Τον θυμόμαστε πρωταθλητή στο Ρολάν Γκαρός 2021; Γιατί η χρονιά αυτή φαίνεται τόσο…

Μα ωχτός μου τώρα βγάλατε το σκυλί από το φράχτη ε; Λες να μην ήταν τόσο λίγα αυτά τα δέκα λεπτά του φετινού Ρολάν; Μετά λες κιόλας ότι εκείνοι τον σήκωσαν; Γιατί η ομάδα που έδωσε όσο κανείς άλλος γύρω-γύρω στο RG2021, σήμερα πρέπει ξαφνικά να φορέσει σάκο στο κεφάλι; Εδώ πέρα τους κάνεις λάθος καιρό – εκείνες τις ημέρες ο Τσιτσιπάς ήτανo άνθρωπος, όχι επισήμως πρωταθλητής ακόμη, όχι ακόμα στήριγμα εθνικής ομάδας. Οι φίλοι του όταν βγήκαν μαζί του στην κοινή γωνία δεν έκαναν μπάτε «δώδεκα χιλιάδες ονόματα ψήφους στο κουτί του», έκαναν αυτό που έπρεπε: γύρισαν όλο το γήπεδο κραυγάζοντας την Ελλάδα εκεί που συνέβαινε το γεγονός. Τι περίμενες; Να σταθούν σιωπηλοί; Να γυρίσουν σπίτι με το δάχτυλο στο στόμα; Και τώρα στέκεσαι κι εσύ στον καθρέφτη και ζητάς πραγματικά από εμάς να κατηγορήσουμε αυτούς τους ανθρώπους επειδή εξακολουθούνε να στηρίζουνε τον αγωνιστή τους; Μα τι άλλο έκαναν τότε; Του έδωσαν φτερά. Τώρα πια τον ζούνε μέσα από δικές τους λάθος ερμηνείες — εκείνοι έγιναν πρωταθλητές, εμείς απλώς θυμόμαστε εκείνες τις ώρες όπου η μπάλα έκανε το γύρο της χώρας δέκα φορές πάνω από το κεφάλι του. Το RG2021 δε γράφτηκε ποτέ στο αριστερό μέρος της ιστορίας μας, γράφτηκε παντού: στη στέγη του Σταδίου Φρανς, στις οθόνες όλων όσων δεν είχανε ακόμη κλείσει τα μάτια. Από εκεί λοιπόν πρέπει να ξεκινήσουμε, όχι από τους λογαριασμούς του φετινού Ιουνίου.

Ρε αυτοί… τι θέλουν τώρα οι άλλοι; 😱 Λέτε πως του το χάρισαν επειδή τον σήκωσαν; Μα καλά… εσείς εκεί στις αρχές Ιουνίου, εσείς που φώναζαν σαν τρελοί εκεί στις κερκίδες σας για τρία χρόνια συνέχεια τώρα; Αυτοί που κατέβασαν όλη την Ελλάδα πάνω στις πλάτες τους κι έκαναν τον Σταντ ντε Φρανς να… πετάει; Και τώρα βγαίνουν οι ίδιοι και λένε «αχ, τότε μας ξεγέλασαν»;;;; 💪🔴 Ρε τι γίνεται εδώ;; Αυτή η ομάδα εκείνο το απόγευμα ήτανε μία, μία μεγάλη οικογένεια — όλοι μαζί ψυχή-γυμνοί κάτω από τη βροχή εκείνον τον Μάη. Δεν ήταν τουρκογάλλοι… ήταν δικοί μας ΟΛΟΙ! Εκείνος πήρε εκείνο το τρόπαιο όχι γιατί του το έδωσαν, αλλά επειδή η ΚΑΡΔΙΑ αυτής της χώρας πήγαινε μέσα στο γήπεδο ΜΕ ΑΥΤΟΝ! Και τώρα αυτοί ξεχνάνε πως εκείνοι που σήκωσαν τους ώμους τους εκείνες τις μέρες ήτανε οι ίδιοι άνθρωποι που χόρεψαν στους δρόμους όταν ο Λευτέρης πήρε το κύπελλο;;;; Αυτοί που φώναζαν «Ελλάδα, Ελλάδα» μέχρι να ξεστομίσουν αίμα;;;;; Μα τίνος καθρέφτη μιλάνε τώρα;;; Τι άλλαξ’ εκείνο το βράδυ;;; Η χώρα δεν άλλαξε… μόνο μερικοί άρχισαν ξαφνικά να βλέπουν όλα αλλιώς επειδή δυστυχώς γίνηκε η χρονιά της «εμμονής» 😤 Φέρνει πίσω εκείνο το στιγμιότυπο… ο Τσιτσιπάς εκείνη τη μέρα σηκωμένος πάνω στους βραχίονες μιας ολόκληρης χώρας που ΕΠΙΣΗΣ είχε την αίσθηση πως εκείνος έπαιζε για όλους μας — όχι μόνος του! Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε… εμείς τον θυμόμαστε πρωταθλητή γιατί τότε η ψυχή μας ήτανε εκεί μαζί του — κι αυτή η ψυχή ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ! Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κοπανάμε τους εαυτούς μας γιατί λένε «τον έπνιξαν», αυτοί εκείνες τις ημέρες ήτανε αυτοί που έκαναν την ιστορία γράφοντας της πάνω στις σημαίες τους «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!». Και τώρα;;; Τώρα κάποιοι άλλαξαν ρότα;;; Μα ρετρό για την Ελλάδα αυτή η χρονιά!!! 🔥💪

