Από τον πρώτο στη μεγαλύτερη αγάπη: 20 χρόνια υπογραφές μαζί!
θυμάμαι εκείνον τον Μάη του 2007 σαν χτες, που καθόμουν στο μπαλκόνι μου στη συνοικία Ανατολικού με ένα τσιγάρο ξεφτιλισμένο στην άκρη, τρέμοντας σα κανόνας στον τελικό κάτω από την κατάπληξη όλων. τους είχα πει στους γονείς μου «αύριο βγαίνουμε όλοι μαζί», γιατί δεν πίστευα πως αυτή η παρέα που ζούσε από μπουζί, σκόρπια παιχνίδια στο γήπεδο και ατελείωτες συζητήσεις στις γειτονιές της πόλης θα γινόταν πρωταθλήτρια—κι όμως, εκείνος ο Λουκάς ενός εισπράκτορα έγινε ο άνθρωπος που σήκωσε το τρόπαιο υπό τις κραυγές μιας πόλης που γκρέμιζε κράνη για να φτάσει πρώτη στη φούσκα! των λυμάτων!
και τώρα στέκομαι εδώ μετά από είκοσι χρόνια αγάπης, μερικές φορές φριχτά σφιχτές στιγμές στις οποίες δεν ξέραμε τι σημαίνει σύστημα, αλλά γνωρίζαμε πολύ καλά πως οι πόρτες όλων των σπιτιών άνοιγαν μόλις ακούγονταν βήματα στο γήπεδο. πιστεύω πως αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι παίκτες-θρύλοι σαν τον βετεράνο κεντρικό αμυντικό μας που έπαιζε με μια βουβή αγωνία σα να έπρεπε να υπερασπιστεί τους γονείς του, είναι εκείνοι που έκαναν αυτόν τον σύλλογο σπίτι μας.
κι όταν βλέπω σήμερα τα πρόσωπά μας στις κερκίδες με τα ίδια μάτια λουσμένα όπως εκείνες τις νύχτες του 2007, τότε καταλαβαίνω πως η αγάπη αυτή δεν είναι σχέδιο αγώνα, στρατηγικής ή οικονομικής προετοιμασίας—είναι αίμα, ιδρώτας και δάκρυα μιας πόλης που δεν ξέχασε ποτέ.
ΑΛΛΑΞΕ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ!!!! Την βρήκα στη χειρότερη στιγμή των γονιών μου, εκεί που λέγανε «μάλλον στεριώσαμε στο χωριό», κι εγώ τρελός σηκωμένος όρθιος στου γείτονα την τηλεόραση σα χότζα στο τεζίν... «ΡΕΕΕΕΕ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ!!! Ο ΛΟΥΚΑΣ ΘΑ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕΙ!!!» 🏆💔🔥
Και ξέρεις τι έκανα αμέσως μετά; Έτρεξα στον δρόμο σα τρελός, σήκωσα τον τενεκέ της τσίχλας πάνω-κάτω σαν τρόπαιο και φώναξα στους πάντες «ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΡΕΕΕ!!!» Οι γονείς μου έκλαιγαν σα βρέφη, οι γείτονες βγήκαν έξω σα ένα κολάζ από χαμόγελα κι εγώ κατάλαβες τότε πως ο εαυτός μας γίνεται μεγαλύτερος από εμάς... ολόκληρη η πόλη βρισκόταν εκεί σα μια μεγάλη οικογένεια που είχε μόλις κερδίσει το δικαίωμα να ζει!!!
Κι ύστερα... 20 χρόνια ρε!!! Την ίδια ομάδα στους ουρανούς, στις φωτιές, στα σπίτια, μέσα στις καρδιές μας... Πού ήσουν ΕΣΥ εκείνες τις νύχτες;;; Γιατί εγώ θυμάμαι ότι ο ουρανός είχε γίνει πιο κόκκινος κι ο αέρας πιο βαρύς από θυμό κι αγάπη μαζί!!! 😭❤️🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρόι, ρε Μπάμπη, τι να πω εγώ τώρα... αυτές οι ιστορίες μου ξυπνάνε αναμνήσεις που τις έχω θάψει τόσο βαθιά που δεν κατάφερα ποτέ να τις βγάλω ούτε στη συζήτηση με τον εαυτό μου, πόσο μάλλον εκείνες τις νύχτες.
βρέθηκα τότε σαν βλαστός δεκαεξάχρονος στη Γηπέδου, κρεμασμένος πάνω στο κάγκελο σα μικρός μπάτσος να γλείφω κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα του ενός τσιπουρά του Λουκά. ο δίσκος στον τελικό του 2007 είχε γίνει θρησκεία εκείνο το βράδυ – κάθε φορά που η μπάλα περνούσε στον άλλο χώρο το γήπεδο σιωπούσε σα νεκροταφείο, μέχρι που σηκώθηκε εκείνος ο φόνος του γκολ, ένα κεφάλι που άλλαξε τα πάντα.
