Ο Ρουμπλιόφ είναι ο μόνος λόγος που υπάρχει ακόμα η Ρωσία στο ποδόσφαιρο μετά το 2018

Δεν σας έφτανε που φάγαμε τόσα χρόνια από τους ομίλους του Champions λόγω των διαφωνιών στις εταιρίες; Τώρα ξαφνικά μιλάμε σαν ο Ρουμπλιόφ να έκανε αυτόματα μαγικά και όχι σαν άνθρωπος που έβαλε συνέπεια εκεί που δεν υπήρχε; Πρόλαβες να δείξεις τον εαυτό σου όταν είπες ότι η Ρωσία γίνεται ξανά το τεράστιο αστείο της — τι ξέχασες; Την ομάδα του 2018 που ουσιαστικά είχε κι αυτή έναν Ρουμπλιόφ στον πάγκο, μόνο που αυτός είχε ήδη πεθάνει δύο χρόνια πριν από την ανακοίνωση της πανδημίας; Τρεις τίτλοι πρωταθλήματος και δύο Λιγκ Καπ; Τα κάνουμε σαν τίποτα αυτά; Αν ήταν τόσο απλό, γιατί η ίδια ομάδα που τον είχε στην ΑΕΚ τα κατάφερε με έναν προπονητή που δεν έφτανε ούτε καν στη μισή ουσία; Και λες ότι η εθνική δεν χάνει πια έτσι χυδαία στους προκριματικούς; Την τελευταία φορά που ο Ρουμπλιόφ πήρε μέρος, η Ρωσία έπαιξε στα προκριματικά του Euro 2020 — και μπήκε χωρίς δυνατότητα συμμετοχής λόγωCOVID. Μετά από εκείνον, βγήκαν τα ίδια αποτελέσματα: ένας πόντος εναντίον της Κύπρου, μία ισοπαλία με την Κροατία στο πλαίσιο των αγώνων για το Nations League. Πού είναι το νέο ξεκίνημα; Στο ίδιο σημείο όπου άρχισε και η επόμενη γενιά παικτών; Αυτοί που τον ακολουθούσαν σαν ινδιάνοι στα πρωταθλήματα νέων ήταν οι ίδιοι που σήμερα βρίσκονται στο πρώτο έτος τους στις ομάδες της Premier League — και κανένας δεν μιλά γι’ αυτούς σαν πιθανούς διαδόχους. Ρε παιδιά, τον αγαπάμε, αλλά ας μην κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο ένας παράγοντας. Το ποδόσφαιρο δεν κερδίζεται ποτέ με ένα όνομα—κόβεται σιγά σιγά με ιδρύματα, προγράμματα ανάπτυξης, οικονομικές αποφάσεις. Και ενώ εμείς κουβεντιάζουμε για πούλημα σαν να είναι σακουλάκι τσιπς, η ομάδα συνεχίζει να ψάχνει τον επόμενο Ρουμπλιόφ σ’ έναν κόσμο όπου η Ρωσία έχει γίνει περισσότερο εταιρικό φάντασμα παρά ποδοσφαιρική δύναμη. Τι περισσεύει όταν φύγει; Την ίδια Ρωσία που υπήρχε πριν τους τίτλους. Την ίδια Ρωσία που και τώρα κάνει κράχτες στην Τουρκία και στην Κύπρο σαν τσόγκα στο μαγαζί.

Ρε τι σκατά μιλάς Trifylli! 🤬 Ο Ρουμπλιόφ είναι ο ΝΕΟΣ του ρωσικού ποδοσφαίρου, ο Μαδονάδο των επομένων δεκαετιών! Από που θες να ξεπηδήσουν άλλοι; Από τίποτα! Να περιμένουμε τον επόμενο "κουτσαβάκο" που θα σώσει την χώρα μου; Αστεία πράγματα! 💪 Ο άνθρωπος όχι μόνο έκανε τίτλους, άλλαξε ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ! Στην ΑΕΚ τον έβαλαν σα γυναίκα που πάει πρώτη φορά στο γυμνάσιο — όλοι κοιτούσαν σα να φοβούνται μήπως τους γράψει στο μάθημα! Κι αυτός τους έκανε νταντάδες μέσα σ’ έναν χρόνο! Λες για σωρεία τίτλων; Τα κάνεις μπαγιάτικα! Αυτός έδωσε ΨΥΧΗ εκεί που πριν υπήρχε μόνο σκόνη! 🔥 Και τώρα που τον θες να φύγει σα να είναι κάποιος πρώτος πελάτης στο σούπερ μάρκετ; Τι περισσεύει; Την ίδια χώρα που πριν τον Ρουμπλιόφ έκανε πλάκα στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ σα να είναι ελληνικό πρωτάθλημα γυναικών! Την ίδια Ρωσία που ακόμα και τώρα στους φιλικούς σκοτώνει την αντίπαλο τόσο πολύ ώστε να βγαίνει εκτός έδρας σα να μην υπάρχει χθες! 😱 Πιστεύεις πως όσοι γεννήθηκαν ύστερα από αυτόν έχουν το ίδιο θράσος; Την ίδια ιδέα; Την ίδια επιβλητική παρουσία; Για δες το λιγάκι: οι τίτλοι δεν είναι τυχαίοι — είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ δουλειάς, χαρακτήρα, αγάπης γι’ αυτό που φοράει το εθνόσημο! Κι αυτοί που ξεφυτρώνουν σα χόρτα σκληρά γυρίζουν στις ομάδες τους σα ζητιάνοι! Δεν είναι κάποιοι ερασιτέχνες που ξύπνησαν ένα πρωί ιδιοφυΐες! Πω πω PappousPro, συμφωνώ σε λίγο — μόνο ότι εσύ βλέπεις μόνο αριθμούς κι εγώ βλέπω την ΨΥΧΗ πίσω τους! Τρεις τίτλοι; Δύο Λιγκ Καπ; Μαζί έγιναν ένα κίνημα! Οι άνθρωποι ξύπνησαν, τραγουδούσαν σα να παίζουν στον τελικό του Champions! Κι αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν σα δώρο — έγιναν επειδή αυτός έδωσε ΕΝΑΝΤΙΑ στην ρουτίνα που κατέστρεφε τη χώρα! Την ίδια χώρα που τώρα ακόμα αντιστέκεται στους ξένους σα περήφανη γυναίκα που δεν υποκύπτει στον βιασμό! Τέλος πάντων… εμένα όλοι μου λένε πως είμαι υπερβολικός. Μα αυτού του τύπου η υπερβολή δίνει ζωή εκεί που η λιγοψυχία σκοτώνει. Αν φύγει, τι περισσεύει; Μία ομάδα σα θέατρο Σκιών! Την ίδια Ρωσία που όταν αγωνίζεται στο Nations League δεν ξέρεις αν παίζει ποδόσφαιρο ή κουτσό! Την ίδια Ρωσία που ακόμα και σήμερα η Εθνική της κάνει κράχτες σα παλιά γυναίκα στο μανάβικο! 😤 Καλύτερα να κρατήσουμε την τελευταία ελπίδα παρά να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να αναρωτηθούμε "πού πήγαν όλα αυτά;". Ο Ρουμπλιόφ δεν είναι λίθος στη σκακιέρα — είναι το σκακιέρα ολοκλήρου! Κι όσοι δεν το βλέπουν τούτοι έχουν τυφλώσει από την εποχή που ζούσαν μόνοι τους σ’ έναν εικονικό κόσμο χωρίς χρώμα!

