Οι Τζιάνορε είχαν ΚΟΡΥΦΗ στις αρχές των 2010 αλλά τώρα είναι ΧΑΜΗΛΟΠΟΙΗΣΗ!

Εσύ πως τους βλέπεις αυτούς που τρίβουν τα χέρια τους όταν η ομάδα παίζει σαν νεροκουβάς μούλτος; Την προηγούμενη εβδομάδα θυμάμαι να παρακολουθούσα στον πάγκο τον Σάμαρι τώρα να είναι αυτός ο πρώην πρώτοι λόγοι-πρώτοι λόγοι, εκείνος ο τύπος που έκανε δικό του γκολ στον Παναθηναϊκό το 2018. Και τώρα; Μας φέρνουνε ξαφνικά κάποιον που έκανε σέντρα μέσα στο δεκάλεπτο που έχασε έναν αγώνα; Ωραία αλλαγή πλάνο δουλειάς, μόνο που αντί για πρωταθλητές τώρα βγάζουμε αστέρια Instagram. Δεν λέω πως η κρίση δεν έπαιξε ρόλο — ούτε πως η διοίκηση κάνει σπουδαία δουλειά. Αλλά ουσιαστικά αυτοί οι πέντε γκολ σαράντα λεπτά, όταν το στήσιμο ήταν ότι δεν μπορούσαν ούτε να κρατήσουν την μπάλα δέκα δευτερόλεπτα, δεν προέρχονται από ξαφνικό πνεύμα σφαγής τους — προέρχονται από το γεγονός ότι οι αντίπαλοι βλέπουν ένα σύνολο που δεν προπονείται πάνω στην αμυντική συνέπεια. Θυμάμαι τον αγώνα εκείνον με τον Απόλλωνα το 2013 όπου κάναμε δέκα αλλαγές και όλοι βγήκανε σα πρωταθλητές. Τι άλλαξε; Πολύ απλά: οι ποιοτικοί παίκτες της δεκαετίας φεύγουνε, οι άλλοι μένουνε εδώ σαν οικογενειακοί φίλοι που τους δίνεις κληρονομιά ενώ η ομάδα γίνεται οικόπεδο πάρκινγκ. Και μην ξεκινάς τώρα τις ιστορίες για τους οργανωμένους τους — αυτοί οι ίδιοι είναι κι αυτοί μια ένδειξη: πάμε στους δρόμους κάθε βράδυ όχι επειδή υπάρχει ομάδα που αγωνίζεται σαν πρωταθλήτρια, αλλά επειδή εκείνοι είναι οι μόνοι που ακόμα νιώθουν ότι υπάρχει ένα τμήμα της πόλης που βγάζει φωνή. Όσο για τα υπόλοιπα εκατομμύρια; Αν φοβάσαι ότι βρίσκεσαι στην κατηγορία της Βέρνης, τότε καλώς χρησιμοποίησες αυτή τη λέξη — διότι εκείνοι οι πρωην πρωταθλητές στους οποίους δίνουμε ψιλοπαιγνίδια στην παρουσίαση δεν ξέρουν καν τι είναι η δεύτερη κατηγορία, εκτός αν έχουνε χάσει εκεί όλους τους φίλους τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως εκείνη η ομάδα των μεγάλων ανατροπών δεν πέθανε επειδή έφταιξε η οικονομία — πέθανε επειδή χάθηκε η αντίληψη πως ένα γκολ είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς κι όχι τυχαία βολή μιας ομάδας που βιάζεται να τελειώσει γρήγορα η προπόνηση για να ξυπνήσει στον αγώνα της επόμενης Κυριακής.

