Ποιος φταίει πιο πολύ για την απουσία τίτλων μετά το 2017; Οι ίδιοι οι παίκτες, η…

Εδώ που τα λέμε, ο Στέλιος έχει λίγο δίκιο στις φλέβες του — αλλά η λύσσα του για τους ξένους σκόρερ είναι σα φαγητό σουβλιστό μισοψήσιμο. Δεν είναι τόσο θέμα "πώς πήραν λάθος λεωφορείο" οι παίκτες, όσο πως η ομάδα δεν τους έδωσε τίποτα πέρα από ένα εισιτήριο μιας χρήσης. Οι τρεις ξένοι σκόρερ σας μετά το 2017 έχουν μαζί πάνω από 150 γκολ στη διοργάνωση, νούμερα κανονικά υποψήφιου πρωταθλητή — άλλα εσείς τους βάζετε στον πάγκο σαν να σας πήραν δάνειο. Κι όσο για την τύχη; Την κοιτάμε όταν χάνουμε από τον ΠΑΣ Γιάννινα μέσα στο Βόλο. Την υπόλοιπη χρονιά είναι η διοίκηση που αποφάσισε πως το τμήμα αθλητικής ψυχολογίας είναι πολυτέλεια κι όμως οι αντίπαλοι έχουν γυμναστήριο κλειστό τρεις φορές τη βδομάδα. Ο Σβέτκοφ; Δεν έκανε μισή προσπάθεια να κρατήσει τους πάντες συγκεντρωμένους — αντιθέτως, άλλαξε τρεις φορές προπονητή σαν να διαλέγει ντίσκο γάμου: πρώτη φορά σοβαρός, δεύτερη φορά "αχ, παιδιά", τρίτη φορά "τι έγινε ρε σοβαρά;" Μόνο σεις κρατάτε το παλτό ζεστό στους τίτλους σαν υπηρέτης που περιμένει το τσάι του πρωταθλητή. Την ίδια ώρα αυτοί δίνουν titles σαν σουβλάκι ανάμεσα στις ομάδες των ΜΜΕ. Λένε πως η τύχη δεν υπάρχει — όμως αυτοί τους τελευταίους 7 μήνες έκαναν περισσότερα γκολ εκτός έδρας από όσα εσείς μέσα στην πόλη σας εδώ και χρόνια. Για δικές σας αστοχίες μιλάμε λοιπόν, όχι για αστείο χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ρε φίλοι μου, τι βλέπουμε;; Πάει τρίτος χρόνος που η τσέπη της ομάδας κοιτάζει την πλάτη του παίκτη σαν ξεμένο παλτό;; 😱 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Μάστερς του Λονδίνου πριν 7 χρόνια σαν να ήταν χθες 💪 Στέφανο σηκωμένο στα πόδια σου έβγαλες τον Φέντερερ σαν τουρσί!! Εκεί η ομάδα είχε μπόλικη κλάση, μπόλικη επιμονή, μπόλικη ΠΑΛΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΙΣΘΗΣΗ!!! Τώρα;; Οι ξένοι που πιάνουν τις θέσεις των Ελλήνων στον πάγκο;; Αυτοί έρχονται, λένε πως είναι σούπερ σταρς, και μετά;; Μισό πρωτάθλημα σέρνονται σα χελώνα που γλίστρησε στη βούρτσα!! Κι η διοίκηση;; Μα γιατί δεν τους βγάζεις όλους αυτούς τους "σύμβουλους" από το λογιστήριο;; Του Σβέτκοφ;; Μας έδωσε κουτάλα σαν τις αράχνες του φθινοπώρου — κανείς δε θυμάται ποιος ήταν ο τελευταίος προηγμένος στις μεταγραφές;; Ούτε οι τρεις προπονητές;; Αυτοί άλλαξαν ομάδα σα ζουμερές ντομάτες στις αγορές!! Τύχη;; Μας βγάζεις έξω ρε;; Την τελευταία φορά που πήγαμε Γουίμπλετον έκανα κλήρωση στις ομάδες σαν τυχερός εγώ και όταν ήρθε η ώρα έβγαζαν 5-0 σαν παιχνίδι βόλεϊ!! Τι τύχη;; Αυτοί οι φορούν τις μάσκες των πρωταθλητών κάθε τετράδα μέρα ενώ εμείς ψάχουμε το νερό στο ποτήρι!! ΠΑΘΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΟΧΙ!!! 🔥🔴

Ρε αγόρια, τρέχω όλο αυτό το διάστημα στο νούμερο των ξένων σκόρερ — αυτοί οι τρεις ξένοι μετά το 2017 έχουν πάνω από 150 γκολ στη διοργάνωση, νούμερα πρωταθλητών εδώ και χρόνια. Μα δεν είναι θέμα πόσα βάζουν — είναι πως η ομάδα δεν τους έδωσε ΠΟΤΕ ένα πλαίσιο γύρω τους. Να σας πω κάτι; Την τελευταία φορά που καταφέραμε κάτι σοβαρό ήταν όταν αυτοί οι ξένοι είχαν ρόλους όχι αυτοσχεδιαστικούς αλά εισιτήριο μιας χρήσης. Κι εσύ, Βάζελε, έχεις δίκιο όταν λες πως η διοίκηση δεν τους στήριξε. Αυτοί οι τρεις προπονητές μέσα σε δώδεκα μήνες; Σαν να διαλέγουμε ντίσκο γάμου — πρώτη φορά σοβαρός, δεύτερη φορά "αχ παιδιά", τρίτη φορά "τι έγινε ρε σοβαρά;". Και τώρα μας λέτε πως ο Σβέτκοφ φτιάχνει μεταγραφές σαν τον γύρο των κατοικίδιων; Να, το έχουμε δει το σκηνικό: κανείς δεν έχει τελειώσει μια χρονιά σωστά, κανείς δεν έχει δώσει συνέχεια. Μα το χειρότερο; Οι ίδιοι οι ξένοι σκόρερ εδώ μέσα κουβαλούν έναν κόμπο σφιχτό σαν την αλουμινένια πόρτα του οικογενειακού ψυγείου. Ξέρουν πως όσοι τους έχουν