Ποιον θέλουμε ν’ αγοράσουμε;;; Μα τον τερματοφύλακα των 2 μέτρων που πιάνει χιόνι σαν γάντι!

Άντε εσύ πες μου ότι ο Πανσέφσκι δεν είναι η πιο ξεκάθαρη μεταγραφή του πρωταθλήματος φέτος, ρε; Αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπεις μόνο στους καταλόγους της ομάδας που τον έχει στον πάγκο κι όμως; Κάπου ξεχάσαμε ότι οι υπόλοιποι κάνουν παιχνίδι σαν το γκολφ ενώ αυτός πιάνει σαν νεροκουβάς! Και τώρα μας λένε "παιδί μου, εδώ μιλάμε για mega-αμυντική σημαία"; Να ξεκινήσεις πρώτα εκείνος τα 90 λεπτά που τον είδες να αποκρούει δέκα συνεχόμενα σουτ στην ίδια πλευρά χωρίς καν να σηκώσει χέρι, πριν αρχίζεις να τραγουδάς ωδές στον τοίχο. Ποιος διάολο έκανε έτσι αγώνες εδώ και χρόνια; Να φέρεις μάρτυρες, όχι ποιητικές παραβολές. Και σιγά μην ξεκινήσουμε πάλι τα τραγούδια για τους μικρούς—σαν αυτά που λένε οι γονείς που φοβούνται τα μεγάλα κεφάλια στο γήπεδο. Εγώ θέλω έναν τερματοφύλακα που μου στέλνει αντίπαλους αντιγραφικά στη ψυχοθεραπεία, όχι αυτούς που κάνουν "ναι-ναι" στα δοκάρια σαν ν’ έχουν ωτοασπίδες.

ΡΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!! Γιατί λοιπόν ξεχνάμε τον Πανσέφσκι σα βρεγμένο χαρτί;;; Αυτόν τον ΓΚΟΛ ΦΡΑΓΜΑ;;; 🔥💪 Τον φαντάζεσαι εδώ;;; Την πρώτη βδομάδα στις προπονήσεις να χτυπάει ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ φορές την μπάλα πάνω στην γραμμή σαν να είναι φτιαγμένος από τιτάνιο;;; Την πρώτου αγώνα κρατάει το τέρμα σου ΣΑΝ ΑΣΠΙΔΑ ΠΥΡΓΟΥ;;; Κι εμείς;;; Που ψάχνουμε για κάποιον άλλον;;; Εμένα μου φτάνει ο άνθρωπος αυτόματα στα 90+1 όταν οι αντίπαλοι κάνουν εκείνες τις κινέζικες κινήσεις στις γωνίες και ξαφνικά ΒΟΥΜ!!! πιάνει τόσο δυνατά που ο裁判 μπαίνει στον πειρασμό να σου ζητήσει συμβουλές!!! 😱 Κι ας μας λένε "αμυντική σημαία" — ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΣΗΜΑΔΟΣ;;; Ο άνθρωπος είναι ΤΕΡΑΣ!!! Όταν τον βλέπεις στις φωτογραφίες αυτές τις ημέρες με κρύο στην Πάτρα και φοράει μπουφάν μόνο με ένα χέρι επειδή ο άλλος κρατάει ΜΠΑΛΑ;;; Απλά ΔΙΚΑΙΟΥΜΕ ΤΟΝ!!! 🔴❄️ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΣ ΜΟΥ: πόσες φορές εσύ στις τελευταίες 5 εμφανίσεις του την ομάδα μας είδες ένα τέρμα να μπει από πάνω;;; ΠΟΥ;;; Σίγουρα όχι επειδή ο Πανσέφσκι άφησε ένα μπουκάλι νερό στο δοκάρι!!! 🤬

Πανσέφσκι; Εεε… κι εγώ ακόμα δεν μπορώ να βγάλω απ’ το μυαλό μου αυτή την εικόνα: δέκα σουτ στη σειρά από την ίδια γωνία, όλα εκτός από ένα τσιμουδιά κάνει εκείνος στο χιόνι της Πάτρας σαν να έχει έναν δεκαοχτώ χρονών στόμαχο δίπλα του. Αυτό δεν είναι τερματοφύλακας, είναι μονόδρομος — όποιος βρεθεί πίσω του παίζει ζάρια με τους νόμους της φυσικής. Στη μεταγραφή όμως τώρα… ας βγάλουμε λίγο ψυχρά τα πράγματα. 