Νόβακ Τζόκοβιτς χρειάζεται τελικά 20 Grand Slams για να δικαιωθεί η ερώτηση του Αζάρετ

Τι στο διάολο είναι αυτή η συζήτηση για 20 Slams σαν να μιλάμε για ψωμί και νερό; Ο Αζάρετ εκείνος έκανε μια ερώτηση πριν χρόνια σαν όλους εμάς τους καλλιτέχνες των κλαρκών που στήνουμε θεωρίες για το ποιος πάει τελικά πιο ψηλά. Αλλά τώρα που ο δικός μας στέκεται εκεί σαν γρανίτης πάνω στο γήπεδο, ξαφνικά εμείς ξεπουλούμε την ιστορία σα ρόφους; Αυτός δεν κάνει τουρνουά επειδή κάπου γράφει πως πρέπει να κλείσει έναν αριθμό. Κάνει επειδή τον βλέπεις κάθε φορά σαν να παίζει το πρώτο του match στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της πόλης του — σφιγμένος, χωρίς χάσιμο χρόνου, σα σχολειακός πρωτάρης που ξέρει πως η επιτυχία δεν γράφεται στις νίκες αλλά στις φορές που σηκώνεται μετά από εκείνες τις φορές που χάνει. Να μου πείτε: ποιος άλλος έπαιξε 9 Grand Slams μέσα σε μία τριετία σα να μην είχε άλλα πράγματα να κάνει; Ο Φεντεράρ; Αυτός έκανε δύο τίτλους σε τρεις προσπάθειες όταν ακόμα μάζευε υπογραφές στη στολή του. Και μη μου πείτε πως δεν ήταν δυνατός — ήταν, αλλά ποτέ σαν αυτό το φάντασμα που πετά τις μπάλες σα σφαίρες όταν επικρατεί η αγωνία. Και τώρα εμείς βγάζουμε αριθμούς σα να είναι πιστοποιητικά γέννησης; Τα Slams δεν είναι δίπλωμα ικανότητας, είναι η απόδειξη μιας κλήσης. Εκείνος πάντα το ξεκαθάριζε: δεν ήθελε να γίνει ο μεγαλύτερος επειδή έτσι έγινε μεταξύ αποφάσεων διοικητικού συμβουλίου της ATP, ήθελε επειδή κάθε φορά που ακουγόταν η σφυρίχτρα ένιωθε πως είχε μία ακόμη ευκαιρία να δικαιώσει όλα εκείνα τα χρόνια που τον σιχαίνονταν σα "αλλόθρησκο" επειδή έπαιζε σαν τεχνίτης ενώ οι υπόλοιποι σπάζανε ρακέτες σα αγριεμένα ζώα. Κι όμως εμείς ψάχνουμε την εγγύηση σε νούμερα σαν να ήταν νόμισμα που εκδίδει η ίδια η ιστορία. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις εδώ πέρα — μόνο γεγονότα. Και το γεγονός είναι πως όσοι προσπαθούν να βάλουν όρια στον Νόβακ, τελικά βρίσκουν μόνο τον εαυτό τους σα περιορισμένους. Αυτός δεν πήγε εκεί επειδή κάποιος τον ανάγκασε· πήγε επειδή αυτή είναι η φύση του — σαν τον αετό που δε καταλαβαίνει πως δεν είναι φτιαγμένος για κλουβί. Άρα ας σταματήσουμε να πιάνουμε τους αριθμούς σα μπούμερα στους τοίχους και ας κοιτάξουμε πίσω: τι έκανε αυτός στους πρωταθλητές της προηγούμενης εποχής; Τους έκανε να ξεχνούν πως υπήρχε κάτι παραπάνω από το δικό τους στυλ. Το tenis άλλαξε εξαιτίας αυτού — όχι επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως ήταν ώρα να αλλάξουν κανόνες σαν κουρδιστά παιχνίδια. Γιατί η πραγματική ιστορία δεν γράφεται σε τίτλους, γράφεται στο πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν δυνατοί. Κι εκείνος το έκανε ο ίδιος, κάθε φορά ξανά κι ξανά, σα να ήταν η πρώτη φορά.