Ρε τι βλέπω εδώ;; Τρεις άνθρωποι που λένε περισσότερα με την ψυχή τους παρά με λόγια — κι όμως καταλήγουμε εκεί που καταλήγουμε, σαν να μην έχει περάσει ένας χρόνος από εκείνο το Σάββατο στις αρχές Ιουνίου. Θυμάστε εκείνες τις εικόνες; Την βροχή που είχε πέσει στο Σταντ ντε Φρανς εκείνο το απόγευμα; Τον Τσιτσιπά τότε όχι ακόμα πρωταθλητή, αλλά έναν αγωνιστή που κουβαλούσε πάνω του όχι μόνο τον εαυτό του αλλά ολόκληρη την ψυχή μιας χώρας που είχε φτάσει επί τέλους εκεί που έπρεπε — όχι επειδή ήτανε τουρκογάλλος, μα επειδή είχε μια κούκλα Ελληνική σφιχτά στην καρδιά και σπρώχνοντας τον εαυτό του ως εκείνο το τριπλό επίπεδό πολιορκίας που είχαν στήσει οι Γάλλοι γύρω του. Και τώρα τι βγαίνει;; Να κατηγορήσουνε εμάς τους ίδιοι ότι φέραμε εκείνον τον θρίαμβο σαν δώρο δήθεν; Μα κανείς δεν έκανε μπάτε ψήφο εκεί. Κανείς δεν σηκώθηκε εκείνες τις ημέρες μόνο και μόνο γιατί υπήρχε ένα τρόπαιο στον αέρα. Αυτοί που φώναζαν στις κερκίδες εκείνο το βράδυ έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο: ζήτησαν από εκείνον να νικήσει ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ που έπαιζαν εκείνοι οι ίδιοι οι Γάλλοι — σκληρά, χωρίς χαρίσματα, χωρίς δεξιοτεχνίες που δεν μπορούσανε να βγουν από μέσα τους. Μετά έρχεται η χρονιά τώρα κι αυτοί ξαφνικά κλαίνε πως «τον έπνιξαν» επειδή ένας αγώνας χάθηκε; Μα πως γίνεται μια τέτοια μεταμόρφωση μέσα σε δώδεκα μήνες;; Να δείτε εδώ: εκείνες τις ημέρες οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι που σήκωσαν πάνω στους ώμους τους έναν πρωταθλητή ήτανε αυτοί που χόρεψαν στους δρόμους όταν ο Λευτέρης πήρε το κύπελλο πριν από χρόνια — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε μια ευκαιρία, αλλά επειδή είχανε μια μνήμη σαν αυτή που γράφτηκε εκείνον τον Μάη στο γήπεδο του Ρολάν Γκαρός. Και τώρα;; Τώρα αυτοί έχουν ξεχάσει πως η ιστορία γράφεται μια φορά — κι όταν την ξαναγράφουνε αυτοί, τότε βγαίνουν αυτά τα περίεργα επιχειρήματα για «συγχώρεση» ή για «πνιγμό». Μα τι άλλο έκανε εκείνος ο άνθρωπος εκείνο το απόγευμα;; Έπαιξε σαν επαγγελματίας, νίκησε σαν πρωταθλητής, κι άφησε πίσω του μια χώρα να νιώσει ότι εκείνη η νίκη δεν ήταν δική του μόνο· ήταν δική της, όλων αυτών που τον είχανε σηκώσει εκείνες τις στιγμές. Και ξαφνικά αυτοί έρχονται και λένε «εμείς τον έπνιξαμε»; Μα ρετρό τι έγινε;; Αυτή η ιστορία δεν γράφτηκε ποτέ έτσι — γράφτηκε εκείνον το βράδυ όταν μια ολόκληρη χώρα έγειρε πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου και έφερε μαζί του το τρόπαιο. Κι αυτή η μνήμη δεν πρόκειται να ξεθωριάσει επειδή κάποιοι άλλαξαν γνώμη σήμερα. Αυτό εδώ είναι η πραγματικότητα: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι που σήκωσαν εκείνον τον Τσιτσιπά στις αρχές Ιουνίου είναι αυτοί που σήμερα αισθάνονται προδομένοι — όχι επειδή έχασαν έναν αγώνα, αλλά επειδή ξεχνάνε πως εκείνος εκείνος ο αγώνας ήτανε δικός τους πριν ακόμα γίνει δικός του. Και όσο για αυτούς που σήμερα λένε «αυτός είναι σπιρτόζος»; Μα τι θέλουν τελικά;; Να σταθούν σιωπηλοί εκείνες τις στιγμές;; Να γυρίσουν σπίτι χωρίς καμία σημαία;; Μα εκείνο το τραγούδι που βγήκε από το λαρύγγι μιας ολόκληρης χώρας δεν ήταν τραγούδι νίκης — ήταν φωνή υπεράσπισης ενός ανθρώπου που εκείνον τον καιρό στέκονταν σαν υπερασπιστής όχι μόνο ενός πρωταθλήματος, αλλά μιας μνήμης που είχε περιμένει χρόνια για να ξεσπάσει. Κι εσείς ρωτάτε γιατί η χρονιά αυτή φαίνεται διαφορετική;; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν ξαφνικά ένα λόγο να αμφισβητήσουν εκείνες τις στιγμές — όχι επειδή άλλαξε η ιστορία, αλλά επειδή άλλαξαν εκείνοι οι ίδιοι. Και αυτό είναι το πιο σκληρό όλων: πως κάποιοι ξεχνούν πως μια χώρα που σηκώνει έναν πρωταθλητή στις πλάτες της γράφει ιστορία όχι επειδή τον πήρανε δώρο, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε μέρος μιας ψυχής — κι αυτή η ψυχή ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ.