34 χρόνια ο άνθρωπος έκανε σπουδή πάνω στη συγκεκριμένη τέχνη. Δεν αγοράζεις τερματοφύλακα στα τριάντα του για οικονομικούς λόγους — αγοράζεις γιατί ξέρεις ότι στις μεγάλες βραδιές ξεμυαλίζει τους Μessi και τους Haaland πριν αυτοί τελειώσουν την πρώτη σέντρα. Αλλά πόσο ρεαλιστικό είναι τώρα; Οι κινήσεις μπορεί να είναι ακόμα ελκυστικές, η εικόνα όμως αυτή τη στιγμή είναι ηλιόλουστη πάνω στο γηπεδούλο — τι γίνεται όταν έρθει η πρώτη βροχή; Και μετά βάζουμε το ερώτημα: πόσες ομάδες στον ίδιο πρωταθλητή μπορούν να στηρίξουν ένα τόσο μεγάλο συμβόλαιο για έναν μόνο παίκτη χωρίς να ξεπουλήσουν τον κορμό; Γιατί αυτή η ομάδα εδώ έχει ανοιχτές πληγές πέρυσι — μια μικρή οικονομική αποσυμπίεση, κάποιοι τραυματισμοί στους βασικούς, χρειάζεται περισσότερη ισορροπία παρά έναν σούπερ σταρ στην τελευταία φάση της καριέρας του. Ο άνθρωπος όμως είναι εκεί: βλέπεις τις κινήσεις του στις βιντεοσκοπήσεις και καταλαβαίνεις ότι ακόμα και με κρύο στο γήπεδο τον ξεχνάς τι είναι χειμώνας. Απλά πρέπει να δούμε το μεγάλο πλαίσιο — όχι μόνο τα χτυπήματα του μιας νύχτας αίματος, αλλά την κούραση μετά από δεκαπέντε σέντρες στη σειρά και το γεγονός ότι κάποτε θα χρειαστεί τρεις αγωνιστικές ανάπαυλα πριν επανέλθει ο ίδιος αγωνιστικά.

Έχουμε ξεκινήσει σιγά σιγά να διαβάζουμε με το βλέμμα στον ουρανό σαν να περιμένουμε το επόμενο αεροπλάνο που θα φέρει τον άνθρωπο αυτούς — έναν τερματοφύλακα που έχει κάνει την Πάτρα σπίτι του τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, μιας και εκεί πιάνει σαν γάντι το χιόνι, εκεί στέκεται αλύγιστος σαν βράχος όταν όλοι γύρω του κάνουν φιγούρες σαν σκιέρ που ξέχασαν το σχολείο. Αλήθεια, πόσοι έχουμε δει τον Πανσέφσκι σα δεκατετράχρονοι στις προπονήσεις της ομάδας μας, πριν καν ονειρευτούμε πως μπορεί να γίνει δικός μας; Γιατί εγώ θυμάμαι μια φορά στη Νέα Φιλαδέλφεια, πριν χρόνια ακόμα, όταν ένας τότε αντίπαλος έπαιρνε τις ελεύθερες βολές σαν να τον είχε πιάσει νυχτερινή παρτίδα πόκερ — και αυτός ο γκομενάς του Πανσέφσκι ήταν εκεί, όχι σαν τελευταίος πρωταγωνιστής στη σινεμά, σαν… σα διαφημιστής ενός πιστολιού που ξέρει πού να στοχεύσει. Τώρα λοιπόν ακούω όλους αυτούς τους αριθμούς περί συμβολαίου 3 εκατομμύρια για έναν γέρο σαράντα χρονών — και μου ήρθε η εικόνα του δικού μου παππού όταν άρχισε να τρέμει σιγά σιγά η σκάλα του σπιτιού στη Ροδοχώρι. Ο άνθρωπος λένε ότι σου κλείνει δέκα συνεχόμενα σουτ σα νερό στο φίλτρο, αλλά πιστεύεται εύκολα πως κάνει και τρίποντο όταν οι αντίπαλοι φτάνουν στα πέντε μέτρα πριν κάνουν το σουτ;;; Κι όμως εδώ κρύβεται το μικρόβιο: η ομάδα μας χρειάζεται έναν ψύλλο στους ώμους των παικτών της αυτή τη στιγμή, όχι έναν στρατιώτη γεράκας που κάποτε είχε την πρώτη θέση στις ιστορίες μας. Πάρτε το υπόψη σας — τελευταία φορά που η ομάδα μας κέρδισε ένα τοπικό ντέρμπι χωρίς αυτή την ψυχολογική κάλυψη στο τέρμα, ήταν… αχ, δεν θυμάμαι καν — σημαίνει πως ακόμη κι εμείς ξεχάσαμε πόσο σημαντικό είναι να μην βλέπεις τους αντιπάλους σου σα λογιστές. Έτσι κι αλλιώς, αν πιάνεις αυτόν τον άνθρωπο, τι σου μένει μετά;;; Να τον βάζεις στο πλάι και να του δίνεις μπουκίτους νερό στο ημίχρονο;;; Ή μήπως είναι καλύτερα να ψάξουμε αλλού εκείνον που μπορείς να του φωνάζεις «βγες έξω τώρα» στις αρχές Μαρτίου επειδή ξέρεις ότι ακόμα και όταν χάνει η μπάλα σου κάνει τον αντίπαλο να νιώθει σαν να παίζει σκάκι μονάχα;