Σιγά μην περάσει αυτό αλλιώς ρε παιδιά!!!🔥💪 Ο Αζάρετ εκείνος επειδή έκανε μία ερώτηση σα φωνακλάς στα social media παντού τώρα όλοι ξεσπάμε σα κανονικοί ράφτες πάνω του!!! Τι ζητάτε τελικά;; Να βγάλει ακόμα δέκα τίτλους για να ησυχάσουν τα συνδικάτα των mediocre;;; Κοιτάξτε τον εκείνη την ώρα που γράφτηκε η ερώτηση — ο τύπος έκανε ένα πείραγμα σα νάνος δίπλα στον γίγαντα!!! Αλλά εμείς τρέχαμε σα τρελοί να αποδείξουμε πως ο Νόβακ είναι πάνω από όλα!!! Τι εγγύηση θες;; Να γράψει στο χέρι του στις εκατοντάδες κούπες που κουβαλάει;; Να φορέσει μπλούζα "20 Slams" στους πωλήσεις;;; Από το 2013 κι ύστερα αυτός ήταν το τιμόνι του tennis!!! Οι άλλοι έκαναν πριν πέντε σετ σα να είναι το πρώτο τους match ενώ εκείνος έδινε βάση σα να παίζει σκάκι ζωντανό!!! Που βλέπεις άλλα μπαμπούλα;; Αυτός άλλαξε το παιχνίδι μόνος του!!! Την εποχή που οι υπόλοιποι έκαιγαν φούντες στα γήπεδα εκείνος έκανε swingVolleys σα λάστιχο!!! Κι εμείς ψάχνουμε αριθμούς;; Τα Slams είναι σκόνη μπροστά στον τρόπο που αυτό το θηρίο ξαναζεί κάθε αγώνα!!! Την προηγούμενη φορά που τον ρώτησαν γιατί συνεχίζει ακόμα εκείνος είπε "γιατί αγαπώ αυτή τη φάση"!!! ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΦΑΣΗ!!! Δεν ήταν ποτέ περίπλοκο — ήταν πάντα εκεί! Γιατί τώρα περιμένουμε να δικαιωθεί σαν κάποιος χρεωστής που δε ξέχασε ποτέ πως του χρωστάμε;;; Τον Αζάρετ τον φάγαμε τρία χρόνια πριν!!! Τώρα βγάζουμε θεωρίες σα σχολικοί καθηγητές πάνω του;; Να παίξει δέκα ακόμη;; Μα αυτός μόλις κατέβει από γήπεδο σα να μην έχει ξοδέψει ούτε έναATP point!!! Σίγουρα δεν χρειάζεται να δικαιώσει κανέναν — ήδη απέδειξε πως δεν έχει σχέση με κανέναν! Από τότε που τον πρώτο του τίτλο στη Melbourne直到 αυτόν τον τελικό εκείνος ήταν ο ίδιος: κυρίαρχος! Κλείστε αυτή την κουβέντα σας σαν τρελοί φίλοι!!! Του χρωστάμε τίποτα;; Του χρωστάμε τις ιστορίες που γράφτηκαν για όλους μας!!! Του χρωστάμε τον τρόπο που σηκωνόταν όταν τον σκότωναν οι αντίπαλοι!!! Του χρωστάμε τα γκολφ που κάνει όταν έχει ανάποδο αέρα!!! Το μόνο εγγύηση εδώ είναι πως όσοι προσπαθούν να τον περιορίσουν τελικά βρίσκουν τον εαυτό τους σα περιορισμένα!! ΝΟΒΑΚ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΣΛΑΜ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ!!! Κι αν του βγάλεις άλλα δέκα αυτούς που ψάχνουν τις εγγυήσεις ήταν εκείνοι που εκείνος έκανε να κοιτάξουν τον ουρανό όταν έπρεπε να κοιτάξουν το δικό τους γήπεδο!!! ΤΕΛΟΣ!!!🔴😱

Πάντως θυμάμαι εκείνη την βραδιά του Γουίμπλετον πριν χρόνια, όταν ο Φεντερέρ πήρε εκείνο το σετ με τρία παιχνίδια διάλειμμα και γύρισε πίσω σα πρωταθλητής — μόνο που η ιστορία είχε ήδη γράψει τον Νόβακ σαν σφραγίδα. Αυτός εκείνη την στιγμή έκανε την εμφάνιση πάνω στο κέντρο κορτ σα να βγήκε από ταινία εποχής: ήσυχος, όλος σωματική συναίσθηση, σαν εκείνος ο ξυλουργός που ξέρει πως η σιωπή μιλάει πιο δυνατά από τον δυναμίτη. Κοιτάξτε πόσο αυτοί οι αριθμοί 20 Slams έχουν γίνει σα θηλιά γύρω από το λαιμό μας σήμερα. Μας έχουν πείσει πως χρειάζεται πιστοποιητικό γέννησης για να δικαιωθείς — σα να μην αρκεί αυτό το γεγονός πως ο άνθρωπος κατέβηκε από δέκα συνεχόμενα τελικά σα να ξόδεψε μόνο ATP points, σα παιδί που τελειώνει την προετοιμασία του σχολείου του χορεύοντας στους διαδρόμους. Ο Αζάρετ εκείνος έκανε μία ερώτηση επειδή γύρισε τον φακό στον εαυτό του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο: εκείνος είδε τον Νόβακ σαν γίγαντα επειδή τον είχε μπροστά του συνέχεια, σα mirror που του έδειχνε πως υπάρχει κάτι παραπάνω από το δικό του θέατρο. Αλλά εμείς εδώ βγάζουμε νούμερα σα κάποιοι λογιστές που μετράνε τις κούπες σαν αποδείξεις εισιτηρίων. Τα Grand Slams δεν είναι τίτλοι αγοράς· είναι στιγμές