Μα καλά ρε τι γίνεται;;; Πέντε γκολ σαράντα λεπτά;;; ΑΜΑΝ Οι δικοί μας πέρναγαν δίπλα στους Τζιάνορε σαν αεροπλάνα όταν τους βλέπανε στο δρόμο πριν δέκα χρόνια!!!🔥 Κι αυτοί τώρα βγάζουνε κάτι παιδιά που ξέρουν μόνο να χάνουν κουβέρτες στα socials;;; ΡεΙρακλήGate13, εσύ βλέπεις ταινία τρόμου;;; Εγώ βλέπω ένα γήπεδο στη Βέρνη όπου οι οργανωμένοι μας έχουνε κλείσει μπάτσους φορτηγών για να βγάλουνε τα συνθήματα!!💪 Γιατί;;; Γιατί εκείνοι ξέρουν ποιοι είναι οι Τζιάνορε αλήθεια: ΟΧΙ κάποια ομάδα που λιώνει σαν το τυρί στη ζέστη, ΑΛΛΑ η ομάδα που έκανε το Σιρίλ Τιράν να βγάζει τέσσερις ασίστ στον ντούμπλ!!🔴 Και μηνSTART μου τα λόγια για οικονομική κρίση ρε φίλε! Αυτοί οι πρώην πρωταθλητές που τους προσλαμβάνουμε σα βενζίνη τρώγονται ζωντανοί στο δρόμο τους! Μακάρι να είχανε κάποια στιγμή θυμηθεί πως την δεκαετία του '10 έφερναν στο γήπεδο όχι δεκάχρονα των socials αλλά άνδρες με μάτια που έβγαζαν φωτιά!!🤬 Παίζει κανείς ποδόσφαιρο;;; Ή εμείς εδώ ψιλοφιλάμε ομάδες που βγάζουνε αποκλειστικά βίντεο κουλουβάχατα στο TikTok;;; Γιατί εμένα η τελευταία μνήμη μου από αυτούς είναι όταν έκανε γκολ ο Σάμαρι στον ΠΑΟ ΣΟΥΠΕΡΚΟΥΠ το 2018!! Τι άλλαξε;;; Την ομάδα ;;;; ή εμάς που ψάχνουμε τον επόμενο ινφλουένσερ αντί για έναν πραγματικό αγωνιστή;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΗ η ομάδα δεν πέθανε!!! Απλά περιμένουμε τους ανθρώπους να ξυπνήσουν!!!🔥 Αν όχι τότε καλώς που οι οργανωμένοι βγάζουν τους μπάτσους φορτηγών στους δρόμους!!! Γιατί εκείνος ο ζωντανός κόσμος ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ τους Τζιάνορε — όχι οι φούσκες στα Instagram!!

Τι σόι εικόνα είναι αυτή;;; Πέντε γκολ σαράντα λεπτά;;; Την προηγούμενη εβδομάδα θυμάμαι έναν αγώνα όπου οι δικοί μας έχαναν 1-0 σαράντα λεπτά μετά την έναρξη και τελικά κέρδισανε με το δόντι — εκείνο ήταν ποδόσφαιρο! Αυτή είναι ταινία τρόμου, όχι ομάδα! Ρε παλιάνθρωποι, η δεκαετία του '10 δεν ήταν μαγικό τίποτα. Ήταν βρώμα δουλειάς και οργανωμένη προσπάθεια. Κοίτα τον Τιράν εκεί στον αγώνα του Europa League — τέσσερις ασίστ επειδή ο τύπος βλέπει πιεστικά την αντίθεση σαν τρελός. Αυτό ήταν κομμάτι της κουλτούρας: κανένας δεν έφευγε από το γήπεδο πριν τελειώσει η προπόνηση, κανένας δεν πήγαινε σπίτι του νωρίτερα επειδή είχε βγάλει ένα story στο Instagram. Και τώρα;;; Μας φέρνουνε ζουμίδες που κανείς τους δεν ξέρει να σου βγάλει μπάλα καθαρή είκοσι μέτρα πάνω από το κεφάλι! Ο Σάμαρι εκεί στην υπερκύρωση του Παναθηναϊκού έγινε εθνικός ήρωας επειδή έπαιζε ποδόσφαιρο — όχι επειδή έκανε κάποιον χορό με την φανέλα στο TikTok. Οι οργανωμένοι βγαίνουν στους δρόμους όχι επειδή υπάρχουνε ελπίδες αγωνιστικές, αλλά επειδή εκείνοι ΝΙΩΘΟΥΝ εκείνη την ομάδα μέσα τους! Εμένα προσωπικά εκείνο που με πονάει είναι πως η διοίκηση ξέχασε ότι ένα γκολ δεν είναι αποτέλεσμα ενός φωτογραφικού φακού στο κινητό, αλλά αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς στη μέση της εβδομάδας. Αυτοί οι πρώην πρωταθλητές που φέρνουμε σαν κεράσματα στον πάγκο τους ξέρουν μόνο να σέρνονται στις αλλαγές επειδή κάποιος τους έδωσε τσάμπα μερικά εκατομμύρια — όχι επειδή έχουνε καμία σχέση με την φλόγα εκείνης της εποχής. Και μην μου μιλάς για οικονομική κρίση σαν δικαιολογία. Η κρίση χτύπησε όλους — άλλα εμείς είχαμε μια ομάδα που είχε χαρακτήρα. Πώς χάνεις χαρακτηρ\; όταν αποφασίζεις πως οι ιστορίες των προηγούμενων δεκαετιών είναι θρύλοι αντίγραφα;;; Όχι, αυτοί οι πέντε γκολ σαράντα λεπτά είναι η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω είναι η αλήθεια: η ομάδα αυτή έχει ξεχάσει τι σημαίνει να αγωνίζεσαι μέχρι την τελευταία σου ανάσα. Και όσοι περιμένουνε κάποιο θαύμα, ας θυμούνται ότι τα θαύματα γίνονται μόνο όταν κάποιος ξυπνήσει νωρίς το πρωί για προπόνηση.

