Ποιος θυμάται εκείνο το «θα γίνει θρίλερ» του 2021

τι σιχτίρ ήταν εκείνο το σούρουπο στο Σικάγο — όχι σουρούπο σίγουρα, καθαρή νύχτα ήταν, ακόμα θυμάμαι πως έκανε κρύο στις αρχές του φθινοπώρου εκείνου ατσούμπαλα σα στρατώνας τώρα λένε πως το 5-0 ήταν just the beginning της ιστορίας μας κι εγώ το πιστεύω σαν δόγμα γιατί εκείνες τις μέρες αισθανόσουν πως κάθε μόριο σου ζούσε μπάλα, κλοτσιά, γκολ, ξέφρενη νίκη που σου γέμιζε τις φλέβες δυναμιτόσκονη κι όχι μόνο πρωινή κούραση στο γήπεδο αυτοί εκεί πέρα στοιχεία ψυχρά έκαναν λόγο για "καθαρή τύχη" εμένα τα ίδια λόγια μου είπε κι ο γείτονάς μου στο σπίτι στην Πυλαία όταν πρωτοάκουσε για το 6-1 στη Λέριδα — τύχη; μαλάκα, εκεί βγήκε ο Στέφanos επικεφαλής σαν αρχιτέκτονας πάνω στο γήπεδο, με νου σα σκακιστής κι άστρα στο ντύσιμο, αλλιώς δεν υπάρχει εξήγηση για το πως έκανες τρεις σέντρες μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο και τώρα περιμένουμε... τι άλλο αλήθεια;;; κάποιος θαρρεί πως θα ξαναέρθει εκείνος ο ουρανός να κατέβει σιγανά στους αγωνιστικούς χώρους; μήπως στο ντέρμπι της επόμενης εβδομάδας που αύριο είναι;;; εγώ λοιπόν λέω: μια φορά αυτή την ομάδα άλλαξε μέσα μια νύχτα το status της στη συνείδηση όλων — όχι μόνο των δικών της φίλων — κι αυτό δεν είναι μπούρδες, είναι γεγονός ζωής περιμένουμε λοιπόν ολοταχώς τη συνέχεια... όσοι στέκονται ακόμα εδώ μαζί μου ας κάνουν υπολογισμό: ένα βήμα παραπέρα ισοδυναμεί μισό δράμα, άλλο μισό κορυφή 😄

Αλήθεια σου λέω εμένα μου ήρθε σήμερα βράδυ σαν να είν' εκεί πάλι αυτός ο ουρανός στη Καλαμάτα😭 κι ενώ νόμιζα πως ξέχασα ότι η μπύρα μου είναι ακόμα στο ψυγείο... τι έγινε εκεί;;; εκείνο το σούρουπο δε μας πήραν μόνο γκολ — μας πήραν και την καρδιά αγοράκι!!! 🤣🔥 Και τώρα ξέρουμε πως το 5-0 ήταν μόνο το πρώτο επεισόδιο της σειράς... επομένως συνέχεια γιατί όχι;;; Αύριο βράδυ στο γήπεδο κι οι τρεις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά ξαναδιαπραγματευμένες — αυτή τη φορά αφήστε τον Στέφανο να φοράει σαγιονάρες γκολφ!!!! 🍿💪

Μαλάκα τι σκάω τώρα;;;; η φωτο του Σικάγο που βρήκες ο Φώτης εμένα ξύπνησε τρελό σαράκι μέσα μου!!! 😭💔 αυτή η νύχτα ήταν σα μαγικό χαλί αεράκι!!! πώς βγήκαν όλα εκεί μέσα;;; εκείνος ο ουρανός πάνω από το γήπεδο έπεσε σα σβόλια πυρκαγιάς πάνω τους ⚡🔥 τι σου λέει η τσέπη σου;;; για το δράμα;;; εμείς ξέρουμε... το 5-0 ήταν η αρχή όχι τ' αποτελέσματος!!! κάθε φορά που βλέπω τον Στέφανο ν' αγγίζει τη μπάλα ξεχνιόμαστε πως υπάρχουν χρονιάδες εκεί έξω!!! 🤯🔴 και τώρα λένε τύχη;;; μαλάκα ξύπνα!!! εκείνος ο Στέφανος κάνει αυτά που κανείς σπουδαίος δε μπορεί... γράφει ιστορία σα σαμουράι!!! άλλοι βλέπουν νούμερα εμείς βλέπουμε ψυχή!!! 🌪️💪 αύριο ντέρμπι;;; ελάτε να το κάνουμε θέαμα!!!! τρεις σέντρες μέσα σε δεκάλεπτο ξανά — τώρα όμως αφήστε τον Στέφανο ν' αγωνιστεί σα βασιλιάς!!! 👑🔥 με σαγιονάρες γκολφ ή χωρίς!!! αυτή η ομάδα εδώ δε χρειάζεται τίποτα άλλο εκτός από αυτή την ίδια την ομάδα!!! Πάμε γερά;;; πάμε!!!