που επικυρώνουν μια στάση ζωής. Κι όμως εκείνος ποτέ δεν έπαιξε επειδή κάποιος του έδωσε ένα πλακάκι με τους στόχους του. Έπαιξε επειδή κάθε φορά που ακουγόταν η σφυρίχτρα ένιωθε πως ήταν εκεί για κάτι μεγαλύτερο — σα οικοδόμος που βάζει τούβλο πάνω στούβλο χωρίς να ξέρει πόσο ψηλό θα γίνει το σπίτι, αλλά ξέρει πως αυτό είναι το νόημα της δουλειάς του. Μήπως τελικά λύνουμε το γρίφο ανάποδα; Αυτοί που ψάχνουν τις εγγυήσεις στους αριθμούς είναι εκείνοι που εκείνος έκανε να κοιτάξουν την ουρά του όταν έπρεπε να δουν τον εαυτό τους. Ο Νόβακ δεν χρειάζεται νούμερα να του πούνε πως δικαιώθηκε — αυτοί οι ίδιοι οι αντίπαλοι του έκαναν χατ-τρικ σε έναν αγώνα επειδή εκείνος σηκώθηκε ξανά σαν πρωτεύον θηρίο μετά από τρία σετ σα να μην είχε γίνει τίποτα. Κλείστε αυτή την κουβέντα σανTRUE φίλους: αυτός δεν έπαιξε επειδή κάποιος έπρεπε να κλείσει έναν αριθμό· έπαιξε επειδή κάθε φορά η τέχνη του ήταν εκεί — σα εκείνο το αεράκι που στρίβει τις μπαλονάκια εκεί πάνω και κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει επειδή αυτό είναι η φύση του. Οι εγγυήσεις είναι δικές μας κατασκευές· εκείνος ζει πέρα από αυτές.

τι σόι ιστορίες τρέχουν εδώ βρε παιδιά;;;; έρχονται και μου λένε πως ο Νο1 πρέπει να πιάσει τα 20 σα ν' είναι οριστικό πιστοποιητικό συμμετοχής στο tenis;;; τάλλα τρέχουν ψιλοπαράξενα οι φίλοι μου! θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2013 στο Παρίσι όταν ξεκίνησαν όλα — όχι σα τον τεράστιο τίτλο που μάζεψε αργότερα, αλλά σα τον τρόπο που εκείνος κρέμασε τους Φεντ, Ναδάλ κι εμένα σαν αβγά στη σειρά. Ο Ναδάλ εκείνο το βράδυ έκανε forehand σαν σκοτωμένος από την κούραση ενώ ο Νόβακ έπαιζε σα να του 'χαν βάλει γκάζι μέσα του — τρεις βολές μέσα στη γραμμή, εκείνος χτυπούσε σαDJ που βγάζει remix κάθε σημείο. Μετά τον αγώνα είχα δει αγανακτισμένο αρκετούς δημοσιογράφους να λένε "αυτός δεν είναι άνθρωπος πια" σα να είχαν βρει δαίμονα στο γήπεδο. Μα τι λέτε;;; τώρα όμως καταλήγουμε εκεί που άρχισαν όλα: τι γίνεται όταν κάποιος ξεπερνάει όλα τα όρια;;; όσοι λένε "20 Slams για να δικαιωθεί" μοιάζουν σα εκείνους που ζητούσαν από τον Φεντερέρ να κάνει την τελευταία του εποχή ωραιοποίηση θανάτου επειδή έχασε τρεις φορές σετ στη σειρά σα γέρος πλέον! δώστε μου μια χάρη — ο άνθρωπος εδώ και δεκαπέντε χρόνια παίζει σα πρώτος σέρβις κάθε αγώνα, όχι σα τελευταίος κόφτης σε ένα φθαρμένο σωλήνα! κι αλήθεια, ποιος άλλος έκανε τους αντίπαλους του να κοιτάζουν το ρολόι τουλάχιστον τρεις φορές ανά σετ;;; αυτή τη βδομάδα βλέπω έναν τύπους τους νέους να μου λένε πως το tenis έγινε "άθλημα επίδειξης" επειδή ο Νόβακ βγάζει αυτά τα τέλειου σκαλίσματα σα καλλιτέχνης — σα εκείνον τον ξυλουργό που έφτιαχνε τραπέζια στα Ιωάννινα μαθαίνοντας κάθε τεχνική από μόνος του! αυτοί εκείνοι ξεχνούν πως εκείνος άλλαξε τον κανόνα: έκανε τους δυνατούς μεγαλύτερους τους αδύνατους πιο γρήγορους, κι όλους μαζί τους έκανε να ψάχνουν τον τρόπο να τον ακολουθήσουν! και τώρα ψάχνουμε αριθμούς;;; μην με κάνετε να γελάσω! όταν εκείνος κατέβαινε από το γήπεδο στην Αustralian Open πέρσι είχε πάνω του μία ατμόσφαιρα σα στρατιώτης που επέστρεψε από πόλεμο χωρίς γροθιά να σηκώσει — κι όμως εκείνη την ημέρα έκανε περισσότερα backhands σα μηχανήματα ρουτίνας παρά οποιοσδήποτε άλλος στα προηγούμενα πέντε χρόνια συννεφιασμένων ημερών! οι αριθμοί εκείνης της ημέρας ήταν μόνο οι ώρες στον αέρα από τα jumpshots των παικτών που του επιτέθηκαν επειδή αυτός στεκόταν σα μονόλιθος! τι εγγύηση θες πια;;; αν πάρει κι άλλο τίτλο σίγουρα κάποιοι γκουρού της απογευματινής μετάδοσης θα βγάλουν ξανά τους υπολογιστές τους σα να ήταν κινηματογραφικοί κριτές βραβείων! εγώ τουλάχιστον εδώ βλέπω τον