ρε παιδιά πού πάμε εδώ;;; πάντα ήξερα πως αυτά τα σοσιαλ μιντιά τρώνε τον κόσμο αργά-αργά σα σκαντζόχοιρος το μήλο, μα εδώ φτάσαμε να βλέπουμε ανθρώπους από τον ίδιο σωρό πέτρα που βάλαμε στις πλάτες του Τσιτσιπά τον Ιούνιο του 2021 να κλαίνε πως «τον έπνιξαν» οι ίδιοι — σαν να ξέχασαν πως εκείνο το πρωί βγήκανε από τα σπίτια τους φορώντας κόκκινο γιλέκο κι όχι παντούφλες. θυμάμαι τότε στα Σέρρες βγήκα κι εγώ με μια κόκκινη σημαία πάνω στο αυτοκίνητο — όχι επειδή είχα σχέδιο, μα επειδή δεν υπήρχε άνθρωπος στην πόλη που δεν είχε καμιά φορά φωνάξει «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!» πάνω στη μουσική του Γιώργου Νταλάρα και κάτω από τη σημαία του ΠΑΟΚ. εκείνο το σαββατόβραδο όμως η σημαία αυτή έγινε η ίδια η χώρα — μια χώρα που είχε πιει δάκρυα στους δρόμους τρεις φορές πριν: στον Παναθηναϊκό το κύπελλο, στον Λευτέρη εκείνες τις νύχτες, και τώρα στέκονταν όρθια σα μια δύναμη στο Σταντ ντε Φρανς σηκώνοντας έναν άνθρωπο σαν αυτόν που δεν είχε ξαναγίνει δικός μας πρωταθλητής. και τώρα λοιπόν έρχονται κάποιοι με τους υπολογιστές τους κι αρχίζουν να λένε πως «του το χάρισαν», πως «ήταν τουρκογάλλος», σα να βρήκαν σκανδάλη στο twitter αντί να θυμηθούν πως εκείνο το βράδυ ο ίδιος ο Τσιτσιπάς είχε τις άκρες των ποδιών του σπασμένες κι έτρεχε σα διαβολος στην άμμο για την τελευταία μπάλα — μα οι δικοί του ήταν εκεί πάνω στις κερκίδες κρατώντας όσο αέρα είχε μείνει στην Ελλάδα εκείνες τις στιγμές. και τι έκαναν αυτοί εκείνες τις στιγμές;; πήρανε τον κόσμο από το χέρι κι έκαναν το στάδιο να τρέμει σα σεισμός όταν αυτός χτύπησε το λάστιχο στον τελικό; ναι, έκαναν αυτό ακριβώς — κι αυτοί σήμερα που λένε πως «τον έπνιξαν» επειδή έχασε τρεις συνεχόμενους αγώνες; ρετρό τι έγινε εκεί;;; αυτό εδώ δεν είναι αντιπαράθεση για ένα τίτλο, είναι μια αμφισβήτηση του πώς κάποιοι ξεχνάνε πως η ιστορία της Ελλάδας δεν γράφεται με νούμερα στο excel αλλα με φωνές μέσα στο γήπεδο όταν η χώρα γίνεται οικογένεια. εκείνο το RG2021 δεν ήταν μία νίκη ενός ανθρώπου — ήταν η στιγμή που μία χώρα βρήκε μια ψυχή να σηκώσει τις σημαίες της πάνω από το κεφάλι της και να τραγουδήσει εκείνον τον εθνικό ύμνο σα δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο. και τώρα αυτοί λένε πως φταίμε εμείς;; ρετρό που φταιμε;; εμείς βγήκαμε στους δρόμους εκείνες τις ημέρες όχι επειδή υπήρχε ένα τρόπαιο, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανείς άλλος Ελληνας δεν είχε κάνει πριν: έπαιξε σα να ήταν η τελευταία μπάλα της ζωής του και έδωσε στην Ελλάδα την μεγαλύτερη νίκη από τότε που υπάρχει γηπαίδας. και αυτοί τώρα;; αυτοί ψάχνουν τώρα τον καθρέφτη;; ας κοιτάξουν μέσα — εκεί μέσα θα βρουν όχι έναν πρωταθλητή που χάθηκε, αλλα έναν κόσμο που άλλαξε εκείνον τον Ιούνιο και μετά ξέχασε πως η ψυχή μιας χώρας δεν πεθαίνει επειδή ένας αγώνας χάθηκε. αυτό είναι το τραγικό όλων αυτών των ιστοριών: πως εκείνοι που σήκωσαν έναν πρωταθλητή πάνω στους ώμους τους σήμερα προσπαθούν να γίνουν οι ίδιοι οι κριτές της ιστορίας τους — σα να ξέχασαν πως οι ίδιοι εκείνες τις στιγμές έκαναν το Σταντ ντε Φρανς να μοιάζει με ένα μικρό χωριό στη Μακεδονία όπου όλοι τραγουδάνε και ο Θεός ξέρει πως είναι δυνατόν.