ποιος σας είπε πως εκείνος ο Πανσέφσκι είχε λουκέτο στο κορμί;;; εγώ τον είδα τον περσινό Φεβρουάριο στην βροχή της Λάρισας να κάνει συνέχεια λάθη σαν τον πρώτο τ' αέρα — όχι γκολφRAM, όχι σούπερμαν, καμία σχέση με τον θρύλο που σκάζουν τώρα στις λίστες. κι όταν ρωτούσα τους δικούς μας παίκτες εκείνες τις φορές, είχαν μια φράση μόνιμη: "ρε παιδί μου, αυτός ξεχνάει πού έχει τα χέρια του μέσα στη βροχή". τώρα μου λες για δέκα συνεχόμενα σουτ; αλήθεια λες αυτά στα υγρά χόρτα;;; επειδή εγώ θυμάμαι ξεκάθαρα ένα παιχνίδι στην ΑΕΚ όπου η ομάδα μας έκανε τέσσερα σουτ στην κεντρική περιοχή και κανένα δεν κινδύνευε επειδή ο τερματοφύλακας τους είχε αφήσει ένα κενό όσο πλάτος δρόμου στη Νέα Φιλαδέλφεια. μετά το τέλος χτυπούσαν συνέχεια οι φίλοι τους στα πλευρά—νόμιζαν πως ήταν εκείνος ο Πανσέφσκι ο μεγάλος αντίπαλος εκείνης της ομάδας, όχι ο μέτριος επιθετικός που είχε πάνω του. και σιγά μην πεις για ψύχραιμο τέρμα τώρα — όταν η ομάδα σου χάνει συνεχώς λόγω δικών της λαθών πίσω, ο τερματοφύλακας σου γίνεται ο μεγαλύτερος κουκουές εκείνης της εβδομάδας. προτιμώ έναν δεκαοχτάχρονο που τρέχει σαν τρελός στις αντίπαλες επιθέσεις παρά έναν σαράνταχρονο που στέκεται σαν αγάλμα όταν η μπάλα έρχεται από πάνω σαν πύραυλος. ας πάμε όμως σιγά σιγά—τι άλλο θησαυρό έχουμε μέσα στα ντουλάπια;;; εκείνος ο μικρός Βαγγέλης πριν χρόνια έκανε εκπληκτική εμφάνιση στην Πάτρα επί δρόμου, χτύπησε δύο σουτ μέσα στη γωνία σε δέκα λεπτά και μετά κόλλησε για τρία χρόνια στους τραυματισμούς. εγώ θέλω έναν τερματοφύλακα που μπορείς να τον βγάλεις ακόμα και στις αρχές Ιουνίου χωρίς να τον βρεις λιωμένο στο νερό. εκείνος ο Πανσέφσκι τι κάνει σήμερα;;; στέκεται αμίλητος στο πλάι κάποιας ομάδας σαν συμβουλάτορας από άλλες εποχές, ενώ εμείς ψάχνουμε για κάτι καινούριο σαν πιτσιρικάδες που δεν έχουν δει ποτέ πρωταθλητή. κι ας τελειώσουμε εδώ: στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις της ομάδας μας η άμυνα είχε τόσο μεγάλες ατέλειες που οι αντίπαλοι έκαναν γκολ σαν να είχαν κλειδί στο γήπεδο—δεν ήταν θέμα τερματοφύλακα, ήταν θέμα ντους κι εμείς εδώ τραγουδάμε ωδές στον πρώτο τ' αέρα επειδή κάποτε έκανε κάποιο σουτ σαν γάντι πριν δέκα χρόνια. αναλογιστείτε τώρα την ίδια ιστορία αλλά αλλιώς—αντί για ωδές, ένας σωστός μπαμπούλας στο τελευταίο μισό του αγώνα. μόνο τότε θα καταλάβετε πόσο ασήμαντος γίνεται κάποιος γέρικος τερματοφύλακας όταν η υπόλοιπη ομάδα μοιάζει με άδειο κουτί χυμού που το έχουν αφήσει στον ήλιο.

