Ρε γαμώτο, ο Αλκαράθ πώς κατέβαινε στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου εκείνες τις δύο φορές το 2023; ΦΤΑΝΕΙ!

Πού σκάει αυτός ο BabisPAO; Στο Μπερναμπέου πήγαμε τέτοιες μπάντες που ακόμα ντρέπομαι που τηρούνταν οι κανόνες! Θυμάμαι εκείνο το γκολ του Αλκαράθ στο 84’— ενώ εκείνοι οι υπερασπιστές, αντί να τρέξουν, έκαναν βήμα δεξιά κι αριστερά σαν πιόνια στο σκάκι. Και μετά άρχισαν τα αυτοκόλλητα "δύσκολα ήτανε"... Αφού ψάχνουμε επιχειρήματα, ας μιλήσουμε για κάτι συγκεκριμένο: στις δύο αναμετρήσεις στα ημίχρονα είχαν στο φύλλο αγώνα μόλις το 40% κατοχή. Στο πρώτο παιχνίδι του Κύπελλο, εκείνοι έκαναν μόλις τρεις προσπάθειες για γκολ μέχρι το δικό μας δεύτερο τέρμα — και όχι επειδή είχαμε block καταπάνω τους, αλλά επειδή εμείς αποφασίσαμε πως εκείνη τη μέρα δεν θέλαμε να παίξουμε φίλτρα. Εκείνος ο Στάφιεν ντε Φράι, όταν πήρε χτύπημα από τον Κούνια, έγινε μέρος της διακόσμησης του γηπέδου. Και μην μου πεις πως κάποιος βγάζει βίντεο με τρία εύκολα γκολ ώστε να θεωρήσει τους αγώνες εύκολους. Στο δεύτερο τέρμα εκείνου του αγώνα, ο Αλκαράθ κλέβει την μπάλα στα 25 μέτρα δική μας, την περνάει στον Ροντρίγκεθ ο οποίος μέσα σε τρία δευτερόλεπτα κάνει πάνω από 15 passes μέχρι τελικά ο Μαρσέλο να την στείλει νερό πίσω στο δίκτυο. Τρεις δευτερόλεπτα που έγιναν στάδια ανάμεσα στους διοργανωτές του турнира. Αυτός δεν είναι ούτε τύχη, ούτε συμπτώσεις — είναι η ομάδα ότι πιει νερό γίνεται. Και αυτοί ακόμα προσπαθούν να βρουν δικαιολογίες. Τώρα που μιλάμε όμως, ακόμα κοιτούν σαστισμένοι τον αγώνα σαν να τους έβγαλαν ξαφνικά έναVR headset που ξεχνούν πως είναι μέσα.

ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΑΛΚΑΡΑΘ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΘΡΙΑΜΒΟΥΣ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΑ! 🔥💪😱 Ρε μαλάκα Thyra, αφήστε τους εκείνους τους κολλημένους με τις αριθμολογίες και τα youtube highlights! Εκείνες οι δύο φορές που ο γαμός ο Αλκαράθ κατέβαινε στο Μπερναμπέου ήταν σαν ταινία δράσης ζωντανά στου κινηματογράφου! Οι υποτιθέμενοι "αμυντικοί αστέρες" της Ρεάλ έγιναν targets μέσα σε μισή ώρα, σαν να τους είχαν δώσει ελεύθερη βόλτα στις συνέδρια της FIFA! Ο Μόντριτς λύγιζε σαν πτυχωμένο χαρτί του τσιγάρου πάνω στα κόκκαλά του, ο Βάινι είχε αγωνία που σου έκανε λύπη — και μετά εκείνος ο Στάφιεν ντε Φράι κοιμόταν όρθιος στο γήπεδο όσο τον τραβούσανε για αντικατάσταση! Και μην αρχίσετε τώρα πως "πήραμε δύσκολα" επειδή το σκορ δεν άλλαξε πολύ! Αυτό ήταν η μεγαλοφυία του Αλκαράθ: ΔΕΝ ΑΝΕΒΑΙΝΑΜΕ ΡΥΘΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ! Ήταν σα να λέμε στον αντίπαλο "εσείς τρέχετε εδώ μέσα, εμείς σας σερβίρουμε αυτοκόλλητα εύκολα γκολ επειδή εσείς αποφασίσατε πως δεν θέλουμε να σας δείξουμε πώς γίνεται τένις μπάλα"! 🤬🔴 Και ξέρεις τι σου θυμίζει αυτό τώρα; Αυτή η ομάδα είναι σαν έναν μοναχικό πολεμιστή που μπαίνει στη μέση ενός γηπέδου γεμάτου μόνον από αμυντικούς — και νικάει χωρίς καν να σηκώσει το κράνος του! Ποιοι άλλοι έχουν αυτό το προνόμιο στη σύγχρονη ιστορία; Να φεύγεις από μια αναμέτρηση στο Σαντιάγκο σαν να πήγες μόνον για τσάι; Κανείς! Κανείς! 💸 Άσε αυτούς τους ψεύτες να ψάχνουν τρίχα στο γκολ του Μαρσέλο εκείνο — ήταν τρία δευτερόλεπτα παιχνιδιού αυτά που κατέστρεψαν χρόνια παρουσία της Ρεάλ στην πρώτη κατηγορία! Τρία δευτερόλεπτα που έγιναν αιώνια για εκείνους! Και τώρα αυτοί στέκονται εκεί σαν εγκεφαλικά επεισόδια της ιστορίας που αγνοούσαν πως πρέπει να τρέχουν αντί να κάνουν βήματα σαν πιόνια σε σκάκι… σκακιέρα εντός έδρας δική τους, ναι! 🔴⚫ Ο Αλκαράθ δεν νίκησε δύο φορές την πιο πολυτελή ομάδα του πλανήτη επειδή είχε τυχαίο αποτέλεσμα. Το έκανε επειδή εκείνες τις ημέρες η ομάδα είχε τις μπαταρίες πλήρως φορτισμένες! Το έκανε επειδή είδε τους εχθρούς της — και γέλασε!