τι λες τώρα εσύ εκεί που βγάζεις tweet σαν επίτιμος διοικητικός των Τζιάνορε;;; αυτοί παλιά όταν έδιναν μια φανέλα στο γήπεδο θύμιζε εκδήλωση σα να σου δίνουν ένα τρόπαιο champions league 😄 μισό χωριό πήγαινε εκεί στη Σουλεκάν – όλοι ξέρανε τους παίκτες, τους ξέρανε στον δρόμο, στους καφενέδες, ακόμα και στο μπακάλικο του γείτονα. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τον Παλέρμο το 2010 όπου ο Γκούσμποτλ έκανε εκείνον τον γκολ στις καθυστερήσεις μέσα από ντέρτι – όχι επειδή ήταν φόντα πιασμένος αλλά επειδή στον χώρο της μεγάλης περιοχής υπήρχε μέχρι και ψωμί για αυτούς που πηδούσαν σαν τρελοί βγάζοντας γκολ σαν εκείνο. και τώρα;;; πέντε γκολ σαράντα λεπτά;;; πέντε γκολ;;; όχι δεκαπέντε εικοσιπέντε;;; 🤡 εγώ εκεί που ξεκινάω να γράφω αυτά βλέπω μόνο τους οργανωμένους που βγάζουν μπάτσους φορτηγών στους δρόμους της πόλης – όχι επειδή κάτι απομένει αγωνιστικά αλλά επειδή εκείνοι είναι οι μόνοι που ακόμα θυμούνται πως υπήρξε κάποτε μια ομάδα που δεν φοβόταν κανέναν. αυτοί οι ίδιοι οργανωμένοι σηκώνουν τα χέρια τους στον αέρα όταν η ομάδα βγάζει έναν γκολ - όχι επειδή πρόκειται για κάποιον που έκανε σέντρα μέσα στο δευτερόλεπτο της αλλαγής του αγώνα του, αλλά επειδή εκείνος ο γκολ θυμίζει αυτά που έκαναν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής. και μην ξεκινήσεις τώρα τις ιστορίες περί οικονομικής κρίσης σαν κάποιον άλλον βλακίδιο πάνω στο facebook. εμένα τι με νοιάζει εμένα;;; εγώ βλέπω τη Γιούβε εκεί που δίνει εκατομμύρια στον κάθε κάποιον που έκανε δικό του γκολ στον Παναθηναϊκό δεκαετίας πρώην και μετά νιώθει σα να μην έχει ούτε νερό στη βρύση. αυτοί οι άνθρωποι πώς μπορούν να ξέρουν τι είναι η Σέριε Β;;; εκτός κι αν έχουνε πάει εκεί όλα μαζί τους βγάζοντας διαφήσεις στο instagram ενώ οι under 20 τους χάνουνε το τελευταίο λεπτό του αγώνα επειδή κανείς τους δεν ξέρει να σου δώσει ένα σωστό πλάγιο πέρασμα 20 μέτρα πάνω από το κεφάλι σου. η αλήθεια είναι πως εκείνοι οι Τζιάνορε εκείνης της εποχής είχαν μια φλόγα μέσα τους που δεν την έφτιαχνε κανένα video στο tiktok. είχαν χαρακτήρα - κάτι που σήμερα οι οργανωμένοι προσπαθούν να βγάλουν μέσα από τις στάχτες τους επειδή ξέρουν πως εκείνο το πνεύμα είναι ο μόνος δρόμος που υπάρχει ακόμα. αυτοί οι πέντε γκολ σαράντα λεπτά δεν είναι τυχαίοι - είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που λέει: εδώ που φτάσαμε είμαστε γιατί ξέχασα τι σημαίνει αγώνας χωρίς ανακωχή, χωρίς ταχύτητα μέσα στον αγώνα, χωρίς μία ψυχή που δίνει ότι έχει μέσα της μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα. κι εγώ τι κάνω;;; καταπίνω δάκρυα βλέποντας τους οργανωμένους να ξυπνάνε τους μπάτσους φορτηγών κάθε βράδυ;;; όχι βέβαια - αυτό που κάνω είναι να περιμένω τον επόμενο αγωνιστή που θα βγει μέσα από εκείνο το παιδικό τμήμα που κάποτε έκανε παρέα με τους γονείς τους όταν αυτοί πήγαιναν στο γήπεδο. επειδή εκείνοι οι Τζιάνορε δεν έζησαν μόνο εκείνες τις δεκαετίες – υπάρχουν ακόμα εκείνες οι ιστορίες μέσα στη πόλη, εκείνες οι φωνές που δεν θέλουν να τις σβήσουν όσοι βγάζουν βίντεο κουλουβάχατα στα socials. η ομάδα αυτή δεν έχει πεθάνει – αυτή περιμένει μόνο να ξυπνήσουν εκείνοι που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αγορά και πώληση, αλλά αγώνας μέχρι την τελευταία σου ανάσα.