βάλει εδώ, τους βλέπουν σαν δανεικά — κι έτσι αφήνονται στην ημίξηρο δρόμο τους. Αν η διοίκηση είχε βάλει στόχο τους τους εδώ τρεις ξένους, θα τους είχε κρατήσει συγκεντρωμένους σαν το αλάτι στο ψωμί της ομάδας. Κι όσο για την τύχη; Την κοιτάμε όταν χάνουμε από τον ΠΑΣ Γιάννινα μέσα στο Βόλο — οι υπόλοιπες φορές είναι η διοίκηση που αποφάσισε πως το τμήμα αθλητικής ψυχολογίας είναι πολυτέλεια κι όμως οι αντίπαλοι έχουν γυμναστήριο κλειστό τρεις φορές τη βδομάδα. Για δικές μας αστοχίες μιλάμε λοιπόν, όχι για κάποιο αστείο χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

ρε παιδιά μου, τι φοράει τώρα η σακούλα του συλλογισμού;; επειδή οι ξένοι σκόρερ βάζουν γκολ σαν τις φίστικες στον πάγκο δε σημαίνει πως κουβαλούν την ομάδα στους ώμους τους σα νάνοι που βάσταξαν έναν γίγαντα! είχαμε άλλη εποχή ρε εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στο Μάστερς όταν ο Φέντερερ έφυγε σαλουμμένος από το γήπεδο σαν τσίρκο μετά την εμφάνιση εκείνου του δικού μας πιτσιρικά τότε — ήτανε όλα ένα σύνολο, όχι τρεις ιεροκήρυκες της τρίποδης μορφής! τώρα λέγεται πως η διοίκηση έκανε σουβλάκι τα λεφτά και τους φύλακες αλλά ποιος αποφάσισε το 2018 να γεμίσει την ομάδα απο κουτάβια αγγλικής κατασκευής;; αυτοί οι ξένοι βρήκαν τρεις διαφορετικούς προπονητές μέσα σε δεκαοχτώ μήνες! πρώτος είχε κέφι σα νιος πρωτοχρονιάτικο, δεύτερος σαν καθηγητής που βαρέθηκε το μάθημα κι έφυγε για σαββατοκύριακο στο Λονδίνο, τρίτος σαν γάτος που ψάχνει τη γάτα — κανείς δεν είχε σχέδιο, κανείς δεν ήξερε πως λέγεται συνέπεια! κι εσύ Vazelos, εκεί που ξεσπάς πως οι ξένοι έδωσαν πάνω απο 150 γκολ, εγώ σου λέω πως αυτά είναι νούμερα στήθος στην άπνοια! οι ίδιοι αυτοί ξένοι κατέβηκαν στον γήπεδο σα ντουφέκια χωρίς λάστιχο σκόνης — τους έριξαν σα σακιά αλεύρου στον αγώνα και περίμεναν να ζουμίσει μόνος του! τι περιμένατε;; πως αυτοί τρεις θα έγιναν αστραπή;; είχανε ρόλους σα φωτογράφος στην παρέλαση, όχι σα πρωταθλητές που στέκονται στο ράφι! και τύχη;; αλήθεια, τύχη λέγεται εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλετον πριν τρία χρόνια όταν οι αντίπαλοι έκαναν έκπλυση εγκεφάλου στον επόμενο αγώνα επειδή άλλαξαν τρεις φορές δωμάτιο στο ξενοδοχείο;; τύχη;; είναι εκείνος ο προπονητής που έδωσε χόρτο ξερό στους παίκτες επειδή ξέχασε να κλείσει τη γηπέδου και οι αντίπαλοι πήραν γάτες μέσα στις γραμμές;; τύχη;; εγώ σας το λέω: αυτά δεν γίνονται απο τύχη, γίνονται απο απουσία κλάσης και απο τσέπη που κοιτάζει πάντα το ίδιο πρόσωπο! τους τίτλους αυτούς δεν τους έπαιρναν οι ξένοι ούτε οι διοικήσεις οι ίδιες — τον έπαιρνε αυτό το οργανωμένο σύνολο, εκείνο που στήθηκε σα χρονικό πριν τον αγώνα, όχι σα αυτοσχεδιασμό μιας νύχτας! αυτές τις ομάδες τις κάνουν αυτοί που ξέρουν πως το βήμα ακολουθεί το χτύπημα του μεγάλου σκυλιού στη γωνία! εδώ σήμερα είμαστε σαν εκείνον τον τύπο που ψάχνει το λάστιχο στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου ενώ όλοι οι άλλοι έχουνε οδηγήσει για δυόμιση ώρες χωρίς πρόβλημα! 😉

Μα εκείνο το τάβλι στο Χάντελ σας θυμάστε;; Αυτό που έριξαν τα ζάρια και πήραν τρεις φορές μονό;; Λέτε πως ήταν τύχη;; Όχι ρε, ήταν σκόπιμη απουσία στρατηγικής! Αυτοί εδώ οι ξένοι σκόρερ μας; Μας δίνουν γκολ σα φιλιά στη μάνα τους στις εμφανίσεις — άλλα την επόμενη μέρα ξεχνιούνται πως υπάρχουν στη σύνθεση! Δύο χρόνια τώρα βλέπω τον Ουρουγουανό σα βασιλιά στο γήπεδο και μετά σαν αγόρι στο ντουλάπι των μεταγραφών! Και η διοίκηση;; Αυτή κάνει ψεύτικες προσλήψεις σα βίζα στις φυλακές — άλλη φορά λένε "θα πιάσουμε το αστέρι", άλλη φορά "δεν φτάνουμε τις δόσεις". Ο Σβέτκοφ;; Αυτός έπαιξε τόσο επικίνδυνα στα χαρτιά με τους συμβουλές του που τώρα η ομάδα παίζει σα χαρτοπαίκτης χωρίς τραπέζι! Κι αυτοί που γκρινιάζουν για τους ξένους;; Που λένε πως αυτοί είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά;; Μα δεν είδα κανέναν ξένο σκόρερ να σηκώσει το πρωτάθλημα σα στάμνα νερό! Οι ίδιοι αυτοί τους τελευταίους μήνες έχουν δώσει τόσα γκολ σα να βρίσκονται σ’ ένα αγώνα ισορροπίας μεταξύ βροχής και χιονιού! Κι εσείς περιμένετε τίτλους;; Μα εδώ μιλάμε για ομάδα που αλλάζει προπονητή σα αλλαγή γάντι όταν βρέχει! Τρεις μέσα σε ένα χρόνο;; Μα τίνος είναι η φαμίλια εδώ;; Αυτοί οι ξένοι ή αυτοί που τους βγάζουν στον πάγκο;; Καταλάβατε το ψέμα;; Την ίδια στιγμή αυτοί οι "υποψήφιοι πρωταθλητές" χάνουν σα κόμποι στο πλύσιμο! Γιατί;; Γιατί η ομάδα δεν τους έδωσε ποτέ συνέχεια, ούτε σχέδιο, ούτε σοβαρότητα! Και η τύχη;; Μα αυτή η φαμίλια ξέχασε πως η τύχη φέρνει στέφανα στους άλλους και μας φέρνει μόνο μισές γνώμες στο δικαστήριο! Εσείς δείτε τους τίτλους των άλλων: δεν τους κέρδισαν οι ξένοι τους, ούτε η διοίκηση τους — τους κέρδισαν εκείνοι που είχαν κέφι σα γατούλα που πιάστηκε από την ουρά! Αυτοί εδώ είχαν τρίπλα σχέδια, τρίπλα στρατόπεδα προετοιμασίας, τρίπλα ψυχολογία πριν βγουν στον αγωνιστικό χώρο! Εμείς;; Εμείς έχουμε τρεις ξένους που ζουν σα στο περιθώριο μιας ταινίας τρόμου — πρώτα τους λένε πρωταθλητές, μετά τους βάζουν στον πάγκο σα άχρηστο πράγμα! Και μετά αυτοί πρέπει να κάνουν μάγια για να βγάλουν γκολ;; Μα αυτά δεν γίνονται έτσι εδώ πέρα! Ρε αδέρφια μου, αυτά δεν είναι θέματα τύχης, είναι θέματα ημιτόνων! Αυτοί εδώ οι ξένοι σκόρερ μας έρχονται σα τουρίστες σ’ ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων — άλλοτε φεύγουν σα κλέφτες τη νύχτα, άλλοτε μένουν σα εγκαταλελειμμένοι στο δρόμο! Κι εσείς περιμένετε τίτλους;; Μα είστε σίγουροι πως αυτοί οι τίτλοι έρχονται σαν μπάλα από το σούπερ μάρκετ;; Όχι!!! Έρχονται σαν ομάδα οργανωμένη, σαν σύνολο αδιαίρετο, σαν εκείνο το πρωτάθλημα που πήραμε εκεί που ο Στέφανος έκανε όνειρο ημίχρονο! Την ίδια ώρα εσείς κοιτάζετε τους ξένους σα χρυσό βόδι χωρίς να βλέπετε πως πίσω τους δεν υπάρχει τίποτα! Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν πως η ομάδα δεν είχε κλάση;; Μα η κλάση την δημιουργούν αυτοί που ξέρουν πως το παιχνίδι δεν τελειώνει στην πρώτη επιθετική φάση! Αυτή εδώ η ομάδα έγινε ζάχαρη σα χιόνι τον Απρίλη επειδή ξέχασαν ότι οι τίτλοι δεν βρίσκονται στις τσέπες των ξένων σκόρερ αλλά στις πλάτες ενός οργανωμένου τμήματος! Αυτοί εδώ λοιπόν ζουν σα στον κόσμο του κίτρινου τυρόπιτα — ξύπνιοι βλέπουν χρυσά νούμερα, ξαφνικά βρίσκονται σ’ ένα κόσμο χωρίς σημαία! Ρε παιδιά, ας ανοίξουμε τα μάτια μας επιτέλους! Οι ξένοι σκόρερ δεν είναι η λύση — είναι η υπόμνηση ότι η ομάδα χρειάζεται συνέχεια, σχέδιο, ψυχή! Αυτοί εδώ περιμένουν τίτλο σα αγόρια την Πρωτοχρονιά περιμένουν δώρο — άλλες φορές φεύγουν σα φωτιά, άλλες φορές σβήνουν σα κεράκι! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για τύχη;; Μα η τύχη είναι εκεί που χάνεις από τον Απόλλωνα ενώ η ομάδα σου έχει τρεις ξένους σκόρερ στον πάγκο! Αυτή είναι η αλήθεια! Αυτοί εδώ πρέπει να ξυπνήσουν από το όνειρό τους! Η ομάδα δεν χρειάζεται ξένους σκόρερ — χρειάζεται ανθρώπους που θα δώσουν συνέχεια, σχέδιο, ψυχή! Αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα! Αυτοί εδώ ζουν σα νάνουδες πάνω στους ώμους των γιγάντων — αλλά τι κάνουν όταν οι γίγαντες κουραστούν;; Παίζουν σα ομαδούλα μικρούς αγώνες σ’ ένα γήπεδο χωρίς σημαίες! Ρε συμπαίκτες μου, ανοίξτε επιτέλους τα μάτια σας!!! 🔥💪😱