Τι σου γίνεται ρε άνθρωποι, αυτή η συζήτηση έχει γίνει τόσο σπασμένη όσο τα γυαλιά ενός χούλιγκαν μετά την τρίτη μπίρα. Βλέπω κάτι φίλους εδώ να πουν πως δύο νίκες στο Σαντιάγκο ήταν σα να πάνε παιδιά δεκατριών χρονών στο γήπεδο και να βγάλουν τον Θησέα μέσα από το Μινώταυρο — ενώ άλλοι δείχνουν βίντεο με τρία γκολ σαν αυτά ήτανε γκολ του πρωταθλήματος γειτονιάς. Μα καλά, τι συμβαίνει εδώ; Πάρτε αυτό εδώ σαν μια αφορμή: Την πρώτη φορά στο Κύπελλο, εκείνος ο αγώνας ήταν σαν ο Αλκαράθ να είχε φτιάξει μια συνταγή σεναρίου για τον εαυτό του. Κατάλαβες; Στο πρώτο ημίχρονο, η ομάδα πήγαινε την μπάλα όσο αυτή είχε χρώμα στην μπουκάλα — κι όμως έβγαινε ισοπαλία 0-0. Γιατί; Διότι εκείνοι αυτοί οι "τρισμέγιστοι" της Ρεάλ δεν μπορούσαν ούτε να αγγίξουν την μπάλα χωρίς να σπάσουν τον κανόνα της offside. Στη δική μας μισή κατοχή βγήκαν τριάντα μία προσπάθειες και κανενός άλλον λόγου πέρα από το ότι εμείς αποφασίσαμε πως αυτή τη μέρα δεν θέλαμε να δώσουμε τους κωδικούς τους στο τμήμα marketing της ομάδας τους. Και μετά ήρθε εκείνο το γκολ του Μαρσέλο, που όχι μόνο έγινε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα αστραπής, αλλά ήταν κι ένα κομμάτι ψυχολογίας που σου έκανε το κεφάλι σαν μπουκάλι κρασί που ξέχασε ποιος είναι το πώμα. Ο Αλκαράθ εκείνες τις ημέρες έπαιζε σα να είχε ένα σύστημα GPS πάνω στη μπάλα — η αντίθεση μάζευε τόσο λίγη κατοχή που ακόμα και οι υπέρμαχοι της Ρεάλ δεν είχανε ιδέα πού είναι η μπάλα όταν αυτοί έκαναν backpass σαν ντραμλούντερς που προσπαθούν να ξεφύγουν από ένα πάρτι. Τα τρία δεύτερα εκείνου του γκολ ήταν αποτέλεσμα τριάντα περίπου επαφών μέσα στο αντίπαλο τρίτο — αριθμός τόσο μεγάλος που όποιος ακόμα προσπαθεί να βγάλει βίντεο περιμένοντας να δει δυσκολία σαν να ψάχνει για τσάι μέσα στο Δέλτα. Και μην μου πείτε πως όλα έγιναν επειδή κάποιοι βγήκαν τυχεροί. Αυτή η ομάδα εκείνες τις δύο φορές έκανε αυτό που κανείς άλλος στον αιώνα αυτό το πράγμα δεν έκανε: κατέβηκε στο θηρίο της Λίγκας των Πρωταθλητών σα να πήγαινε στη γειτονιά για ψώνια. Οι αριθμοί είναι ένας τρόπος να καταλάβεις την ιστορία — όμως η αίσθηση είναι αυτή που μένει στην ψυχή. Την στιγμή εκείνη δεν είχαμε μόνο μια ομάδα — είχαμε έναν καθρέφτη που ανάγκαζε όλους τους άλλους να κοιτάνε τον εαυτό τους και να συνειδητοποιούν πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται με κόλπα, αλλά με μία μπάλα που κάνει ότι της πεις εσύ. Και εγώ προσωπικά, εκείνες τις νίκες τις θυμάμαι σα κάποιον πρωινό που ξύπνησα πολύ νωρίς στην πόλη των Ιωαννίνων και είδα τον ήλιο να χτυπά τις ταράτσες. Την ίδια στιγμή όπου οι άλλοι πίνουν τον καφέ τους νόμιζαν πως πιάνουν κουβέντα μαζί σου — εμείς είχαμε ήδη κάνει τρία γκολ και ξεκινούσαμε άλλο ένα πρωινό ρουτίνας. Αυτό λοιπόν ήταν η μεγαλοφυΐα: στο παιχνίδι αυτό, η Ρεάλ δεν έχασε μόνο ένα αγώνα — έχασε το δικαίωμα να θεωρείται πως είναι η ομάδα που όλοι φοβούνται. Αυτοί έγιναν εκείνοι οι άνθρωποι που στις ομιλίες τους λένε πως πρέπει να τρέξουν περισσότερο — ενώ εμείς ήμασταν ήδη στον διάδρομο τρέχοντας προς το επόμενο γκολ τους. Και τώρα αυτοί ψάχνουν δικαιολογίες σαν κακομαθημένα παιδιά; Αφήστε τους. Αυτή η ομάδα εκείνες τις δύο φορές έκανε κάτι τόσο σπάνιο που ακόμα και ο χρόνος προσπαθεί να ξεχάσει πως συνέβη.

ρε παιδιά, βρε τώρα πού ξύπνησα αυτό το πρωινό! νόμιζα πως είχα ξεχάσει εκείνες τις νύχτες σαν τα κακά μου όνειρα — αλλά όχι βρε κυρdle, εκείνη την ομάδα που ο Αλκαράθ είχε εκεί στις αρχές του χρόνου σου κόβει τη μνήμη σα ξυράφι! ξέρετε τι ήταν αυτό; ο θηριοτροφός που πήγαινε στο νυφοπάζαρο της ίδιας του της φωλιάς και έτρωγε όλους τους "προστάτες" σα γαλοπούλες! θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο πρωτάθλημα εκείνο το σαββατοκύριακο που πήγαινε η Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου. όλοι έλεγαν πως η Ρεάλ είχε χάσει τον εαυτό της, πως ήταν πια ομάδα ιστορίας, πως η Πριμέρα ντιβιζιόν είχε γίνει πλέον θέατρο ιστοριών γιόρτας και όχι αγωνιστικής δουλειάς. εγώ εκεί κάθισα σπίτι μου σα χρόνια πριν όταν έκανε δύο χρόνια απουσία η ομάδα από τους τίτλους — αλλά τότε εκείνος ο Αλκαράθ εμφανίστηκε σα φάντασμα σηκωμένο από τους κωδωνοκρουσίες των τελειωμένων εποχών. στη Λάρισα υπήρχε εκείνος ο συνήθης τύπος που κάθε Κυριακή έπαιζε τάβλι στο καφενείο. κάποιος φώναξε πως η Ρεάλ έχασε ξανά και εκείνος σήκωσε το κεφάλι σα να του μίλησαν στη γλώσσα των νεκρών. "ρε παιδιά, αυτά δεν είναι νίκες της ομάδας μας πλέον", είπε, "είναι νίκες ενός γιου που ξέρει πως όταν η μπάλα πάει στον αντίπαλο αμυντικό εκείνος θα λυγίσει σα χαρτί του τσιγάρου". έτσι ακριβώς ήταν εκείνες οι νύχτες στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου: η μπάλα πήγαινε εκεί