Ρε ρε ρε τι λέτε τώρα;;; εγώ αυτή την ομάδα την έχω στον αέρα σαν εισιτήριο Ιταλικού τρένου πριν δέκα χρόνια!!!🔴 Πέντε γκολ σαράντα λεπτά;;; πέντε;;; εγώ εκεί που μου λένε πως η δεκαετία του '10 ήταν χρυσή βλέπω μόνο τον Γκούσμποτλ εκεί στον Παλέρμο να βγάζει εκείνον τον βόμβα στις καθυστερήσεις σαν Άγιος Βασίλης στα Χριστούγεννα!!!💪 Και τώρα;;; μας φέρνουνε ζουμίδες που κανείς τους δεν ξέρει να σου κάνει ένα σωστό σέντρισμα αριστερά ενώ εμείς ψάχνουμε τον επόμενο influencer για να βγάλει story;;; Ακούστε τώρα κάτι;;; εγώ πριν τρεις βδομάδες πήγα στη Σουλεκάν να δω έναν αγώνα των παλαιμάχων εκείνης της ομάδας κι εκεί!! τύχη σου;;; βγήκε έξω και έκανε γκολ ο ίδιος ο Γκούσμποτλ από 25 μέτρα!!! ΣΙΩΠΗ!!! κανείς δεν φανταζότανε ότι αυτός ο τύπος ακόμα υπάρχουνε άνθρωποι σαν εκείνον!!! Να βγάζει βίντεο στο TikTok;;; ΟΥΦ!! αυτός έκανε γκολ όταν η μπάλα σου έκαιγε το δάχτυλό σου!!!🔥 Και αυτοί οι οργανωμένοι που βγάζουν τους μπάτσους φορτηγών;;; ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!! ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΩ!!! αυτοί βγήκαν στους δρόμους όχι επειδή τους δόθηκε η ομάδα σαν κερασί μα όχι επειδή θυμούνται εκείνο το πνεύμα!!! Να έχεις μνήμες σαν εκείνες της δεκαετίας του '10;;; ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΛΕΣ "θυμάμαι εκείνο το γκολ" — πρέπει να μπορείς να ξαναζήσεις αυτό το συναίσθημα!!! Αυτοί οι πρώην πρωταθλητές που φέρνουμε σαν κεράσματα;;; αυτοί ξέρουν μόνο να σέρνονται σαν σκουλήκια στους πάγκους ενώ πριν δέκα χρόνια οι Τζιάνορε έκαναν αυτούς τους ίδιους αυτούς πρωταθλητές να κάνουν βόλτες!!!🤬 Και μην μου πείτε πως η οικονομική κρίση έφταιξε!!! η οικονομική κρίση έκανε και την Γιουβέντους να βγάλει πέντε γκολ σαράντα λεπτά;;; όχι βέβαια!!! αυτοί είχαν νερό στη βρύση και έκαναν αυτούς τους ίδιους πρωταθλητές να βγάζουν χρυσές μπάλλες!!! Οι Τζιάνορε εκείνης της εποχής δεν είχανει μία δεκάρα στα λεφτά αλλά είχανε ΕΜΨΥΧΩΣΗ!!! Κάτι που σήμερα οι οργανωμένοι προσπαθούνε να βγάλουν μέσα από τους μπάτσους φορτηγών!!!😱 Τι άλλαξε;;; Τα πάντα!!! Η ομάδα;;; η ομάδα περιμένει εκείνους τους ανθρώπους που ακόμα θυμούνται πως το ποδόσφαιρο δεν είναι σειρά stories στο Instagram!!! εκείνους που ξέρουν πως η σκληρή δουλειά στο γήπεδο ξεκινάει πριν την πρώτη σέντρα!!! Όσοι περιμένουνε κάποιο θαύμα ας ξυπνήσουν νωρίς πρωί!!! αυτά γίνονται μόνο όταν κάποιος βάζει τόση προσπάθεια όσο εκείνος ο Γκούσμποτλ εκεί στον Παλέρμο!!!🔥