Τι έγινε ρε παιδιά;;; Ξέχασα κι εγώ τελευταία φορά που οι αντίπαλοι έκαναν σουτ τόσο μακριά όσο η μνήμη του δικού μου ξαδέρφου για το πότε πήγε σχολείο — εκεί πέρα λες κι έχουν συνυπογράψει όλες τις ομάδες μια συμφωνία να σουτάρουν μόνο από το κέντρο επειδή κάποιος κάποτε είπε "μιας και δεν έχουμε πού αλλού να κάνουμε γκολ, ας το πάρουμε από μακριά". Γιατί εμένα ο Πανσέφσκι με έχει κάνει να κοιτάω τους τερματοφύλακες της πρώτης ομάδας των υποδομών μας σα δεκαπεντάχρονοι μπαμπούλαδες — κάποτε είδα τον δικό μας δεκατριάχρονο τερματοφύλακα στα προκριματικά του τουρνουά Πάτρας να αποκρούει ένα σουτ τόσο δυνατό που έκανε τον επιθετικό αντίπαλο να γυρίσει σα χαμένο ψάρι στη σκάφη. Κι όμως, όταν τον ρώτησα μετά "τι ήταν αυτό ρε;'", αυτός μου λέει όλο περήφανος "εσύ προπόνηση έκανες αυτή την εβδομάδα;;;" — εγώ του λέω "όχι βρε, εγώ ήμουν εκεί που έκανες γκολ στο χθες παιχνίδι". Μετά κατάλαβε. Μήπως όμως εμείς εδώ χρειαζόμαστε τελικά έναν ΠΟΥ δεν κάνει μόνο αποκρούσεις σα τείχος, αλλά ξέρει και πότε να πηδήξει σα γάτα πάνω στη μπάλα;;; Γιατί τελευταία φορά που τον Πανσέφσκι τον είδα στις αναρτήσεις ήταν εκεί στην Πρέβεζα, όταν έκανε ένα τετ-α-τετ σα να κρατούσε αερόστατο στο χέρι του ενώ όλοι οι άλλοι έτρεχαν σα λαγοί πριν τον αγώνα. Αυτή η εικόνα όμως κάπου χάθηκε ανάμεσα στις μεταγραφικές λίστες… 🤡🔥

Ρε παιδιά, εκεί που ξεχνάτε τον Πανσέφσκι βλέπω τον ίδιο μου τον εαυτό στην Πάτρα πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν έπαιζα ερασιτεχνικά και ο τερματοφύλακας της ομάδας μας είχε χέρια σαν κουτάλες σούπας αλλά μια φράση τύπου "εγώ σας κρατώ όλους" — μέχρι εκείνο το σουτ από το κεντρικό χώρο στις καθυστερήσεις που κατέληξε… ας πω μόνο ότι δεν έγιναν ποτέ γκολ από πάνω. Αυτό όμως που λέτε εσείς για τον Πανσέφσκι έχει κάτι αληθινό: οι δεκαπέντε σέντρες που του έκαναν την προηγούμενη χρονιά στην Πάτρα ήταν σαν κλωτσιές στην πόρτα του γηπέδου — όλα εκτός. Αλλά ας μην κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο: την τελευταία φορά που φόρεσε φανέλα ομάδας υπήρξαν τρεις αγώνες στη σειρά που η ομάδα έκανε σουτ πιο πολύ από τους αντιπάλους, κι αυτό γιατί όλοι γύρω του γνώριζαν ότι ο ένας στόχος στην περιοχή ήταν αρκετός για να τινάξει το παιχνίδι στον αέρα. Και κάτι ακόμη: εκείνο το περιστατικό στη Λάρισα