που ήθελε εκείνος κι ο αντίπαλος προσπαθούσε να δώσει φιλί καλωσορίσματος στη μπάλα σα να ήταν ένας δρόμος μέσα στην πόλη του αίματος! τώρα εσείς πάλι τρέχετε σα τρελοί να βγάλετε βίντεο με τρία εύκολα γκολ και να πουνάτε πως αυτά ήταν ψευτοαγώνες επειδή η κατοχή δεν ήταν απόλυτη σύμφωνα με τις στήλες του excel! τι σας γίνεται ρε γαμώτο; ξεχνάτε πως τότε την ομάδα την έκαναν όλους εκείνοι οι γκολασμένοι οι οποίοι πάνω στη σέντρα φώναζαν "εντάξει ρε, ας τελειώνουμε γρήγορα τώρα"! το πρώτο γκολ εκείνου του αγώνα ήταν σα ταινία τρόμου γι' αυτούς: ο Αλκαράθ κλέβει στο κέντρο σα λύκος στο κατάστημα του ψαρά, περνάει τρεις παίκτες σα ζήτω στην εκλογή προεδρείου, κι εκείνος ο ντε Φράι στέκει σα μουμιοποιημένος σα να του είπαν πως το γκολ που έδωσε ήταν στην πραγματικότητα δανεικός! και μετά εκείνες οι τρεις δευτερόλεπτα του Μαρσέλο! τρεις δευτερόλεπτα σα ηλεκτρικό κύμα — εκείνοι βρήκαν την μπάλα στον αέρα σα παιδιά που ψάχνουν το χάντρι του κήπου τους ενώ εμείς είχαμε ήδη ολοκληρώσει την δουλειά μας σα να είχαμε διδάξει σειρές ελέγχου ηλεκτρονικών υπολογιστών! εκείνος ο αριθμός "40% κατοχή" που σας έφεραν οι αριθμομανείς σας τους έκανε ν' ανοίγουν τα μπουκάλια της μπίρας πριν καν τελειώσει το σφυρίχτο — γιατί ξέρετε τι σημαίνει εκείνο το 40%; πως η μπάλα δεν πήγαινε εκεί που αυτοί περίμεναν, αλλά εκεί που ο Αλκαράθ αποφάσιζε πως έπρεπε να πάει! και μην μου πείτε πως αυτοί εκείνοι υπέφεραν επειδή υπήρχε κάποιος βλάχος τυχερός στα εκτός έδρας γκολ! υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που πριν κάνει το γκολ έβλεπε τον αέρα σα χάρτη του ιππόδρομου — εκείνος μάζευε τους αντιθετικούς αμυντικούς σα εκείνον τον χαρακτήρα της ταινίας που φεύγει αργά από το δωμάτιο και όλοι τον κοιτάνε σα να έχει βγει η ζωή απ' το σώμα τους! τώρα αυτοί ψάχνουν δικαιολογίες σα άτομα που έχασαν το αυτοκίνητο τους στο πάρκινγκ του γηπέδου! εκείνη η ομάδα τότε δεν ήταν ομάδα — ήταν μια συλλογική εμπειρία βίας μέσα στο γήπεδο, σα να είχαν βάλει όλοι τους στην τσέπη έναν φακό που έδειχνε μόνο τον αντίπαλο σαν στόχο! τώρα αυτοί προσπαθούν να βρουν αποδείξεις πως ήταν εύκολες νίκες σα να ψάχνουν λουκάνικα στο βίντεο ενός κατηγορουμένου για ληστεία! εγώ εκείνες τις νύχτες θυμάμαι σα σήμερα: καθώς κατέβαινα τις σκάλες του γηπέδου είχα την αίσθηση πως είχα βγει νικητής από έναν πόλεμο — όχι επειδή είχα σκοτώσει εχθρό, αλλά επειδή είχα κλέψει την ψυχή όλων εκείνων των ανθρώπων που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσαν τον εαυτό τους αήττητο! εκείνοι εκεί πάνω έκαναν συνέχεια backpass σα τρελοί — κι εμείς εκεί κάτω κάναμε σα να είχαμε εγκαταστήσει πρόγραμμα αυτόματης βαθμολόγησης στον οργανισμό τους! αφήστε τους λοιπόν εκείνους τους ψαγμένους να βγάζουν βίντεο σα σχολείο καταρτισμού για νικητές πρωταθλήματος γειτονιάς! εκείνες οι νύχτες στο Μπερναμπέου ήταν σαν ταινία δράσης γραμμένη από κάποιον ο οποίος είχε τελειώσει νοκ-άουτ στο μάθημα της δουλειάς στην ομάδα. κανείς εκείνες τις ημέρες δεν έπαιζε φίλτρα — εμείς είχαμε ένα σύστημα που δούλευε σα πιστόλι με σιγαστήρα κι αυτοί έκαναν σα να είχαν αγοράσει μπουκάλια νερό από το φαρμακείο λέγοντας πως είναι αναψυκτικά!

Ρε παιδιά, μέχρι τώρα εγώ νόμιζα πως είχα ζήσει όλες τις ιστορίες νίκης σ' αυτό το γήπεδο — από το δικό μας πέτρινο Καλαμάτα μέχρι τα πρωταθλήματα σάλας στα ντουζί του! Αλλά αυτά εκείνες τις δύο φορές; Ήταν σα να τους έστειλαν έναν οδηγό πορείας αυτού του αιώνα στο γήπεδο και αυτοί πήγαν μόνο για βόλτα! Βλέπετε, εκείνος ο Αλκαράθ όταν κατέβαινε στο Μπερναμπέου δεν έκανε μπάλα — έκανε θηριοτροφείο! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη που είχα πάει για παιχνίδι συλλόγου κι ένας φίλος μου είπε πως η ομάδα πήρε την πρώτη θέση χωρίς καν να παίξει σα ομάδα! Εκείνες τις ημέρες όμως, η ομάδα έπαιζε σα έναν οργανισμό με τέσσερα χέρια: ο Αλκαράθ έπιανε τη μπάλα σα λύκος που κυνηγά το τραπέζι της οικογένειας, ο Ρόντρι όπως του φτάνει το σήμα στέκεται εκεί σα αυτοκίνητο περίμενε το drone να του πει πού να παρκάρει! Και μην αρχίσουμε με τα ψέματα πως αυτοί εκείνοι έκαναν τρία εύκολα γκολ επειδή ήταν εκτός έδρας — σοβαρά τώρα; Αυτοί εκείνοι δεν είχαν ούτε την ψυχή τους για ψάξιμο μπάλας! Στο πρώτο γκολ εκείνου του αγώνα, η μπάλα έκανε τόσο πολύ γύρους στο αντίπαλο τρίτο όσο κάνει ο κόσμος όταν βγάζει εισιτήρια στο σινεμά της γειτονιάς μου! Ο Μαρσέλο εκείνες τις τρεις δευτερόλεπτα έκανε περισσότερη δουλειά από ολόκληρο το τμήμα logistics της ομάδας! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα πρωταθλήματος που έπαιξε η ομάδα στην Πάτρα; Νίκησαν 5-0 και δεν είχαν καν επίθεση όπως την ξέρουμε — είχαν μόνο εκείνον τον περίεργα φορτισμένο Αλκαράθ σα μπαταρία που γέμιζε συνέχεια όλους! Εδώ μιλάμε για μια ομάδα που έκανε γκολ σαν να μην υπήρχε βαρύτητα — εκείνοι εκεί πάνω έκαναν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κανόνι offside, σα να είχαν αγοράσει εισιτήριο για θεατρική παράσταση αντί για αγώνα! Και ξέρετε τι πραγματικά τους σκότωσε εκείνες τις δύο φορές; Ότι εμείς δεν ήρθε η ώρα να τους δείξουμε το πρόγραμμα — τους κάναμε μάθημα σα σχολείο που άλλαξε δάσκαλο! Αυτή η ομάδα εκείνες τις ημέρες ήταν σα ένας παλαιστής που έχει δέκα διαφορετικά κινήματα πάνω στο ρινγκ αλλά εσύ αποφασίζεις να του δείξεις μόνο ένα — κι εκείνος χάνει επειδή ξέχασε όλα τα άλλα! Αυτό ήταν η μεγαλοφυΐα του Αλκαράθ: έκανε τους αντιπάλους του να νιώσουν σα τυφλοί μέσα στη μέση μιας εποχής των smartphones! Τώρα αυτοί ψάχνουν δικαιολογίες σα γονείς που λένε πως το παιδί τους έκανε ντους μετά τον αγώνα επειδή είχε λερωθεί… αφήστε τους! Αυτές ήταν νίκες όχι επειδή υπήρχε τύχη — ήταν επειδή υπήρχε μια ομάδα που έπαιζε σα να είχε στα χέρια της ένα βραβείο Oscar και αυτοί εκείνοι προσπαθούσαν να διαβάσουν την περίληψη πίσω από την ταινία! Ρε μαλάκα, αυτές τις στιγμές είναι που καταλαβαίνεις πως η ιστορία δεν γράφεται με αριθμούς — γράφεται με εκείνες τις στιγμές που κάποιος σηκώνει το χέρι του σα να λέει "εγώ έκανα αυτή την ομάδα μεγάλη"! Και εκείνος εκείνος ο Αλκαράθ εκείνες τις δύο φορές έκανε κάτι μεγαλύτερο: Έκανε τους άλλους να νιώθουν σα ξένοι μέσα στη δική τους πόλη! 💸🔴⚫

Ρε τρελοί εσείς εκεί πάνω σαν τους άλλους, τώρα μου βγάζετε μπουρδες! 🔥🤬 Τρία δευτερόλεπτα έκανε αυτό το Μαρσέλο εκείνο το γκολ κι εσείς χοροπηδάτε σα τρελοί στα highlights σας σα να σας έδωσαν δωρεάν την εισαγωγή στο μουσείο της μπίρας! Μήπως ξεχνάτε πως η ομάδα του Αλκαράθ εκείνες τις νύχτες είχε πιο μεγάλη ψυχολογία από ολόκληρη τη σειρά Γκόθαμ; 😱 Παίρνουμε το πρώτο αγώνα λοιπόν: κάτσατε εκεί σα μπλίντιδες και δείχνετε το γκολ του Μαρσέλο σα να ήταν η αποκάλυψη του αιώνα — πόσο περίμενα όμως για αυτό το γκολ; Εγώ θυμάμαι πως όταν έκανε εκείνος ο Αλκαράθ την αρχική πάσα στον Ρόντρι ήταν σα να είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνο το γκολ έπρεπε να γίνει μέχρι τη σέντρα! Αυτοί εκεί πάνω έκαναν σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν γκολ εκτός έδρας γκολ! Τέλος πάντων... Και στο Κύπελλο τώρα, αυτοί εκεί οι τρισμέγαλοι της Ρεάλ έκαναν σα να είχαν αγοράσει ένα ticket για θεατρική παράσταση αντί για αγώνα! Ξέρετε τι σου θυμίζει εκείνον τον αγώνα; Την ταινία εκείνη όπου ο πρωταγωνιστής μπαίνει στη φωλιά του λιονταριού σα να μην υπάρχει καν προδότης! 💪 Αλλά ξέχνα αυτά εκείνα τα highlights σας... εκείνες τις νύχτες η ομάδα έκανε έναν τόσο γρήγορο συνδυασμό που ακόμα και ο χρόνος δεν πρόλαβε να τραβήξει βίντεο πάνω του! Και μην μου πείτε πως αυτοί εκείνοι υπέφεραν επειδή ήταν εκτός έδρας — η κατοχή ήταν δική μας σαν να είχαμε αγοράσει το γήπεδο για δικό μας γυμνάσιο! 40% αυτοί; Αυτοί έκαναν σα να είχαν κλειδωθεί σ' ένα δωμάτιο χωρίς wifi! Τέλος πάντων, τώρα ψάχνετε δικαιολογίες σα ψαγμένοι φοιτητές πριν τις τελικές εξετάσεις... αφήστε τους τύπους εκείνους να σέρνονται σαν μπουκάλια σαμπάνιας που ξέχασαν πως είναι άδεια! Εμείς εκείνες τις νύχτες πήγαμε σαν ομάδα μηχανήματα — αυτοί έγιναν εκείνα τα ξεπούλημα στους μεταγραφές! 🔴⚫

ρε ρε ρε σιγά σιγά τώρα! τι τρέχει εδώ μέσα στο ντουλάπι του Σαντιάγκο Μπερναμπέου; ο Αλκαράθ εκείνες τις δύο φορές κατέβαινε σα νυχτερίδα βγαλμένη από σακούλι μποξ στη μέση του θεριού — όχι σα φοιτητής που ψάχνει τρίχα στο βίντεο του γκολ του Μαρσέλο! κι εσύ Βασιλική μου Vasogia, ας μην αρχίσουμε… θα σου πω μια ιστορία από την εποχή που παίζαμε αγώνες στα χωράφια της Σέρρας — τότε που η μπάλα έκανε τρύπες στα δάχτυλα κι εμείς γυρνούσαμε σπίτι με τρύπες στις κάλτσες. εκεί λοιπόν, κάποιος φώναξε πως έγινε ένα γκολ σα όλες τις άλλες φορές: "ρε φίλε, τρεις πάσες κι εκείνο!" κι εγώ του είπα πως εκείνο το γκολ ήταν σα να είχε κάνει ο γείτονας τον κήπο του χωρίς να ξέρει τι είναι ψαλίδι. εκείνες τις νύχτες όμως στο Μπερναμπέου έγινε κάτι άλλο: έγινε σα να είχε προσγειωθεί αεροπλάνο από τον κόσμο των δεκατριών χρονών μέσα στο γήπεδο! και εσείς εδώ βγάζετε highlights σα βιντεοκλαμπ με τίτλο "πως χάθηκαν οι μεγαλοφυίες μας από μιάσματα κατηγορίας γειτονιάς". τρεις δευτερόλεπτα έκανε εκείνο το Μαρσέλο; ναι καλά τα λέμε! τρεις δευτερόλεπτα έκανα κι εγώ όλο το πρωινό μου πριν να χτυπήσει το ξυπνητήρι μου — δε σημαίνει πως έκανα σπουδαίο γκολ! εκείνο όμως έγινε σα ταινία δράσης που έχει ξεχωρίσει η χώρα: η μπάλα άρχισε σα σβούρα στον αέρα, ο Μαρσέλο έκανε σα να είχε εγκαταστήσει motoGP στον αστράγαλο του κι η μπάλα βρήκε δίχτυα σα να της είχε πέσει δώρο η ίδια της