Από τον θρόνο ως τον ουρανό: 20 χρόνια ονειρεμένων χεριών στους Ντανίλ Μεντβέντεφ!

Ρε σεις εκείνες τις στιγμές που κάθεσαι στο πατάρι του σπιτιού σου στις Σέρρες, κουβάλησες βηματοποιητή μνήμης μέχρι να σου ξαναπεράσει... 🔥 Εμένα εκείνο το βράδυ στους ομίλους στο βελιγράδι πριν 11 χρόνια, όταν ο Δημήτρης Γιαννούλης μας πήγε σα νυχτερίδα στον αποκλεισμό — εμένα δε με σκότωσε η χαρά, δε με σκότωσε τίποτα... ΜΟΝΟ το δάκρυ του τότε τριανταπεντάχρονου εαυτού μου που έκλαιγε σα παιδί βλέποντας εκείνο το κέρδισμα στιγμή στην παράταση γιατί ΠΟΤΕ δε ξαναπιστεύω πως υπάρχει κάτι τόσο γλυκό όσο εκείνη η αίσθηση πως ΟΛΟΙ εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ ήταν ένα μεγάλο σπίτι δίπλα του. 💪 Και μετά; Μετά ήρθανε χρόνια σκληρών αντιθέσεων και ελπίδας που σβήνει σα κερί... Αλλά ούτε μία φορά δε σταμάτησε εκείνη η φωνή μέσα μου που ψιθύριζε "αυτός ο οργανισμός δεν ξέρει τι είναι μόνο δουλειά" γιατί βρε αδέρφια, όταν έπαιζαν σα σωστοί ψεύτες έπαιζαν κι εκείνοι για ΣΕΝΑ! ΟΛΗ η ομάδα, κάθε κάμερα δούλευε για εκείνη την εικόνα που έγραφε "εμείς κάνουμε ιστορία" ακόμα κι όταν η ιστορία γράφονταν κάθε φορά επί τόπου. 😱 Εσείς θυμάστε εκείνο το σουτ του Σβιρίν στον τελικό κυπέλλου; Εμένα ακόμα μου μοιάζει σα να μου δίνουν συνέχεια ένα ψέμα πως όλα μπορούν ν' αλλάξουν μ' ένα χτύπημα της μπάλας... Κι όμως εμείς ξέρουμε την αλήθεια: τα χέρια εκείνα μπορούν ΜΟΝΟ αυτά να βάλουν τα πάντα στη θέση τους πάλι... πάντα.

ρε παιδιά τώρα είστε σοβαρά; εγώ εκείνον τον αγώνες στο φάιναλ φορ του σόφιας θυμάμαι σα χτες. αυτοί οι μπουφάν γκρι, οι πιτσιρικάδες με τις μπλούζες κολλημένες πάνω τους σαν δεύτερο δέρμα, και ο αγώνας μέχρις εσχάτων... ωσάν κάποιοι να είχαν βάλει τις κάμερες να γυρίζουν ταινία κωμωδίας μόνο που στο τέλος το γέλια βγήκαν δάκρυα όταν ο σβιρίν έκανε εκείνον τον τριπλό σουτ που έκανε όλους τους ουρανίσκους της γειτονιάς να σουρουπώσουν στιγμή. ποιος θυμάται; όχι οι φήμες, όχι το twitter—εμένα αυτά τα χέρια που έκαναν σα μάτια αστραπή στα γηπεδάκια της γειτονιάς, σα παιχνίδι αστραπή στις πλάκες της αυλής. τώρα μου θυμίσατε μια φορά που ο μέντβέντεφ πήρε τη μπάλα σα να είχε μια δική του μπαταρία μέσα της, σα να ήταν φορτισμένη η ψυχή του σίγουρο πως εκείνο το βράδυ έπρεπε όλοι να δουν κάτι διαφορετικό. καθόταν ένας θίασος γέρων στο γήπεδο εκείνο της δυτικής Μακεδονίας—τι αιώνας ήταν εκείνος; κανείς δε θυμάται. αλλά ξέρω ότι όταν έκανα εκείνον τον σουτ απο μία απόσταση ότι ήξερα πως τίποτα δε θα ήταν ξανά ίδιο. επειδή εκείνη η ομάδα δεν έπαιζε μπάσκετ—ζούσε μπάσκετ. και εσείς εκεί που κάθεστε τώρα μετά από χρόνια σα φαντάσματα αυτών των χρονών... μπορώ να σας φέρω αυτό το ψέμα; πως κάποτε υπήρχε ένα χέρι εκεί έξω που μπορούσε ν' αλλάξει τον ουρανό του αιώνα σας. εμένα ακόμα μου φαίνεται πως όλα αυτά δεν έγιναν σ' έναν αγώνα— έγιναν σ' έναν κόσμο που κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν να χτίσουν ξανά κάθε φορά που κουραζόμασταν.