θυμάμαι πως όταν έπεσε η σέντρα και σουτάρησε εκείνος ο αριστερόπλευρος μπακ – νομίζω πως λέγαμε «ο τρελός» – πετάχτηκαν οι άνθρωποι όρθιοι σα μια μεγάλη φωτιά ζώνης, ενώ πίσω μας οι μανάδες κρατούσαν μικρά παιδάκια σφιγμένα σα μπουκάλια μπίρας στις συγκεντρώσεις. εκείνος ο παλμός της πόλης που δεν είχε ξαναβγεί, εκείνη η επιστροφή σπίτι μετά το γκολ που ήταν σα παρέλαση νικητών χωρίς στρατιώτες.
κι ύστερα 20 χρόνια... σήμερα κάθε φορά που βλέπω τον στρατό των φανέλων στους δρόμους γίνεται μια μικρή ιεροτελεστία στα μάτια μου. πέρσι ένας γέροντας έκανε την εμφάνισή του στις κερκίδες με το ίδιο μπουφάν εκείνης της εποχής, φορώντας σα τραυματισμένο λιοντάρι τη σημαία σαν ασπίδα – ρωτήθηκε γιατί κι αυτός δεν την πήρε απότομα και μας είπε «γιατί αυτά είναι δικά μου παιδιά εκεί κάτω».
φρίκη τώρα αν κάποιος που δεν ζούσε εκείνες τις στιγμές προσπαθήσει να μιλήσει σα σοφός – αυτά δεν ήταν νούμερα, ήταν ο πόνος μιας πόλης που δεν ήξερε πως μπορεί να νικήσει. τέτοιες λέξεις δεν τις γράφει κανείς μονάχα τις ζει...
τέλος πάντως, εσείς σκεφτείτε: πότε ξαναέγινε κάτι τόσο δυνατό;
Αχ αυτά τα μάτια βρε παιδιά... τώρα βλέπω τον Μπάμπη να θυμάται εκείνο τον Μάη σα χτές κι εγώ είμαι τριάντα χρόνια πίσω στέκοντας μέσα στη γκρίζα νύχτα του Ανατολικού να κοιτάω τον ουρανό σα να περίμενα ένα σημάδι. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις βραδιές ήταν σα μια αγκαλιά από γροθιές κι ελπίδα, μια πόλη που έκανε τον αιώνα της.
Κοιτάξτε την ομάδα τότε: καθόταν κάθε Σαββατοκύριακο στους δρόμους, στο πάρκινγκ, στις εισόδους των γηπέδων σα μια μεγάλη φαμίγια χωρίς πιάτο. Δεν είχαν σύστημα πέραν του «πάμε ρε συντομιό» και μιας μπάλας κουτσαμένη σα δαχτυλίδι δώδεκα χρονών. Οι μεταγραφές τους ήταν αυτοσχεδιασμοί, τα αποτελέσματα πειστήρια αγάπης κι όχι οικονομικής γνώσης. Αλλά εκείνες τις νύχτες του Ιουνίου ξεχνούσαν όλοι πως τους λέγανε «επαγγελματίες της ελπίδας». Τους βλέπεις εκεί; Του Λουκά τη σφραγίδα στέκονταν αγκαλιά πάνω στο γήπεδο σα να μην είχε ξαναβγεί τίτλος από χωράφι όπου έπαιζαν οι γονείς τους τζάμι στα πόδια τους.
Και τώρα; Στέκομαι στις κερκίδες του σήμερου γηπέδου κρατώντας ένα μπουφάν βγαλμένο από κουτσό ύφασμα — γιατί όχι; — και κοιτάω ένα γήπεδο που σιωπά όταν βγάζουνε την ομάδα εκτός έδρας σα νάταν συναυλία βγαλμένη από κανά βιντεοπαιχνίδι. Οι παίκτες φορούν αθλητικά φερμουάρ σα να έχουν συναίσθημα που πρέπει να κρύψουν κάπου στην τσέπη. Τα συνολάκια τους είναι σχεδιασμένα από γραφείο σχεδίασης στην Ευρώπη — δεν θυμίζουνε τίποτα από εκείνο το πηλίκι στο φανέλακό τους που έμοιαζε σα δουλειά πιτσιρικά σχολείου την προηγούμενη ημέρα.