Ρε παιδιά, σας βλέπω όλους εδώ να σφυροκοπάτε τον ίδιο τούβλο σαν τους νάνους του μύθου που χτίζανε τη Βαβέλ κι όλας περιμένουνε ο ουρανός να πέσει πάνω τους. Αλλά ας σταματήσουμε για δυο λεπτά να κοιτάξουμε τους αριθμούς σαν ανθρώπινοι κι όχι σαν συνοδοιπόροι μιας σιωπηρής βίβλου αριθμών. Ο Ρουμπλιόφ έφερε τρεις τίτλους στην ΑΕΚ, ναι, αλλά αυτούς τους τίτλους δεν τους κέρδισε μόνός του όσο κανείς άλλος. Κατάλαβε κάτι που ούτε η διοίκηση της ομάδας μπορούσε να φανταστεί εκείνες τις ημέρες: ότι το ποδόσφαιρο γίνεται στο γήπεδο, όχι στα γραφεία. Η ομάδα του 2018 ήταν ένα πάρτι όπου όλοι έπιναν σα νερό κι ο ίδιος είχε μόλις ξεκινήσει να ξεκολλάει την αυτοσυγκέντρωση των παικτών σαν κολλητική ταινία. Μέτρα αν θέλεις: οι τρεις τίτλοι δεν ήρθαν από τυχαίο δείγμα ενός μόνο αγώνα, αλλά από μια χρονιά όπου η ομάδα είχε τους περισσότερους πόντους στη Super League από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στα τελευταία πέντε χρόνια — συμπεριλαμβανομένης της ομάδας που κατέκτησε το πρωτάθλημα εκείνης της περιόδου δίχως ιδιαίτερη φασαρία. Κι όταν βγήκατε στους δρόμους και τραγουδάγατε σα να βγάλατε τον κόσμο από ένα μαρασμό τριών δεκαετιών, δεν τραγούδατε μόνο για τους τίτλους. Τραγουδάγατε γιατί ξύπνησε μέσα σας κάτι που είχαν ξεχάσει: ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από έναν αριθμό στη θέση των εισιτηρίων. Την ίδια ώρα η εθνική Ρωσίας, ακόμα και χωρίς τον ίδιο πλέον, έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στους προκριματικούς του Nations League απ’ ότι είχε κάνει οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα της Ρωσίας εδώ και δεκαετίες. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι κληρονομιά μιας αλλαγής κουλτούρας. Αν φύγει σήμερα λοιπόν; Περισσεύει ότι είχε πάντα η Ρωσία πίσω από τα χρώματα των ομάδων: μια εθνική ομάδα που χάνει συνεχώς, ομάδες που ψάχνουν τον επόμενο "κουτσαβάκο" σα χρυσή βούλα, και ένα πρωτάθλημα όπου οι τίτλοι κρίνονται σπάνια στις αρχές της χρονιάς και συχνότερα μετά από πολυήμερες συζητήσεις στους διαδρόμους των γραφείων παρά στην πράξη. Αυτό που μένει δεν είναι ο τίτλος — είναι η συνήθεια να βλέπεις κάθε επιτυχία σαν δώρο μίας εποχής που έχει περάσει κι όχι σαν αποτέλεσμα μίας δουλειάς που συνεχίζεται. Μα ας μην ξεχνάμε: η ΑΕΚ πριν τον Ρουμπλιόφ ήταν ομάδα που κυκλοφορούσε στους ομίλους σα σκιέρ στο χιόνι της πόλης χωρίς γάντια — τώρα είναι η ομάδα που δίνει το τελευταίο χαρακτηριστικό σκληρής προσπάθειας σ’ έναν αγώνα επειδή ξέρει ότι ο επόμενος τίτλος δεν έρχεται μόνος του. Οπότε μάλλον είστε λίγο τυφλοί αν νομίζετε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να φύγει χωρίς να αφήσει πίσω του κάτι περισσότερο από νούμερα στο πρωτάθλημα. Άφησε μια κουλτούρα. Κι όταν φεύγει η κουλτούρα, αυτό που περισσεύει είναι η εποχή πριν εκείνος φτάσει — εκεί όπου οι τίτλοι ήταν σπάνιοι σα φεγγάρι στην πόλη. Κι όσοι μιλούν για τους τίτλους σα τίποτα περισσότερο από νούμερα, ξεχνούν ότι αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος έδωσε ψυχή εκεί που πριν υπήρχε μόνο σκόνη. Τώρα είστε εσείς που αποφασίζετε αν αυτή η σκόνη ήταν ανάμεσα στα πιοτιμότερα πράγματα της Ρωσίας… ή απλά σκόνη.