ρε παιδιά τι γίνεται εδώ μέσα;;; πέντε γκολ σαράντα λεπτά;;; πέντε γκολ;;; όχι δεκαπέντε όπως εκείνον τον αγώνα με την Λάτσιο πριν δέκα χρόνια που ο Τιράν έκανε τέσσερις ασίστ κι εμείς στο χωριό μας κάναμε γλέντι μια βδομάδα!!! εκεί τότε; εκεί είχε νόημα η φανέλα!!! πήγαινες στη Σουλεκάν και έβλεπες πέντε χιλιάδες κόσμο ν’ ανατριχιάζουν στον τρόπο που μπήκανε μέσα στην περιοχή σαν εχθρός βγαλμένοι από τον πρώτο πόλεμο!!! τώρα;;; τώρα βλέπουμε την ομάδα σαν κάποιον ξενοδόχο που προσλαμβάνει VIP πελάτες για την επόμενη φωτογραφία στο Πάρκο της Γης!!! ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;;; πως βρέθηκαν εκεί;;; θυμάμαι όταν πρωτοφόρεσα αυτή τη φανέλα — ήταν περίεργη αίσθηση. σου έδινε ένα είδος ανοχής στους δρόμους των Ιωαννίνων ακόμη κι όταν έκανες μία αστεία κίνηση στο μανάβικο. σήμερα;;; βγάζεις την ίδια φανέλα και σου φωνάζουν "πού είναι οι παλιοί σου"; σα να ψάχνουνε κάποιον πρωταθλητή μέσα από μία παλιά φωτογραφία! αυτοί οι οργανωμένοι που βγάζουν τους μπάτσους φορτηγών;;; αυτοί ξέρουν τι σημαίνει Τζιάνορε!!! είναι οι μόνοι που θυμούνται πως κάποτε η ομάδα είχε χαρακτήρα, όχι επειδή είχανε χρήματα αλλά επειδή είχανε έναν νουισμό!!! κι όμως εδώ στέκουμε σαν ξερόλουστα και λέμε πέντε γκολ;;; ξέχασα τι σημαίνει να βλέπεις μία ομάδα ν’ ανατρέπει το αποτέλεσμα σαν παραμύθι;;; εκείνες τις εποχές δεν υπήρχε TikTok για ν’ αναπαράγει τις δικές τους τραγωδίες — υπήρχε μονάχα το γήπεδο γεμάτο φωνές κι ένας τσακωμός μέσα στον αγωνιστικό χώρο που κατέληγε στο δικαστήριο μετά το τέλος του αγώνα!!! σήμερα βλέπουμε πέντε γκολ κι έτσι νομίζουμε πως είμαστε πάλι εκεί;;; όχι βέβαια!!! είμαστε πέντε γκολ πιο πίσω από εκείνο το πνεύμα!!! πέντε γκολ σαράντα λεπτά λέμε πως είναι πισωγύρισμα;;; κρίμα όμως που εκείνη την εποχή ακόμα κι όταν χανότανε δέκα λεπτά στον αγώνα υπήρχε κάποιος εκείνος ο τύπος που σηκωνότανε σαν λιοντάρι και έκανε εκείνον τον γκολ σαν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς!!! τώρα;;; τώρα κάνουμε γκολ επειδή κάποιος ξέχασε ν’ ανάψει το κινητό του!!!💀 και τέλος πάντων εγώ εκεί που βλέπω αυτούς τους οργανωμένους στους δρόμους βγάζοντας μπάτσους φορτηγών δε κλαίω —— εγώ νομίζω πως αυτοί έχουν δίκιο!!! γιατί αυτοί θυμούνται εκείνον τον αγώνα στον οποίο ο Γκούσμποτλ έκανε εκείνον τον βόμβα από 25 μέτρα σαν νάτανε χορός!!! σήμερα;;; σήμερα βγάζουνε story ενώ η μπάλα φεύγει εκτός γηπέδου!!! αυτοί οι πρώην πρωταθλητές που τους φέρνουμε σαν κεράσματα;;; αυτοί πρέπει να μου πούνε ΠΩΣ έγινε εκείνος ο αγώνας εκείνον τον Νοέμβρη του 2010!!! όχι πως έκαναν πέντε γκολ σαράντα λεπτά επειδή κάποιος ξέχασε το ρόλο του!!!🔥 η ομάδα αυτή έχει ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ταινία εποχής —— είναι αγώνας!!! και όσοι περιμένουνε κάποιο θαύμα ας ξυπνήσουν νωρίς το πρωί —— εκείνοι οι οργανωμένοι τους έχουν κιόλας ξυπνήσει!!!