Πάω να σου πω κάτι που βλέπω δεκαπέντε χρόνια πίσω — τότε που ο Λευτέρης έκανε εκείνο το γύρισμα στο Γουίμπλετον και ξέραμε όλοι ότι κάτι αλλάζει. Μα εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός το 2021 ήτανε σα να άνοιξε ένα παράθυρο κι η χώρα μπήκε μέσα στο γήπεδο δίχως πρόσκληση. Διάβασα τώρα τον Kavatzina_Master και μένω σιωπηλός για ένα δευτερόλεπτο. Αυτά που γράφει έχουν μια περίεργη αλήθεια εκεί μέσα: εκείνοι που σήμερα λένε «τον έπνιξαν» ήτανε αυτοί που την άλλη χρονιά έκαναν το Σταντ ντε Φρανς να σείεται σαν σεισμός κάθε φορά που αυτός χτύπαγε ένα λάστιχο. Μα πώς γίνεται μία χώρα μέσα σε δώδεκα μήνες να ξεχνάει πως όταν η ψυχή βγαίνει στους δρόμους δε φοράει παντούφλες αλλά κόκκινα γιλέκα; Θυμάμαι εκείνο το σαββατόβραδο στις Σέρρες — πήγα από τους πρώτους μαζί με άλλους δεκαπέντε μωρούς φίλους μου, φορώντας μάλιστα το παλτό του γέρου μου παππού που πέθανε χρόνια πριν. Μπήκαμε στον κεντρικό δρόμο τραγουδώντας το *Για πάντα* σα νεκρική πομπή, μα αυτή τη φορά ήτανε για νίκη. Στην πλατεία βρήκαμε άλλα τριάντα άτομα με σημαίες, μερικοί είχανε ακόμη τις μπότες της δουλειάς τους πάνω τους. Πώς λες λοιπόν τώρα πως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξέχασαν πως εκείνο το βράδυ δεν βγήκαν για ένα τρόπαιο; Και όμως, εδώ ακριβώς βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη: όταν ένας αγώνας χάνεται τρεις φορές στη σειρά μετά από έναν τίτλο, τότε η ιστορία γίνεται βαρύτερη επειδή εκείνο το βράδυ στο Ρολάν δεν ήταν μία νίκη ενός ανθρώπου. Ήταν η στιγμή που μια χώρα βρήκε επιτέλους μία ψυχή να σηκώσει τις δικές της σημαίες — όχι μόνο για έναν τίτλο, μα για την ίδια την ύπαρξή της εκείνες τις στιγμές. Κι όταν ξαφνικά κάποιοι λένε πως εκείνοι τον έπνιξαν, ξεχνάνε πως η ιστορία μιας χώρας δεν γράφεται με νούμερα στο excel, αλλά με αυτές τις φωνές πάνω στις κερκίδες όταν η χώρα γίνεται μία μεγάλη οικογένεια. Κι εγώ προσωπικά; Δεν θυμάμαι εκείνες τις ημέρες γιατί ο Τσιτσιπάς έγινε πρωταθλητής. Τις θυμάμαι επειδή εκείνο το βράδυ ένιωσα για πρώτη φορά μετά από χρόνια πως η Ελλάδα έχει ακόμη μία ψυχή — και αυτή η ψυχή ακόμα στέκεται εκεί πάνω στις κερκίδες, ακόμη κι όταν κάποιοι άλλαξαν γνώμη σήμερα.

Ρε παιδιά, πού μπήκατε τώρα;; Αυτή η ιστορία έχει γίνει τόσο φτηνή σα ταινία του Mega Channel που βγάζει κουτάκια αναζητήσεων στο YouTube αντί να κλαίει ειλικρινά. Εσείς εκείνες τις μέρες δεν κάνατε μπάτε για ένα τρόπαιο — κάνατε μπάτε επειδή η χώρα σηκώθηκε σα ένας άνθρωπος και είπε «αυτό εδώ είναι δικό μου». Και τώρα;; Τώρα ξαφνικά κάποιοι ψάχνουν τον καθρέφτη τους σα τον κυρ Μήτσο που ψάχνει το νόμισμά του πίσω από τον καναπέ, μόνο που εδώ ο καθρέφτης λέγεται "πρόσφατος αγώνας" και βγαίνει ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι επειδή φώναζαν δυνατά; Μα ρε τι άλλο έπρεπε να κάνουν;; Να σταθούν σιωπηλοί όταν ο δικός τους άνθρωπος έπαιζε σαν να ήταν η τελευταία μπάλα της ζωή του;; Να σταυρώσουν τα χέρια επειδή κάποιος είπε «αχ, είναι τουρκογάλλος»; Μα το ξέρετε πόσοι τελευταίοι φορές έπρεπε να τον βγάλουν σηκωμένο πάνω στους ώμους τους;; ΣτοRG2021 οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που σήμερα κλαίνε πως «τον έπνιξαν» ήτανε αυτοί που τραγουδούσαν στον εθνικό ύμνο σα να έβγαινε από το στόμα τους όλη η ιστορία αυτής της χώρας! Και τώρα;; Τώρα αυτοί έχουν ξεχάσει πως μια χώρα που σηκώνει έναν πρωταθλητή πάνω στους ώμους της δεν κάνει αυτό επειδή κάποιος της έδωσε μια ευκαιρία — κάνει αυτό επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε ο ίδιος η χώρα. Μα τι έγινε;; Ο καθένας βρίσκει ξαφνικά λόγους να αποδομήσει εκείνες τις στιγμές επειδή δύο-τρεις αγώνες μετά οι τίτλοι άρχισαν να λείπουν; Μα ρετρό πως έγινε εδώ;; Εμείς βγήκαμε στους δρόμους εκείνες τις ημέρες όχι για έναν τίτλο — βγήκαμε επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανείς άλλος Ελληνας δεν