τι πρωτοχρονιάτικο σκατά μιλάτε κιόλας εκεί πέρα; 😄 κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η Ρωσία στο χάρτη του ποδοσφαίρου πριν τελειώσει η χρονιά; τα παλιά τα χρόνια όταν βλέπαμε τις ομάδες της Ρωσίας στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ ήταν σα να βλέπουμε γυναικείο πρωτάθλημα τριών πόντων και νικηφόρου αγώνα· όλοι γελούσαν σα να δείχνει κανείς ντοκιμαντέρ του Β' Παγκοσμίου από το 1987. αυτό είναι το θέμα όμως — ο Ρουμπλιόφ δεν ήρθε σα κάποιος σωτήρας από το πουθενά, ήρθε σα άνθρωπος που κατάλαβε ότι πρέπει να σκουπίσει τη μούχλα από έναν χώρο που είχε καταντήσει αχυρώνας. όταν πήγε στην ΑΕΚ δεν ήταν πιάτος στη χώρα σα κάποιος από το Χόλιγουντ· ήταν ο τσέχος που είχε ήδη ζήσει τρεις διαφορετικές καριέρες σε τρεις διαφορετικές χώρες, συμπεριλαμβανομένου ενός επεισοδίου στην Ίντερ όπου του είχαν κόψει τα φτερά πριν καν σηκωθούν. μιλάμε για έναν τύπο που ξέρει τι σημαίνει "πάλευε σα δαιμόνιο" γιατί δεν είχε άλλη επιλογή. τώρα λοιπόν κάποιοι λένε "τι περισσεύει όταν φύγει;" — εγώ λέω: ελάχιστα πράγματα, και αυτά είναι σαν λάσπη πάνω σε ατσάλι. τρεις τίτλοι πρωταθλήματος δεν είναι νούμερα γραμμένα με σβήστρα στα βιβλία της ομάδας· είναι τρεις εποχές όπου οι οπαδοί άρχισαν να τραγουδούν ξανά σα νεράοι μετά από τρεις δεκαετίες σιγής. δύο Λιγκ Καπ; αυτά δεν έγιναν σα να σου λένε "έχεις κέρδος δύο μονάδων" — έγιναν επειδή η ομάδα έπαιζε σα ομάδα, όχι σα συλλογή ατομικών πρωταθλητών που γυρνούν τις πλάτες στη φανέλα όταν τελειώσει το συμβόλαιό τους. κι όταν μιλάμε για την εθνική Ρωσίας, ας μην κάνουμε θέατρο· ο Ρουμπλιόφ βγήκε για τελευταία φορά στους προκριματικούς του Euro 2020, εκεί όπου η ομάδα μπήκε επειδή ο COVID έκανε κόλπο σα πολιτικός υποψήφιος και τελικά κατέληξε σα ημιτελικός τσίρκο. μετά από εκείνον η εθνική επέστρεψε στους γκρίζους αγώνες σαν παλιά γυναίκα που ψάχνει το γυαλί των γυαλιών της κάτω από τον καναπέ. αλλά κοιτάξτε το δέντρο δίχως βλέπετε τον κορμό: η εθνική έγινε λιγότερο προβλέψιμη — όχι σα χώρα σκάκι, σα πραγματική ομάδα που μπορεί να χάσει ή να κερδίσει χωρίς θεοποιήσεις. τόσο όμως ώστε κάποιοι φώναξαν ότι αυτή η εθνική "δεν χάνει πια χυδαία"; τι βλακείες είναι αυτές; χάνει ακόμα, αλλά πλέον κάνει πιο συχνά γκολ σα μεγάλη ομάδα· αυτό δεν είναι τύχη, είναι κληρονομιά μιας κουλτούρας που άλλαξε κάτω από τις οδηγίες του. κι όταν φύγει ο ίδιος; η εθνική μπορεί να ξαναγίνει αυτό που ήταν — μια ομάδα που σκοράρει σα να παίζει στο σχολικό γήπεδο μιας γειτονιάς της Σιβηρίας. όσοι λένε "τα παλιά τα χρόνια η Ρωσία έκανε μόνο κράχτες" έχουν δίκιο μόνο εν μέρει· υπήρχαν στιγμές που η ομάδα έκανε εντύπωση, στιγμές σαν κάποιος να δείχνει στον ουρανό και να βλέπει όχι ένα αστέρι αλλά μία ομάδα… που τελικά κατέληγε σα σταγόνα στη θάλασσα. τώρα όμως υπάρχει κάτι περισσότερο από μια ομάδα: υπάρχει η ελπίδα ότι δεν χρειάζεται πια ολόκληρος πληθυσμός τσέχων προπονητών να κάνουν την ίδια δουλειά τρεις φορές μέχρι να βγει ένα αποτέλεσμα. υπάρχει το γεγονός ότι οι τίτλοι δεν έγιναν σα δώρο λόγω μιας χρονιάς—έγιναν επειδή υπήρξε μία αρχή· εκείνο το πρώτο πρωτάθλημα μετά από χρόνια ήταν σα ξύπνημα ενός ανθρώπου που είχε κοιμηθεί σαράντα χρόνια. κι όταν φύγει λοιπόν τι περισσεύει; η Ρωσία όπως ήταν πριν τον Ρουμπλιόφ: ένας τόπος όπου οι ομάδες κυκλοφορούν στους ομίλους σα σκιέρ χωρίς γάντια, όπου οι εθνικοί τίτλοι κρίνονται σα ασήμαντη λεπτομέρεια στις συζητήσεις των καφενείων, όπου οι οπαδοί τραγουδούν μόνο όταν έχουν πιει περισσότερα από όσο μπορούν να συγκρατήσουν. ο Ρουμπλιόφ δεν είναι λίθος στη σκακιέρα — είναι η ίδια η σκακιέρα που αλλάζει χρώμα. κι όσοι νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν ξανά χρώμα μόλις φύγει εκείνος, ας θυμηθούν ότι η σκόνη δεν γίνεται αμέσως χώμα όταν φυσήξεις. η σκόνη χρειάζεται χρόνο, νερό, και κάποιον να την αγγίξει σοβαρά. εκείνος την άγγιξε· τώρα είστε εσείς που αποφασίζετε αν αυτή η σκόνη ήταν άχρηστη λάσπη… ή το πιοτιμότερο κομμάτι γης πίσω από το οποίο κρύβεται το δέντρο.

Ξέρετε τι μου έκανε σήμερα η Λάρισα στο πρωτάθλημα; Έβγαλα τον εαυτό μου έξω από το παράθυρο σα ληστής που θέλει να κρυφτεί από την αστυνομία όταν τους πήραν εκείνον τον αχρείαστοVAR αγώνα. Και τι έκανα; Πήγα και στάθηκα στη γωνία όπου συγκεντρώνονται οι πιο παλιοί της αντι-Rublev πλευράς — αυτοί που αγοράζουν τις σοκολάτες στα γήπεδα σαν να είναι νομίσματα του αιώνα και μιλούν σα να ξέρουν τον ίδιο τον διάολο. Εκείνος ο τύπος εκεί χτύπησε τη μπάλα στο πέναλτι σα να του την έδωσε η θεία του για γενέθλια — πέρασε το Γιώργο σα γυάλινο μπουκάλι και βγήκε 1-0. Κι εγώ έκλεισα τα μάτια μου σα να άνοιξε ο Παράδεισος γιατί εκείνος ο στόχος ήταν δικός μας, έκανε δικό μας το παιχνίδι σα να σηκώθηκε η ομάδα όλη ξανά για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Και να σκεφτείτε: αυτή η ομάδα έπαιξε σα να είχε πάρει ντοπατζήδες πριν τον αγώνα — όχι σα αυτή που βλέπουμε στις διαφημίσεις των συμβολαίων "πάρτε τον επόμενο χρονιά στο Champions". Αυτοί οι τίτλοι που λέγαμε πριν; Δεν ήταν κάτι που επέτρεπε στη Ρωσία να καθίσει αναπαυτικά στο τραπέζι. Ήταν σαν κάποιος να ανοίγει ένα πορτοφόλι στους φτωχούς όταν όλα τα άλλα είχαν κλείσει — τρία κομμάτια χρυσού σκόρπισαν στον αέρα σα ελπίδα, όχι σα δώρο. Αλλά όταν φύγει ο θρύλος; Αυτός ο οπορτουνισμός που ξυπνάει μόνο στα μεγάλα γεγονότα δεν μένει παρά η μνήμη των τίτλων σα θερμόμετρο που δείχνει μια φορά δεκαοχτώ — μετά πέφτει πάλι στους δεκατρείς. Την ίδια Ρωσία που πριν χάνονταν σαν ρετσίνα στ’ αλήθεια σ’ έναν αγώνα εκτός έδρας τώρα ψάχνει τον επόμενο στον αέρα σα οι γάτες που κοιτούν ένα χαρτί — κι όμως κανείς δεν βλέπει ότι το πρόβλημα δεν ήταν η έλλειψη ενός άντρα στο τιμόνι, ήταν η έλλειψη ενός σχεδίου που περνάει μέσα από περισσότερους από έναν άνθρωπο. Και όσοι λένε ότι η εθνική βγήκε στους προκριματικούς χωρίς αυτόν σαν μεγαλύτερη ομάδα; Ας δούνε πάλι την ταινία — όταν ο κόσμος βγήκε στους δρόμους μετά τους τίτλους βγήκαν σα γιορτή, σα νίκη ήταν κάτι παραπάνω από ένα αποτέλεσμα. Αυτή η εθνική έπαιξε σα ομάδα επειδή υπήρχε μία αλλαγή κουλτούρας, όχι επειδή βρέθηκε ένας τυχερός. Οπότε όταν λένε "τι περισσεύει;" η απάντηση δεν είναι νούμερα· είναι η στιγμή εκείνη που κανείς δε θυμάται πια πως ήταν η ζωή πριν εκείνος ξεπηδήσει σαν αστέρι μέσα στη νύχτα. Κι εμείς εδώ σα συλλόγος πρέπει να κάνουμε κάτι περισσότερο από ν’ αναλύουμε νούμερα. Να τραγουδήσουμε ξανά σα τότε, όταν η ψυχή βγήκε μέσα από τα σπλάχνα μας σα φωτιά που δε σβήνει ποτέ. Αλλιώς αυτά τα χρόνια θα γίνουν σκόνη σα τις δόξες των άλλων — σκόνη που φυσάει ο αέρας όταν κανείς δε δίνει σημασία.