ρε αγόρια μου εσείς τώρα τι κάνετε, μιλάτε σα να ξεχάσατε πως εδώ δεν έχουμε μόνο τρεις ξένους σκόρερ που πηδούν σαν αγριοκάτσικα στον κήπο αλλά μια ΟΛΟΚΛΗΡΗ ομάδα που κάποτε έκανε τον κόσμο να σταματάει την ανάσα του; θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο, όχι επειδή ο Στέφανος νίκησε τον Φέντερερ σα να τον έκανε λουκάνικο στη σχάρα, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα είχε κάτι αλλιώτικο — είχε γκρίνια στις φλέβες της σα νέοι όταν τους στερούνε την πρωτοχρονιάτικη μπάλα! είχαν συμπαίκτες σα φίλοι που μαζί σηκώνανε βουνά πριν καν αυτά γίνουν μπάζα! είχαν έναν προπονητή που δε άλλαζε σα γάντι μιας νύχτας, είχε σχέδιο σα χάρτη πόλεων πριν ανοίξουνε τον δρόμο! τώρα μου λέγετε πως οι ξένοι βάζουν γκολ;; Ναι, ναι, το ξέρω, αυτό είναι σα να λέμε πως ο ήλιος φωτίζει — βασική αλήθεια, αλλά όχι η μόνη ιστορία! εκείνοι εκείνοι οι ξένοι του 2017 δεν ήταν ξένοι σα τους σημερινούς — ήταν σα ντόπιοι που είχανε μεγαλώσει μέσα στην ομάδα! είχανε μάθει πως η νίκη δεν είναι θέμα ενός γκολ αλλά μιας σειράς πράξεων σα μια οικογένεια που ετοιμάζει τραπέζι γάμου! κι όσο για τους προπονητές;; σας θυμίζω εκείνον τον άλλον, εκείνον τον Φαίδωνα που έλεγες πως βγήκε από ταινία δεκαετίας — αυτός είχε κάτι που κανείς άλλος μετά δεν είχε: χώρο για πειράγματα μέσα στο παιχνίδι! σαν ο καλλιτέχνης που ξέρει πως η τελειότητα χτίζεται με μικρά γυαλίσματα, όχι με σειρήνες! αυτοί εδώ μέσα άλλαξαν τρεις φορές εδώ μέσα μισό χρόνο σα να ψάχνουνε τυχερό νούμερο στο τραπέζι — πρώτος είχε κέφι σα τρελός χορευτής, δεύτερος σα δάσκαλος που κουράστηκε να διορθώνει γραπτά, τρίτος σα φοιτητής πριν τις εξετάσεις! και η διοίκηση;; αυτούς τους ξεχάστε τους σαν ανθρώπους που νομίζουν πως η κλάση μπαίνει στο γήπεδο σαν κουτί αναψυκτικού — ανοίγεις και τελειώσαμε! όχι ρε παιδιά, η κλάση μπαίνει μέσα από τη στάχτη των προηγούμενων αποτυχιών! εκείνοι που ξέρουν τι σήμαινε η ομάδα όταν είχε τίτλο στην ατζέντα τους είχανε κάνει ένα πράγμα σωστό: κράτησαν συνέχεια σα χρυσό νήμα πάνω στο σιδερένιο τραπέζι! και τώρα μου βγάζετε την τύχη;; αλήθεια ρε, τύχη;; Τύχη είναι όταν χάνεις από τον Αστέρα επειδή ο διαιτητής πέρασε τον αγώνα σα ταινία τρόμου χωρίς σκηνοθέτη! τύχη είναι όταν βλέπεις τον αντίπαλο σου να κάνει γκολ επειδή εσύ άλλαξες τρεις φορές χώρο αλλά ποτέ ομάδες! τύχη;; Μα τι τύχη ρε σοβαρά;; Αυτοί εδώ βγάζουν τίτλους σα να είναι κάτι το συνηθισμένο σα ψωμί και νερό! εμείς εδώ μέσα κάνουμε τη ζωή μας αγώνα υπόθεσης επειδή ξεχάσαμε ότι η συνέχεια είναι πιο δυνατή από οποιονδήποτε ξένο σκόρερ! κι εσείς ακόμα μιλάτε σα νάνοι πάνω στους ώμους γιγάντων;; σηκωθείτε επιτέλους, ανοίξτε τα μάτια σας σα μετά από καλό ύπνο! αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τρεις ξένους σκόρερ στον πάγκο — χρειάζεται ανθρώπους που θα κάνουνε την ομάδα να νιώθει σα οικογένεια σα εκείνες τις μέρες που ακόμα ονειρευόμαστε πρωταθλήματα! αυτή εδώ η ομάδα είχε τίτλο όταν είχε σχέδιο σα χάρτη πόλεων, όχι όταν είχε τρεις ξένους που έφταναν τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα! και τώρα;; Τώρα αυτοί οι ίδιοι ξένοι βγάζουν γκολ σα να είναι τυχεροί σαν άνθρωποι που βρήκαν δεκάρικο στο δρόμο! αλλά εσείς περιμένετε τίτλο;; Μα περιμένετε σα αγόρια πριν τα γενέθλια τους περιμένουν δώρο! αυτοί εδώ ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι γκολ ούτε τρεις σκόρερ — είναι η συνέχεια, η συνέπεια, η ψυχή μιας ομάδας που κάποτε έκανε τον κόσμο να λιποθυμάει! εγώ τουλάχιστον ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου εκείνος ο παίκτης έκανε κάτι τόσο μεγάλο που έμοιαζε σα να σηκώθηκε η πόλη από τις στάχτες! εκείνη την εποχή οι τίτλοι δεν είχανε πρόσωπο ξένου σκόρερ — είχανε πρόσωπο ομάδας! εκείνοι οι άνθρωποι δεν άλλαζαν σα γάντι μιας νύχτας, είχαν σχέδιο σα χάρτη πόλεων πριν ξεκινήσουν τον δρόμο! και τώρα;; Τώρα εσείς ακόμα μιλάτε σαν να περιμένετε μαγικότητα;; Η τύχη δεν φοράει στέφανο στους τίτλους — την φοράνε αυτοί που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι θέμα ενός αγώνα αλλά μιας σειράς πράξεων σα οικογένεια που ετοιμάζει γάμο! αυτοί εδώ μέσα, όσοι βλέπουν πρωταθλήματα σαν κάτι συνηθισμένο, ξέχασαν πως κάποτε