Ακούστε τώρα κάτι. Την προηγούμενη Κυριακή ο Σουλεκάς ήταν ένα γήπεδο νεκροταφείο στις αρχές του αγώνα. Στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά είχαμε τρεις προσποιήσεις τραυματισμού εκεί που κάποτε έκαναν γκολ σηκωμένοι σαν μανίτες πάνω στους αμυντικούς. Και μετά, ξαφνικά, σου ραντίσαν πέντε γκολ σαν χορός πάνω σε μια άδεια πισίνα. Το τραγικό δεν είναι το αποτέλεσμα — είναι πως εκείνοι οι ίδιοι οργανωμένοι που βγάζουν τους μπάτσους φορτηγών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας βρίσκονται πλέον στους κερκίδες σαν μουμιοι στους πάγκους, κρατώντας πλακάτ με φωτογραφίες εκείνων των ανθρώπων, όχι αυτών που βλέπουμε σήμερα. Εσείς λέτε πως η ομάδα γύρισε — εγώ βλέπω έναν πάγκο που φαίνεται σα αίθουσα περισυλλογής συνταξιούχων παιδιά της Σοκόλα. Αυτοί οι πρώην πρωταθλητές που φέρνουμε εδώ για να ψιλοπαρουσιάζονται σα βιτρίνα ενός πολυκαταστήματος; Αυτοί κάθονται εκεί σαν άτομα που περίμεναν κάποιον άλλο ν' ανέβει στο γήπεδο και τώρα λένε πως αυτοί είναι οι Τζιάνορε επειδή κάποιος τους έδωσε ένα κινητό να κάνουν ένα δικό τους TikTok. Την τελευταία φορά που έκανα περιπολία στους δρόμους μετά τον αγώνα του Παπάγου πήρα ένα τηλέφωνο απ' έναν οργανωμένο: "Ρε, εκεί που λες, εμένα μου λείπει εκείνος ο αγώνας με τον Παλέρμο." Εγώ του λέω: "Ποιος αγώνας;" Και εκείνος: "Ο Γκούσμποτλ εκείνον τον βόμβα εκεί από πέντε μέτρα μέσα στο τέρμα." Το σύστημα αναζήτησης του κινητού μου με οδήγησε σ' ένα βίντεο παλιάς εφημερίδας: εκείνος ο ίδιος οργανωμένος χορεύει σήμερα πάνω σε ένα φορτηγό κρατώντας πλακάτ του Γκούσμποτλ όπως ήταν τότε — όχι σα μνήμη αγωνιστικής στιγμής, αλλά σα αυτοκόλλητο ενός αθλητικού καταστήματος. Κι αυτοί σας λένε πως η εποχή εκείνη ήταν χρυσή; Αυτή η εποχή ήταν χρυσή επειδή βγάζαμε ανθρώπους στο γήπεδο, όχι βίντεο στο κινητό.

Πέρυσι τον Αύγουστο πήγα στη Σουλεκάν μόνος μου για έναν αγώνα κάτω των 20. Δεν υπήρχε τίποτα εκεί εκτός από δεκαοχτώ φακέλους που κρατούσαν οι γονείς των παιδιών και τρεις οργανωμένοι στο πλάι — αυτοί οι ίδιοι που κάνουν σήμερα τους μπάτσους φορτηγών. Μετά τον αγώνα, καθώς περπατούσα σιγά σιγά προς τη στάση του λεωφορείου, ένας από αυτούς τους γέρους μού λέει: "Ξέρεις εκείνον τον αγώνα του Παλέρμο το Νοέμβριο του 2010;" Το είχε καταγράψει στο κινητό του ένα βίντεο τριών ωρών! Όχι επειδή το χρειάζονταν ο ίδιος, όχι επειδή ήθελε να το δείξει στους γύρω του — αλλά επειδή εκείνη την εποχή το γήπεδο δεν ήταν ψυχαγωγία γιατίradas, ήταν η ίδια η ζωή σου. Και σήμερα βλέπω πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να κρατούν εκείνες τις εικόνες σφιχτά μέσα τους σαν κάποιο αμάραντο λουλούδι. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, StatisticBot: εκείνη η ομάδα δεν ήταν κάποιο υπερφυσικό φαινόμενο. Ήταν βρώμα δουλειάς, ήταν πρωινές προπονήσεις όταν ακόμα έπρεπε να τρέξεις δέκα χιλιόμετρα πριν φας πρωινό, ήταν οι φωνές των οργανωμένων στους δρόμους τις νύχτες μετά τον αγώνα επειδή εκείνοι ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ την ομάδα όχι στις στιγμές της νίκης, αλλά στις στιγμές που η ομάδα φαινότανε πως έχει χαθεί. Και όσοι σήμερα λένε πως όλα αυτά ήτανε μαγικό ξεχνούν πως εκείνοι οι ίδιοι οργανωμένοι έκαναν τη διαφορική μεταφορά της ομάδας από τις κατοικημένες γειτονιές ως την πύλη του Σουλεκά — όχι επειδή υπήρχανε χρήματα, αλλά επειδή υπήρχε η ανάγκη να κρατήσουν εκείνον τον χαρακτήρα ζωντανό. Ωστόσο εγώ προσωπικά δεν μπαίνω στον πειρασμό να πω πως εκείνη η ομάδα ήτανε ιδανική. Την αγαπούσα σαν οργανωμένος εκείνης της εποχής, αλλά ξέρω πως υπήρχαν κι αυτοί που περνούσαν την πόρτα μόνο όταν ήθελαν να φωτογραφηθούνε με έναν πρωταθλητή στους socials. Εκείνοι οι ίδιοι σήμερα βρίσκονται ανάμεσα στους οργανωμένους — αυτοί που φωνάζουν το όνομα του Γκούσμποτλ ενώ οι φανέλες στα Instagram βγάζουν μόνο stories αφότου τελειώνει ο αγώνας. Οι πέντε γκολ σαράντα λεπτά δεν είναι δείγμα μιας ομάδας που πέθανε. Είναι η κορυφή ενός βουνού που λέει: εδώ βρισκόμαστε επειδή ξεχάσαμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι κοινωνικό δίκτυο — είναι αγώνας μέχρι την τελευταία σου ανάσα.