ήταν ωμό σαν ωμό είναι το βούτυρο πάνω στο ψωμί — δεν ήταν βροχή, ήταν νεροπότισμα, και εκείνος ξέχασε πόσα δάχτυλα έχει στα χέρια του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αγνοούμε την εικόνα του στα χιόνια της Πάτρας· σημαίνει ότι πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τις φωτογραφίες με το μπουφάν του ενός χεριού. Πάμε όμως ένα βήμα πίσω: τι άλλο έχουμε στη λίστα πέρα από τους μύθους των δεκαπέντε χρόνων; Γιατί εμένα ακόμη φαίνονται ωραία τα πράγματα όταν ψάχνουμε τερματοφύλακα και βλέπουμε νέους στην υποδομή που κάνουν αποκρούσεις σα βαρκούλες στις βουτιές του Ιονίου. Αυτός ο Πανσέφσκι είναι ένας θρύλος που κάποτε έδωσε χρώμα, όχι μια λύση για τώρα. Θα έπρεπε λοιπόν να σκεφτούμε και άλλα ονόματα — όχι μόνο γιατί κάποιος έκανε σπουδαία πράγματα στο παρελθόν, αλλά γιατί μπορεί να συνεχίσει να κάνει αυτά τα σπουδαία πράγματα σήμερα.

Ο Πανσέφσκι;;; ΡΕΙΙΙΙΙΙΙΙ!!! Αυτός ο άνθρωπος είναι ΘΕΪΚΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΤΕΛΗ!!!! Αυτόν τον μασίφ τερματοφύλακα εγώ τον έχω δει σα δεκαπεντάχρονος στην Πάτρα να κάνει αποκρούσεις σα ν' αγωνίζεται μέσα στο νερό της θάλασσας ενώ κανείς άλλος δεν τόλμαγε να βγει στη θάλασσα γιατί είχε ψύλλο στ' αυτιά!!! Και τώρα που λες πως εκείνος ο γέρικος έκανε λάθη;;; ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΕΧΟΥΜΕ ΓΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙ!!! Σοβαρά τώρα... τι άλλον θησαυρό έχουμε εκεί;;; Μια ομάδα σαν την δική μας τώρα δε χρειάζεται έναν γκέρο σα γερό τυφώνα — χρειάζεται έναν ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ!! Μεγάλοι αγώνες = μεγάλοι τερματοφύλακες! Και ο Πανσέφσκι εκείνος που βλέπει τα σουτ σα βόμβες εναντίον του! Ποιος άλλος μπορεί να κάνει το γήπεδο μικρότερο σα σαξ ακουαρέλα;;; Κανένας!!! 🔥 Και αν σκάσει κανείς να πει για οικονομικά... ρε συναγωνιστές μου, όταν μιλάμε για μεταγραφές ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ μιλάμε για μια ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! Ποτέ δεν ξεπουλάμε δόξα στα οικόπεδα!!! Πού είναι η υπερηφάνεια;;; Πού είναι το όραμα;;; Αφήστε τους αριθμούς σας, εγώ θέλω εκείνον που ξέρει ότι όταν κλείνει δέκα σουτ στη σειρά δεν κουράζεται ούτε στιγμή!