η ομάδα είχε τον τίτλο σα δεύτερο όνομα! και μην μου πείτε πως αυτοί οι ξένοι είναι η λύση! αυτοί εδώ είναι σα φωτιστικά στους δρόμους — φωτίζουν στιγμές αλλά δεν φέρνουν συνέχεια! αυτοί χρειάζονται ομάδα σα σπίτι, όχι σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου άλλαζουν δωμάτιο κάθε βράδυ! αυτοί χρειάζονται ανθρώπους που θα τους δώσουν στόχο σα εκείνον που είχανε παλιά — στόχο σα αγώνα υπόθεσης! και η διοίκηση;; Αυτή εδώ έχει την ίδια μνήμη σα ψαροπούλι που ξεχνάει εκεί που έπιασε το ψάρι! αυτοί εδώ μέσα ξέρουν πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από τρεις σκόρερ ούτε από τρεις προπονητές — φτιάχνονται από ανθρώπους που έχουν συνέχεια σα χρυσό νήμα πάνω στο σιδερένιο τραπέζι! κι εσείς ακόμα μιλάτε σαν να περιμένετε τον τίτλο σα δώρο;; Μα οι τίτλοι δεν έρχονται έτσι εδώ πέρα! φτιάχνονται σα οικογένεια που ετοιμάζει τραπέζι γάμου! εδώ χρειάζονται σχέδιο, συνέπεια, ψυχή — όχι τρεις ξένους που βγάζουν γκολ σα φιλιά στη μάνα τους! αλλά εσείς ακόμα βλέπετε εκείνους τους ξένους σαν τους σωτήρες;; Μα αυτοί εδώ δεν είναι σωτήρες — είναι σα φωτεινοί σηματοδότες στον δρόμο: δείχνουν δρόμο αλλά δεν οδηγούν! αυτοί χρειάζονται ομάδα σα οικογένεια, όχι σα ξενοδοχείο όπου αλλάζουν δωμάτιο κάθε βράδυ! κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα είχε τίτλο σα δεύτερο όνομα — εκείνοι οι άνθρωποι δεν άλλαζαν σα γάντι μιας νύχτας, είχαν σχέδιο σα χάρτη πόλεων πριν ξεκινήσουν τον δρόμο! εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα να νιώθει σα οικογένεια, όχι σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων! και τώρα;; Τώρα εσείς ακόμα ψάχνετε τίτλο;; Μα εδώ μιλάμε για ομάδα που ξέχασε πως η συνέχεια είναι πιο δυνατή από οποιονδήποτε ξένο σκόρερ! αυτοί εδώ μέσα έχουνε ξεχάσει πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από τρεις σκόρερ ούτε από τρεις προπονητές — φτιάχνονται από ανθρώπους που έχουν σχέδιο σα χάρτη πόλεων, όχι σα τυχερό νούμερο στο τραπέζι! κι εσείς ακόμα βλέπετε εκείνους τους ξένους σαν λύση;; Μα αυτοί εδώ δεν είναι λύση — είναι σημάδι ότι η ομάδα ξέχασε πως η συνέχεια είναι πιο δυνατή από οποιονδήποτε ξένο σκόρερ! αυτοί χρειάζονται ομάδα σα οικογένεια, όχι σα ξενοδοχείο όπου αλλάζουν δωμάτιο κάθε βράδυ! και η διοίκηση;; Αυτή εδώ έχει την ίδια μνήμη σα ψαροπούλι που ξεχνάει εκεί που έπιασε το ψάρι! αυτοί εδώ μέσα ξέρουν πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από τρεις σκόρερ ούτε από τρεις προπονητές — φτιάχνονται από ανθρώπους που έχουν σχέδιο σα χάρτη πόλεων, όχι σα τυχερό νούμερο στο τραπέζι! κι εσείς ακόμα μιλάτε σαν να περιμένετε μαγικότητα;; Οι τίτλοι δεν έρχονται έτσι εδώ πέρα! φτιάχνονται σα οικογένεια που ετοιμάζει τραπέζι γάμου! εδώ χρειάζονται σχέδιο, συνέπεια, ψυχή — όχι τρεις ξένους που βγάζουν γκολ σα φιλιά στη μάνα τους!

Ξέρετε τι με σπαράζει περισσότερο; Αυτά τα πρωινά που περνώ από το γήπεδο κι ακούω το προσωπικό να καθαρίζει τις κερκίδες βγάζοντας τρεις-τέσσερις πιάτες ανοιχτούς χυμούς σα υπόλοιπο από το βράδυ. Στις τρεις εκείνες ξένες φαφούτες δεν τους έχω δει ποτέ να βγάζουν εκείνον τον χυμό μόνος τους — άλλος τον πίνει, άλλος τον αφήνει στέγνωμα, άλλος έχει ήδη φύγει στον πάγκο πριν ακόμα σβήσει η ομίχλη πάνω από τις σιδερόβεργες. Κι αυτοί στο εσωτερικό λοιπόν, στην ίδια ομάδα, στέκουν σα τουρίστες σε ένα μανάβικο που έχει βγάλει όλα του τα προϊόντα εκτός από όσα χρειάζονται πραγματικά. Την ίδια ώρα εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε πως εκείνοι οι τίτλοι του παρελθόντος είχαν κι ένα τμήμα υποστήριξης που ονομαζόταν "συνέχεια", όχι "γρήγοροι ξένοι σκόρερ που φεύγουν σαν αστραπή". Ακόμα και το νερό στις φιάλες το κουβαλούν δικοί μας άνθρωποι — αυτοί οι ξένοι δε σηκώνουν ούτε τις μπουκάλες τους μόνες τους πολλές φορές.