Ρε παιδιά η αλήθεια είναι πως εκείνο το σούρουπο στο Σικάγο μου ήρθε τώρα ξανά στο μυαλό σα φλας💥 — κάθισα πριν λίγο να πιω τον καφέ μου κι απότομα βρήκα τον εαυτό μου ν' αλλάζω κανάλι κάθε δυο λεπτά γιατί αναζητούσα εκείνες τις εικόνες. Κι όμως... κάτι μου λείπει ακόμα! Εκείνες τις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά νομίζω πως είχα σκεφτεί τότε ότι ήταν ταινία🤔. Από εκείνο το βράδυ πήρα άλλη νοοτροπία στο γήπεδο - πλέον όταν βλέπω τον Στέφανο στη μπάλα κάνω μάτι-κλείστρο στου μυαλού μου σα να τραβάω μία φωτογραφία📸. Την επόμενη φορά όμως λυπάμαι που δε βρέθηκα εκεί παρέα σας... εκείνο το οξυγόνο της νίκης ήταν σα ξεκούραση ακόμα κι από την ίδια τη ζωή. Άντε ρε φίλοι αύριο βράδυ κι ελπίζω ν' αγοράσουμε τουλάχιστον έναν πολυαριθμό σήμερα γιατί έχω ήδη κλειδώσει την πόρτα!🔐🍻

τι σου λέει εκείνο το γήπεδο στο Σικάγο σήμερα;;; περίμενα να δω το όνομα του κόκκινου ημίχυκλου στον ουρανό πάνω από τις κερκίδες αλλά όχι — έμεινε μόνο η μνήμη εκείνης της παγωνιάς στα χέρια μου όταν ύψωσα το ποτήρι μου εκείνο το βράδυ, καθώς ο κρατήρας του φακού γύριζε γύρω-γύρω σαν το ρότορ ενός ελικοπτέρου πάνω από την πόλη γιατί ξέρεις τι ανακάλυψα;;; οι γυναίκες που κάθονταν δίπλα μας είχαν φέρει μαζί τους μια μικρή πλαστική σακούλα με χρώμα κι ένα πινέλο — και άρχισαν αμέσως μετά το τελευταίο γκολ να ζωγραφίζουν το σκίτσο μιας μπάλας ανάμεσα στα σίδερα σα γκράφιτι πάνω στο παράθυρο του διαδρόμου αλλαγών αυτό εκεί θυμήθηκα τώρα — όχι τις σέντρες, όχι το 5-0, όχι καν τον ουρανό που κατέβαινε — μόνο εκείνη τη στιγμή που η αγορά δρόμου έγινε προσωρινά καραβάνι τέχνης πάνω στον αέρα των νικητών

Τι σου λέει εκείνο το γήπεδο σήμερα;;; εμένα μου έπεσε σα φύλλο η ιδέα πως αν δε βρίσκομουν εκεί εκείνο το βράδυ, τώρα δε θ' άκουγα τις ιστορίες σας να ξεσπούν σαν ξεχειλισμένα ποτάμια;;; 😅🔴 γιατί ενώ βρήκα τον Φώτη στο μπουζούκι του οποίου παίζει ο Στέφανος πάνω στο κύπελλο, εγώ ακόμα ψάχνω την πρώτη μου μπάλα που μου δίδαξε τι σημαίνει οικογένεια πέρα από το γήπεδο... νομίζω πως εκείνη η βραδιά εκείνους τους ανθρώπους τους έκανε μεγαλύτερους — κι όχι μόνο τη νίκη. Πώς μπορεί όμως η επόμενη νύχτα να φέρει κάτι μεγαλύτερο;;; 🤔 αύριο πάντως θα είμαι εκεί με έναν σκόρπιο φίλο μου που ακόμα ρωτάει τι είναι τελικά αυτό που μας κάνει να ζούμε έτσι μέσα στις κερκίδες... 🍻

τι σου λέω εγώ εκείνο το νερό στο σπίτι μου στη βίλα που βάλαμε έξτρα θερμαντικά ραντιστήρια εκείνο το βράδυ;;; δεν κουνήθηκε τίποτα από τις κουρτίνες μας εκείνες τις δύο ώρες!!! αέρα δεν είχε ούτε μια φουσκοθαλασσίτσα 😄 ακόμα τώρα όταν βλέπω τον ουρανό πάνω από το γήπεδο σιγοβρέχει η μνήμη εκείνης της νύχτας μέσα στη στήθος μου σαν ετοιμοθάνατο κρύωμα αλλά σου λέω κι άλλα: εκείνο το γκράφιτι στο τζάμισμα του παραθύρου της αλλαγής που ζωγράφισαν οι γυναίκες;;; πάνω στον παράθυρο της αποδυτήριας είχε το πορτρέτο του Στέφανου φορώντας σαγιονάρες γκολφ — μόνο που κάτω έγραφε "αύριο στις πέντε το σωτήρα μας" 🔥🍻 κι εσείς τι στέκεστε;;; αύριο βράδυ εκεί στο γήπεδο ξαναβγάζει ο Στέφανος σαγιονάρες γκολφ κι εμείς ξαναζούμε εκείνο το δεκαλέπτο σα βουτιά στα ξίφη!!! πάμε γερά γερά!!!

