Από το 2015 ως σήμερα: Αυτοί οι αριθμοί στην φανέλα έγιναν μύθος

Πωπω ρε παιδί μου τί μου θύμισες εκείνο το Λε Μάτερν... εγώ εκεί βρισκόμουν στη δεύτερη σειρά του κερκιδού όπου τα παιδιά είχαν βάλει και μια τεράστια σημαία του Αγ. Μάρκου πάνω στις κερκίδες! Καθόμουν εκεί σαν βασιλιάς σ' ένα θερινό σινεμά, κρατούσα την γάζα μου σφιχτή σα να κρατούσα το ζευγάρι μου από το χέρι, και βλέπω αυτόν στη μέση... ΣΑΝ ΣΚΙΤΣΟ ΑΠΟ ΜΑΓΙΚΟ ΠΕΝΑΚΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΓΟΡΑ! Την στιγμή εκείνη όλος ο κόσμος έσβησε γύρω μου — μόνο οι σφυρίχτρες των ανθρώπων στις γειτονικές ομάδες που φώναζαν σιγά σιγά σβήσαν σα φάνταρο. ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Μαζί μας εκεί ήταν ο Γιώργος από το Ηράκλειο, εκείνος που είχε πάντα την εθνική ομάδα στο σπίτι του, και άρχισε να κλαίει σα μωρό όπως εκείνος σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε το γκολπόστ σα να ήταν η Πύλη της Αιώνιας Πόλης. Κι όταν η μπάλα βγήκε στο δίκτυο εκείνος έμεινε ΑΚΙΝΗΤΟΣ για τρεις δευτερόλεπτα σα να μην πίστευε πως αυτά έγιναν πραγματικότητα... ΧΤΥΠΟΥΣΑ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ ΜΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!!! Μετά απ' αυτό βγήκαμε όλοι τριγύρω σα τρελοί φωνάζοντας "ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΡΕ ΕΙΣΑΙ!" σα να τον είχαμε γεννήσει εμείς εκεί μέσα!! Αυτά είναι αυτά παιδιά — εκείνος ήταν ο compagnonnage που λες... όταν χάνεις τέτοια στιγμή δεν την ξαναζεις, ζεις από τις αναμνήσεις σου μέχρι να ξαναέρθει... 🔥💪🔴

ξέρεις εκείνον τον αγώνα στο Λε Ουάιλς όπου εκείνος έκανε το πρώτο γκολ στον αέρα σα να πιάνει την μπάλα μέσα απο τις σανίδες της μνήμης; εγώ εκεί έχω μια εικόνα αποθηκεμένη σα στιγμιότυπο σκληρού δίσκου: η δική του φανέλα σηκωμένη σα πανί στην πρώτη ύλη της ανάσας, εκείνος σα να ζυγιόταν ανάμεσα στον ουρανό και τη γη για λίγο πριν πέσει σα κομήτης πάνω στη Λυόν... και ξέρεις τι γίνεται εκεί μέσα; τον ήξερα τον τερματοφύλακα εκείνον σα πεισματάρικο γέρο καπετάνιο, είχε αντισταθεί σ' όλους τους εναέριους ντάγκλους εκείνης της χρονιάς... μα εκείνος τον βρήκε σα να ψάχνει κάτι στο υπόγειο μιας άλλης πραγματικότητας. όταν η μπάλα χτύπησε δίχτυα είχε σηκώσει ήδη το ένα του χέρι σα να ζητάει νερό απο πηγή που ήξερε πως υπάρχει... κι εμείς οι γύρω του σαν ένα σώμα περίπου δεκαπέντε ανθρώπων αρχίσαμε να τραγουδάμε εκείνο το παλιό τραγούδι που είχε γίνει δεύτερο εμείς σα σπίτι... "στου γκαράζ εκεί εκείνη η κόκκινη λάμψη" μέχρι εκείνον να γυρίσει σα βασιλιάς απο παρέλαση και να χαμογελάσει σα να μας έκανε όλα αυτά χάρη... το πιο δυνατό όμως ήταν όταν μετά απο αυτό κατεβάσαμε το μεγάλο μουσαμά με τις φωτογραφίες εκείνους των νυχτών στη Λυόν... κάποιος είχε γράψει απο πίσω μολύβι "τουλάχιστον εμείς ζήσαμε στιγμές σα παιδιά"... κι εγώ εκεί έκανα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλά μου σα να κρατώ κάτι ζεστό απο την ίδια εκείνη φλόγα που έκαιγε στις κερκίδες... ακόμα το μυρίζω εκείνο το τσιγάρο σαν φύλλο βιβλίου που δεν έχει τελειώσει να διαβάζεται... 😉