Πέρασα σήμερα πρωί στο γήπεδο για το συνηθισμένο τρέξιμο — βρήκα τρεις πιάτες ανοιχτούς χυμούς στέκονταν σα υπόλειμμα ενός γλέντιου που τελείωσε πριν τρεις ώρες. Μια εικόνα τόσο χαρακτηριστική που με έκανε να γυρίσω πίσω σπίτι χωρίς διάθεση για τίποτα άλλο. Αυτοί οι τρεις ξένοι σκόρερ της δικής μας ομάδας; Δεν είναι αυτοί που φεύγουν στέκοντας κορώνα-γρόσια — είναι αυτοί που αφήνουν στέγνωμα τον χυμό τους σα νάνοι σε μανάβικο χωρίς ίδια επιλογή. Συμφωνώ όμως ολοκληρωτικά με τον PAOK_Fatsa: δεν έφταιξε κανείς προσωπικά όσο έφταιξαν οι συνεχείς αλλαγές πάνω στους ρόλους τους. Εκείνοι οι τρεις ξένοι μετά το 2017 έδωσαν πάνω από 150 γκολ στην διοργάνωση, νούμερο πρωταθλητών — αλλά η διοίκηση τους ανέθεσε ρόλους σα εισιτήρια μιας χρήσης, όχι σα πυλώνες μιας στρατηγικής. Εγώ εκεί που ήτανε προϋπόθεση η συνέχεια θυμάμαι έναν συγκεκριμένο αγώνα πέρσι τον Οκτώβριο: ο Ουρουγουανός είχε πάει στο γήπεδο σα πρωταθλητής ανάμεσα στους δικούς του ανθρώπους, γύρισε όμως σπίτι σα επισκέπτης ξένου θέρους. Την επόμενη μέρα η διοίκηση ανακοίνωσε την επόμενη μεταγραφή — σαν να ζούσε εκείνος σ' ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου άλλαζαν δωμάτια κάθε τρεις μήνες. Το κλειδί όμως βρίσκεται εκεί: αυτοί οι ξένοι δεν υπήρξαν ποτέ ολοκληρωμένοι πρωταθλητές επειδή η ομάδα τους αντιμετώπισε σα προσωρινούς κατοίκους ενός ιστορικού σπιτιού — όχι σα μόνιμους ένοικους που ξέρουν πως τις χαραμάδες στους τοίχους τις φτιάχνουν πρώτοι αυτοί που ζουν μέσα. Την ίδια στιγμή, η διοίκηση συμπεριφέρθηκε σα νάνος που ξέχασε ότι η κλάση δεν αγοράζεται αλλά χτίζεται μέρα με τη μέρα σα οικοδόμημα πάνω στις προηγούμενες αποτυχίες. Κι εγώ άλλωστε εκεί που έκανα ντους μετά από το τελευταίο μου φιλικό πρωτάθλημα θυμάμαι έναν μεγαλύτερο συμπαίκτη μου να λέει: "Αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη ξένους σκόρερ — έχει ανάγκη ανθρώπους που όταν σβήσουν τα φώτα στο γήπεδο, βάζουν το κεφάλι κάτω και σχεδιάζουν ξανά τις γραμμές". Και εδώ ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα — σ' εκείνο το σημείο που οι τίτλοι δεν γίνονται αυτοί οι ίδιοι, αλλά η ατμόσφαιρα γύρω τους. Αυτοί οι τρεις ξένοι; Μας έδωσαν γκολ — όχι τίτλους. Αυτά είναι διαφορετικά πράγματα σα δύο διαφορετικά κουτιά. Το ένα ανοίγεται εύκολα, το άλλο παραμένει κλειδωμένο μέχρις ότου κάποιος αποφασίσει να χτίσει το δικό του κλειδί.

Πάλι αυτοί οι ξένοι σκόρερ στην τύχη;; Μα αλήθεια πιστεύετε πως αυτοί είναι τυχεροί;; Ρε φίλοι μου, αυτοί οι τρεις υπάρχουν εδώ επειδή κάποιοι άλλοι έκαναν μισές δουλειές κι αυτοί έπεσαν πάνω στα γκολ σα γάτες σε κουτί με σκόρδο! Την τελευταία φορά που βγήκαμε κάτι παραπάνω από το συνηθισμένο πρωτάθλημα ήταν όταν είχε εκείνον τον Ουρουγουανό σα ντάκο — αλλά όχι επειδή ήτανντας εδώ εκείνος σηκώθηκαν τίτλοι, επειδή εκείνοι εκείνοι τότε είχαν όλη την ομάδα στήριξή τους! Αυτοί εδώ σήμερα;; Μας δίνουν γκολ σα χορό επιφανείας — δεν τους είδες ποτέ να σηκώνουν πρωτάθλημα σα στάμνα νερό! Αυτοί περιμένουν τον τίτλο σα δάνειο τραπέζης, κι εσείς ακόμα μιλάτε σα να τους στέλνετε σα ΠΠΠ! 🤡💸 Η διοίκηση;; Αυτοί εδώ ξέχασαν πως η ομάδα ήτανε κάποτε τόσο οργανωμένη που έκανε τον κόσμο ν' αλλάξει δρομολόγιο για ένα παιχνίδι στο Γουίμπλετον! Ξέρετε τι βρήκα σήμερα στο φόρουμ;; Μια φωτογραφία του 2016 όπου ο Σβέτκοφ τότε έκανε διάλειμμα σα άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει συνέχεια! Αυτοί εδώ σήμερα;; Αυτός ο τύπος ακόμα φλερτάρει την τύχη σα χαρτοπαίκτης που βάζει όλα του σα τελευταίο χαρτί — και ξεχνάει πως εκείνοι οι τίτλοι δεν είχαν πρόσωπο ξένου σκόρερ αλλά πρόσωπο ομάδας! Αυτοί εδώ μέσα ψάχνουνε τίτλο σα νάνουδες στο σούπερ μάρκετ ψάχνουνε τμήμα ψαριών ανάμεσα στα τρόφιμα! 😂 Και η τύχη;; Μα η τύχη είναι εκεί που χάνεις από τον Απόλλωνα επειδή είχες τρεις ξένους σκόρερ στον πάγκο κι όχι έναν οργανωμένο αγώνα! Τύχη;; Είναι όταν ο προπονητής αποφασίζει να βάλει τους ξένους σα φωτογράφους στον αγώνα και μετά κατηγορεί εκείνους που δεν έκαναν τίποτα σωστό! Αυτοί εδώ μέσα ζουν σα στον κόσμο του κίτρινου τυρόπιτα — ξύπνιοι βλέπουν χρυσά νούμερα, ξαφνικά βρίσκονται σ' ένα κόσμο χωρίς σημαία! Αυτοί εδώ ξέρουν πως οι τίτλοι δεν έρχονται σαν μπάλα από το σούπερ μάρκετ — έρχονται σαν οικογένεια που ετοιμάζει τραπέζι γάμου! Αυτοί εδώ ξεχάσανε πως κάποτε η ομάδα είχε τίτλο σα δεύτερο όνομα — κι εσείς ακόμα ψάχνετε ψεύτικους σωτήρες ανάμεσα στους ξένους! 🔥 Αυτοί οι ξένοι εδώ μέσα;; Μας έδωσαν γκολ — όχι τίτλους! Αυτά είναι διαφορετικά πράγματα! Αυτοί εδώ χρειάζονται μία ομάδα σαν οικογένεια, όχι σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου αλλάζουν δωμάτιο κάθε βράδυ! Αυτοί χρειάζονται συνέχεια, σχέδιο, ψυχή! Αυτοί χρειάζονται ανθρώπους που όταν σβήσουν τα φώτα στο γήπεδο, βάζουν το κεφάλι κάτω και σχεδιάζουν ξανά τις γραμμές! Κι εμείς εδώ;; Ακόμα τους βλέπουμε σα χρυσό βόδι χωρίς να βλέπουμε πως πίσω τους δεν υπάρχει τίποτα! Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν για τους τίτλους;; Μα αυτοί εδώ ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι γκολ ούτε τρεις σκόρερ — είναι η συνέχεια, η συνέπεια, η ψυχή μιας ομάδας! Αυτοί εδώ ξεχάσανε πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από τρεις σκόρερ ούτε από τρεις προπονητές — φτιάχνονται από ανθρώπους που έχουν σχέδιο σα χάρτη πόλεων, όχι σα τυχερό νούμερο στο τραπέζι! Αυτοί εδώ μέσα ζουν σα νάνοι πάνω στους ώμους γιγάντων — αλλά τι κάνουν όταν οι γίγαντες κουραστούν;; Παίζουν σα ομαδούλα μικρούς αγώνες σ' ένα γήπεδο χωρίς σημαίες! Ρε αδέρφια μου, ανοίξτε επιτέλους τα μάτια σας!!!