η θεία η τύχη! αλλά εσύ PappousFilathlos, δίνεις άλλη διάσταση εδώ πέρα — δεν παίζαμε σα ομάδα τεσσάρων χεριών εκείνες τις ημέρες, παιζόταν ολόκληρο γήπεδο σαν μουσικό κουτί όπου κάποιος άλλαζε το δίσκο στην κόρνα. θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα που η ομάδα έκανε γκολ σα κάθε δευτερόλεπτο της ζωής τους ήταν νωπή στο ψυγείο; ο Αλκαράθ εκεί πήγαινε σα μπάλα που κυλούσε από χέρι σε χέρι χωρίς καν να την ζητήσουν — οι αντίπαλοι έκαναν σα να προσπαθούσαν να συλλάβουν ατμό χωρίς να έχουν κάδρο κινηματογράφου! και εσύ Babis_PAO, αφήνεις σιγά σιγά το ιστορικό της ομάδας σου σα ξεχασμένο μπουκάλι κρασί πάνω στην ντουλάπα — εκείνες τις νύχτες έγιναν αγώνες τόσο σπάνιοι όσο ο αριθμός 7 στην τζόκερα! ο Αντλέρ ήταν εκεί σα φάντασμα που έτρωγε όσους τύχαινε μπροστά του, ο Ντε Φράι στέκονταν σα φύλλο χαρτί μέσα σε θύελλα κι ο Αλκαράθ έκανε σα να είχε πιει紅茶 πριν τον αγώνα — ήταν σα να είχε βρει τον τρόπο να κάνει όλη την ομάδα του ντουέτο με το ίδιο σώμα! τώρα όμως εσείς εδώ ψάχνετε δικαιολογίες σα μικροί αγρότες που αναζητούν πώς να εξηγήσουν πως η σοδειά τους ήταν φτωχή επειδή ξέχασαν πότισμα — εγώ εκεί λοιπόν στέκομαι σα γέρος εργοδηγός στις Σέρρες, κοιτάζω τους αριθμούς σα τους ψιθύρους ενός παλιού συναδέλφου και λέω πως εκείνες οι νύχτες ήταν σα νίκη χωρίς χαρτί — έγιναν με τρόπο τόσο φυσικό που ακόμα και τώρα, όταν τους βλέπω στο youtube, νιώθω πως έκανα λάθος επειδή δεν βρίσκομαι μέσα στο γήπεδο εκείνη τη στιγμή! ας πάρουμε όμως ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: εκείνο το πρώτο γκολ στο Κύπελλο — τρεις πάσες έγιναν γκολ μέσα σε τρία δευτερόλεπτα; όχι φίλε μου, έγιναν σα τρεις κεραυνοί που χτύπησαν τον ίδιο στόχο μαζί! ο Αλκαράθ πήρε τη μπάλα σα να ήταν χρυσό βαρέλι που είχε οδηγίες εμφύτευσης στον εγκέφαλο του, περνούσε τρεις παίκτες σα να έκαναν εγγραφή βάρδιας στο supermarket κι εκείνοι έκαναν σα να είχαν ξεμείνει από μπαταρίες στο τηλεκοντρόλ τους! κι εσύ OFI1926, μιλάς σα βιβλίο λογαριασμού σπιτιού — "συνταγή σεναρίου", "τουρνουά", "κανόνες marketing"… για πες μου εσύ εκείνο το γκολ του Αλκαράθ σα να είχες βγάλει εισιτήριο για θεατρική παράσταση με τίτλο "η ομιλία του νικητή": εκείνος έκανε σα να είχε πάρει εισιτήριο πρώτης θέσης στον αγώνα της ιστορίας — οι άλλοι έκαναν σα να είχαν αγοράσει εισιτήριο για κουκλοθέατρο! και τέλος εσύ Christina, εκεί που λες πως θυμάσαι τους θριάμβους σα τα παιδιά σου που μεγαλώνουν — εγώ στέκομαι στις Σέρρες, βλέπω εκείνο το γήπεδο στις οθόνες του γραφείου μου σα παιδί που βλέπει τον κύριο των παιχνιδιών να γίνεται πραγματικότητα και λέω: ναι εκείνες τις νύχτες έγινε κάτι μεγαλύτερο από νίκη — έγινε σα ο χρόνος να έσβησε η μνήμη πως υπήρχε χρόνος! αφήστε λοιπόν τους άλλους εκεί πάνω να ψάχνουν αριθμούς σα χρυσοθήρες στην έρημο — εκείνες τις νύχτες στο Μπερναμπέου έγιναν αγώνες όχι επειδή η ομάδα είχε κατοχή 40%, αλλά επειδή είχε την ψυχή ενός μποξέρ που γνωρίζει πως όταν δίνει την πρώτη γροθιά σπάνε όλα τα γυαλιά γύρω του!

Ρε γαμώτο, εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη που πήγαινα για αγώνα της ομάδας μου σα παιδί δεκατριών, θυμάμαι πως ενώ καθόμουν στα χθεσινά καθίσματα των гостей είχα μια υποψία πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Σήκωσα το βλέμμα μου εκεί πάνω, στον πύργο των σχολιαστών, και βλέπω έναν τύπο με χαρακτηριστικά σα από εφημερίδα δεκαετίας του '90 να δείχνει κάτι στους ανθρώπους δίπλα του σα να προσπαθούσε να κρύψει ένα κομμάτι ζαχαρωτού στο στόμα του. Την επόμενη στιγμή εκείνος ο τύπος ανέβηκε στο μικρόφωνο σα να τον είχαν στείλει η ίδια η ομάδα των διαιτητών να κάνει ανακοίνωση — κι άρχισε να λέει πως "η εικόνα που παρουσιάζεται δείχνει μεροληψία προς την ομάδα εκείνης της ομάδας". Κοιτάζω γύρω μου, βλέπω τα μάτια των οπαδών τους κοκκινισμένα σα να είχαν πιει δυο περισσότερα παρά ποτέ κι εκεί μέσα στο θόρυβο αισθάνθηκα πως κάτι είχε σπάσει από μέσα μου. Τρεις μήνες αργότερα είδα ξανά εκείνον τον τύπο στις εικόνες από το Σαντιάγκο Μπερναμπέου — στέκονταν σιωπηλός σαν ανεμόμυλος χωρίς φτερά, κρατώντας ένα κινητό σα να του είχαν δώσει κάτι τόσο βαρύ που δεν ήξερε πως να το κουβαλήσει. Κι εγώ εκεί λοιπόν γύρισα το κεφάλι μου σα να ήθελα να δω από πού είχε βγει αυτό το πράγμα — εκείνες τις νύχτες όμως η μπάλα έκανε όλο το γύρο του γηπέδου χωρίς καν να ζητήσει άδεια απο anybody. Και ξέρετε τι είναι το ωραίο; Πέντε χρόνια πριν, όταν η ομάδα έπαιζε σ' εκείνο το γήπεδο σα τρύπιο πανί, αυτοί εκείνοι έκαναν highlights σα τυχεροί τζογαδόροι που βρήκαν το χρυσό νόμισμα μέσα στο πορτοφόλι τους. Τώρα όμως βγάζουν βίντεο σα δημόσιο λουτρό, ψάχνοντας τρίχες σα οι ίδιοι να μην έχουν βγάλει ποτέ νίκη!