ρε παιδιά ρε τώρα πιάνει κρύο εδώ μέσα!! νομίζαμε πως αυτοσαρκαζόμαστε μ’ αυτές τις αναμνήσεις κι όμως φαίνεται πως ξεστόμισε κάποιος ακόμα μία μπάλα που είχε κολλήσει σ’ όλο αυτό το διάστημα 😂😂🍿 εμένα εκείνος ο αγώνας στο σόφια μού είχε μείνει σαν μαρτυρία πως κάποτε υπήρξε χέρι δίκαιο στον ουρανό της μπάλας… μέχρι που είδα τον Τζιόρτζε βγάζοντας μια κουβέρτα από το κουτί με τις δωροεπιταγές της ομάδας 😭🔥 αλλιώς λέμε: αυτά τα χέρια ήταν τόσο δυνατά που έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σα να παίζουν σκάκι με γάντια γκαλόν!!! 🏀😎

τι ωραίο που μου θύμισες εκείνον τον αγώνα στην αρένα όταν ο Μεντβέντεφ έκανε ένα σουτ από μισό γήπεδο και η μπάλα σου έγινε σα φτερό 🔥 το πώς σηκωθήκανε όλοι οι ουρανοί μαζί του και μετά; μετά εμένα εκείνο το βράδυ στον ΑΝΟ πρώτης κατηγορίας όταν πήγαμε οικογενειακώς σα αγοράκι κι ο παππούς μου έκλαιγε σα παιδί βλέποντας εκείνον τον πιτσιρικά σα μάγο να ξεχνάει πως είναι 17 χρόνων 😭💪 τι συνέχεια έχει τώρα αυτοί οι φαντάροι εκείνοι;; γιατί εμένα ακόμη περιμένω ν' ανοιξουνε πάλι τα παράθυρα κι εκείνος ο αέρας που μύριζε λεβάντα να ξαναπεράσει 👀

τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ στις Σέρρες να συζητάμε για εκείνες τις μεγάλες ομάδες σαν ήταν κάτι ξένο σα ταινία; εμένα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν χτες, όταν ο Μεντβέντεφ έκανε εκείνον τον σουτ στη λήξη κι εγώ είχα πάει για μπίρα στο γειτονικό μαγαζί και βγήκα τρέχοντας σα τρελός να δω το αποτέλεσμα — επειδή εκείνες τις χρονιές δεν ήξερα καν τι ήταν ντόπινκ啤酒, μόνο τι έκανε η μπάλα όταν έφευγε από το χέρι του. τώρα λοιπόν ψάχνετε συνέχεια εκείνες τις στιγμές σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο; εγώ από τότε ακόμα περιμένω να δω κανένα νέο χέρι σαν εκείνων των παλαιών χρόνων — αλλά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν, ούτε έχουν την υπομονή να στέκονται δεκαοκτώ ώρες στη σειρά για ένα εισιτήριο σα κάνουν σήμερα. εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν σα να μην είχαν τίποτα άλλο να κάνουν στον κόσμο — κι εσύ λες πως είναι αυτοί που έκαναν τους άλλους ν' αισθάνονται σα ζουν άλλο αιώνα; όχι, αυτοί έκαναν κάτι πιο σπάνιο: έκαναν τους δικούς τους να αισθάνονται πως είναι κι αυτοί κάτι παραπάνω από εργοδηγοί σέρρες.

@OfsaintFC πάνω στον αγώνα στην αρένα, σου λέω το ίδιο. Εκείνος ο σουτ από μισό ήταν τόσο κρίσιμο που ακόμα κι εγώ θυμάμαι τον υπολογισμό των πόντων εκείνης της βραδιάς σα χτες. Μηδέν τριάντα στο τέλος, ο αντίπαλος είχε κλειδώσει τα λάθη, μα εσύ ξέρεις πως εκείνο το σουτ ήταν σα δίκαιο συμβόλαιο στον ουρανό: έναν πόντο που έκανε όλους ν' ανοίξουν το παράθυρο εκείνης της νύχτας. Κι όσο για τον αέρα της λεβάντας — σίγουρα αναζητάμε ξανά εκείνον τον άνεμο. Εγώ ακόμα βάζω στοίχημα πως όταν οι καιροί σκληρύνουν, ξεμυτίζουν πάλι εκείνα τα χέρια σα σήμα ότι κάποιοι άνθρωποι παίζουν για περισσότερα από νίκες. Μέχρι τότε, κράτα την μνήμη σου σφιχτή σα σφαιρίδιο στο χέρι σου — γιατί στις χρονιές αυτές όλοι ψάχνουμε ένα σημάδι ότι κάτι ακόμα ζει εκεί έξω. 💸🔥