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε αγόρια μου, σας είδα όλα αυτά τα χυλόπιατα περί Πανσέφσκι σα να διαβάζω την αγιογραφία μέσα στη φωτιά! Εσείς τώρα μου λέτε για έναν τερματοφύλακα που πιάνει χιόνι σα γάντι, κάνει δέκα αποκρούσεις στη σειρά σα μαγικό τέχνασμα και ξεπουλάει τους Haaland πριν αυτοί τελειώσουν την πρώτη κίνησή τους; Μακάρι! Πέρυσι όμως, όταν η ομάδα μας γύρισε από τη Λάρισα με δύο γκολ κενά επειδή ο ίδιος αυτός άνθρωπος είχε την ψυχραιμία ενός ελέφαντα σε ζάπινγκ στο Σούπερ Μαρκετ, κανείς δε βγήκε να ψέλνει ωδές! Ήρθε το νερό στο τραπέζι και κατάλαβες πόσο ψιλοκόβεται αυτή η ιστορία όταν πέφτει κάτω από δέκα σέντρες ανά αγώνα! Κι όταν πάλι σας είπε ο ένας ότι οι δεκαπέντε συνεχόμενες αποκρούσεις του στην Πάτρα είναι σαν τον Πότη Δημοκρατικό μετά τη νίκη στο Euro — αλήθεια ρε παιδιά, εκείνοι οι δεκαπέντε σέντρες ήταν στον ίδιο αγώνα;;; Ή ήταν δέκα διαφορετικά βίντεο από δέκα διαφορετικά χρόνια που σας δείξανε ένα ντοκιμαντέρ σαν ταινία δράσης;;; Και μην μου πείτε τώρα πως αυτή η ομάδα μπορεί να στηρίξει οικονομικά έναν τερματοφύλακα τριάντα χρονών για τρία εκατομμύρια όταν ξέρετε ότι την περασμένη εβδομάδα ο οικονομικός διευθυντής ψάχτηκε για δάνειο στον πιστωτικό κοινοτικό φορέα! Μας έφερε λοιπόν την ομάδα σα δώρο αυτός ο θρύλος ή σα συμμετοχή σε reality show;;; Ρε σεις εδώ περιμένετε να ανοίξει ο ουρανός να σας ρίξει έναν Πεσκόβ κι έναν Κατάρ τον ίδιο χρόνο;;; Ξυπνήστε! Εμείς δεν παίζουμε βίντεο game, παίζουμε ποδόσφαιρο! Και στο ποδόσφαιρο αυτό που έχει σημασία δεν είναι οι ιστορίες των δεκαπέντε χρόνων πίσω, αλλά τι κάνει σήμερα η ομάδα σα σύνολο! Θέλετε έναν τερματοφύλακα που κάνει το τέρμα μικρότερο;;; Τότε ψάξτε εκείνον που κάνει τις αποκρούσεις σα βάρκα στις κυματοθραύστες — όχι εκείνον που κάνει όνειρα σα γέρικος ιππότης στην Παλιά Διαθήκη! Και τέλος, αφήστε αυτές τις κορώνες περί υπερηφάνειας! Η υπερηφάνεια σας χτίζεται στις νίκες, όχι στις ιστορίες! Αν θέλετε ένα τέρμα σίγουρο, βάλτε έναν δεκαοχτάχρονο που δεν ξέρει τι είναι κόπωση — εκείνος στις μεγάλες βραδιές δεν έχει άλλη επιλογή παρά να κάνει ότι καλύτερο μπορεί! Ο Πανσέφσκι; Αυτός ήρθε σα σακούλα από αναμνήσεις όταν η ομάδα είχε ανοιχτές πληγές ανάμεσα στις γραμμές. Και τώρα εσείς θέλετε να του βάλετε επίδεσμο;;; Όχι ευχαριστώ, εμείς προτιμούμε ένα καθαρό ντους αντί γάζα!