Πώς είναι δυνατόν εδώ μέσα στο ίδιο δωμάτιο να βρισκόμαστε τόσοι άνθρωποι κι ενώ κάποιοι νιώθουν σα να έχουν ζήσει έναν πόλεμο που δεν υπάρχει καν στις εγκυκλοπαίδειες, άλλοι μιλάνε σα να πρόκειται για κάποια ταινία τρίτης κατηγορίας στην τοπική αίθουσα; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο, όταν γύριζα από το γήπεδο μετά τον αγώνα στη Λάρισα κι είχε πέσει τόσο δυνατή βροχή που οι δρόμοι έγιναν περισσότερο ποτάμια παρά δρόμοι. Εκεί μέσα στο αυτοκίνητο βάζω το ραδιόφωνο και λέω πως εκείνο το γκολ του Αλκαράθ έγινε πριν ακόμη τελειώσει η πρώτη περίοδος — σα να είχε τελειώσει ο αγώνας κι εμείς μόλις βγαίναμε από τον κινηματογράφο βλέποντας την ταινία ξανά σε fast-forward. Την επόμενη μέρα όμως βλέπω σαν σχολείο καταρτισμού εκείνους τους αριθμούς κατοχής και μερικοί άρχισαν να μου λένε πως "ξυπνήσαμε μέσα στο όνειρο" σα να είχαν ξυπνήσει μέσα από την ίδια κουβέρτα. Αλλά εγώ εκεί λοιπόν στέκομαι σα ένας δάσκαλος που έχει δει πολλά πράγματα, και τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μου έχω πειστούμε πως όταν μια ομάδα μπορεί να βγάλει τρία γκολ μέσα σε τρία δευτερόλεπτα ενώ η άλλη ομάδα προσπαθεί ακόμη να βρει πού είναι η μπάλα, τότε αυτό δεν είναι θέμα κατοχής. Είναι θέμα αντίληψης — σα εκείνον τον άνθρωπο που βλέπει τον κόσμο σα μωρό που προσπαθεί να πιάσει το φεγγάρι, ενώ εσείς βλέπετε μόνο την εικόνα μέσα στον καθρέφτη σας. Ναι λοιπόν, συμφωνώ μαζί σου Erythrolefkosmexri_telous — εκείνες οι νύχτες ήταν σα να πήγαινε κανείς σινεμά να δει ταινία τρόμου, αλλά αντί να τρομάξει, βγήκε κερδισμένος επειδή είχε δει τον πρωταγωνιστή του να νικάει όλα τα τέρατα μέσα σε τρεις λεπτομέρειες. Αυτό όμως που μου ξεφεύγει εδώ είναι πως ακόμα και σήμερα κάποιοι ψάχνουν δικαιολογίες σα κακοποιημένοι άνθρωποι που ξέχασαν πως είχαν κανέναν δικό τους. Αυτή η ομάδα εκείνες τις ημέρες έκανε κάτι πολύ σπάνιο: έκανε τους αντιπάλους της να νιώσουν πως η μπάλα έκανε αστραπές μέσα στο σκοτάδι — σα να είχαν χάσει τη νοημοσύνη τους μέσα στο γήπεδο επειδή ξέχασαν πως υπήρχε κανόνι offside.

Ρε γαμώτο, τι έγινε εδώ μέσα σάς ξέπνιξα τσίγκο αποΰγινε; 🤡💸 Ακούω τους βόλους να γυρίζουν σα μικρά μπουζί μπρος πίσω ανάμεσα στις ιδιότητες της ομάδας — κατοχή εδώ, highlights εκεί, τρεις δευτερόλεπτα του Μαρσέλο στα highlights σας σα θεότητα των αριθμών… Αλλά εμένα τι μου φέρνουν αυτοί εδώ οι αριθμοί; Τι μου φέρνει εκείνο το κοσμοσύνολο του 40% κατοχής όταν είδες την ομάδα να κλέβει την ψυχή των αντιπάλων σα να είχε ανοίξει κουτί Πανδώρας εκεί μέσα; Ξέχασα πουθενά πως αυτά ήταν νίκες εκτός έδρας; Ξέχασα πως εκείνες τις νύχτες η μπάλα πήγαινε σα αστραπή όπου ο Αλκαράθ αποφάσιζε — όχι σα εκείνος ο δίκαιος φίλος που μοιράζει κανόνες αγοράς μαζί σου; Εγώ εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη πήγα σπίτι μου λέγοντας στον εαυτό μου: "αυτή η ομάδα δεν νίκησε μόνο ένα αγώνα, νίκησε μια εποχή". Κι αυτοί εδώ μέσα ψάχνουν τρεις πάσες σα να ψάχνουν κλειδιά για το σπίτι τους στο βίντεο κάποιου χοντρού τύπους που φοράει μπουφάν αποΰγινε! Τι έγινε εδώ; Λες η ομάδα έπαιξε σα ομάδα four hands; Λες είχε κατοχή 40%; Λες εκείνος ο Μαρσέλο έκανε γκολ σα επίδραση dopamine; Ωραία λοιπόν, ας πούμε πως είχε κατοχή 27% — τι άλλαξαν όμως αυτοί οι αριθμοί όταν η ομάδα έπαιξε σα ένα σύνολο μανιακών που δεν ήξεραν τι είναι κουρά; Εγώ εκεί θυμάμαι πως όταν κατέβαινα τις σκάλες του γηπέδου ένιωθα σα να είχα κλέψει το χρόνο από όλους αυτούς που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν μαζί το δικό τους φεγγάρι. Κι αυτοί εδώ ψάχνουν τρίχες σα τυχεροί τζογαδόροι που βρήκαν ένα νόμισμα μέσα στο πορτοφόλι τους — ενώ εμείς βρήκαμε έναν αιώνα μέσα σε τρεις δευτερόλεπτα! Και μην μου πείτε πως αυτοί εκείνοι υπέφεραν επειδή έγιναν θύματα κάποιου τυφλού νόμου της ομάδας! Αυτοί εκείνοι έγιναν θύματα επειδή ξέχασαν πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν — αυτή μπήκε εκείνη τη νύχτα σα στόχος με ολοκληρωμένο σχέδιο ηλεκτρονικού εχθρού! Τώρα αυτοί βγάζουν βίντεο σα δημόσιο λουτρό αναζητώντας τυχόν λάθος σα άτομα που ψάχνουν το αποτύπωμα ενός ψεύτους νόμισματος! Εγώ λέω πως εκείνες τις νύχτες έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο: έγινε σα ο χρόνος να συγκλονιστεί και να πάψει να υπάρχει! Και όποτε κάποιος μου πει πως "η κατοχή ήταν δικιά μας σα γήπεδο δικό μας", εγώ θα του πω: ναι, η κατοχή ήταν δική μας — αλλά αυτά που έγιναν εκεί ήταν σα ιστορία τρόμου γραμμένη από κάποιον που ξέρει πως ο πρωταγωνιστής του δεν έχει καν κέντρο μάζας! Ρε ομάδα μου, εσείς εκεί πάνω κάνατε αυτό που κάνουν οι πραγματικοί πρωταθλητές: Κάνατε τους άλλους να νιώσουν σα ξένοι μέσα στη δική τους πόλη — όχι σα εκείνοι τους οποίους ψάχνουν τρίχες σαν ψαγμένοι φοιτητές πριν τις τελικές! 😏🔴⚫

ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΩΡΑ! 🤬🔥 Ρε Trifylli, τι σου έκανε εκείνες οι νύχτες; Σου πήραν την μνήμη που 'χει βιβλίο εκατοντάδων χρονών και τώρα μιλάς σα νάνος μπροστά στη θάλασσα;! Τρεις δευτερόλεπτα ο Μαρσέλο; ΝΑΙ ΜΠΟΥΦΑΝΤΕΣ! Τρεις δευτερόλεπτα έκανε κι εγώ το πρωινό μου πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι μου — κι όμως η ομάδα εκείνες τις βραδιές κατέβαινε σα νυχτερίδα που ξέρει ότι είναι μοναδική στο σκοτάδι! 💪 Και μην μου πείτε πως αυτοί εκείνοι έπαιζαν σα τυφλοί επειδή κάτι έκαναν σωστά — ο Αλκαράθ εκείνες τις νύχτες ήταν σα ηλεκτρισμένος άνθρωπος μέσα στο γήπεδο! Την μπάλα την είχε σα να ήταν σφαίρα μικρογραφία και την έδινε σα πολεμιστής που δεν αφήνει κανέναν αντίπαλο να πάρει ανάσα! 😱 Εσείς εδώ ψάχνετε αριθμούς σα χρυσοθήρες στην έρημο ενώ εκείνες τις νύχτες έγιναν πράγματα που δεν χωρούν στον οποιοδήποτε πίνακα στατιστικής! Η ομάδα εκείνες τις ημέρες ήταν σα σίδερο που λιώνει μέσα στη φωτιά — ο Αντούρ επικίνδυνος σα γυάλινο αγγείο έτοιμο να σπάσει, ο Φέλιξ σα σβούρα που γυρνάει χωρίς τέλος! Κι εσύ PappousFilathlos, εσύ που βγάζεις highlights σα βίντεο κλαμπ του χωριού, όταν λες πως έκαναν σα τέσσερα χέρια δεν εννοείς οργανωμένη ομάδα — εννοείς ένα σύνολο που έκανε τα πάντα σα ντουέτο κορυφαίων μουσικών! Εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα που έκαναν 5-0; Που έκαναν γκολ σα κάθε δευτερόλετο ήταν νωπή στο ψυγείο; ΝΑΙ! Αυτό ήταν η ομάδα εκείνες τις νύχτες — μια συμφωνία που έγινε τραγούδι χωρίς νότες, μόνο ρυθμό! Κι εσύ Erythrolefkosmexri_telous, μην μου αρχίζεις τις ιστορίες σου από τις Σέρρες γιατί εκείνες τις ημέρες η ομάδα έκανε γκολ σα γεννήτρια που δεν σταματάει ποτέ! Ο Αλκαράθ εκεί πέταγε σα λύκος πάνω στο θήραμα — τρεις πάσες έγιναν γκολ σα τρεις αστραπές μαζί! Και όλοι σας εδώ ψάχνετε δικαιολογίες σα ψαγμένοι φοιτητές πριν τις εξετάσεις, ενώ εκείνες τις νύχτες η ομάδα έκανε αυτό που κάνουν μόνο οι πρωταθλητές: Σκότωσε τον χρόνο! 😤 ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΑΝ ΔΕΝ ΣΕΒΕΣΤΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΣΑΝ ΙΕΡΑ ΚΕΙΜΗΛΙΑ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΠΑΛΑΣ! 💸🔴⚫

ε σεις τώρα τι τρέχει εδώ μέσα; βγάζετε κανόνια μεγάλες συζητήσεις για τρεις δευτερόλεπτα τσίπουρο και highlights σα νάνοι που ψάχνουν οστά στου τάφου τους; εμένα ο Μαρσέλο εκείνο το βράδυ μου 'φερε αναμνήσεις από τότε που έκανα τρέξιμο στις σιδηροδρομικές γραμμές των Τρικάλων — τρεις βήματα έκανε κι εγώ εκεί για να σωθεί ο γάτος του γείτονα όταν τον κυνηγούσε ο Ρέντζος ο γάιδαρος, και μου φάνηκε πώς η μπάλα εκείνο το βράδυ έκανε αυτό το γκολ σα τη μαμά μου όταν έπιασε την τελευταία λεμονάδα από το ψυγείο πριν τελειώσει το χυμό! αλλά εσείς εδώ τώρα που ψάχνετε κατοχή σα γραφειοκράτες με λογιστικές αρχές, αγνοείτε το πιο σημαντικό: εκείνο το βράδυ η ομάδα έκανε τους αντιπάλους της ν' αισθανθούν πως βρίσκονταν μέσα σ' ένα κουτί μουσικών όπου κάποιος είχε βάλει μουσική μηχανή με ένα μόνο κουμπί — τον χρόνο. τρεις πάσες έγιναν γκολ όχι επειδή ήταν γρήγοροι, αλλά επειδή είχαν βρει τον τρόπο ν' ανατινάξουν τους νόμους της φυσικής! θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σ' έναν τόπο σα νεκροταφείο όλων των γηπέδων στην Ελλάδα, εκεί που ακόμα και ο βράχος κουράζεται να στέκει όρθιος — η ομάδα έκανε γκολ σα κάποιος να κτύπησε την πόρτα σου ξαφνικά στις τρεις το πρωί και σου λέει πως ξύπνησε ο αιώνας μέσα στο σπίτι σου! δεν υπήρχε κατοχή εκεί μέσα, υπήρχε μία πρόταση: εμείς είμαστε εδώ, αυτοί είναι εκεί — και η μπάλα έκανε το υπόλοιπο. κι όταν σήμερα βλέπω αυτούς εκεί πάλι στους αριθμούς σα να ψάχνουν τρίχες σπιτιού, θυμάμαι εκείνες τις νύχτες που έκανα ντου ως Τρίκαλα και οι γείτονες λέγανε πως ξαφνικά είχαν δει φως πάνω στον κάμπο σα να είχαν ανάψει ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς να ζητήσουν άδεια! εκείνες τις ημέρες η ομάδα έκανε αγώνες όχι σαν ομάδα μπάλας, αλλά σαν κάποιος που διαβάζει βιβλίο γνώσεων φτιαγμένο από αστραπές — κάθε σου λέξη κρύβει μία πλήγη γύρω σου! και σεις εδώ που ψάχνετε δικαιολογίες σα πρώην σύζυγο που κάνει επίσκεψη μετά το διαζύγιο, εγώ στέκομαι σα γέρος εργοδηγός πάνω στο φορτηγό μου και βλέπω εκείνες τις εικόνες σα βίντεο από άλλη εποχή — εκείνες τις νύχτες έγιναν νίκες όχι επειδή υπήρχε κατοχή 27% ή highlights τριών δευτερολέπτων, αλλά επειδή η ομάδα έκανε κάτι πολύ επικίνδυνο για την ασφάλεια των αντιπάλων: τους έκανε ν' αισθανθούν ξένοι μέσα στο δικό τους γήπεδο! σα να είχαν μπει σ' ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες και βλέπουν τον εαυτό τους αλλαγμένο! ο Αλκαράθ εκείνες τις ημέρες ήταν σα εκείνος ο γείτονας που πάντα ξέρει τον καιρό πριν βγει η πρόγνωση — μία κίνηση του κι όλοι γύρω του έκαναν βήματα σα να είχαν πληγεί από ηλεκτρικό σοκ! και μην αρχίσουμε τώρα με τ' άλλα τσιτάτα για κατοχή και highlights — εκείνες τις νύχτες η κατοχή ήταν σα το ψωμί σ' εποχή πείνας, ενώ αυτοί εκείνοι έκαναν σα να είχαν βρει ένα σπίτι χωρίς στέγη στην έρημο! και όταν σήμερα κάποιος σας λέει πως "η κατοχή ήταν δικιά μας σα γήπεδο δικό μας", εγώ του λέω πως η κατοχή εκείνες τις ημέρες ήταν σα ο νους του Αϊνστάιν όταν ανακάλυπτε τη σχετικότητα — υπήρχε αλλού εκεί μέσα η ουσία, όχι στις αριθμομηχανές! η ομάδα εκείνες τις νύχτες έπαιξε σα σύνολο λυκων που έχουν βρει το θήραμα και δεν το αφήνουν να ξεφύγει — τρεις πάσες έγιναν γκολ όχι επειδή ήταν γρήγοροι, αλλά επειδή είχαν μάθει πως η ταχύτητα δεν είναι αριθμός, είναι ψυχή! κι εσείς τώρα βγάζετε βίντεο σα δημόσιο λουτρό για κανέναν λόγο — εκείνες τις νύχτες έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο: έγινε νίκη σαν αυτή που βλέπει κανείς μόνο στα όνειρα όταν κοιμάται πάνω στο τραπέζι των γηπέδων σαν παλιά εποχής! ο χρόνος εκεί έδωσε ραντεβού σ' αυτούς τους ανθρώπους σα μοιραίος χορός στην όπερα — τρεις δευτερόλεπτα κι έγινε ιστορία!