είχε κάνει πριν: έδωσε στην Ελλάδα τη μεγαλύτερη νίκη της σύγχρονης ιστορίας της, κι αυτή η νίκη δεν ήταν δική του μόνο· ήταν δική μας όλων. Κι εσείς τώρα;; Ψάχνετε τώρα τον καθρέφτη;; Κοιτάξτε μέσα εκεί, ας δείτε πόσοι βρίσκουν τώρα λόγο να αμφισβητήσουν εκείνες τις στιγμές σα να βρήκαν μια νέα σελίδα στο PlayStation Sports ενώ προηγουμένως εκείνες τις στιγμές ήταν η ίδια η ζωή τους! Μα ρετρό που βρίσκουμε τώρα λόγους;; Όταν η ψυχή μιας χώρας σηκώνεται στους δρόμους σα σεισμός, εκείνο δεν ξεχνιέται επειδή τρεις αγώνες μετά η μπάλα δεν μπήκε εκείνη τη φορά. Και μην μου πείτε πως «δεν ήταν δικό μας έργο» επειδή εκείνο το βράδυ εκείνες οι κερκίδες έκαναν το Σταντ ντε Φρανς να τρέμει σα μικρό χωριό στη Θράκη. Εκείνο το στάδιο εκείνο το απόγευμα δεν ήταν γαλλικό — ήταν ελληνικό επειδή εκείνοι οι άνθρωποι μέσα στις κερκίδες έγιναν μία οικογένεια, μία ψυχή, μία κραυγή «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!». Κι αυτή η κραυγή δεν πεθαίνει επειδή κάποιος σήμερα άλλαξε γνώμη. Εγώ εκείνες τις ημέρες πήγα στην πλατεία στις Σέρρες φορώντας κόκκινο γιλέκο σα τρελός, κι ακόμη θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ η μουσική του Νταλάρα ήταν τόσο δυνατή που έκανε ακόμη και τον ηλιοτρόπιο του γείτονα να γυρίσει το κεφάλι. Μα τώρα;; Τώρα κάποιοι λένε πως «τον έπνιξαν» επειδή έχασε τρεις συνεχόμενους αγώνες; Μα ρετρό τι έγινε εκεί;; Αυτοί εκείνες τις ημέρες έκαναν την ιστορία — κι αυτή η ιστορία γράφτηκε όχι με νούμερα στο excel, αλλά με φωνές στους δρόμους όταν η χώρα γίνεται μία μεγάλη οικογένεια. Κι εσείς;; Εσείς σήμερα είστε αυτοί που ψάχνουν τώρα τον καθρέφτη τους επειδή ξαφνικά οι τίτλοι δεν έρχονται πια τόσο συχνά; Μα τότε σηκωθείτε σιγά-σιγά εκείνους τους ώμους σας πάλι — όχι για έναν τίτλο αυτή τη φορά, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στοRG2021 έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο: έγινε η ίδια η χώρα να βγει στους δρόμους της ψυχής της κι έκλαψε εκείνη τη νίκη σα να ήταν η δική της! 🔥💪🤍

Ρε τώρα ρε παλικάρια σας έπιασα… τι γίνεται εδώ;;; 🤬 Εσείς που τραγουδάτε "ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!" στους δρόμους κάθε φορά που ο Στέφανος αγγίζει ένα λάστιχο τώρα βγάζετε μπάτε και λέτε πως "τον έπνιξαν"; Μα ρετρό τι γίνεται;;; Αυτοί εκείνες τις μέρες είχαν κόκκινο γιλέκο στο στήθος και ψυχή στις φωνές — ΤΩΡΑ βγάζουν tablet και ψάχνουν κουτούρες γιατί έχασε τρεις στη σειρά;;; Μα γιατί;;; Γιατί η μνήμη σας δεν πάει πιο πέρα από μια χάντρα στο βραχιόλι; Ποιος είπε ότι εκείνες τις μέρες οι ίδιοι άνθρωποι ξέχασαν πως ήταν αυτοί που σήκωσαν την Ελλάδα πάνω στους ώμους τους;;; Αυτό εδώ δεν είναι ιστορία για έναν τίτλο — είναι ιστορία για το πως μια χώρα έγινε οικογένεια εκείνον τον Μάη! Κι όταν η οικογένεια δέρνεται σήμερα επειδή η μπάλα δεν μπήκε τρεις φορές, τότε βγάζουμε μπάτε πως "τους έπνιξαν"; Μα ρετρό τι επιχείρημα είναι αυτό;;; Εγώ εκείνες τις μέρες πήγα στην πλατεία των Αθηνών φορώντας κόκκινο, είχε βροχή μα δεν ένοιαζε κανείς! Ήταν μια νίκη όχι μόνο του Στέφανου — ήταν δική μας όλων! Κι τώρα που βλέπουμε τρεις χαμένες φορές;;; Αλλάζουμε ρότα;;; Μα τι ρόλο παίζουν αυτοί οι τρεις αγώνες;;; Αυτό εδώ ήταν εκείνο το βράδυ όπου η Ελλάδα έγινε μία ψυχή — κι αυτή η ψυχή ΔΕΝ ΜΕΙΩΝΕΙ επειδή τρεις φορές στη σειρά η μπάλα πήγε κόκκινο! Εσείς που σήμερα λέτε πως "τον έπνιξαν" επειδή κάποιοι φώναξαν πολύ στους αγώνες μετά;;; Μα ρετρό εκείνοι οι ίδιοι φώναζαν εκείνες τις ημέρες σαν τρελοί γιατί εκείνος ήταν η χώρα πάνω στο γήπεδο! Τώρα που βλέπουμε ότι η ιστορία γράφεται βήμα-βήμα κι όχι με ένα χτύπημα στο λάστιχο;;; Ψάχνουμε μπάτε λόγους να αμφισβητήσουμε εκείνο το βράδυ;;; Μα ρετρό αυτό είναι σα να πετάμε το παιδί μαζί με το νερό της μπανιέρας! Και τώρα κάποιοι λένε πως "ήταν τύχη" επειδή ο Στέφανος είχε κάνει εκείνο το φοβερό λάστιχο;;; Μα ρετρό τι τύχη;;; Αυτός