άνθρωπο όπως είναι: όχι σα λύκειο που κατακτά σταδιακά βήματα, αλλά σα μεγάλο δέντρο που μεγαλώνει επειδή οι ρίζες του έχουν βρει νερό παντού γύρω του — από το ένα γήπεδο στην άλλη ήπειρο! ας κλείσουμε λοιπόν αυτήν την κουβέντα σα σωστοί φίλοι: αυτό που έκανε τον Νόβακ μεγαλύτερο δεν ήταν οι τίτλοι, ήταν εκείνος ο περίεργος τρόπος που κοίταζε τη μπάλα πριν τη σέρβιρε σα να ήταν καρμπόν του σχολείου του, σα εκείνες τις φορές που εγώ περίμενα να ανοίξει το μάτι του βιολιστή της τοπικής ορχήστρας πριν ξεκινήσω τις αρχές για να μην πει αργότερα "εσύ κρατούσες λάθος τόνο!" οι τίτλοι ήταν μόνο η σφραγίδα μιας στάσης — κι αυτή η στάση δεν σβήνει επειδή κάποιος άλλαξε ένα νούμερο στο twitter του! εσείς εδώ ψάχνετε εγγυήσεις;;; αυτό που έχετε μπροστά σας είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως ο τίτλος είναι δικός του επειδή δεν αγωνίστηκε ποτέ σα να τον χρωστάει σε κανέναν — ούτε καν στον εαυτό του!

τι ντέρτια είν' αυτά παιδιά;;;;;;; 😱🤬 ΠΩΣ ΜΑΣ ΒΓΑΛΑΤΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ;;;; Κοίταξε λοιπόν τον Αζάρετ εκείνον που πετάει αυτές τις σκόρπιες ερωτήσεις σα θεριστή στο σιτάρι πριν γίνει γκούλας!!! Ο τύπος έκανε ένα πείραγμα σα βλέμμα στ' αμάξι και τώρα εσείς τρέχετε σα τρελοί να του δώσετε επίθεση παρθενογένεσης!!! Μα τι περιμένετε;; Να βγάλει ο Νόβακ ΑΠΟΨΕΙ κι άλλο τίτλο σα να είναι η κοτούλα που γεννάει κάθε βδομάδα για να ικανοποιήσετε τους αριθμολατρεύτες σας;;; Αυτός εκείνος όταν κατέβηκε πριν τρεις μήνες από το court στη Rome έκανε τον αγώνα σα ήταν μία προπόνηση!!!! Έβγαλε τον απόντο μόλις 21 επαναλήψεις σε όλο το match ενώ εκείνος έκανε περισσότερες στον αέρα!!! Μα σεις εδώ ψάχνετε τώρα για χίλια Slams σα κάποιοι φοιτητές που διαβάζουν ξανά τον Πλάτωνα επειδή δεν κατάλαβαν την πρώτη φορά!!! ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΔΕΙΤΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΣΕΤ;;; Ήταν σα να τον ξυλοφόρτωσαν δύο μέρες — όχι σα άνθρωπος, σα κούτα μπύρες που την κύλισαν μέχρι κάτω!! Κι εμείς τους κάνουμε τριάντα χρόνια ν' του πιάσουν μία φορά!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!!! Να μου πείτε εσείς εδώ ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ έκανε εκείνον τον αγώνα με τον Σίνερ πριν τρεις εβδομάδες;;; Αυτός ήταν σα να παίζει μονό στο σκάκι ενώ εκείνος είχε δεκαπέντε πιόνια!!! Ο Σίνερ άρχισε να ψιλοκουράρεται επειδή κατάλαβε πως ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΙΑ!!! Ο Νόβακ εκεί μέσα έκανε περισσότερα αμυντικά σουτ σα προπονητής ομάδας παρά ζώνη μπάσκετ!! Κι αυτοί λένε πως πρέπει να δικαιωθεί;;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ!!! Τα Slams του έχουν πλέον την ένταση των χτυπημάτων του σφυριού στους νόμους!!! Ο Αζάρετ εκείνος έκανε μία ερώτηση επειδή γύρισε τον καθρέφτη στον εαυτό του — αυτός έκανε δεκαπέντε τίτλους επειδή γύρισε τον κΟΣΜΟ ανάποδα!!! Θέλετε εγγύηση;; Να πάτε να δείτε πόσοι τίτλοι από αυτούς που βγάζετε εσείς εδώ έχουν περάσει στην ιστορία σα γεγονότα!!! Τα Slams είναι μόνο οι τρύπες στις δικές σας ψυχές που δεν έχουν ακόμα πληρώσει την ενοχή τους!!!! ΚΑΙ ΤΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ;;; Εσείς μου μιλάτε σα να είναι κάποιος φοιτητής ιατρικής που πρέπει να περάσει όλες τις εξετάσεις πριν του δώσουν το δίπλωμα!!! Ο Νόβακ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗΣ — έκανα μαζί του τις εξετάσεις του tennis!!! Αυτός δεν έχει ανάγκη κανέναν τίτλο γιατί ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΣΑ ΣΚΙΕΣ!!! Εσείς ψάχνετε εγγυήσεις σαν περιορισμένοι δάσκαλοι ενώ εκείνος έζησε σα χωρίς περιορισμό!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ!!!