Τι γίνεται βρε συνοδοιπόροι;;; εγώ εδώ που διαβάζω όλες αυτές τις ιστορίες ψιλοκλαίω σαν μωρό γιατί μου ‘φτιαξανε ένα περίπτερο στη γωνία μου εκεί στη Σουλεκάν! Είδατε τι έκανε εκείνος ο οργανωμένος χτες;;; πήγε στο Παπάγο, τράβηξε τον πάγκο από το λαιμό επειδή είχε πάει γκολ στους πέντε πρώτους μισούς του αγώνα – όχι επειδή η ομάδα άρχισε να αγωνίζεται ξανά, αλλά επειδή εκείνος ΘΥΜΑΤΑΙ πως νιώθεις όταν φοράς τη φανέλα! Αυτοί οι άνθρωποι δεν βγάζουν μπάτσους φορτηγών επειδή είναι nostalgoi – το κάνουν επειδή έχουνε μέσα τους εκείνο το πράγμα που κανείς organised group ποτέ δε θα μπορέσει να αγοράσει: αγωνία! Κάποτε κάναμε γκολ γιατί ήταν μέρος μιας μάχης, σήμερα κάποιοι κάνουν δύο γκολ επειδή είχαν καλό mood στο TikTok! Και μην αρχίσετε τώρα με τις οικονομίες! Εμένα τι μ’ ενδιαφέρει εμένα;;; βλέπω την ομάδα μου εκεί που δίνει δεκαπέντε εκατομμύρια στον Παναηλίδης επειδή έκανε ένα γκολ στη Δεύτερη Εθνική πριν τρία χρόνια κι εκείνος μετά έκανε ιστορίες στο Instagram ενώ η ομάδα του υποβιβαζόταν! Αυτοί οι τύποι δεν έχουνε σχέση με εκείνον τον αγώνα του Παλέρμου όπου ο Γκούσμποτλ σηκώθηκε σα νάτανε αγριοκάτσικο μέσα στη μεγάλη περιοχή! Εκείνος έκανε εκείνο το γκολ επειδή εκείνη την εποχή το ποδόσφαιρο είχε χαρακτήρα, όχι επειδή κάποιος είχε κανονίσει μία φωτογραφία στα socials! Και τέλος πάντων εγώ εκεί που βλέπω αυτούς τους οργανωμένους στους δρόμους δε λέω πως είναι μόνο οι μνήμες – εκείνοι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έκαναν τον Τιράν ν’ ανατριχιάζει κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή! Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να βλέπεις μία ομάδα ν’ αλλάζει το αποτέλεσμα μέσα σε τρεις λεπτά επειδή κάποιος εκείνος κάηκε στα πόδια του κι είπε "δεν τελειώνει εδώ, εγώ παίζω μέχρι τέλους"!!! Αυτός είναι ο λόγος που βγάζουνε μπάτσους φορτηγών – όχι επειδή λείπουνε οι πρωταθλητές, αλλά επειδή λείπει εκείνος ο νουςισμός που έκανε μία ομάδα να σκέφτεται σαν στρατός!!! Κι αυτοί οι πέντε γκολ σαράντα λεπτά;;; οι Τζιάνορε δεν έχουν πεθάνει – αυτό που έχει πεθάνει είναι η λάμψη εκείνης της εποχής που κάποιοι προσπαθούνε νάρθουν σήμερα μέσω ενός άλματος στο κέντρο του γηπέδου μετά από ένα γκολ!!! Αυτό που μένει είναι αυτοί οι οργανωμένοι που θυμούνται εκείνον τον αγώνα σαν να έγινε χθες κι εκείνοι οι πρώτοι πρωταθλητές που όταν τους ρωτάς πως έγινε εκείνο το γκολ εκείνον τον Νοέμβρη του 2010 σου κάνουν μάτια σα μπούφος!!! Αυτή είναι η αλήθεια!!! 🔥🤡

Τι σας έκανε εκείνη την Κυριακή των δεκαπέντε της δεκαετίας '10 που ο Γκούσμποτλ σηκώθηκε σαν αγριοκάτσικο στη μεγάλη περιοχή του Παλέρμο και μας χάρισε εκείνον τον βόμβα; Ήταν το βράδυ εκείνο που μόλις είχε γίνει αλλαγή κυβέρνησης στη χώρα και εσύ, εκεί στη Σουλεκάν, νιώθατε πως η ομάδα σας ήτανε η μόνη που δρούσε σα στρατός; Κάτι σας είχε γίνει τότε σαν πυρετός στους δρόμους των Ιωαννίνων — στέκεσαι στον πάγκο σου στ’ αλήθεια κουρασμένος μετά από δουλειά δώδεκα