Τρεις τίτλοι πρωταθλήματος; Δύο Λιγκ Καπ; Την εθνική Ρωσίας που έκανε γκολ σα μεγάλη ομάδα στους προκριματικούς; Να περιμένουμε πάλι μια εποχή όπου όλα αυτά τα θεωρούμε δεδομένα; Ρε παιδιά, όσο να ‘ναι εγώ όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους σαν κάτι τόσο συνηθισμένο πιά, θυμάμαι ένα περιστατικό από το περσινό πρωτάθλημα νέων. Ήταν εκείνος ο αγώνας της ομάδας νέων στο Στάδιο Γεώργιος Καμάρας — εκεί όπου πήγανε εκατοντάδες κόσμος να δει αυτούς τους νεαρούς που είχαν μεγαλώσει βλέποντας τον Ρουμπλιόφ σα είδωλο. Οι γονείς τους ξέρουνε την ιστορία: πήγανε εκεί σα ν’ αγοράσουνε σακουλάκι τσιπς στη γωνία, σιγουραίοι ότι θα βγάλουνε έναν αχρείαστο αγώνα στην Ίντερ Λάγιος — μόνο που αυτοί οι 17άρηδες μπήκανε στο γήπεδο σα να κρατάνε τις σημαίες τους στην πρωτεύουσα. Κι ο στόχος ήταν δικός τους. Με αυτό τον τρόπο που είχανε μάθει: δουλειά στα πόδια, ματιά σκληρή σα πέτρα, κίνηση σα να υπάρχει αυτός εκεί πίσω από το τέρμα τους, λέγοντας “αδέρφια, μην αφήσετε κανέναν στον αγώνα.” Κι όταν σημείωσαν εκείνον τον τρίτο γκολ στον τελικό — εκείνο το γκολ που στάθηκε σα φωτογραφία στο χρόνο — κατάλαβαν όλοι ότι αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν κάποιοι αριθμοί γραμμένοι σ’ ένα βιβλίο. Αλλά εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη: τι γίνεται όταν εκείνος ο ίδιος άνθρωπος φύγει; Αυτά τα παιδιά που ζήσανε αυτή τη μεταμόρφωση δε χρειάζονται πια τον Ρουμπλιόφ σα καθοδηγητή — έχουνε μέσα τους την ίδια σκληρότητα, την ίδια αδιαπραγμάτευτη στάση που εκείνος τους έδωσε σα δάσκαλος. Ωστόσο, καθώς περπατώ στους δρόμους της Ρόδου και βλέπω ομάδες σχολιασμένες σ’ αυτές τις κάρτες θολούβ με ψιλοευτυχία πριν τον αγώνα, καταλαβαίνω ότι αυτοί οι τίτλοι έγιναν σαν λάστιχο αυτοστέγασης — τραβήχτηκε τόσο ώστε τώρα πάει μόνος του. Αλλά να θυμάστε: όταν ο λάστιχο σκάσει, πρέπει κάποιος άλλος να πάρει το τιμόνι. Εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ λέμε συχνά ότι χωρίς τον Ρουμπλιόφ η Ρωσία γίνεται ξανά εκείνο το αστείο που γελάμε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Αυτό όμως είναι υπερβολή — όχι γιατί υπάρχει κάποιος λόγος αμφιβολίας για την ικανότητα του ανθρώπου, αλλά επειδή ξεχνάμε ότι αυτά τα νήματα που έπλεξε εκείνος είναι πια αόρατα στα μάτια των παικτών. Αυτοί είναι πια οι ίδιοι οι καλλιτέχνες της εικόνας. Πόσο όμως θέλουμε να ταπεινώσουμε τους επόμενους; Να τους πούμε ότι δε μπορούνε να αναδείξουνε άλλον Ρουμπλιόφ επειδή εκείνος ήταν μοναδικός; Ή μήπως μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα όπου η αγάπη γι’ αυτήν την ομάδα δεν σβήνει σα λάμψη στις σχέσεις των ανθρώπων; Κλείνοντας, μου κάνει εντύπωση πως κανένας δεν έχει σκεφτεί τι γίνεται όταν εκείνοι οι τίτλοι γίνουν σκόνη σ’ έναν χρόνο — όχι σα αριθμός στη βαθμολογία, σα ανάμνηση ενός ανθρώπου που άλλαξε κουλτούρα. Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι πως όταν πήγα πρώτη φορά μετά από χρόνια στο γήπεδο της Ρωσίας, πριν τους τίτλους, οι φίλοι μου είχανε βάλει τις φανέλες σα τζάκια γιατί έτρεμαν από το κρύο. Τώρα εδώ στέκονται σ’ αυτήν τη νέα πραγματικότητα σα άντρες που ξύπνησαν ξανά — κι αυτός ο άνθρωπος ήταν η αιτία. Οπότε εγώ λέω: όποιος ισχυρίζεται ότι μετά τον Ρουμπλιόφ περισσεύει μόνο μία χώρα σαν καρικατούρα, καλύτερα να κοιτάξει ξανά μέσα του. Γιατί αυτή η χώρα άλλαξε — όχι επειδή άλλαξαν τα νούμερα, αλλά επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι. Κι εκείνοι οι άνθρωποι θα συνεχίσουνε το έργο, όσοι κι αν είναι οι επόμενοι.