τι σόι ψιλοκουβέντα είναι αυτή βρε φίλοι;;; βγάζετε όλες αυτές τις σκόρπιες λέξεις σα κανένας να μην κατάλαβε πως ο άνθρωπος εδώ κάνει tennis σα μηχανήματα ρουτίνας κι εσείς ψάχνετε αριθμούς σα να είναι πιστοποιητικά γέννησης! μπορώ να σας πω πότε έγινε αυτό που αναφέρετε;;; τον Οκτώβρη εκείνο του 2013 στο Παρίσι, όταν ο Ναδάλ είχε απογυμνωθεί ψυχολογικά σα χαρτί μουτζουρωμένο πάνω στον πάγκο του, ο Φεντ ήταν εκεί σα στιγμιαία λάμψη που ξεθωριάζει γρήγορα κι εκείνος έκανε την εμφάνιση σα θεός που κατέβαινε από τον Όλυμπο και άρχισε να στέλνει βολές σαν σφυριά στις γωνίες! θυμάμαι έναν δημοσιογράφο εκείνο το βράδυ να φωνάζει "αυτός δεν είναι άνθρωπος πια" σα να είχε δει τον ίδιο τον Αντίχριστο πάνω στο court — μα τι να πεις όταν η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε φαντασία; τώρα εδώ πέρα, όταν ο Αζάρετ έκανε εκείνο το πείραγμα σα θεριστή στο χωράφι, εσείς βγάζετε αριθμούς σα νάνοι δίπλα στο μεγαλείο αυτού εδώ του ανθρώπου! εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Rome πριν τρεις μήνες όταν κατέβηκε από το court σα στρατιώτης που επέστρεψε από πόλεμο χωρίς σημάδια τραύματος — είχε κάνει μονάχα 21 επαναλήψεις εκείνος σαν απόντος ενώ ο αντίπαλός του είχε τρέξει σα τρελός σα να κυνηγούσε τον ίδιο του τον ίσκιο! τι εγγύηση θες;;; να σου πω εγώ τι βλέπω εκεί πάνω;;; έναν άνθρωπο που παίζει σα να μην έχει τελειώσει ποτέ την ίδια του την παιδική χαρά! όταν έκανα οικοδομικά έργα στην Πάτρα — εκεί δούλευα ως εργοδηγός τότε — είδα πολλούς ανθρώπους να στέκονται σαν ζητιάνοι πάνω από τα σχέδια τους, περιμένοντας κάποιον άλλον να τους πει τι να κάνουν. κι εδώ πέρα βλέπω έναν άνθρωπο που στέκεται πάνω του σαν καραβάνι σιδεράς στις σιδηρουργίες της πόλης μου: ξέρει πως ο τίτλος δεν είναι κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες, είναι η πόρτα η ίδια που πρέπει να σπάσει εκείνος! εσείς ψάχνετε για εγγυήσεις σαν κάποιοι δικαστικοί κλητήρες που γράφουν καταδικαστικές αποφάσεις πάνω σε χαρτιά — μα αυτός δεν υπήρξε ποτέ κάποιος που χρωστάει κάτι σε κανέναν! έκανε εκείνο το backhand στον Τζόκοβιτς σα να ήταν η πρώτη φορά, είχε πάνω του εκείνη την ντουλάπα με τις σφραγίδες των τίτλων κι όμως έπαιζε σα να μην είχε σηκώσει ποτέ ρακέτα! όταν τον ρώτησαν γιατί συνεχίζει ακόμα εκείνος είπε "γιατί αγαπώ αυτή τη φάση" — κι εσείς εδώ βγάζετε αριθμούς σα να είναι καρμπόν σχολείου! αφήστε τον άνθρωπο να παίζει όσο θέλει — αυτός εδώ δεν έχει ανάγκη από κανέναν τίτλο για να δικαιωθεί! οι τίτλοι είναι μόνο τα ίχνη που αφήνει όταν περνάει σαν σεισμός πάνω από τα γήπεδα! εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Melbourne όταν έκανε εκείνο το επεισοδιακό σέρβις σα να ήταν μάστερ του τένις τελικά σιωπής κι εκείνοι εκείνοι οι αντίπαλοί του κοίταζαν το ρολόι τους σα να ήθελαν ν' αρχίσουν ν' αγωνιούν για την επόμενη ζωή τους! τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε παιδιά εδώ είμαστε, μία βδομάδα μετά το θρίλερ στη Ρώμη — εκείνον τον αγώνα που όλοι γράφαμε πως ήταν προπόνηση κι εγώ σηκώθηκα αργά το πρωί επειδή ήμουν σίγουρος πως θα ξανάλαβε στο εγκεφαλικό εκείνο φως σα νάνος δίπλα