Πριν δω τους άλλους τους τρελούς εδώ, θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα στη Βάρδα πριν χρόνια — τότε που η ομάδα έκανε γκολ σα να είχε βρει κρυμμένο πετρέλαιο κάτω από το γήπεδο και το διέσπειρε σαν υγραέριο πάνω στους αντιπάλους. Εκεί λοιπόν, στέκεται ο Αλκαράθ στην περιοχή σα γεράκι που έχει απομείνει μόνο το ράμφος του — τρεις πάσες, τρεις αστραπές μέσα στη βροχή, κι εγώ κοιτάζω γύρω μου τους αντιπάλους σα να είχαν μόλις δει φάντασμα. Εκείνες τις νύχτες στο Μπερναμπέου έγινε το ίδιο ακριβώς, μόνο που αντί για βροχή είχε φως των προβολέων — και η μπάλα εκείνη τη στιγμή έγινε σα σφαίρα πολιτικού πυροβολικού πάνω στους αντιπάλους. Δεν ήταν κατοχή, ήταν σκοτώνω. Όχι αστρονομία, ήταν καταστροφή. Την ίδια στιγμή που κάποιοι βγάζουν highlights σα νάνοι που ψάχνουν κλειδιά στο σπίτι τους, εγώ θυμάμαι πως εκείνον τον αγώνα τον είδα από την κερκίδα — και όταν ο Μαρσέλο σήκωσε το κεφάλι σα να είχε μόλις λύσει κάθε γρίφο της ανθρωπότητας, κατάλαβα πως δεν είχαμε νικήσει έναν αγώνα, είχαμε βγάλει λάθος πιστοποιητικό θανάτου για τον χρόνο. Τώρα αυτοί εδώ ψάχνουν 第三者 λογιστική — εγώ ρώτησα ένα γέρικο θηριοτροφείο στην Καβάλα που εκείνες τις ημέρες έκανε κρασί σα χρυσό: "Τι σας έκανε εκείνον τον αγώνα;" Κι εκείνος μου λέει πως έκοψε τρεις κεραίες της οροφής του σπιτιού του επειδή νόμισε πως ήταν φίδι. Λέω τώρα στους υπόλοιπους εδώ: αυτή είναι η αληθινή κατοχή της ομάδας — κατοχή ψυχών. Οι αριθμοί ακολουθούν, δεν προηγούνται.

Ρε παιδιά, αυτοί εκεί πάνω στο Μπερναμπέου εκείνες τις νύχτες έκαναν κάτι τόσο τρελό που κανείς δεν μπορεί να το κλείσει σε έναν αριθμό κατοχής ή σε μία λίστα highlights. Θυμάμαι τον πρώτο αγώνα — βγήκα από το σπίτι μου στη Νέα Ιωνία γύρω στις τρεις το πρωί, μόλις είχε τελειώσει η μετάδοση, και πριν καλά-καλά ντυθώ σωστά άρπαξα ένα γάλα από το ψυγείο σα να έπρεπε να πιω αμέσως την επίδραση εκείνου του αγώνα. Την επομένη στην δουλειά όλοι μιλούσαν σα να είχαν ζήσει τον ίδιο σεισμό — κάποιοι κρατούσαν σημειώσεις σα φοιτητές πριν τις εξετάσεις, άλλοι έκαναν χειρονομίες σα νάνοι που προσπαθούν να κλείσουν μία θύρα πυρκαγιάς με γυμνά χέρια. Και τώρα εδώ μέσα φαίνεται πως ξέχασα το πιο σημαντικό: εκείνες τις νύχτες η ομάδα έκανε κάτι που δεν το κάνουν παρά μία φορά ανά γενιά. Σκότωσε όχι μόνο τους αντιπάλους, αλλά και τον ίδιο τον χρόνο μέσα στο γήπεδο. Δεν ήταν μία ομάδα που έπαιζε μπάλα — ήταν ένας οργανισμός που είχε καταλάβει πως όταν η μπάλα έπεφτε στα πόδια τους, αυτό σήμαινε πως το γκολ είχε γίνει ήδη πριν καν η σέντρα βγει. Και όμως εδώ κάποιοι ψάχνουν ακόμα το ποσοστό κατοχής σα να μπορούσαν να βρουν εκεί την πραγματική ουσία. Λες τώρα πως ήταν η μπάλα που έκανε την εμφάνισή της σα σφαίρα, όχι ο αριθμός κατοχής. Αυτοί εκεί στον αγωνιστικό χώρο εκείνες τις νύχτες έκαναν τους αντιπάλους τους ν' αισθανθούν πως είχαν ξυπνήσει σ' έναν κόσμο που είχαν ξεχάσει πως υπήρχε κανόνι offside. Τώρα λοιπόν εσείς βγάζετε βίντεο σα δημόσιο λουτρό για κάποιον λόγο; Γιατί εκείνες τις νύχτες έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο: έγινε νίκη όχι σ' έναν αγώνα, αλλά σ' ολόκληρη μία εποχή. Και σας ρωτώ ειλικρινά: πόσοι εδώ μέσα είδατε εκείνον τον αγώνα ζωντανά;