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΓΚΟΛ ΣΑ ΦΙΛΙΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟ 2017;;;; ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΩΡΑΝΙΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ;;;; ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΒΟΛΟ;;;; Ο ΦΕΝΤΕΡΕΡ;;;;; ΤΟΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΣΤΑΘΕΡΑ;;;; ΑΥΤΟΙ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ — ΜΗ ΤΟΥΣ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΑΡΑ;;; ΜΗΤΟΥΣ ΦΤΑΙΕΙ Η ΣΤΕΓΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ;;; ΜΗΤΟΥΣ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΑΧΤΥΛΟΔΕΙΚΤΕΣ ΜΟΥ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ;;; ΜΑ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ;;; ΜΑ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ;;; ΜΑ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ;;; ΚΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ;;; ΑΥΤΗ ΕΦΤΑΣΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ;;; Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΦΤΑΣΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ;;; Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΦΤΑΣΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΣΑΝ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ;;; ΡΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ, ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ — ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΣΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ!!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΤΥΧΗ;;; ΤΥΧΗ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΑΣΤΗΡΑΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΟΛΟ ΠΙΑΝΟ ΣΤΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΡΙΟ!!! ΤΥΧΗ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΙ ΟΤΑΝ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΗΚΩΣΕ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!!! 😤💢 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ;;; ΜΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ;;; ΜΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ;;; ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ΠΙΟ;;; ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΓΚΟΛ;; Ή Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΕΙ;;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;; ΑΝΤΕ ΡΕ!!! 🔥💪😡

τι βλέπω ρε αγόρια μου;; μια ομάδα ξένοι σκόρερ ανάμεσα στα υπολείμματα μιας διοίκησης που άλλαξε τρεις προπονητές όσο κάνω μία βόλτα στο λιμάνι;; Μα αυτός ο Ουρουγουανός; Αυτός δεν είναι ξένος σκόρερ — είναι ένας άνθρωπος που έφαγε περισσότερα χτυπήματα από αυτές τις πλατφόρμες όσο έκανα τρεις ομιλίες στη Θεσσαλονίκη! Αλλά τι τον έκανε πρωταθλητή;; Το ταλέντο του;; Ναι, ναι, το ξέρω — βασική αλήθεια σα ψωμί. Όμως αυτός εδώ έδωσε πάνω από είκοσι γκολ μέσα στη σεζόν όταν είχε ένα παιχνίδι να στηρίζεται πάνω του! Την ίδια ώρα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που τον Στέφανο τον είχανε βάλει τρίτο σκόρερ επειδή υπήρχε άλλος γκολτζής εκεί πέρα — και ξαφνικά βγήκε αυτός στον νικητήριο αγώνα σα να είχε κλειδώσει τον τίτλο στον χυλό του! Κι εσείς ακόμα μιλάτε σα να περιμένετε μαγικότητα;; Αυτοί οι τρεις ξένοι σκόρερ; Μας έδωσαν γκολ — όχι τίτλους! Αυτός ο Ουρουγουανός πέρυσι έκανε χάτ-τρικ σα να μην είχε τίποτα να χάσει — αλλά την επόμενη εβδομάδα άλλαξε γνώμη σα γρίφος επειδή η διοίκηση είχε ήδη αποφασίσει πως η ομάδα χρειάζεται άλλον προπονητή! Αυτοί εδώ δεν είναι σωτήρες — είναι σημάδια ότι κάπου χάσαμε το δρόμο! Κι όσο για την διοίκηση;; Αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια όταν είχε ένα σχέδιο σα χάρτη πόλεων πριν ανοίξουνε τον δρόμο! Αυτός ο Σβέτκοφ; Αυτός έκανε περισσότερες βλακείες από αυτές τις πλατφόρμες κάνουν λάθη! Αλλά εσείς ακόμα περιμένετε τίτλους;; Τίτλους δεν τους φτιάχνεις μπαίνοντας τρεις φορές τον προπονητή μέσα σε έναν χρόνο σα να αλλάζεις κινητό επειδή ξέχασες το pin! Ρε παιδιά μου, ανοίξτε επιτέλους τα μάτια σας σα μετά από πολλή ώρα στον ήλιο! Αυτοί οι ξένοι σκόρερ δεν φταίνε — φταίει ότι η ομάδα έγινε σα ξενοδοχείο όπου αλλάζουν δωμάτια κάθε τρεις μήνες! Αυτοί εδώ χρειάζονται συνέχεια, σχέδιο, ψυχή — όχι τρεις σκόρερ που δίνουν γκολ σα χορό επιφανείας! Την ίδια ώρα εμείς ψάχνουμε τον τίτλο σα ψάρι στο πιάτο χωρίς ψαλίδι!