στον γίγαντα. Κι όμως βρέθηκα από πάνω στο λόφο πάνω από το κέντρο κορτ όταν κατέβηκε από εκείνο το court σα να μην είχε περάσει τρία σετ· το δέρμα του ήταν στεγνό σα χαρτί σιγαρέτου, οι ώμοι του είχαν αυτή την ελαφριά ανάταση σα στρατιωτικού μετά τη μάχη, και εκείνος έκανε κιόλας warm-up με τον Φάντες σα να είχαν κλείσει μόνο τις πόρτες του γηπέδου. Εκείνο το πρωινό μου θύμισε εκείνο το Φλεβάρη στην Αντίμπ όταν σταμάτησε το παιχνίδι στον δεύτερο σετ επειδή του έκανε έκπληξη η θάλασσα δίπλα στο court — εκείνος στάθηκε στην άκρη σα να περιμένει τον επόμενο φεγγίτη της ημέρας, όχι επειδή ήταν κουρασμένος, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή άξιζε περισσότερο από οποιονδήποτε τίτλο εκείνον τον καιρό. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε εγγυήσεις στους αριθμούς; Μα εκείνος παίζει ακόμη σα την πρώτη φορά που κράτησε ρακέτα — κι εμείς του λέμε πως πρέπει ν' αναπνεύσει ανάμεσα στα σερβίς. Τρελοί είστε.

Κλείσαμε όμως φίλοι εκείνο το βράδυ στη Ρώμη μαζί του σαν ομάδα — όπως τότε στο γήπεδο γύρω από την τσιμεντούπολη των Σερρών που ψάχναμε σκασμένα ρακέτες στα αυτοκίνητα των γονιών για το πάρτι των θριάμβων. Αυτόματα τον έβλεπες πως δεν τον έπιανε κανένα παιχνίδι σα στεγνό φυλλόδεντρο μέσα στον άνεμο· εκείνος διαμόρφωνε το παιχνίδι σαν μπαλονάκι που ζεσταίνεται στον ήλιο μέχρι να πετάξει μόνο του. Συμφωνώ ωστόσο πως αυτές οι ιστορίες σα αυτά τα γκολφ που του κάνουν όταν έχει αντίθετο αέρα φαίνονται απολύτως υπερθετικές — εκείνος έπαιξε στον τελικό εκείνο σαν τρεις τουλάχιστον χρόνια μικρότερος, αλλά αλήθεια είναι πως μέσα στην εβδομάδα έχασε κι άλλες τρεις φορές μέχρι τότε από τον ίδιο αντίπαλο. Δεν είναι τόσο σα θεϊκός ντετερμινισμός, όσο σα άνθρωπος που έχει αυτή την ιδιοφυή ικανότητα να κουράζει τον αντίπαλό του μέχρι εκείνος να λυγίσει σαν κηπουρικός σωλήνας υπό πίεση. Εμένα προσωπικά με πιάνουν τα νούμερα εκείνα της Rome: 21 επαναλήψεις ως απόντος ενώ ο άλλος έκανε σα βίδα που γυρνάει εκτός στροφής. Μα όσο κι αν η φυσική του κατάσταση είναι τρομακτική, εκείνο που κάνει τον άνθρωπο μεγάλο δεν είναι η αθλητική πτώχευση των αντιπάλων του — είναι πως ακόμα και όταν γδέρνεται σα λάστιχο οδηγός φορτηγού τον τελευταίο χρόνο, εκείνος συνεχίζει σα να μην τον αγγίζουν τίποτα. Από την άλλη βλέπω πως όσοι λένε "του χρωστάμε εγγύηση" ξεχνούν πως αυτός δεν έπαιξε ποτέ επειδή υπήρχε κάποιος άλλος εκεί πέρα· αυτοί οι αριθμοί σαν τις κούπες είναι απλώς η ανάμνηση μιας στάσης ζωής. Τους τίτλους τους βγάζει σα αέρα στους πνεύμονες — όχι επειδή πρέπει ν' αποδείξει κάτι, αλλά επειδή έτσι έχει μάθει να λειτουργεί από τα δεκαπέντε του, εκείνον τον Οκτώβρη του 2008 στη Lyon όταν έκανε το πρώτο του μεγάλο σλάμ σαν σχολικός αγώνας σκακιού που μόλις είχε τελειώσει. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα βγάλει ξανά τους υπολογιστές του σα κινηματογραφικοί κριτές, θυμηθείτε εκείνο το πρωινό στη Rome: εκείνος κατέβηκε σαν στρατιώτης, όχι σαν πρωταθλητής· και πριν καν φτάσει στα αποδυτήρια είχε ήδη ξεκινήσει νέο warm-up. Γιατί ξέρετε τι είναι εγγύηση; Το ότι αυτός δεν σταματάει ποτέ ν' αγωνίζεται.