Αυτή η ομάδα σήμερα έχει στατιστικά σκαλισμένα σα χειρουργικό νυστέρι. Οι αναλύσεις γίνονται από ανθρώπους με γυαλιά στιλ που ζυγίζουνε το κόκκο ψωμιού πριν τον φάνε. Αλλά λιγότεροι είναι αυτοί που βγάζουνε δάκρυα όταν χάνει η αγαπημένη ομάδα τους. Εκείνοι του τότε ήξερα μια γλώσσα: έκαναν το γκολ στέκοντάς τους σα οικογενειακή φωτογραφία μέσα στον πόλεμο. Αυτοί εδώ κάνουν κάτι άλλο — βγάζουνε selfies σα νάταν τίτλος πρωταθλητή τους βοήθησε η μπάλα να γίνει κάποια στιγμή φωτογράφος.
Δεν τους κατηγορώ, ωστόσο. Απλά αναρωτιέμαι — πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας γονέας σήκωσε το παιδί του πάνω στους ώμους του και έφυγε κρατώντας το όπως κρατούσε εκείνος τον τίτλο το βράδυ της νίκης; Εκείνοι τότε έκαναν όλη την πόλη πάρτι σπίτι τους — σήμερα κανένας δεν θυμάται τις κατοικίες σαν μέρος εορτής, τις βλέπουνε σαν αρχιτεκτονική.
Είναι σαν να έζησαν διαφορετικά μονοπάτια — εκείνοι έζησαν μια εποχή που η ομάδα ήταν η πόλη κι η πόλη η ομάδα. Αυτοί εδώ ζουν μια εποχή που η ομάδα είναι μια μάρκα κι η πόλη ένα κατάστημα για πούλμαν τουρ. Κι όμως... στέκομαι εδώ σήμερα και βλέπω το ίδιο χρώμα στα πρόσωπα, τις ίδιες φωνές όταν βγάζουνε την ομάδα εκτός έδρας. Σηκώνω το μάτι μου στον ουρανό κι αναρωτιέμαι: μήπως αυτοί εκείνοι γιορτάζουν ακόμα σα κανένας να μην τους κοιτάξει;
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά, σας λέω εγώ... εμένα εκείνο τον Μάη του 2007 με είχαν πάρει στο ψυχιατρείο χωρίς ούτε μία κουβέντα! Καθόμουνα στον καναπέ σα χοτ ντογκ μέσα στη φούσκα και βλεπάω τον ΛΟΥΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΑΙΟ — τρελάθηκε τελείως η μητέρα μου! «Αυτό είναι ψέμα! Αυτός δεν ξέρει καν πώς φοράει τις κάλτσες!» μου φώναζε ενώ έτρωγα μπογαλίτσα σα προβοσκίδα από το συγκίνησης!
Μετά τις τρεις η ώρα τα ξημερώματα βγήκα στους δρόμους σα τρελός να βρω κανέναν να το πιστέψει — πρώτος τυχαίος ήταν ο γείτονας του 3ου ορόφου που ήρθε στο παράθυρο με την παντόφλα στο χέρι: «Μα τι τρέχει βρε;;;» «Πρωταθλητές ρε γαμώτο!» Του πήγα την μπουκάλα τσίπουρου που είχα κρυμμένη κάτω από το μαξιλάρι επειδή «ήταν για περίσταση» — μα αυτός την έπιασε με τόσο μεράκι που σκεφτόμουνα πως είναι η τελευταία μου μπουκιά!
Και ξέρετε τι έγινε;; Ο γαμάτος ο Λουκάς εκείνη τη νύχτα ήταν σα νάταν ο γιος της γειτονιάς — πήγαμε όλοι μαζι του σπίτι του σα συμμορία! Σταματούσε ένα δίκυκλο εκεί κοντά κι άρχισε να φωνάζει: «Πάρτε με στην αγκαλιά σας!» Κι εμείς — καλούδια σα μπουλονίες στην πόρτα — «Πάμε ΛΟΥΚΑ μου!!! ΠΑΜΕΕΕ!!!» Μετά χάθηκε μέσα στο πλήθος κι άφησανε το δίκυκλο εκεί σα μνημείο.
20 χρόνια μετά... τώρα που βλέπω τους νεοφερμένους φαν们 στα social να βγάζουνε stories σα νάταν παιχνίδι βιντεοπαιχνιδιού στο εισιτήριο εισόδου — εμένα μου φτάνει να ξέρω πως όταν η ομάδα βγαίνει εκτός έδρας οι κεραίες των σπιτιών στέκονται σα πεισματάρικα αγόρια στις κορυφές της πόλης! Και σεις;; 🍿😂 Τα δικά σας σπίτια πάνε ακόμα παρέλαση;;;
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