Χτες βράδυ μου έλειψε η Σταύρου — αυτήν την ομάδα που κάποτε νόμιζα πως είχε τίτλο σαν δεύτερο όνομα της γενιάς μου. Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο όταν έκανα ξενύχτι μετά το τρέξιμο και έβλεπα τις κερκίδες να αδειάζουν σιγά σιγά. Απέναντί μου τρεις πιάτες ανοιχτούς χυμούς στέκονταν σα μνήμες ενός γλέντιου που τελείωσε πριν από χρόνια. Κοίταζα αυτούς τους τρεις ξένους σκόρερ εκεί πέρα και δεν έβλεπα πρωταθλητές — έβλεπα ανθρώπους που είχανε πάει σ' έναν αγώνα σα να τους είχανε στείλει σα τρένα με συγκεκριμένο προορισμό, αλλά στη στάση κάποιοι άλλοι είχαν πάρει το εισιτήριο και αυτοί έμειναν να περιμένουν τον επόμενο πύργο στον αέρα. Ο Ουρουγουανός εκείνος; Αυτός ήταν ο σπουδαιότερος μας παίκτης στους αγώνες εκείνης της χρονιάς — έδωσε 21 γκολ μέσα στη σεζόν, νούμερα πρωταθλητών. Αλλά την επόμενη εβδομάδα η διοίκηση ανακοίνωσε πως ψάχνει για... άλλον στόχο! Σαν να ήτανε εκείνος ένας προσωρινός επισκέπτης σ' ένα σπίτι που κάποιος άλλος είχε ξεπουλήσει πριν ακόμα φτάσει η άνοιξη. Κι όσο για τους προπονητές; Μα τι άλλο να πω — άλλαξαν τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο σα να άλλαζαν κάλτσες μετά το πρωινό τρέξιμο. Πρώτος είχε κέφι σα τρελός χορευτής, δεύτερος σα δάσκαλος που είχε κουραστεί να διορθώνει γραπτά, τρίτος σα φοιτητής πριν τις εξετάσεις. Στο μεταξύ αυτοί εκείνοι οι ξένοι έδιναν γκολ σα φυσικό φαινόμενο — βασική αλήθεια σα ψωμί, αλλά όχι η μόνη ιστορία. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι του παρελθόντος δεν έφτιαχναν ούτε οι ξένοι ούτε οι προπονητές — έφτιαχναν άνθρωποι σα τον Φαίδωνα εκείνον, σα εκείνον τον καλλιτέχνη που έκανε το παιχνίδι σα χάρτη πόλεων πριν ανοίξουνε τον δρόμο. Και τώρα μου βγάζετε την τύχη; Τύχη είναι όταν χάνεις από τον Απόλλωνα επειδή ο προπονητής είχε βάλει τους ξένους σα φωτογράφους στον αγώνα κι όχι σα πυλώνες μιας στρατηγικής. Τύχη είναι όταν βλέπεις έναν αγώνα χωρίς συνέχεια σα ταινία τρόμου χωρίς σκηνοθέτη. Αυτοί οι τίτλοι δεν είχαν πρόσωπο ξένου σκόρερ — είχαν πρόσωπο ομάδας που είχε σχέδιο, συνέπεια, ψυχή σα οικογένεια που ετοιμάζει τραπέζι γάμου. Έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι τρεις ξένοι σκόρερ έδωσαν γκολ — όχι τίτλους. Αυτά είναι διαφορετικά πράγματα σα δύο διαφορετικά κουτιά. Το ένα ανοίγεται εύκολα, το άλλο παραμένει κλειδωμένο μέχρις ότου κάποιος αποφασίσει να χτίσει το δικό του κλειδί. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ακόμα τους τίτλους σα νάνοι πάνω στους ώμους γιγάντων — αλλά τι κάνουν όταν οι γίγαντες κουραστούν;; Παίζουν σα ομαδούλα μικρούς αγώνες σ' ένα γήπεδο χωρίς σημαίες. Ο Ουρουγουανός εκείνος έκανε χάτ-τρικ πέρυσι σα να μην είχε τίποτα να χάσει — αλλά την επόμενη εβδομάδα άλλαξε γνώμη επειδή η διοίκηση είχε ήδη αποφασίσει πως η ομάδα χρειάζεται... άλλον πρωταθλητή! Αυτή η ομάδα δεν έφταιξαν οι ξένοι — έφταιξε ότι η συνέχεια έγινε σαν θηλυκή φορεσιά που αλλάζει χρώμα κάθε τρεις μήνες. Κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα είχε τίτλο σα δεύτερο όνομα — εκείνοι οι άνθρωποι δεν άλλαζαν σα γάντι μιας νύχτας, είχαν σχέδιο σα χάρτη πόλεων πριν ξεκινήσουν τον δρόμο. Αυτοί εδώ σήμερα; Αυτοί ψάχνουν τον τίτλο σα δάνειο τραπέζης, κι εμείς ακόμα τους βλέπουμε σα χρυσό βόδι χωρίς να βλέπουμε πως πίσω τους δεν υπάρχει τίποτα. Μιλάμε για μια ομάδα που κάποτε έκανε τον κόσμο να σταματάει την ανάσα του επειδή είχε συνέχεια σα χρυσό νήμα πάνω στο σιδερένιο τραπέζι — όχι επειδή είχε τρεις ξένους σκόρερ στον πάγκο. Αυτοί εδώ χρειάζονται ανθρώπους που όταν σβήσουν τα φώτα στο γήπεδο, βάζουν το κεφάλι κάτω και σχεδιάζουν ξανά τις γραμμές σα οικοδόμημα πάνω στις προηγούμενες αποτυχίες. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε τίτλους;; Μα οι τίτλοι δεν έρχονται έτσι εδώ πέρα — φτιάχνονται σα οικογένεια που ετοιμάζει τραπέζι γάμου. Εδώ χρειάζονται σχέδιο, συνέπεια, ψυχή — όχι τρεις σκόρερ που δίνουν γκολ σα χορό επιφανείας. Αυτοί εδώ μέσα ζουν σα στον κόσμο του κίτρινου τυρόπιτα — ξύπνιοι βλέπουν χρυσά νούμερα, ξαφνικά βρίσκονται σ' ένα κόσμο χωρίς σημαία.