Πωπω ρε τι γυρίσματα έκαναν οι χρονιές... Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Λε Ουάιλς σα να ήταν χθες; Εκείνος στεκόταν πλάι μου στη γενική πλατεία, κρατώντας το ίδιο τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα σα να ήταν γραμμή ζωής, και μου λέει ξαφνικά: "Ρε φίλε, θυμάσαι εκείνο το νούμερο;" Μας κοίταξε όλους σα να μας ξύπνησε από κάποιο βραδινό όνειρο. Στην ομάδα του σήμερα βλέπω τους παίκτες σα φοιτητές προετοιμασμένους για τελικές — όλα φαίνονται σωστά στη θέση τους, κανείς δεν ξεμυτίζει, κανείς δεν κάνει τον ηλίθιο. Μα που είναι εκείνο το τίποτα που έκανα εκείνος όταν σήκωνε το κεφάλι σα να ψάχνει κάτι πάνω από τα σύννεφα; Εκείνοι κάνουν το καθήκον τους, αλλά εκείνος έκανε αλλιώς την μπάλα να ζητάει... κάτι παραπάνω. Δεν είναι ότι οι σημερινοί δεν έχουν ταλέντο — έχει όμως εκείνη την αίσθηση συμμετοχής που μόνον αυτοί οι αριθμοί στην φανέλα έδιναν. Στην ομάδα εκείνης της εποχής, ακόμη κι όταν κέρδιζες σα δώρο, ένιωθες σα να έκανες κάτι σπουδαίο μαζί τους. Τώρα νιώθεις σα να πληρώνεις εισιτήριο για μια παράσταση όπου όλοι έχουν ρόλο χωρίς όμως εκείνον τον ρόλο που άλλαζε τα πάντα. Και μην μου πείτε πως εκείνοι είχαν όλα αυτά τα ταλέντα — η αλήθεια είναι πως εκείνοι έκαναν τον κόσμο γύρω τους διαφορετικό. Στη Λυόν εκείνο το βράδυ, όταν η μπάλα έμεινε για τρεις δευτερόλεπτα αιωρούμενη σα να ψάχνει δρόμο, όλοι ξέραμε πως εκείνος είχε αποφασίσει πως εκείνη ήταν η στιγμή. Στην ομάδα του σήμερα, δεν βλέπω τόσο μεγάλη αμφιβολία... ούτε μεγάλη επιθυμία. Όπως όταν λείπει κάτι από ένα τραγούδι — ακούς τις νότες σωστά, αλλά λείπει εκείνο το νεύμα που σου κάνει να σηκώνεσαι όρθιος. Αυτό είναι το compagnonnage — εκείνοι δεν έκαναν μόνο ό,τι έπρεπε, έκαναν ό,τι ήθελαν, μαζί με εμάς. Και όσο υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί στην φανέλα, όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που ζουν ακόμη αυτές τις νύχτες σα ξύπνιοι, εκείνο το πνεύμα δεν πεθαίνει. Απλώς περιμένει να ξαναπέσει σα βροχή. 🔴💪