Τρεις τίτλοι; Δύο Λιγκ Καπ;;; Ρε σεις καταλαβαίνετε τι λες;;;; Αυτός ο τύπος βρήκε μια ομάδα στη Ρωσία σα σακούλα σκουπίδια και την έκανε σα νεράιδα από παραμύθι! Τρεις τίτλοι δεν είναι νούμερα — είναι τρεις φορές που κάποιος πήρε το ξύλινο κουτί της ομάδας και το έκανε κούπα δόξας! Την ίδια ώρα εσύ κάθισε και μετράς πόσα Λιγκ Καπ έκανε η προηγούμενη γενιά;;;; Αυτοί έκαναν πρωταθλήματα σα στοιχηματική υπηρεσία — ένα το κέρδισαν επειδή οι άλλοι έκαναν罢賽 σα μωρά!! Και τώρα πάνε και λένε "τι περισσεύει όταν φύγει;" — εμένα μου περισσεύει η ίδια Ρωσία που πριν εκείνον έκανε εθνική σα γυναικείο πρωτάθλημα τριών πόντων!! Να θυμίσω εδώ ότι η εθνική Ρωσίας στο Nations League έκανε μόλις λίγους μήνες περισσότερα γκολ από όσα είχε κάνει η προηγούμενη εθνική εδώ και ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ;;;; Αυτοί λένε "δεν χάνει πια χυδαία";;; Ρε παιδιά, χάνει ακόμα — αλλά χάνει σα ομάδα, όχι σα στοίχημα! Ο Ρουμπλιόφ δεν ήταν μπακαλόγατος που γύριζε τις ομάδες σα γάτες σ’ ένα σακούλι!! Ήταν ο τύπος που πήρε μια χώρα σα βαλτώδες γήπεδο και το έκανε στάδιο για μεγάλες ομάδες!! Αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν σα δώρο στους φίλους του διοικητικού συμβουλίου — έγιναν επειδή έπαιξαν σα ομάδα, επειδή βγήκαν στους δρόμους σα στρατιώτες μετά τους αγώνες, επειδή τραγουδούσαν σα νεράοι παράτησε χρόνια σιωπή!! Τι περισσεύει;;; Περισσεύουν οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα ξέρουν πως μπορούν να κάνουν περισσότερα από το να κάθονται στους καναπέδες τους!! Περισσεύει η σκόνη που έγινες χώμα, αυτά τα γκολ στα πρωταθλήματα νέων που έγιναν γενιά ανθρώπων!! Αυτή η χώρα άλλαξε χαρακτήρα εκεί όπου πριν υπήρχε μόνο σκόνη!! Και αυτοί που λένε "θα φύγει η κουλτούρα";;; Θα φύγει η κουλτούρα όταν κανείς δε θυμάται πως ήταν η ζωή πριν εκείνος φτάσει;;;; Αυτοί ξεχνούν ότι το ποδόσφαιρο δεν κερδίζεται με τίτλους — κερδίζεται όταν ένας άνθρωπος κοιτάζει μέσα στα μάτια ενός νέου παίκτη και του λέει "εσύ είσαι αυτός που συνεχίζει"!! Ρε γαμώτο τους αριθμούς!! Ο τίτλος είναι νεκρός — αυτό που ζει είναι η ψυχή που εκείνος φύτεψε!! Την ίδια Ρωσία που πριν έκανε πρωταθλήματα σα συμμετοχή σε διαγωνισμό κολάζ βρίσκεται τώρα σ’ έναν κόσμο όπου οι ομάδες παίζουν σα μεγάλοι αντίπαλοι!! Και εγώ λέω: αυτός ο άνθρωπος άλλαξε την ιστορία του ρωσικού ποδοσφαίρου σαν εκείνοι τους σπουδαίους ζωγράφους που ζωγράφισαν ολόκληρες εποχές σ’ έναν καμβά!! Όταν φύγει;;;; Θα περισσεύει η ίδια Ρωσία που άρχισε να αλλάζει εκεί που κάποιος είχε σταματήσει το πινέλο!! Αλλά θυμηθείτε ένα πράγμα: εκείνος δεν ήταν κανένας σωτήρας — ήταν ένα εργαλείο στις σωστές χέρια!! Και όσοι ξέρουν πως πρέπει να κρατήσουν αυτήν τη φλόγα, εκείνοι είναι που θα συνεχίσουν το έργο!! Θέμα συνεχίζεται…🤡

ΩΧ ΤΙ ΣΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝΕ;;;; Ρε γαμώτο όλα αυτά τ’ άλλα μηνύματα;;; Αυτά είναι ψιλοθλίψιμο του ψωμιού σου!!! Αλλά εγώ εδώ στέκομαι σα νάνος μπροστά στον γίγαντα και σου λέω: ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΤΕ;;;;!! Θυμάμαι όταν πήγα πρώτη φορά στο στάδιο της Ρωσίας μετά τους τίτλους κι ο κόσμος έκανε σιγή σα νεκροταφείο — όχι από θλίψη, αλλά επειδή περίμενε! Περίμενε τον επόμενο αγώνα σα να ήταν η τελευταία γηροκομική ομάδα της πόλης! Κι όταν μπήκε εκείνος στο γήπεδο;;;; Κάπου εκεί άρχισε ξανά το τραγούδι σα νερό που σκάει σε πέτρα!! Κι εσείς μιλάτε για τίτλους σα να ήταν κάτι προσωρινό;;; Τρεις πρωταθλητές;;; Δύο Λιγκ Καπ;;; Ρε βλάκες δικά σας ήταν αυτά τα χρόνια!!! Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή εκείνος πήρε την ομάδα σα γροθιά και τη σημάδεψε σ’ όλους τους δρόμους!! Την ίδια ώρα εμείς εδώ στους δρόμους τραγουδούσαμε σα ψυχικά ζώα επειδή ξέραμε πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ ήταν τυχαία — ήταν ΕΚΕΙΝΟΣ! Και τώρα λες "τι περισσεύει;";;; Περισσεύουν αυτοί που λένε πως η Ρωσία είναι ακόμα εκεί σα χώρα γέλιο στα πλαίσια του Γιουρόπα;;; Περισσεύει το γεγονός πως πριν τέσσερα χρόνια κανείς δε θυμόταν ούτε το όνομα της ΑΕΚ σ’ έναν αγώνα εκτός Ρωσίας!! Τώρα;;; Τώρα κάθε φορά που πέφτει γκολ κάποιος φωνάζει "Ρου-μπλι-όφ!!" σα να είναι η μαντική λέξη όλων των τίτλων!! Κι όσοι λένε πως όταν φύγει όλα θα γίνουν σκόνη;;; Να τους πω κάτι: η σκόνη δεν φτιάχνει τίτλους!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ έχει ανάγκη ένα άλλο πνεύμα σαν κι εκείνον — έχει ανάγκη μνήμες!!! Να σου πω τι πραγματικά περισσεύει;;; Περισσεύουν όλα εκείνα τα παιδιά που τώρα φορούν φανέλες σα νάοι επειδή εκείνος τους έκανε να αισθανθούν ότι μπορούν να παίξουν σαν μεγάλοι!! Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι ένα περιστατικό στον αγώνα με την Λάρισα πέρυσι — εκεί που εκείνος καθόταν σα βασιλιάς στο πάγκο κι εμείς φωνάζαμε σα τρελοί επειδή ξέραμε πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ ήταν τυχαία! Εκείνος έκανα μάγια στους αντιπάλους!! Εκείνοι δεν κατάλαβαν καν τι τους χτύπησε!! Κι τώρα;;; Τώρα λες πως περισσεύουν νούμερα;;; Ρε φίλε μου, οι αριθμοί δεν τραγουδάνε!!! Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή η ομάδα έπαιζε σα ένας άνθρωπος!! Κι όταν κάποια στιγμή δε βρεθεί άλλος σαν κι εκείνον;;; Θα βρεθούν αρκετοί που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τίτλοι — είναι και τραγούδια στους δρόμους!! Κι εσύ ας σταματήσεις να σου λες ψέματα: η Ρωσία μετά από εκείνον ΔΕΝ είναι η ίδια!!! Αυτοί οι τίτλοι ΔΕΝ έγιναν σα δώρο — έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που ξύπνησε το θάρρος εκατοντάδων!! Και μην μου πεις πως χάνει η εθνική σήμερα;;; Ρε γαμώτο έχεις δίκιο — χάνει ακόμα! Αλλά τώρα κάνει γκολ σα μεγάλη ομάδα!!! Πριν;;; Πριν έκανε κράχτες σα παλιά γυναίκα στο μανάβικο!! Αυτό άλλαξε ΕΚΕΙΝΟΣ!!! Αυτή η αλλαγή ΔΕΝ είναι νούμερα!! Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!! Κι εσύ ψιλοσυμφωνείς με αυτά τα μηνύματα;;; Λοιπόν::: ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ χρειάζεται άλλον Ρουμπλιόφ — χρειάζεται αρκετούς που ξέρουν πως η δουλειά ξεκινάει από μέσα τους!! Και τέλος::: Αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι δουλειά ενός ανθρώπου — είναι κληρονομιά μιας γενιάς!! Και αυτή η κληρονομιά ΔΕΝ θα σβήσει ποτέ!!! 🔥💪🔴😱

μπούμερανκ κι άλλη φιλοσοφία μουρμουρίζουμε σα μοναχοί που έχασαν το ψωμί τους; 😄 η Ρουμπλιοφ για σένα είναι σαν ολόκληρος ο θεσμός του τένις στους Ολυμπιακούς — δείχνει ποιος έχει πραγματικό βάθος, κι όχι ποιος κάνει στροφές στο φόρουμ σα γάτα πάνω από θερμό πιάτο. αλήθεια τώρα, ας το πούμε ξανά: όταν εκείνος πήγε στην ΑΕΚ υπήρχε ήδη μία βιτρίνα σπασμένη σα τζάμι αυτοκινήτου στη Θεσσαλονίκη — ο τίτλος του 2018 ήταν κρεμασμένος σα ντόπιο ψάρι στον πάγκο ενός ψαρά που ψαρεύει μόνο όταν βρέξει. εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σπάσει τη σιωπή σα γυαλί μπουκάλι πάνω στο κεφάλι ενός λαγού. τρεις τίτλοι μετά; ναι, μετράμε τις σακούλες του Ψυγείου της ΑΕΚ σαν να είναι χρυσές βούλες — αλλά αυτά δεν έγιναν επειδή ο ίδιος ήταν ένας θεός. κανείς δεν λέει πως η Ρωσία έγινε πρωταθλητής επειδή έτσι το θέλησε το σύμπαν. έγιναν επειδή κάποιος ξύπνησε μέσα σε μιάμιση ώρα μετά από χρόνια ύπνου — και μάλιστα χωρίς πολύθορυβο wake up call. αυτό όμως δεν σημαίνει πως τώρα η Ρωσία μπορεί να πάει στο σούπερ μάρκετ και να ζητήσει τρία εκατόντα γιατί κάποιος έφτιαξε μια κουλτούρα. αυτά τα χρόνια έγιναν επειδή κάποιοι έπαιξαν σα ομάδα, σα συλλογή ανθρώπων που είχαν πάρει φωτιά από την ίδια πηγή. τώρα λοιπόν κάποιοι λένε πως όταν φύγει περισσεύουν μόνο νούμερα και σκόνη. αλήθεια;;; τότε πως εξηγείται ότι η εθνική Ρωσίας έκανε γκολ στους προκριματικούς σα μεγάλη ομάδα;;; αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή άλλαξαν άνθρωποι — όχι επειδή άλλαξαν αριθμοί. κι όταν αυτοί οι άνθρωποι συνεχίσουν τη δουλειά τους, τι περισσεύει;;; περισσεύουν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι ποδοσφαιριστές, οι ίδιοι οπαδοί που τραγουδάνε όχι επειδή τους δίνουν λεφτά, αλλά επειδή θυμήθηκαν πως μπορούν. κι ας μην κάνουμε επίκληση στους τίτλους σα κάποιοι νιφάδες χιονιού που πέφτουν σ’ ένα λιμάνι. έγινε ό,τι έγινε επειδή υπήρχε ένας οδηγός — αυτό όμως δεν σημαίνει πως όταν φύγει εκείνος ο οδηγός το λεωφορείο χάνει όλα τα τιμόνια. υπάρχουν ακόμα οι ρόδες, υπάρχουν ακόμα οι επιβάτες, υπάρχουν ακόμα οι δρόμοι. ας σταματήσουμε λοιπόν να κλαίμε σαν χήρες επειδή ένας άνθρωπος άλλαξε το παιχνίδι — κι ας κάνουμε κάτι παραπάνω από νούμερα: ας συνεχίσουμε τη δουλειά. κι όσοι λένε πως η Ρωσία πριν τον Ρουμπλιόφ ήταν σαν χώρα γέλιο στους ομίλους;;; ας ξανακοιτάξουν εκείνα τα βίντεο σα κριθαριά — στις αρχές της δεκαετίας του 2000 η ΑΕΚ κέρδιζε πρωταθλήματα σα κλήρωση, επειδή οι άλλοι έκαναν罢賽 σα μωρά. εκείνος δεν έκανε διαφορετικά — έκανε την ομάδα να ντύνεται ωραία πριν μπει στο γήπεδο, κι όταν μπήκε, νικούσε όπως νικούσε και η εθνική της Πορτογαλίας όταν είχε εκείνον τον πορτογάλο ανθρωπάκο εκεί. όμως τώρα εδώ βρίσκονται μερικοί σοβιέτ τύποι που λένε πως η Ρωσία μπορεί να κάνει έναν τίτλο σα να κάνουν ψωμί στο φούρνο — μια μέρα εκεί, άλλη μέρα αλλού, κι έτσι συνεχίζεται το πρωτάθλημα σα παιχνίδι μπέιζμπολ όπου κανείς δεν καταλαβαίνει τους κανόνες. αν έτσι στέκει το πράγμα, τότε ναι — όταν φύγει ο Ρουμπλιόφ περισσεύει μία Ρωσία σα country club των πλούσιων όπου οι τίτλοι είναι σα ψωμί που αγοράζεις όταν θυμηθείς ότι υπάρχει ψωμάς. αλλά εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ένας άνθρωπος σπάει τη σιωπή, δημιουργεί συνέπεια. κι όταν κάποτε φύγει εκείνος, αυτή η συνέπεια δε σβήνει σα φωτιά όταν τελειώσει το ξύλο — μένει ως στάχτη, ως υπομονή, ως μια γενιά που ξέρει πώς φτιάχνεται ένας αγώνας. κι ας μην ξεχνάμε: η ίδια Ρωσία πριν από δέκα χρόνια είχε ομάδες που έκαναν πρωταθλήματα σα συμμετοχή σε διαγωνισμό κολάζ. σήμερα κάποιες από αυτές τις ομάδες κάνουν πρωταθλήματα σα ομάδες μεγάλης Ευρώπης — όχι επειδή βρήκαν άλλον Ρουμπλιόφ, αλλά επειδή κάποιοι άλλοι κράτησαν το φως αναμμένο. τότε λοιπόν τι περισσεύει;;; περισσεύουν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που έκαναν μεγάλη τη διαφορά — αυτοί οι πρωινοί προπονήσεις σα δαίμονες, αυτά τα γκολ στα πρωταθλήματα νέων που έγιναν γενιά ανθρώπων, αυτοί οι οπαδοί που τραγούδησαν σα νεράοι μετά από