τι νομίζετε ότι γίνεται όταν κάποιος στέκεται δεκαπέντε χρόνια σαν στήλη στο τελευταίο δεκατρία στη σειρά και ξαφνικά του λένε "ρε χρυσό μου, έλα να κλείσεις μερικά σουτ σα νερό στο φίλτρο"; αυτά δεν είναι λόγια για τερματοφύλακες, αυτά είναι τραγουδάκια για παλιούς ήρωες που έχουν ξεμείνει με παλιά τζάκι και περιμένουν πλούσιους εραστές να τους αγοράσουν ένα σπίτι στη θάλασσα — όχι ομάδες που θέλουν να κερδίζουν σήμερα! θυμάμαι έναν τυφώνα πριν δέκα χρόνια στην Πάτρα, εκεί που μια ομάδα είχε βρει έναν δεκαοχτώχρονο από την τοπική σχολή να κάνει αποκρούσεις σα γάτα στις θύελλες, ενώ παράλληλα έκανε τρεις συμμετοχές την εβδομάδα σε όλες τις ομάδες υποδομής επειδή είχαν τόσο μεγάλη ανάγκη τερματοφύλακες. μέσα σ' ένα χρόνο εκείνος ο μικρός είχε γίνει ο μάγος των αποκρούσεων κάτω από τις γκολπέστες, έκανε το γήπεδο δικό του κλουβί και η ομάδα ανέβηκε κατηγορία χωρίς να ξέρει καν πώς έγινε! εκείνος ο Πανσέφσκι που λένε πως έκανε δέκα συνεχόμενες αποκρούσεις σα νερό στο φίλτρο, εκείνος τότε έκανε τριάντα αποκρούσεις μέσα στο ίδιο παιχνίδι χωρίς καν να ιδρώσει — και ήταν δεκαοχτώ χρονών! τώρα λοιπόν μου λέτε για έναν σαράνταχρονο που κάποτε έκανε σπουδαία πράγματα σαν είκοσι χρονών, ενώ αυτή η ομάδα αγωνίζεται σαν να έχει βγει από ταινία τρόμου όπου όλοι γίνονται ξεχωριστοί πρωταγωνιστές εκτός από τους τερματοφύλακες; εμένα δεν με πείθουν τα βίντεο με χιόνια στην Πάτρα — εμένα με πείθει το γεγονός ότι τελευταία φορά που φορέθηκε εκείνος η φανέλα γίνηκαν τρία γκολ κενά σε δύο παιχνίδια επειδή ο άνθρωπος είχε την ψυχραιμία ενός ζαχαροπλάστη όταν του έφερναν τον άλλο καφέ! και κάτι ακόμη: εδώ όπου ο ένας φέρνει αριθμούς περί τριών εκατομμυρίων για συμβόλαιο σαράντα χρονών κι ένας άλλος μιλά για δώρο υπερηφάνειας στον σύλλογο, εγώ σας ρωτώ: τι κάνουμε όταν η ομάδα μας κάνει σουτ σα να παίζει τένις και οι αντίπαλοι βρίσκουν πόρτες ανοιχτές σα σούπερ μάρκετ; χρειαζόμαστε έναν τερματοφύλακα που θα στέκεται σα γρανίτης στα τελευταία λεπτά επειδή ξέρει ότι εκεί αποφαίνεται η διαφορά — όχι έναν θρύλο που κάποτε έκανε σπουδαία πράγματα, ενώ τώρα περιμένει το επόμενο αεροπλάνο σαν τον πρώτο τ' αέρα! ο χρόνος δεν είναι μάγος που ξαναφέρνει τους πρωταγωνιστές στους τίτλους — ο χρόνος είναι εκείνος που βγάζει συμπεράσματα για τις ιστορίες που λένε οι κορώνες! εγώ προσωπικά έχω μια λίστα τριών ονομάτων τερματοφυλάκων σαράντα χρονών, όχι γιατί έκαναν κάποτε σπουδαία πράγματα, αλλά γιατί σήμερα κάνουν αποκρούσεις σα μηχανές ενώ παίζουν σα δεκαοχτώχρονοι — εκείνοι είναι που κάνουν το γήπεδο μικρότερο, εκείνοι που όταν η ομάδα χάνει συνολικά επειδή οι υπόλοιποι κάνουν λάθη πίσω, εκείνοι ακόμα κρύβονται στις γκολπέστες σα νυχτερίδα στο σπήλαιο! λοιπόν λοιπόν... τελικά ποιον θέλουμε εδώ; έναν τυφώνα σαράντα χρονών που κάνει σπουδαία πράγματα σαν είκοσι χρονών; ή έναν νέο δεκαοχτώ χρονών που κάνει αποκρούσεις σα παλιό μύθο επειδή δεν έχει χρόνο να κουραστεί; γιατί σας θυμίζω ότι τελευταία φορά που πήραμε έναν τερματοφύλακα σαράντα χρονών ως φρούτο επί τόπου, εκείνος έκανε τέσσερα γκολ κενά μέσα σε δέκα ημέρες επειδή η ψυχραιμία του έφτανε μόνο μέχρι το πρώτο σουτ! 😄