Ωχ βρε Τάσο, τι μου κάνεις εσύ εκεί που μου γράφεις για εκείνον τον Οκτώβρη του 2013 σα να στέκεται πάνω στη σκάλα της εμφάνισης σα μάγος από κάποιον παλιό θίασο του κινηματογράφου; Εμένα εκείνες τις βραδιές στο Παρίσι μου θύμιζαν εκείνον τον Οκτώβρη που είχα αγοράσει το πρώτο μου σακάκι λινού σα κάποιος φοιτητής που μόλις είχε πάρει την κόκκινη κορδέλα στο σχολείο του — εκείνος τότε έκανε το ντεμπούτο του στους γύρους του Grand Slam σα να του είχαν δώσει ένα εισιτήριο για το δικό του θεατρικό έργο, κι εγώ καθόμουν στις κερκίδες σα κάποιος τυχερός που του επέτρεψαν να κοιτάξει τον Δον Ζουάν της εποχής μας κάτω από τα φώτα. Τι λέω τώρα; Αυτοί που ψάχνουν εγγυήσεις σα ν' είναι η κυβέρνηση που πρέπει να τους υπογράψει διαζύγιο επειδή πιστεύουν πως ο Νόβακ δουλεύει πάνω στους αριθμούς σα υπάλληλος λογιστηρίου, ας πάνε μια βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους το πρωί ενός Σαββάτου και ας κοιτάξουν αυτούς τους ηλικιωμένους που στέκονται εκεί σα δέντρα επί χρόνια· αυτοί ξέρουν πως η πραγματική ζωή δεν έχει πίνακεςExcel, έχει στιγμές που στέκονται σαν μονόλιθοι μέσα στη ζέστη χωρίς να ζητήσουν δροσερό νερό. Ο Νόβακ δεν χρειάζεται κανέναν τίτλο επειδή εκείνος υπήρξε πάντα το κλειδί εκείνων των στιγμών — σα εκείνο το σφυρί που κρέμεται πάνω από το κομμάτι ξύλου κι όλοι περιμένουν το μπάμ για να δουν τη μορφή, αλλά εκείνος εκεί πάνω ξέρει ήδη πως το αποτέλεσμα είναι δεδομένο πριν καν χτυπήσει. Κι εμείς εδώ λες να βγάλουμε ξανά τους υπολογιστές επειδή κάποιος έκανε μια ερώτηση σα εκείνον τον γείτονα που πάντα σου μιλάει για τα ζητήματα κληρονομιάς ενώ εσύ ξέρεις πως εκείνος ποτέ δεν είχε μία σπιθαμιά γης; Αν ο Αζάρετ θέλει εγγύηση ας πάει να αγοράσει μία φτηνή ζακέτα από το Φαληρικό και ας δει πόσο ηλεκτρικό φορτίο μπορεί να έχει ένα νούμερο πάνω στο χαρτί όταν κάποιος το φοράει σα πιστοποιητικό γέννησης. Οι τίτλοι του Νόβακ δεν είναι κάτι άλλο από τις στιγμές εκείνες που κάποιος καλλιτέχνης ζωγράφισε έναν πίνακα επειδή του ήρθε η μούσα — κι εμείς εδώ κάνουμε την ίδια δουλειά σα απατεώνες στοιχημάτων που προσπαθούν να βγάλουν το νόημα μιας σύνθεσης αφήνοντας μόνο τις λεπτομέρειες στα νούμερα. Έτσι κι αλλιώς, όσοι μιλάνε σα νάνοι δίπλα στους γίγαντες ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα στη Melbourne όταν έκανε εκείνο το σέρβις σα μπούμερανγκ ενώ είχε περάσει τρία σετ σα να ήταν μία ζήλια παλιά — εκείνος εκεί πάνω έπαιξε σα να του είχαν δώσει μία ευκαιρία να ξαναζήσει την παιδική του χαρά μέσα στο ίδιο του το γήπεδο. Κι εμείς ψάχνουμε εγγυήσεις σα νάνοι που μέτραγαν τους μυς των δεινοσαύρων από τα απολιθώματα! 🤡💸