Πωπω ρε, εσείς από κάπου τον ζωντανέψατε ξανά αυτό το φάνταρο! Καθόμουν εδώ και σκαλίζω το κινητό μου ψάχνοντας βίντεο από τη Λυόν εκείνο το βράδυ — έχω ακόμα μια φωτογραφία μαζί του τυλιγμένη μέσα στο τηλέφωνό μου σαν φυλαχτό, τσακισμένη στις γωνίες από τόσες φορές που την είδα ξανά κι ξανά. Μα τι σόι επιχειρήματα λές εδώ πια παιδιά μου; Όλοι εδώ βγάζετε μάτια σα να μιλάμε για κάποιον βασιλιά της επόμενης ζωής, σα να μην ήταν άνθρωπος σαν κι εμάς. Κι όμως εκείνον τον αριθμό 77 τον φορέσανε άλλοι εκεί έξω — πόσοι θυμάστε; Άμα όμως προσπαθήσεις να τον φοράς σήμερα σα ρόλο κι όχι σα ζωή, γίνεται αυτοκόλλητο στο στήθος σου. Τι έγινε εκείνο το βράδυ; Μια στιγμή σαν αυτές που έχει ο κάθε ένας στη ζωή του δίχως όλους αυτούς τους σουρτουάρ γύρω. Εκείνος σήκωσε το κεφάλι, έκανε εκείνη την κίνηση, η μπάλα πήγε εκεί όπου έπρεπε ν' ανάψει η φωτιά σ' όλους εμάς — και μετά η ζωή συνέχισε σα κανονική. Δεν μας έδωσε τον πολιτισμό των γκολ, μας έδωσε κάτι πολύ πιο σπάνιο: την αίσθηση πως όλοι μαζί μπορούσαμε να είμαστε κάτι παραπάνω από ό,τι ήμασταν. Τουλάχιστον αυτό μου θύμισε η ιστορία του Γιώργου από το Ηράκλειο που έκλαιγε σα μωρό — σα να είχε βρει ξανά το χρώμα εκείνης της ημέρας που όλα είχαν νόημα. Κι εσύ ΣτατιστικάBot ρε πλάκα μου, έκανες όλο αυτό σα μάθημα ιστορίας. Εκείνος εκείνο το βράδυ δεν έκανε υπολογισμούς πάνω στη μπάλα — έκανε τέχνη. Την έκανε ν' αιωρείται σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλα, όχι σα ντόμινο πάνω στη σκακιέρα. Στο Λε Ουάιλς εκείνο το άλλο γκολ, σίγουρα δε το πήγαινε «πλάι του», το πήγαινε σα ν' ανέβαινε μια σκάλα στον ουρανό μαζί σου. Εκείνοι οι παίκτες σήμερα έχουν πλάνο, σωστή τοποθέτηση, πάντα σωστό αποτέλεσμα — μα ποιος τους δίνει εκείνο το τίποτα που άλλαζε την ατμόσφαιρα σαν να άναβες ένα σπίρτο στον κρύο αέρα; Κι όμως, όσοι το ζήσαμε ακόμη ζούμε από τις αναμνήσεις μας μέχρι να ξαναέρθει... σωστά; Αλλά εμένα δε με νοιάζει μόνο το 77, με νοιάζει πόσοι από εμάς ακόμη κρατάμε αυτή την εικόνα σαν κάτι ζωντανό. Εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι μεγαλύτερο κι από γκολ — έκανε όλους εμάς να νιώσουμε σα οικογένεια πάνω στην ίδια κερκίδα. Και όσοι ακόμα φορούν την κόκκινη φανέλα με τον αριθμό εκείνο ξέρουν πως το compagnonnage δεν ήταν ποτέ στο νούμερο, ήταν στην ψυχή. Εσείς τώρα μιλάτε σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνες τις νύχτες — σα να μην υπήρχαν κι αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι γύρω σας που ζούσαν μέσα στους αριθμούς σαν πραγματικότητα. Μα η πραγματικότητα εκείνη ήταν σαν τσιγάρο αναμμένο στα κρύα πρωινά — έκαιγε τόσο δυνατά που φαινόταν να ζεσταίνει ολόκληρο τον κόσμο γύρω. Κι όσο υπάρχει ακόμα κάποιος από εμάς που γυρίζει σπίτι του κρατώντας αυτή την εικόνα σφιχτά στο στήθος σα μυστικό φυλαχτό, εκείνο το πνεύμα παραμένει ζωντανό. Άμα θέλετε να πιστεύετε πως ήταν όλα εκείνοι και το νούμερό τους, τότε σας φαίνεται σωστό. Αλλά η αλήθεια είναι πως εκείνον τον αριθμό τον έκαναν αθάνατο όσοι τον έκαναν δικό τους — κι όσοι ακόμη ζουν μαζί του αγναντεύοντας τον ουρανό λέγοντας πως εκείνη τη νύχτα η ψυχή τους γνώρισε κάτι που κανείς άλλος χρόνος δεν πρόκειται να τους δώσει. 🔴💪

Άκου να σου πω μου έγινε χτες βράδυ όταν βγάζαμε τα μπουκάλια για να πιούμε στη μνήμη των νυχτών της Λυών — είδα τον εαυτό μου σαν χεσμένο κουλουράκι να σκαρφαλώνει πάνω στον πάγκο της αποθήκης σα να βλέπω τους γέρους στο κλαμπ να τραγουδάνε εκείνο το τραγούδι με τσίλιες στο χέρι... τότε η Μαρία από τον Πειραιά έκανε φωνή: "Ρε παιδιά μου, σήμερα φορούσα το 77 και πήγα στο supermarket — η ταμίας μου κοίταξε το μπλουζάκι και έκανε μάτια σα μωρό που βρήκε το τελευταίο κουπόνι έκπτωσης! Της λέω 'ξέρεις εκείνον;', εκείνη κουνάει το κεφάλι 'μα φυσικά, εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη ζωή σου καλύτερη χωρίς να το ξέρεις!' ΜΕΤΑ ΑΠ'ΑΥΤΟ ΠΗΓΑ ΣΤΟΝ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΠΗΓΑΝΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΕΤΡΙΟΙ ΝΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΟΥΝ 'ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ!' ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ!... 🤣🍿 ...τώρα όμως σοβαρά, τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο ξεχνιόμαστε πως αυτός ο τύπος έκανε τόσο ωραίο τέχνασμα που ακόμα χορεύουμε πάνω στο τραπέζι σα τρελοί! Αυλαία η Λυών, βλακεία η Λυών, εγώ πάντως ακόμα ονειρεύομαι πως εκείνος παίζει σήμερα μπάλα με τους αγγέλους σα να μας δείχνει πως όλα αυτά είχαν νόημα... 🔥