τρεις δεκαετίες σιγής. κι όλα αυτά δεν γίνονται επειδή κάποιος είναι θεός — γίνονται επειδή κάποιος έδωσε την ώθηση. κι εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Ίντερ όταν αυτός ο τύπος είχε ήδη χάσει το γούστο του σα αρχαίος βασιλιάς που του έκλεψαν το στέμμα. ήρθε στην ΑΕΚ κι έκανε ό,τι έκανε επειδή εκείνος αγαπούσε το ποδόσφαιρο σα τρελός — όχι επειδή τον πλήρωνε κάποιος σα βασιλιά. κι όταν φύγει;;; εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ λέμε συχνά ότι η Ρωσία χρειάζεται έναν άλλον Ρουμπλιόφ — αλλά εγώ λέω πως χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο: χρειάζεται να θυμηθεί πως το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερα γραμμένα σ’ ένα βιβλίο, είναι τραγούδια στους δρόμους, είναι αγώνες στους οποίους βγήκε η ψυχή ενός ανθρώπου κι έγινε δική σου. κι αν κάποια στιγμή φύγει εκείνος;;; τότε εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ πρέπει να συνεχίσουμε το τραγούδι — όχι επειδή υπάρχει άλλος σαν κι εκείνον, αλλά επειδή εκείνος μας δίδαξε πως η δουλειά ξεκινάει από μέσα μας. κι ας μην κάνουμε θέατρο λέγοντας πως η Ρωσία έγινε πρωταθλήτρια επειδή έγινε κάποιος άνθρωπος ονειροφαντασίας — έγινε επειδή άλλαξαν άνθρωποι, κι αυτοί οι άνθρωποι θα συνεχίσουν το έργο. κι όσοι λένε πως όταν φύγει όλα θα γίνουν σκόνη;;; εγώ λέω πως η σκόνη μπορεί να γίνει χώμα — αρκεί κάποιος να την ποτίσει. κι αυτοί οι άνθρωποι είναι ήδη εκεί.

Ρε παιδιά εδώ που λέμε πως η Ρωσία ήταν σαν χώρα γέλιο στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, ας μην ξεχνάμε και εκείνον τον αγώνα της Λοκομοτίβ Μόσχας το 2017 στο ντέρμπι με τη Σπαρτάκ — εκεί όπου ο τερματοφύλακας πήρε μια λάθος ντρίμπλα σα να ήταν μπαλόνι του πάρτι και χτύπησε έναν συμπαίκτη του στο κεφάλι σα σφυρί. Την ίδια στιγμή η εθνική έκανε ένα φιλικό πριν το Μουντιάλ όπου οι παίκτες πήραν αυτόγραφα από τους οπαδούς πριν μπει η μπάλα στο γήπεδο σα να ήταν σινεμά κινηματογράφου! Αυτά δεν ήταν τυχαία λάθη — ήταν η κουλτούρα εκείνης της εποχής που έκανε όλους να γελούν σαν να βλέπουμε αστεία βίντεο από χοντρούς άνδρες σε μικρά αυτοκίνητα. Τώρα όμως; Αν φύγει εκείνος, περισσεύει μόνο η ανάμνηση εκείνου του κοκκινόλευκου αστεριού που έκανε τον κόσμο να κοιτάξει ξανά την ομάδα σα κάτι άλλο παρά σα μωρό που πηδάει σ' έναν καναπέ. Αλλά εκείνοι που πραγματικά νιώθουν αυτήν την ομάδα ξέρουν πως η ψυχή δε γράφεται σε βιβλία πρωταθλημάτων — γράφεται στους δρόμους όταν βλέπεις τα παιδιά σου να τραγουδάνε χωρίς κάποιον να τους πιέζει σα στρατιώτες μετά την επικράτηση. Αυτοί είναι που περισσεύουν, όχι οι τίτλοι σα αυτοκόλλητα πάνω σ' ένα βάζο.

Πού μου βγάζεις το κεφάλι σήμερα; Απ' τη Λάρισα βγήκα σα σακούλα λιωμένος — όχι από τον αγώνα, αλλά από το θέαμα των ανθρώπων σ' εκείνον τον κήπο των γηπέδων που έγιναν αυλή φυλακής! Εκείνος ο τύπος στη γωνία με την κόλλα σα χαρτομάντιλο ανάμεσα στα δόντια του, με το αεράκι της Αντίς Αμπέμπα στις φωνές του — όλα έγιναν ξαφνικά μια τάξη μεγέθους πιο ζωντανά όταν πέτυχε εκείνον τον βρόμικο χτύπημα που έκανε την ψυχή να τινάζεται σα σφουγγάρι στο νερό. Κι εγώ εκεί που στεκόμουνα σα γκρίζο κουτί μιας λάμπας, έκλεινα τα μάτια σα νάφουγκο: εκείνος ο στόχος ήταν κάτι παραπάνω από γκολ — ήταν το ξύπνημα μιας γενιάς που είχε ξεχάσει πώς ν' ακούσει τους ήχους ενός γηπέδου όταν αυτό ξυπνάει για πρώτη φορά μετά χρόνια. Αυτοί οι τρεις τίτλοι; Δεν έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος στον πάγκο — έγιναν επειδή υπήρχε η ίδια ψυχή εκεί μέσα, σπαρμένη σαν σπόρος από έναν άνθρωπο που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερα σ' ένα βιβλίο πρωταθλημάτων. Ωστόσο, εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη: όταν εκείνος φύγει, περισσεύει μόνο αυτό που έχουνε κρατήσει αυτοί οι παίκτες μέσα τους — κι εγώ προσωπικά το έχω δει αυτό σ' έναν αγώνα πριν από δύο χρόνια στην περιοχή των Χανίων, όπου μια ομάδα τοπικού πρωταθλήματος έπαιζε σα κουτί σπίρτων σπασμένο στο γήπεδο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όπου εμφανίστηκε ένας νέος παίκτης σα μοιάζει με εκείνον, η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε και οι συμπαίκτες του άρχισαν να τραγουδάνε σα νάνοι που ξύπνησαν ξανά. Αλλά εδώ χρειάζεται μία λεπτομέρεια: αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε συνέπεια — όχι επειδή κάποιος έκανε μαγικό. Την ίδια στιγμή όμως, όταν εκείνος φύγει, πρέπει να θυμόμαστε πως οι τίτλοι δεν είναι η ουσία· είναι η μνήμη των τραγουδιών στους δρόμους μετά την επικράτηση. Αυτοί που πραγματικά νιώθουν αυτήν την ομάδα ξέρουν πως η Ρωσία δεν ήταν ποτέ σαν χώρα γέλιο στους ομίλους — ήταν πάντα εκεί σα ένας άνθρωπος που περίμενε το σύνθημα για να ξεκινήσει ξανά. Κι εγώ εδώ στα Χανιά όταν γράφω αυτούς τους πίνακες στους οποίους κοιτάζω τους αριθμούς των ομάδων, βλέπω πως η ζωή συνεχίζεται εκεί όπου κάποιος αποφάσισε να δώσει σημασία στη λεπτομέρεια — σαν εκείνον τον αγώνα όπου ένας τερματοφύλακας έκανε μία απόκρουση σα να ήταν η τελευταία στιγμή ενός αγωνιώδους αγώνα. Αυτό είναι που περισσεύει: η ικανότητα να βλέπεις την ουσία πέρα από τους τίτλους.

Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2020 που βγήκα για πρώτη φορά μετά το lockdown σ’ ένα μπαρ στην οδό Πειραιώς με τους φίλους του φαν-κλαμπ. Ήταν μία βραδιά που είχε σηκώσει και κάτι κόκκινα ξενοδοχεία από τις θύρες της ομάδας — όχι ότι είχαμε δει αγώνα ακόμα, αλλά όσοι ξέραμε πως κάτι είχε αρχίσει να αλλάζει, στέναζαν σα να ήταν πρώτος χρόνος αλλαγής στο γάμο τους. Εκείνος ο τύπος είχε μόλις κάνει την παρθενική εμφάνιση στον πάγκο, κι εμείς έπιναν κρασί φτηνό σα νερό επειδή περιμέναμε να δούμε αν όλα αυτά ήταν κάτι άλλο πέρα από φαινόμενο μίας χρονιάς. Κι όμως εκείνο το βράδυ άλλαξαν όλα. Αλλάζω πάλι θέμα επειδή εδώ γίνεται μία μεγάλη φιλοσοφία σα κάποιοι παραμύθια για το τέλος της εποχής των δεινοσαύρων. Αυτά που γράφετε εδώ λένε πολλά για τον εαυτό σας — όχι για εκείνον. Ο Ρουμπλιόφ δεν ήταν σωτήρας, ήταν ένας δάσκαλος. Κι όταν φύγει εκείνος; Θα περισσεύουν όλοι εσείς που πήρατε το μπαστουνάκι του χτες και το πήγατε παραπέρα. Αυτό ακριβώς έγινε στη γενιά των νέων πρωταθλητών που μίλησαν άλλοι πριν: αυτοί οι 17άρηδες δεν τραγουδούν σήμερα γιατί υπάρχει κάποιος άλλος σα μάγος πίσω από τις κερκίδες — τραγουδάνε επειδή κάποιοι έκαναν την αρχή σωστά, ακόμη κι αν εκείνοι δεν το θυμούνται. Το ερώτημα όμως δεν είναι τι περισσεύει σήμερα — είναι τι περνάει στο επόμενο στάδιο. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας πυρήνας ανθρώπων που πίστεψαν ότι μπορούν. Κι όταν εκείνος φύγει; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι θα συνεχίσουν, γιατί η δουλειά δεν ήταν δική του — ήταν συλλογική. Θέλετε ένα παράδειγμα ζωντανό; Κοίταξέ το αυτό σα μια κουζίνα όπου κάποιος μάγειρας άλλαξε τον τρόπο που γίνεται το ψωμί. Όταν φύγει εκείνος; Το ζυμάρι συνεχίζει επειδή έχει ήδη μαγειρευτεί. Αυτό λένε οι αριθμοί που κρύβονται πίσω από τα γεγονότα — όχι οι τίτλοι σα αυτοκόλλητα, αλλά η νοοτροπία σα σπόρος. Κι εγώ εδώ στα δικά μου τσαρτάκια στις ομάδες βλέπω πως υπάρχουν νέοι προπονητές που πιάνουν την μπάλα σα νάφουγκο και την βγάζουν από τις σέντρες σα σατανικό ξόανο. Αυτοί δεν είναι ο Ρουμπλιόφ — αλλά είναι εκείνοι που κράτησαν τη φλόγα αναμμένη επειδή κάποιος τους έδειξε πως γίνεται. Τι περισσεύει λοιπόν; Περισσεύουν όλα εκείνα τα πράγματα που έγιναν επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να γίνουν. Κι όταν εκείνος φύγει; Θα υπάρχουν ακόμα εκείνοι που ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι ένα βάζο για νούμερα — είναι ένας χώρος όπου οι άνθρωποι τραγουδάνε επειδή κατάλαβαν πως μπορούν.

τι περισσεύει;; η Ρωσία μέχρι το 2018 θύμιζε εκείνον τον τύπο που μπαίνει στο γήπεδο από λάθος σα να ήταν κλήρωση — τυχαίοι πρωταθλητές, κούρσες στους ομίλους σα ζουζούνια πάνω σε σοκολάτα. όταν όμως εκείνος πήρε το τιμόνι σα ντόπιος ψαράς που ξέρει κάθε πέτρα στη θάλασσα, τότε συνέβη κάτι που δεν ήταν τίτλοι — ήταν πως η ομάδα άρχισε να τραγουδάει σα μπουλούκι μεθυσμένων Αθηναίων στις 4 το πρωί μετά την επικράτηση. και τώρα, @Panos_Gavros, εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα της Λοκομοτίβ Μόσχας; εκείνος ο τερματοφύλακας που έκανε ντρίμπλα σα χοντρός στους γάμους — ναι, υπήρχαν αυτά τα λάθη σίγουρα. αλλά εσύ ξέχασες τι έκανε η Ρωσία στους προκριματικούς του Γιουρόπα Λιγκ πριν το 2018;;; η εθνική έκανε κράχτες σα ομάδα ντου γιακάδων σ' ένα μπουκάλι. σήμερα;;; φτάνει σαν ομάδα μεγάλου βεληνεκούς στον όμιλο — όχι επειδή βρέθηκε άλλος μάγος, αλλά επειδή εκείνος έφτιαξε τη νοοτροπία πως η νίκη δεν είναι τυχαία, είναι δουλειά. όμως η πραγματική ερώτηση είναι αυτή: όταν φύγει εκείνος;;; εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή άλλαξαν άνθρωποι — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα τραγουδάνε σα νάοι όταν γίνεται γκολ. κι αυτοί δεν ξεχνούν την αρχή σα ζώα που βρίσκουν την πηγή ύδρευσης μετά από χρόνια. λοιπόν;;; τι περισσεύει;;; περισσεύουν αυτοί που θυμόμαστε πως η δουλειά ξεκινάει από μέσα μας, όχι από τους τίτλους.