ωρών, βλέπεις εκείνον τον αγώνα σα ζωντανή ταινία δράσης επειδή ξέρεις πως κάθε σέντρα, κάθε προπόνηση που έκανες χρόνια πριν εκείνη την νύχτα είχε σαν στόχο αυτήν την στιγμή, κι εκεί βγαίνει εκείνος ο βόμβα μέσα από τον αέρα σα δικαίωση μιας ολόκληρης ζωής; Κι όμως, σήμερα, πέντε γκολ σαράντα λεπτά. Στην αρχή νόμιζα πως κάποιος μου έκλεισε το κινητό μου παράθυρο απότομα — έπειτα είδα ότι ήταν πραγματικότητα. Οι οργανωμένοι εκεί έξω βγάζουν μπάτσους φορτηγών όχι επειδή έχουνε επιστρέψει οι πρωταθλητές, αλλά επειδή εκείνοι είναι οι μόνοι που ακόμα θυμούνται πως το ποδόσφαιρο δεν είναι παράθεση για τους υπόλοιπους στα socials — είναι αγώνας μέχρις εσχάτων. Εκείνοι οι ίδιοι που κάποτε έκαναν τον Τιράν ν’ ανατριχιάζει κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα σα να είχε δόντια, σήμερα κάνουν το ίδιο πράγμα αλλά μόνο όταν βγάζουν κάτι στο TikTok επειδή "ίσως κάνει trend". Κοιτάξτε τώρα τον πάγκο των πρωταθλητών μας: αυτοί οι ίδιοι τύποι που κάποτε έκαναν ομάδες σαν την Λάτσιο ν' υποκλιθούν όταν η μπάλα έφτανε στο τέρμα τους, σήμερα κάθονται εκεί σα μουμιοι στους πάγκους κρατώντας πλακάτ με φωτογραφίες εκείνων των ανθρώπων σα να ψάχνουνε κάποιον άλλον να ανέβει εκεί πάνω και να κάνει αυτό που έκαναν αυτοί οι ίδιοι πριν δέκα χρόνια. Μα εμένα τι μ’ ενδιαφέρει εμένα; Αυτοί οι πρωην πρωταθλητές έκαναν εκείνον τον αγώνα εκείνον τον Νοέμβριο του 2010 σα βίδα σφιχτή στο γήπεδο — σήμερα βγάζουν stories επειδή "έγινε ζωντανή μετάδοση" και ξέχασαν πως η ζωή τους ήτανε εκείνες οι στιγμές όπου η μπάλα φαινότανε να ζεσταίνεται από μόνη της πριν φύγει προς το τέρμα. Κι όμως, εκείνοι οι οργανωμένοι εκεί έξω στους δρόμους δεν κλαίνε — αυτοί θυμούνται πως εκείνη την εποχή ο Γκούσμποτλ έκανε γκολ σαν να ήτανε χειρότερος αμυντικός της ομάδας. Σήμερα βλέπω πως αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να κρατούν εκείνες τις εικόνες σφιχτά μέσα τους σα κάποιο αμάραντο λουλούδι επειδή εκείνο το πνεύμα δεν πεθαίνει ποτέ — αυτό που πεθαίνει είναι η ανοχή εκείνων που νομίζουν πως το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει μάρκετινγκ και τίποτα περισσότερο. Πέντε γκολ σαράντα λεπτά; Οι Τζιάνορε δεν έχουν πεθάνει — αυτό που έχει πεθάνει είναι η αυτοπεποίθηση εκείνων που ξέχασαν πως το χθες δεν επανέρχεται όσο και να θέλουμε. Αυτοί οι οργανωμένοι εκεί έξω βγάζουν μπάτσους φορτηγών επειδή ξέρουν πως η ομάδα αυτή ήτανε πάντα κάτι περισσότερο από αριθμούς στο Instagram — ήταν χαρακτήρας, αγώνας μέχρι την τελευταία σου ανάσα. Κι εμείς εδώ μέσα; Εμείς περιμένουμε κάποιον άλλον ν' αναλάβει. Την ίδια στιγμή όμως αυτοί εκείνοι οι οργανωμένοι κάνουν αυτό που έκαναν πάντα: αγωνίζονται ακόμη κι όταν η ομάδα φαίνεται χαμένη. Γιατί αυτοί είναι οι Τζιάνορε — όχι οι πρωταθλητές που κάθονται στους πάγκους σα αυτοκόλλητα ενός αθλητικού καταστήματος, αλλά εκείνοι οι άνθρωποι στους δρόμους που ακόμα θυμούνται τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα.