Μέσα στην ψυχή σου κρατάς ακόμα εκείνο το χρυσό νήμα από το τούρνουα του 2012

Πέντε λεπτά πριν τελειώσει το βίντεο έκανα πίσω το χρονόμετρο στο 0:45 — όχι γιατί δήθεν ξαναδές τι έγινε, αλλα γιατί όταν έπεσε το μπούμερανγκ έγινε εκείνος ο ήχος σα σφυρίγματος στις σάλπιγγες της Ιερουσαλήμ (έχεις καταλάβει την παραβολή) και εμένα μού πήρε τον αέρα έτσι ξαφνικά. Ήμουνα σπίτι στη Λάρισα στο τριάρι του γονιού μου εκείνη την εποχή (ξέχασα να πω: δουλειά οδηγός τότε έκανα κι εγώ, μόνο που εγώ κουβαλούσα κόσμο στην πόλη ενώ εκείνος κουβαλούσε πέτρες). Το φως από την τηλεόραση τρύπωνε την πόρτα σαν κάτι ζώο που προσπαθεί ν' ανοίξει δρόμο μέσα στο σκοτάδι — είχα ξαπλώσει στο καναπέ σα ρουτίνα γιατί δεν είχα όρεξη μετά απο δεκαπέντε ώρες οδήγησης. Οι φίλοι μου είχαν στείλει βίντεο στο group "Ζήτω η Τζέσικα" λέγοντας "μπειτε όλοι τώρα ρε", εγώ όμως βρήκα πρόφαση να αργήσω μιάμιση ώρα — σα ψάρι που ξέρει πως όταν χτυπήσει η ώρα για ψάρεμα αυτά τα ψάρια μαζεύονται όλα εκεί, έτσι έκανα κι εγώ. Και μετά εκείνο — η εικόνα πάγωσε σαν τραμπολίνο που χάνει την ένταση του. Την ίδια στιγμή ο θείος μου φώναξε από το άλλο δωμάτιο "ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;;;" κι εγώ σηκώθηκα σα τυφλοπόντικας που του είπε πως έχει βγει ο ήλιος. Δεν κράτησα το κινητό μου κανείς δεν κατάλαβε πως έκλαιγα — εκείνο το μπουκάλι κρασί ημιτελές πάνω στο τραπέζι, η κοπέλα μου να γυρίζει προς εμένα σα ρωτάει "τι συμβαίνει;" κι εγώ μόνο μπορούσα να δείχνω την οθόνη σαν παιδί που ανακάλυψε ξαφνικά πως όλα αυτά που του έλεγαν στο σχολείο ήταν ψέματα. Τι λέμε τώρα; Η Τζέσικα εκεί πάνω είχε πάνω της όλους εμάς — όχι σα στήριγμα, αλλά σα ζώνη δύναμης σφιχτή γύρω από τη μέση μιας γυναίκας που ξέρει πως ακόμα κι αν χάσει μια φορά αυτό δεν μπορεί ν' αλλάξει τίποτα στην ψυχή της. Κι εμείς όσοι είδαμε εκείνη την στιγμή ξέραμε πως κανείς μας δεν θα πάψει ποτέ ν' αποτελεί μέρος αυτού του μύθου. 🔥 Ακόμα κρατάω τις φωτογραφίες εκείνων των δύο ωρών στο ντουλαπάκι μου. Κάποιες φορές τις ανοίγω και λέω στους άλλους πως αυτή η ομάδα δεν ήταν απλώς μια ομάδα — ήταν το δικό μας παράδεισο μέσα στην κόλαση του κόσμου. 💪

τι δουλειά έχει τώρα αυτό το νήμα στους κλεισμένους σαν ψωμιά εδώ μέσα; μια φορά τον χρόνο έρχομαι να δίνω κουράγιο στους δικούς μου — μην παρακαλάτε. πιστεύατε ότι εγώ δεν είχα κι εγώ το δικό μου;"κλειδί;" εκείνο το βράδυ ούτε κρασί περίμενα να βάλω κάτω ούτε ξαφνικό σπρώξιμο από τον άλλον. καθόμουν με το πληκτρολόγιο ανοιχτό στο πέτρινο σπίτι των γονιών μου στην Πάτρα, εκεί όπου μουρμουρίζει ακόμα η τηλεόραση της κουζίνας από τις αρχές του 2000 — εκείνη η παλιά μάρκα που άκουγε στους θορύβους σα κόρνα αυτοκινήτου όταν μπάζανε οι διαφημίσεις. προσπαθούσα να τελειώσω κάποιο σχέδιο στον υπολογιστή μου σα εργοδηγός που ξέχασε πως σήμερα είναι Κυριακή, όταν είδα την ειδοποίηση: "η Τζέσικα προκρίθηκε". κάπου εκεί κάποιο δίκτυο στη μνήμη μου έκανε shortcut σα παλιά ταινίες — θυμήθηκα εκείνον τον Ιανουάριο του 2008 όταν πρώτος φορά αγόραζα ασπρόμαυρες φωτογραφίες απο περιοδικά στον φούρνο του κοντινού μου για να τις κολλήσω στον τοίχο μου πάνω στο εργοστάσιο. εκείνη την εποχή είχα βάλει στοίχημα με τον υπόλοιπο κόσμο πως η γυναίκα αυτή κάποια στιγμή θα σήκωνε τρόπαιο σα αυτοβιογραφία γραμμένη με σιδερένιο πένες. κι όταν έγινε εκείνο το μπούμερανγκ στις 3 Ιουλίου — όχι εκείνη η κίνηση της μπάλας είχε σημασία πια, αλλά το γεγονός πως εκείνη η μπάλα βρήκε το χέρι της Τζέσικα σα τελική πράξη μιας τραγωδίας που άρχισε χρόνια πριν μέσα στους φόβους όλων μας. έκοψα απότομα τον καφέ μου στη μέση σα είχαν σβήσει όλα γύρω μου — εκείνο το τραπέζι στο σπίτι, οι φωνές του δρόμου που έφταναν σα ηχώ από άλλη εποχή, η μητέρα μου στο δωμάτιο δίπλα που φώναζε πως το φαγητό έγινε κρύο. μόλις κατάλαβα τι συνέβαινε έγινα κι εγώ εκείνος ο τύπος δίπλα στον Babis_PAO εκείνο το βράδυ — τρέχω προς το ψυγείο σα έχω δει την τελευταία σειρά των game of thrones, βγάζω ένα κουτί μπίρα τριαντάφυλλα χάνοντας το τρία πακέτα τσιγάρα κάτω, γυρνάω στην οθόνη σα τρελός ενώ η κόρη μου λέει "μπαμπά what happened;" και εγώ μόνο κουνάω το κεφάλι σα εκείνοι οι χαρακτήρες των ταινιών που δεν έχουν λόγια όταν βλέπουν την εικόνα της ψυχής τους να κινείται μπροστά τους. τώρα κάθε φορά που βλέπω αυτές τις εικόνες το στήθος μου σφίγγει έτσι — όχι σαν δυσκολία, αλλά σα εκείνο το γάντι μου που φοράω τώρα ακόμα εκείνες τις χειμωνιάτικες νύχτες όταν έκανα βάρδιες στους δρόμους της Πάτρας σηκώνοντας θόρυβο σα παιδί που ψάχνει τη λάμπα. κι αυτοί που λένε πως το τένις άλλαξε; αυτοί δεν κατάλαβαν τίποτα. εκείνες τις δύο ώρες η Τζέσικα έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια νίκη — ένιωσα σα να είχε γίνει κύκλος φωτός γύρω από τη Γη εκείνο το βράδυ. όσοι ήμαστε εκεί τότε δεν είμαστε πια άτομα — είμαστε απολιθώματα μιας εποχής που ακόμα πίστευε στους μεγάλους πρωταγωνιστές. τελικά πάντως, θα δούμε

Τρεις δεκαετίες έχουν περάσει από εκείνη τη βραδυά στο φλαντζαρι επί Σιντρίκειο, και όμως όταν βλέπω την Τζέσικα εκεί πάνω σήμερα — ο τρόπος που κρατά το ραβδί, η εκφράσεις εκείνες στις κρίσιμες στιγμές — ξέρω πως ο πυρήνας της ψυχής μας μένει ίδιος. Εκείνες οι ομάδες δεν είχαν εμπόδια σαν τους σημερινούς υπολογισμούς· είχαν κάτι πιο σπάνιο: μια αδιαμφισβήτητη γοητεία σα νερό σε άνυδρο τοπίο. Η σημερινή ομάδα φαίνεται πιο στέρεη στους αριθμούς, δέχεται λιγότερα πλασαρίσματα, χτίζει θεραπευτικά ένα αποτέλεσμα σα τοίχος σιδήρου — αλλά λείπει εκείνο το άφρο αγνώστευτο που έκανα το στάδιο να σωπαίνει κάθε φορά που έμπαινε η Τζέσικα μέσα στο γήπεδο. Στις μνήμες εκείνες υπήρχε πάντα ο φόβος πως ίσως δεν έπιανε τίποτα, πως ίσως η μπάλα πάγωνε στο χέρι της — και όμως εκείνη ήταν πάντα εκεί, ολομόναχη σα νύχτα στην έρημο. Σήμερα βλέπω πόσο έχουν μεγαλώσει οι άλλοι γύρω της, πόσο έχουν γίνει σαν στρατός δορυφόροι γύρω από ένα αστέρι· εκείνες τις μέρες ήμασταν εμείς ο στρατός, και εκείνη το αστέρι, αμόλυβδος ασήμι ακόμα στην αρχή της ιστορίας. Αυτή η διαφορά δεν έχει να κάνει με την εμπειρία — έχει να κάνει με την αθωότητα ενός κόσμου που ακόμα πίστευε πως ένα τρόπαιο μπορεί να κάνει ζωή πιο ελαφριά. Και κάπου εκεί βρίσκεται και η δύναμή μας ακόμη σήμερα: όχι στο πόσο σοβαρά παίρνουμε τα νούμερα, αλλά στο πόσο εύκολα ακόμα βουλιάζουμε στο τραγούδι της Τζέσικα όταν χτυπά την μπάλα σαν κάθε φορά να είναι η πρώτη φορά. Αυτό δε χάνεται. Ποτέ.

Ωχ τώρα ξύπνησες το νήμα μου κι εμένα… 😤 Άμα βάλεις δύο λεπτά να ακούσεις πως "η εμπειρία το φτιάχνει όλα σήμερα", εγώ σου λέω πως εκείνο το μπουμ του 2012 ήταν σα φιλί από αγγέλο πάνω στο κεφάλι σου – και μην τώρα σου πω πως ήταν επειδή είχε μεγαλύτερη εμπειρία, αλλιώς ψεύδομαι. Σκέψου λίγο: μία κοπέλα δεκαοχτώ ετών, εκεί που όλοι οι άλλοι γύρω της είχαν ήδη περάσει δέκα χρόνια βυθισμένοι στη γκρίζα ζώνη του "ξέρω πως χάνω", εκείνη στεκόταν ολομόναχη σα μεγάλος ζωγράφος μπροστά στον άσπρο καμβά. Κι όταν εκτόξευσε εκείνη την μπάλα σα σουβλί στέλνοντας τον αντίπαλό της στην άλλη άκρη του χρόνου, δεν ήταν επειδή είχε καλύτερα νούμερα στις προηγούμενες αναμετρήσεις – ήταν επειδή εκείνη την στιγμή έκανε κάτι μεγαλύτερο: έκανε τους περισσότερους ανθρώπους σ’ αυτή τη χώρα να νιώσουν πως η ζωή έχει ακόμα κάποια στιγμή που δεν σβήνει όταν κλείσεις το μάτι σου. Κι όσοι από εμάς κάτσανε εκείνη την βραδιά σπίτι τους και πήρανε κουράγιο από αυτήν, ξέρουμε πως δεν είμαστε εμείς αυτοί που άλλαξαν οι ίδιοι τον κόσμο εκείνο το βράδυ. Αυτοί που άλλαξαν ήμασταν εμείς οι ίδιοι όταν την βλέπαμε εκεί πάνω σα σύμβολο πως ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα, μπορεί μία κίνηση να γίνει ιστορία. Κι τώρα που κάποιοι λένε πως σήμερα όλα γίνονται με αριθμούς… ναι ρε συ μου, φυσικά κι υπάρχουν αριθμοί εκεί σήμερα, αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν κάνουν τίποτα άλλη ψυχή να νιώσει σα να ζει μέσα σε έναν πίνακα ζωγραφικής! Αυτό που έκανε εκείνο το βράδυ μοναδικό ήταν ο τρόπος που η Τζέσικα κράτησε την μπάλα σαν να ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που μόλις έγινε ολοκληρωμένο — και μην μου πεις πως αυτό ήταν αποτέλεσμα πειθαρχίας ή προπόνησης επί χρόνια. Μπορεί κανείς ν’ αποστηθίσει όλο το βιβλίο των κανόνων, αλλά όταν κάποιος σηκώνει το τρόπαιο σα δικό του δικαίωμα χωρίς να έχει προηγουμένως χάσει την ψυχή του μέσα στη διαδικασία, τότε εκεί βρίσκεται η μαγεία. Και κάπου εκεί μέσα βρίσκω κι εγώ το δικό μου νήμα εκείνο πάλι σφιχτό γύρω από το δάχτυλό μου — όχι επειδή είμαι πιο λυπημένος σήμερα, αλλά επειδή κάθε φορά που την βλέπω εκεί πάνω, θυμάμαι πόσο εύκολα μια ομάδα στέκεται πάλι στα πόδια της όταν κάποιος τολμάει να κάνει αυτό που κανείς δεν περίμενε. Και λοιπόν; Θα πάμε πάλι εκεί στήνοντας τις μπύρες στις πλατείες σαν τότε ή θα κρύβουμε τη νοσταλγία μας πίσω από λόγια σαν "τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά"; 💛

Αχτες ξύπνησα ολούθε ιδρώτες σα μετά απο μονάχος μου αγώνα 5 σετ στο κέντρο του Ρολάν Γκαρός. Μπήκα στο group και η πρώτη εικόνα μου ήταν εκείνη η φωτο του Babis_PAO σα κολλημένη πάνω στο μπουκάλι κρασί σαν αυτοκόλλητο ψεύτικης μπίρας. Κι εμένα σαν ρομπότ κανόνι βγάλανε το πλήκτρο εκεί μέσα στη κίτρινη φλαντζα κριθάρι που λέγαμε τότε στην πλατεία – εκεί που η κάθε μπίρα είχε γίνει ακόμα μία φωτογραφία στις μνήμες μας, σα τις κόλλησε ο χαράκας πάνω στο ντουλαπάκι του παντός. Τότε θυμήθηκα εκείνον τον τύπο που είχε βρει ένα δαχτυλίδι φτιαγμένο από φελλό της μπίρας του έξω απο το Φλαντζαρι σα να κρατούσε στην ουσία ένα κομμάτι από εκείνο το μπουκάλι του κρασιού που δεν ήπιαμε ποτέ ολοκληρωτικά εκείνο το βράδυ. Του το δείχναμε σα λείψανο του Προφήτη ενώ γύρω μας όλοι έλεγαν πως η Τζέσικα είχε τελειώσει σα χαρακτήρας όταν σηκώθηκε εκεί πάνω. Μα εσύ βρε τι έλεγες εμένα; Εμένα με είχαν βγάλει στα χειρότερα group του facebook εκείνο τον Αύγουστο γιατί έγραφα περισσότερα απο τρία emoticon χωρίς κόμμα! Κι ύστερα εκεί που ξέφυγε ο Χρήστος ο Πράσινος μου στείλε βίντεο απο την Λάρισα σα το ηλιοτρόπιο που γυρίζει πάλι προς τον ήλιο: εκείνος ο θόρυβος σα σφυρίγματα στις σάλπιγγες των ιερουσαλήμicias όταν έπεσε εκείνο το μπούμερανγκ. Εγώ εκείνη τη στιγμή είχα φάει τρεις σφηνάκια κρασί στο γατούλιο του γείτονα σα ξέχασα πως σήμερα είναι Δευτέρα και ανοίγω την πόρτα φορώντας τις παντόφλες σα εκπαιδευμένος ζόμπι. Και τώρα που ο Παναγιώτης ο Πέτρα με ξυπνάει γιατί το νήμα βρίσκεται εκεί μέσα σαν ψωμί που του βγάζεις απο το στόμα ενός πεινασμένου ─ "τι δουλειά έχει αυτό εδώ στους κλεισμένους σαν ψωμιά;" του λέω εγώ σα αντί για κουράγιο μου έδωσε μια κανάτα κρύο νερό στο κεφάλι ενώ εγώ φορούσα μόνο το σακάκι της φανέλας της Τζέσικα αλλιώς ήταν αργός χαρακτήρας. Ρε παιδιά, είμαστε εδώ σαν αυτούς τους老头们 στους κήπους της πόλης με τα μπουκάλια μπίρας κενά πια σα τις νίκες μιας ομάδας που ξέρει πως ο ουρανός είναι μόνο η αρχή. Την επόμενη φορά που η Τζέσικα κάνει βήμα μέσα στο γήπεδο, ξέρετε τι κάνω εγώ; Θα ξαπλώνω καταγής σα ροκ σταρ του τένις περιμένοντας εκείνη η μπάλα να πέσει στο κεφάλι μου σαν βόμβα μεταφορικής σημασίας ─ γιατί μια στιγμή σα εκείνη δεν γίνεται δύο φορές, όσοι κι αν είναι οι αριθμοί στο excel. 🎾🤣