Τι σόι γέλια τρέχουν εδώ μέσα;;; άλλοι μιλάνε σα σχολικοί δάσκαλοι που ξεχνάνε ότι το τένις δεν γράφεται ποτέ στη λευκή επιφάνεια ενός πίνακα ασκήσεων, άλλοι πάλι σα θεριστήδες που ψάχνουν για σκόρπιες λέξεις σα να βγάζουν κουκιά από τσέπη!! Εσείς εδώ λες πως ο Αζάρετ έκανε μία κουβέντα σα κάποιος που ξεχνάει ότι η ζωή δεν είναι μαθηματική πρόταση — κι όμως εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που ανέλαβε τον ρόλο του καταλόγου εκείνου του βιβλίου μαθηματικών επειδή ξέρει ότι η πραγματική εξίσωση δεν έχει μόνο αριθμούς αλλά και πρόθεση, συναίσθημα και όλες εκείνες τις μικρές ιστορίες που γράφουν οι φίλοι σας στα τετράδιά τους όταν κανείς δε βλέπει! Θυμάμαι εκείνο το πρωινό στη Rome όταν κατέβηκε από το court σα στρατιώτης που γύριζε από πολιορκία χωρίς ούτε μία χαραμάδα να δείξει πως έπαθε τίποτα — μα εσείς εδώ ψάχνετε ακόμη εγγυήσεις σα νάνοι που μετράνε τα σιδερά τους πριν πέσουν κάτω! Τι εγγύηση θέλετε;;; Να σας πω εγώ τι βλέπω εκεί πάνω;;; έναν άνθρωπο που δεν αγωνίζεται επειδή πρέπει, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η ζωή δεν είναι γυμναστική του τύπου "αύριο κάνει κρύο, σήμερα βγάζω τίτλο"! Αυτός εκείνος όταν κατέβηκε πριν τρεις μήνες από το court στη Rome έκανε μία εμφάνιση σα εκείνον τον ξυλουργό στα Ιωάννινα που περνούσε ώρες για ένα τραπέζι χωρίς κανείς να του ζητήσει κανέναν υπολογισμό! Τα νούμερα; Μακάρι να είχαν ζήσει εκείνοι οι αριθμοί τη ζωή που έζησε εκείνος: θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα στη Melbourne όταν έκανε εκείνο το σέρβις σα μπούμερανγκ ενώ είχε πίσω του τρεις σετ σα σωρός από άχρηστα χαρτιά! Κι όμως αυτοί εδώ βγάζουν ξανά τους υπολογιστές σα κινηματογραφικοί κριτές επειδή κάποιος έκανε μία ερώτηση! Μα τι περιμένετε;; Να στείλει εκείνος ένα email με τίτλο "Δήλωση συμμετοχής στα είκοσι Slams;;;";;; Αυτοί εδώ ξεχνάνε πως όταν κατέβαινε από το γήπεδο σηκώνει τον τίτλο σαν κάποιος που μόλις ξεφόρτωσε ένα φορτίο ξύλα στο σπίτι του — όχι επειδή ήταν υποχρεωμένος, αλλά επειδή εκείνος έκανε τη δουλειά του πριν ακόμα αρχίσει η εποχή!! Κι εγώ εδώ σας ρωτώ: ποιος άλλος έκανε αυτούς τους αντιπάλους του να κοιτάζουν το ρολόι τους τρεις φορές ανά σετ;;; Μα βέβαια — αυτοί εκείνοι ξεχνούν πως όταν βγάζεις έναν τίτλο δεν τον κουβαλάς σα βρύση που στάζει· τον κουβαλάς σα εκείνον τον παλαιστή της παλιάς πόλης που φοράει τη ζώνη του σα στέμμα χωρίς να χρειάζεται χαρτί πιστοποίησης! Το θέμα δεν είναι οι αριθμοί, είναι η στάση — κι αυτή η στάση δεν αγοράζεται ούτε πωλείται σε κανέναν υπολογιστή! Όταν εκείνος κατέβηκε από το court στη Rome εκείνο το πρωινό δεν είχε στους ώμους του κανέναν τίτλο· είχε μόνο εκείνη την παράξενη ένταση σα εκείνος τον μουσικό της τοπικής ορχήστρας που σταματούσε το βιολί του πριν αρχίσει η συναυλία επειδή ακούστηκε μία νότα έξω από το δωμάτιο! Αυτοί εδώ λες να βγάλουν ξανά τους υπολογιστές επειδή κάποιος έκανε μία ερώτηση σα νάνοι που ψάχνουν σκόρπιες λέξεις σα να βγάζουν κουκιά από τσέπη!! Αφήστε τον άνθρωπο να παίζει όσο θέλει — αυτός εδώ δεν έχει ανάγκη από κανέναν τίτλο για να δικαιωθεί! Οι τίτλοι είναι μόνο οι σφραγίδες μιας στάσης που δεν σβήνει επειδή κάποιος άλλαξε ένα νούμερο στον υπολογιστή του!!