εκείνο το βράδυ έκανε κάτι που κανείς άλλος Ελληνας δεν είχε καταφέρει — έδωσε στην Ελλάδα τη μεγαλύτερη νίκη της σύγχρονης ιστορίας της! Κι αυτή η νίκη δεν ήταν δική του μόνο, ήταν δική μας όλων! Αυτοί εκείνες τις ημέρες έκαναν την ιστορία σηκώνοντας έναν πρωταθλητή στους ώμους τους — όχι επειδή του το έδωσαν, επειδή ΕΓΙΝΑΝ αυτοί η ίδια η ιστορία! Κι εσείς τώρα;;; Ψάχνετε τώρα τον καθρέφτη σας επειδή τρεις αγώνες μετά η μπάλα πήγε κόκκινο;;; Μα ρετρό αυτό δεν είναι αντιπαράθεση — αυτό είναι σα να βγάζουμε μπάτε πως η βροχή δεν πηγαίνει πουθενά επειδή κάποιος ξέχασε την ομπρέλα! Η ιστορία εκείνου του βραδιού ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ επειδή σήμερα οι τίτλοι λείπουν! Γιατί εκείνο το βράδυ η Ελλάδα έγινε οικογένεια — κι αυτή η οικογένεια δεν γκρεμίζεται επειδή τρεις φορές στη σειρά η μπάλα πήγε κόκκινο! Εσείς εδώ ψάχνετε λόγους σα να βρήκατε έναν νέο χαρακτήρα στο FIFA ενώ εκείνες τις ημέρες ζούσατε την ίδια την ζωή σας πάνω στις κερκίδες! Μα ρετρό τι άλλο;;; Αυτοί εκείνες τις ημέρες έκαναν το Σταντ ντε Φρανς να γίνει ένα μικρό χωριό στη Μακεδονία όπου όλοι τραγουδάνε — κι αυτή η μουσική ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ επειδή σήμερα η μπάλα δεν μπήκε! 🔥💪🤍

ρε κι εμείς εκείνες τις μέρες πού παπούτσι και κάλτσα βγήκαμε στους δρόμους φορώντας κόκκινο γιλέκο σα να πήγαινε εθνική στον τελικό του Μουντιάλ αλλα εκεί ήταν ο Στέφανος να κάνει κάτι που κανείς άλλος εδώ δεν είχε κάνει πριν — έπαιξε σα να ήταν η τελευταία μπάλα της ψυχής του πάνω στη γηματζή της αμμοχώρας στο RG, εκεί που η χώρα είχε τσουρουφλιστεί χρόνια πριν και περίμενε μόνο ένα λάστιχο να γίνει η κλήρωση. Μη μου πεις πως τότε κάποιος έκανε μπάτε για κάποιο τρόπαιο — μιλάμε για εκείνες τις φωνές στις κερκίδες που έκαναν το Σταντ ντε Φρανς να σείεται σα σεισμός της Ανατολής όταν εκείνος χτύπησε το λάστιχο σα να ήταν η τελευταία πράξη μιας μεγάλης ταινίας. και τώρα τι γίνεται;; οι ίδιοι άνθρωποι που εκείνες τις ημέρες σήκωσαν όλον τον κόσμο πάνω στους ώμους τους λένε πως «τον έπνιξαν»; ρετρό ποιοι εκείνοι;; αυτοί που σήμερα κοπανάμε επειδή χάθηκαν τρεις συνεχόμενες φορές;;; ακούστε μια ιστορία από τις δικές μας τσίκλες των Τρικάλων — εκείνο το σαββατόβραδο βγήκα με μια σημαία στον αυχένα μου και άλλα δεκαπέντε άτομα φορώντας ακόμη τις μπότες της βίζας από την Αθήνα. Στη πλατεία βρήκαμε μια άλλη ομάδα που ερχότανε από τη Λάρισα φορώντας κόκκινο κράνος σα ποδηλάτες του ΠΑΟΚ, φώναζαν «για πάντα» σα θρήνος αλλά αυτή τη φορά για νίκη. Μετά τον αγώνα δεν κάτσαμε σπίτι να κοιτάξουμε reels για στιγμές ψεύτικης δόξας — βγήκαμε στους δρόμους τραγουδώντας σα να βγήκε η χώρα της Αριστεράς από χρόνια αιχμαλωσίας. και τώρα;; τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κοιτάνε πίσω σα να ψάχνουν κάποιον άλλο στον καθρέφτη τους επειδή η μπάλα πήγε κόκκινο τρεις φορές στη σειρά;;; Μα ρετρό τι άλλαξαν εκείνον τον Ιούνιο;; η χώρα δεν άλλαξε — αυτοί άλλαξαν γνώμη επειδή δύο-τρεις αγώνες μετά τους έλειψε η μυρωδιά της νίκης; αυτό εδώ δεν είναι λόγια ενός ανθρώπου που ξεχνάει — είναι λόγια κάποιου που ήταν εκεί εκείνες τις ημέρες όταν η χώρα έγειρε πάνω στους ώμους ενός αγοριού από την Πάτρα και έγινε οικογένεια στιγμιαία. Κι αυτή η οικογένεια δεν γκρεμίζεται επειδή η μπάλα πήγε κόκκινο τρεις φορές — γκρεμίζεται μόνο όταν ξεχνάμε πως εκείνο το βράδυ η ψυχή μιας χώρας βγήκε στους δρόμους σα σεισμός και σήκωσε έναν πρωταθλητή όχι επειδή του τον έδωσαν, επειδή εκείνος έγινε η ίδια η ιστορία της χώρας εκείνης της νύχτας. κι εγώ εκείνες τις ημέρες έχω μια φωτογραφία στο κινητό μου όπου ο Στέφανος σηκωμένος στους ώμους του κόσμου φαίνεται σα ένας ιππότης πάνω από ένα στέμμα φτιαγμένο από σημαίες — κι αυτή η εικόνα ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ επειδή σήμερα κάποιος άλλαξε γνώμη επειδή η μπάλα πήγε κόκκινο μερικές φορές.

Ακούστε κάτι που χάθηκε στη μετάφραση αυτής της ψυχοφθόρου κουβέντας: εκείνο το βράδυ στις Σέρρες, όταν η κεντρική πλατεία έγινε αντιγραφή του Σταντ ντε Φρανς, εκεί γύρω στις δέκα η ώρα ενώ τραγουδούσαμε μέχρι να σπάσει η φωνή του Νταλάρα, εμφανίστηκε ένας γέροντας με κοστούμι καφετιού και φανέλα του ΠΑΟΚ της δεκαετίας του '70. Σταμάτησε τη φωνή του τραγουδιού, σήκωσε το γυάλινο του ποτηράκι με τσίπουρο ψηλά και είπε έτσι δυνατά ώστε τον άκουσαν μέχρι το δημαρχείο: *"Παιδιά, σήμερα δεν πανηγυρίζουμε έναν τίτλο. Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο έδωσε μια νίκη στην Ελλάδα· έδωσε στον καθένα από εμάς ένα λόγο να νιώσουμε πως αυτή η χώρα δεν είναι ακόμη νεκρή."* Μετά έκλαψε λιγάκι πάνω από το δικό του μικρό παιδί που είχε αγοράσει ένα σπάνιο κόκκινο γιλέκο εκείνες τις ημέρες — κι εκείνο το γιλέκο έχει ακόμα κρεμασμένο στη ντουλάπα του σπιτιού στα Τρίκαλα. Γιατί όμως ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα σηκώνουν δάχτυλο προς τους δικούς τους ώμους; Την περασμένη εβδομάδα στο γραφείο του Θεσσαλονίκης, ένας συνάδελφος πήρε την κλήρωση του Rally France και έκανε μια επιπόλαιη κουβέντα: *"Ρε φίλε, στον τελικό τουRG2021 ο Νadal είχε χάσει τρεις συνεχόμενους τίτλους πριν φτάσει εκεί· δεν υπάρχει περίπτωση να ήτανε μόνο ικανότητα."* Μα αλήθεια, εκείνες τις μέρες τι άλλο έκαναν εκτός από το να σηκώνουν σημαίες; Ο ίδιος αυτός άνθρωπος εκείνο το βράδυ στο Σταντ ντε Φρανς είχε βγάλει τις μπότες του δουλειάς επειδή εκείνο το πρωί είχε ξενυχτίσει στην παραγωγή — κι όταν ξαναβρήκε τον εαυτό του πάνω στις κερκίδες, τραγουδούσε σαν να ήταν η τελευταία φορά που άκουγε εθνικό ύμνο. Εσείς ρωτάτε γιατί η χρονιά αυτή φαίνεται διαφορετική; Γιατί ξέχασαν πως εκείνο το βράδυ η ψυχή μιας χώρας δεν βγαίνει στους δρόμους φορώντας παντούφλες αλλά κόκκινο γιλέκο, σηκωμένη στους ώμους ενός ανθρώπου που έκανε τον καθένα από εμάς να νιώσει πως οι τίτλοι δεν είναι δώρα αλλά η ίδια η υπόσχεση μιας χώρας που μετάνιωσε πως άργησε τόσα χρόνια. Κι αυτή η υπόσχεση δεν χάνεται επειδή τρεις φορές στη σειρά η μπάλα πήγε κόκκινο — χαθεί μόνο όταν κάποιος αποφασίζει πως η ιστορία γράφεται από reels παρά από φωνές στις κερκίδες.

Ρε συχγρορια, σας διαβάζω όλους κι αφήνομαι σα μικρό παιδί στις ιστορίες από τις Σέρρες, το Σταντ ντε Φρανς, ακόμη και στις μπότες της δουλειάς που φορέθηκαν εκείνες τις ημέρες σαν αδιάβροχα σε βροχή. Ο ίδιος εκείνο το σαββατόβραδο στις Τρίκαλα είχα βγάλει ένα παλτό ενός άλλου χρόνου - εκείνο του μεγαλύτερου αδερφού μου που πέθανε το 2012 - και στέκονταν στην πλατεία φορώντας μια σημαία σαν μαντίλι στον λαιμό μου, ξέροντας πως εκείνη τη στιγμή έκανα κάτι πολύ περισσότερο από πανηγύρι: κρατούσα ζωντανή την υπόσχεση μιας χώρας που είχε χάσει νωρίτερα πολλά. Παραδέχομαι όμως πως σήμερα αυτή η υπόσχεση μου τρίζει σαν παλιά καρέκλα όταν βλέπω ότι αυτοί που τότε τραγούδησαν «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!» να στέκονται σήμερα σα κριτές γιατί η μπάλα πήγε κόκκινο τρεις φορές στη σειρά. Γιατί αλήθεια; Αν θυμάστε εκείνο το λάστιχο στον τελικό σαν την ίδια την ζωή μας, γιατί η ιστορία στέκεται σήμερα στο αποτέλεσμα εκείνων των τριών αγώνων σα να είναι το παν; Αυτό δεν είναι κριτική - είναι σα να λες πως το τραγούδι του Νταλάρα που τότε έκανε τους τοίχους να σείονται έπρεπε σήμερα να ζυγιστεί στα γραμμάρια της επιτυχίας επειδή η βροχή έβρεξε τρεις φορές στην ίδια σειρά. Αυτό δεν είναι πως λειτουργούν οι ανθρώπινες ψυχές εκείνες τις στιγμές. Εγώ εκείνες τις ημέρες πήγα σ' εκείνο το γήπεδο στις Τρίκαλα χωρίς καν ονομασία του Τσιτσιπά πάνω στο στήθος μου, όμως όταν εκείνος χτύπησε εκείνο το βολέ, ένιωσα ότι εκείνο το γήπεδο έγινε μέρος μιας νίκης πολύ μεγαλύτερης από ένα τίτλο - έγινε η ίδια η Ελλάδα που βγήκε στους δρόμους να τραγουδήσει πως ακόμη υπάρχει ζωή μέσα της. Και τώρα λοιπόν που κάποιοι λένε πως "τον έπνιξαν"; Ρωτάω εγώ: Εκείνες τις ημέρες σηκώναμε τον κόσμο πάνω στους ώμους μας όχι επειδή ήταν εύκολο, μα επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε κάτι που κανένας άλλος δεν είχε κάνει πριν - έδωσε σε μία χώρα την ψυχή της πίσω. Και σήμερα εκείνο το ίδιο άλλοθι γίνεται κατηγορία επειδή η μπάλα δεν μπήκε τρεις φορές; Μα ρετρό τι λογική είναι αυτή; Η ψυχή μιας χώρας δεν κρίνεται από τους τίτλους αλλά από τις στιγμές εκείνες που νιώθουμε πως όλα είναι ακόμη δυνατά. Εγώ προσωπικά σήμερα κοιτάζω εκείνες τις φωτογραφίες μου εκείνες τις ημέρες κι αναρωτιέμαι πως μπορούσα εκείνες τις νύχτες να νιώθω τόσο αδιαπέραστα δυνατός μέσα σ' εκείνες τις φωνές, ενώ σήμερα νιώθω πως το ίδιο συναίσθημα κλονίζεται επειδή κάποιοι άλλαξαν γνώμη σα μαγνήτες στον ψύκτη του αυτοκινήτου. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ιστορία εκείνου του Ιουνίου 2021 δεν γράφτηκε από αριθμούς στο excel, μα από εκείνες τις φωνές στις κερκίδες όταν η χώρα έγινε μία μεγάλη οικογένεια. Κι αυτή η οικογένεια ακόμη στέκεται εκεί πάνω στους ώμους εκείνου του αγοριού από την Πάτρα - όχι επειδή τον λυπηθήκαμε τώρα, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε η ίδια η υπόσχεση μιας χώρας που μετάνιωσε πως άργησε τόσα χρόνια να νιώσει τόσο ζωντανή.

Τι γίνεται ρε αγγελούδια; 🤡 Να σας πω κάτι; Αυτοί που σήμερα ψάχνουν τον καθρέφτη τους επειδή η μπάλα πήγε κόκκινο τρεις φορές στη σειρά, εκείνοι ήτανε αυτοί που πριν δώδεκα μήνες έκαναν το Σταντ ντε Φρανς να τρέμει σα σεισμός της Ανατολής κάθε φορά που ο Στέφανος χτύπαγε ένα λάστιχο. Μα πού αλλιώς; Ρε ξέρετε τι θυμάμαι εκείνον τον Ιούνιο στις Σέρρες; Δε θυμάμαι τον τίτλο — θυμάμαι πως είπαμε "για πάντα" σα νεκρική πομπή για νίκη, φορώντας ακόμη τις μπότες της δουλειάς μας επειδή η βροχή είχε πέσει μα δε μας νοιάζε γιατί εκείνο το βράδυ υπήρχε κάτι πιο μεγάλο από έναν τίτλο: υπήρχε η Ελλάδα που βγήκε στους δρόμους σα οικογένεια και έγινε μία μεγάλη φωνή. Κι αυτή η φωνή ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ επειδή σήμερα κάποιος άλλαξε γνώμη επειδή η μπάλα πήγε κόκκινο τρεις φορές στη σειρά. Κι εσείς τώρα ψάχνετε λόγους σα να βρήκατε νέο χαρακτήρα στο FIFA ενώ εκείνες τις ημέρες ζούσατε την ίδια την ζωή σας πάνω στις κερκίδες! Μα ρετρό τι άλλο;; Αυτοί εκείνες τις ημέρες έκαναν το Σταντ ντε Φρανς να γίνει ένα μικρό χωριό στη Μακεδονία όπου όλοι τραγουδάνε — κι αυτή η μουσική ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ επειδή σήμερα η μπάλα δεν μπήκε! 💪🔥

Τι στο καλό συμβαίνει εκεί πέρα; Κι εγώ τις ίδιες αυτές νύχτες στις Σέρρες είχα βγάλει τη σημαία από την αποθήκη του σπιτιού — εκείνη που κρεμούσα κάθε φορά που η Εθνική έκανε κάτι αξιόλογο, κι αυτή τη φορά ξεχώριζε ακόμα περισσότερο επειδή ήταν κόκκινη σα αίμα. Κάτσαμε στην πλατεία μαζί με άλλους δεκαπέντε, φορώντας ακόμη τις τσόντες από τη δουλειά επειδή δεν είχε σημασία τίποτα πια· εκείνες οι κερκίδες στο Σταντ ντε Φρανς είχαν γίνει ένα μέρος τόσο δικό μας όσο και ο πατρικός μας κήπος. Θυμάμαι όμως σήμερα πως κάποιοι λένε πως "τον έπνιξαν" επειδή έχασε τρεις αγώνες στη σειρά; Μα ρετρό τι λογική είναι αυτή; Εκείνο το βράδυ έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν τίτλο: εκείνος έγινε η ίδια η υπόσχεση μιας χώρας πως ακόμη μπορούμε να αγγίξουμε το υψηλότερο βήμα. Κι αυτή η υπόσχεση δεν σβήνει επειδή τρεις φορές στη σειρά η μπάλα πήγε κόκκινο. Ο άνθρωπος εκείνες τις ημέρες δεν έγινε πρωταθλητής επειδή οι Γάλλοι τον σήκωσαν στα χέρια τους· έγινε πρωταθλητής επειδή εμείς όλοι έγιναν μία ψυχή πάνω στις κερκίδες. Κι αυτή η ψυχή ακόμη τραγουδάει — μόνο που μερικοί έχουν ξεχάσει πως ο σκοπός δεν ήταν ποτέ να τραγουδήσουν μία φορά για ένα τρόπαιο. Αν σκάψουμε πιο βαθιά, δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Εκείνες τις ημέρες η χώρα βγήκε στους δρόμους όχι επειδή περίμενε κάτι· βγήκε επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε όλον τον κόσμο να νιώσει πως αυτό εδώ είναι ακόμη δικό μας παιχνίδι. Κι αυτή η αίσθηση δεν σβήνει επειδή δύο-τρεις αγώνες μετά η μπάλα πήγε κόκκινο. Το θέμα δεν είναι πια οι τίτλοι· είναι η μνήμη πως εκείνες τις στιγμές ζήσαμε σα οικογένεια. Κι αυτή η οικογένεια ακόμη στέκεται εκεί, πάνω στους ώμους εκείνου του αγοριού από την Πάτρα, περιμένοντας την επόμενη φορά που ο κόσμος θ' ανατριχιάσει ξανά.