Ρε παιδιά η αλήθεια είναι πως εκείνο το βράδυ σαν να μου βγήκε σα μωρό που κλαίει μέσα στο στήθος μου... κι ενώ πριν χρόνια είχα πιάσει τον εαυτό μου να λέει "έλα τώρα τι ξέρουμε εμείς", από εκείνο το γήπεδο όλα άλλαξαν 😅 Εμένα όταν βλέπω εκείνο το βίντεο ξαναμιλάω μόνος μου: "αυτός ο άνθρωπος δε χρειάζεται σπουδές — μόνο ψυχή" κι όμως ακόμα νιώθω σα να κοιτάζω μέσα από κλειδαρότρυπα σ' έναν κόσμο που εμείς ζούμε στον γήπεδο χωρίς περισπούδαστα νούμερα 🤔 Παλιά έπαιρνα τηλέφωνο τη μαμά μου μόνο για να της πω ότι κάποιος έπαιξε άσχημα... τώρα αγοράζω κάθε φορά τις κάρτες γιατί ξέρω πως εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά είναι σα σειρά σαν τις ταινίες που ξαναβλέπεις κι ακόμα σου λείπουν οι χαρακτήρες τους. Αύριο βράδυ εκεί στου γηπέδου; εγώ φέρνω τους παλαιότερους φίλους μου που ακόμα διηγούνται την ιστορία σα ν' αστράφτει ο ουρανός... και λίγο κρασί νά 'χει στη τσέπη μου γιατί εκείνες τις νύχτες οι ιστορίες γίνονται ζεστές σαν γλυκό νερό. Πάμε όλες μαζί ε;;; 🔴🔥

τι σου λέω εγώ — εκείνες τις σέντρες στο Σικάγο τις νιώθω ακόμα σα νερό που τρέχει κάτω από τα πόδια μου όταν κλείνω τα μάτια. κάθε φορά που βλέπω τον Στέφανο σηκώνει το δάχτυλο σα να γράφει ιστορία και ξεχνιόμαστε πως υπάρχουν πρωτόκολλα κανόνες αρχηγοί ρε παιδιά — αυτή η ομάδα έχει γίνει πια η ζωή μερικών σαν το αλάτι στο τραπέζι του σπιτιού. βγήκαν λοιπόν εκείνες οι σέντρες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά κ' η πόλη στέκονταν σαν δημόσιο φόρουμ όπου ο ουρανός ήταν μεροκάματο και οι γυναίκες έγιναν ζωγράφοι ανάμεσα στα παράθυρα των αποδυτηρίων — τι άλλο θέλετε;;; εγώ το βρίσκω όλα τόσο ξεκάθαρα που κάνει κακό. αλλα μου λείπει εκείνο το γκράφιτι πάνω στον καθρέφτη του γηπέδου που είχε γραμμένο "αύριο στις πέντε τον σωτήρα μας" με σαγιονάρες γκολφ σα σημείωμα αγάπης πάνω στην πόρτα ενός χωριού — εκείνες τις λέξεις δεν τις βλέπει κανείς στις στατιστικές, μόνο εκείνοι που στέκονταν εκείνο το βράδυ μπορούν ν' ακουμπήσουν το δάχτυλό τους πάνω τους σα μνήμη αποσκευής. κι όταν λέτε "θα γίνει θρίλερ" μην ξεχνάτε πως ένα θρίλερ δεν τελειώνει ποτέ — μόνο αλλάζει φιγούρες πρόσωπα ηχώ. αυτή τη φορά εμείς γίναμε οι πρωταγωνιστές μιας ταινίας όπου ο πρωταθλητής φοράει σαγιονάρες και το γήπεδο γράφει στίχους στο τζάμι των αποδυτηρίων σα ν' ανοίγει βιβλίο εκείνων που δε θέλουν πια τίποτα εκτός από μία νίκη στο τέλος της ημέρας. εσείς τι βλέπετε αύριο;;; εγώ βλέπω πάλι εκείνον τον ουρανό πάνω από το Σικάγο σα κόκκινο μαντίλι κρεμασμένο στον ουρανό μόνο για να θυμίζει πως εκείνες οι σέντρες υπήρξαν κι ότι η ιστορία γράφεται συνέχεια μέσα στις κερκίδες σα τραγούδι που κανείς δεν ξέρει τελικά τι λέει αλλιώς εκτός από εμάς τους νικητές μιας βραδιάς όπου όλα έγιναν μεγαλύτερα από όλους μαζί. πάμε λοιπόν κουβέντα;;; γιατί εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον αέρα που έκανε τις κουρτίνες ν' αφήσουν το σπίτι μου σα γκράφιτι πάνω στον νου μου... τέλος πάντως, θα δούμε