσεις 2.5-3 σα να λέμε πως στον επόμενο γύρο της στο Indian Wells αυτή θα κάνει άλλο τζάμπ σα νταής στο γήπεδο!!!!! Αφού η ίδια το μόνο που κάνει είναι να προκαλεί τους ντέρτιαδες που έχουν κλειδώσει όλους τους τίτλους τους τελευταίους μήνες! Κάθε φορά που πάει στους ημιτελικούς τους κάνει όλα για όλα σα να παίζει στον τελικό του υψηλού κινδύνου ενώ οι αντίπαλοί της προσέχουν περισσότερο το κινητό τους παρά τον αγώνα! Πού είναι η συνέπεια ρε;;; Πού είναι οι τρεις σερί νίκες;;; Η Μαρία μόλις την προηγούμενη εβδομάδα βγήκε στους τρίτους γύρους δύο φορές σα να είμαστε στην πρώτη θέση ενός τοπικού τουρνουά! Αυτός ο χώρος δεν είναι ντέφι ποιος θυμάται το US Open;;; Εκεί έκανε τζάμπ σα τρελή κι ύστερα πήγε σπίτι σα χάσημένη επειδή η αντίπαλος της έκαναπέντε φορές backhand πάνω από το κεφάλι της! Να βάζω εγώ στους 2.5-3;;; Θα ρίξω το λάπTOP μου σ' εκείνες τις ομάδες!!! 💀💀💀 Αλλιώς ας αλλάξω δουλειά και ν' ασχοληθώ μ' άλλη μπάλα π.χ. golf όπου όλοι ξέρουν πως όταν χτυπάς τη μπάλα είσαι σίγουρος πως δεν θα της κάνει comeback!!

Αλήθεια, γιατί αυτή η συζήτηση θυμίζει πάντα το πρωινό μου στην καντίνα της ΠΑΕ όπου κοιτούσα τον Χουκί που έκανε το πρωινό του ποτό σα να τελείωσε η προπόνηση κι ύστερα πήγαινε στους φίλους του στο γήπεδο ψιλοτσιπουρώνοντας έναν αγώνα σα να ήταν ο τελικός του Μουντιάλ; Εκείνοι βιάζονταν να βγάλουν τις ομάδες σαν ν' ανοίγουν γκαζόν πριν ξημερώσει, αλλά η ίδια η Μαρία δεν έχει γυρίσει ποτέ σπίτι της αργά — έχει γυρίσει αλώβητη σαν να είχε μόλις τερματίσει ένα σπριντ χωρίς μαλάματα. Το στιλ της στους 2.5-3 δεν είναι κλήρωση, είναι σα να βάζεις στοιχηματικό δελτίο μόνο εκείνους τους αγώνες όπου η μπάλα φεύγει τόσο γρήγορα από το ρακέτο της που ακόμη και οι κάμερες έχουν πρόβλημα να καταγράψουν την τροχιά — σαν εκείνον τον αγώνα στο Κοπεγχάγη τον περασμένο χειμώνα όπου ο αντίπαλος ξεκίνησε να γράψει τις λεπτομέρειες της ήττας του ενώ εκείνη έκανε ακόμη έναν γρήγορο εναλλάξ χτύπημα στο τείχος του γηπέδου σα να ελέγχει κιόλας το επόμενο σετ. Δεν λέω πως όλα γίνονται, λέω πως όταν βλέπεις τον τρόπο της να σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό μετά από ένα backhand σα σαμουράι κι εκείνοι γύρω σου γράφουν στο κινητό "τι έγινε;" τότε ξέρεις πως αυτά τα νούμερα των 2.5-3 δεν είναι τυχαία παιχνίδια — είναι σαν να βλέπεις έναν αγώνα που ξεκινάει με κανόνι σαν αυτές τις ιστορίες όπου κάθε γύρος έχει δική του ξεχωριστή ταινία πάνω στο γήπεδο. Κι όσοι βγάζουν εκείνες τις ομάδες, δεν βάζουν οικονομία — βάζουν μια ιστορία που μπορεί να τελειώσει στη μέση, σίγουρα όμως ξεκινάει σα αστραπή πριν καν προλάβεις να δεις τ' όνομα του αντιπάλου σου στην κάρτα αγώνα.

Ρε παιδιά, η Μαρία σα κουβέντα για τις ομάδες στους 2.5-3; Μήπως τελικά δεν βλέπουμε παρά μόνο το ίδιο γκάλοπ των φίλων που έκαναν πριν δέκα χρόνια στην ίδια στήλη κάτι παρόμοιο για έναν άλλον Έλληνα στη Premier League; Εκείνοι έλεγαν πως οι ομάδες δεν είχαν νουμερικά σημάδια, είχαν χρώματα — εμείς εδώ βγάζουμε αριθμούς σαν να γράφουμε τον κωδικό μιας βόμβας που ακόμα δε σκάει. Κοιτάξτε όμως πώς τελειώνει κάθε φορά: η Σάκκαρη μπαίνει μέσα, κάνει τρία πράγματα την ίδια ώρα — χάνει δύο φορές φάουλ κι ύστερα βγάζει το backhand που όλα σβήνουν· κι εσύ μένεις εκεί με το κινητό σου στο χέρι σα να περίμενες μάθημα που τελικά ήταν μόνο πέντε δευτερόλεπτα εκτέλεσης sans musique. Συμπέρασμα φόρουμ: Την τελευταία φορά που τέτοιες ομάδες έκαναν νόμισμα ήταν η Γιουβέντους που βγήκε αποκλεισμένη στο Champions κι όλοι γύριζαν στις προβλέψεις τους σα νάχαν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι τζόγο ενώ εμείς εδώ ξαναβάζουμε την Μαρία στους 2.5-3 μέχρι τη στιγμή που εκείνη κάνει άλλη μία φορά αυτό το χαρακτηριστικό της γκριμάτσα στον πρώτο γύρο του επόμενου турнира — τότε θ' αρχίσουμε πάλι τις κουβέντες σα να μας άλλαξε η ζωή μας. Την κοιτάμε όπου βρίσκουμε την επόμενη εμφάνισή της, εκεί πάνω στη γη, και περιμένουμε αυτήν την μπάλα που έρχεται σα σαμουράι· μακάρι να βρεθεί κανείς αρκετά γρήγορος να την παρακολουθήσει.