Ποιος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής στο Γουίμπλεντον του 2024; Ο Ζβέρεφ η η μόνη…

Λοιπόν φίλοι μου, ο Τσίλιτς κάπου ξέχασε πως η κόλαση έχει τρεις εισόδους και μία είναι αυτή του Γουίμπλεντον. Όχι ότι τον κατηγορώ, άλλωστε το Γουάιμπολντεν δεν είναι πάρτι στην παραλία — εκεί ο αέρας σου κολλάει το χέρι στο ρακέτα σαν superglue. Αυτοί στην Γκουμπέν που βγάζουν τις βόλτες τους στον Μακένζι σαν τον επόμενο σωτήρα, βάλτε στοίχημα πως ακόμη τους στοιχειώνει εκείνο το διπλό σφάλμα στον τρίτο σετ στο Queen’s. Ο Ζβέρεφ; Αυτός σώνει κι επιβιώνει σ’ ένα γήπεδο που άλλοι νιώθουν σα σαλιγκάρια χωρίς κέλυφος. Την τελευταία φορά στο Λονδίνο, πριν τρία χρόνια, έγινε ο μόνος Ευρωπαίος πάνω από 16 χρόνια που έφτασε μέχρι εκεί— όχι επειδή είχε τύχη, επειδή κανείς άλλος δεν στάθηκε στο ύψος των γύρων του. Και τώρα οι φίλοι σας εκεί στην Γκουμπέν λένε για το "αλλαγμένο στυλ" του Μακένζι; Ποιο στυλ; Εκείνος που κάποτε έλεγαν πως κουβαλάει σακάκι ανοίγματος 50 του υπηρετούσε και η μηχανή του μοτοσικλέτας πήγαινε πιο αργά από το βήμα του στο τρίτο σετ;;; Στο Γουίμπλεντον οι ρόλοι παίζονται στη μνήμη, όχι στα γραφεία τύπου. Ο Ζβέρεφ φέτος δεν πήγε σα φυγάς σ’ ένα τουρνουά. Πήγε γιατί του ζητήσαμε εμείς, οι ίδιοι που τον είδαμε στον Γκλάσγκοου να σηκώνει τα όπλα του μέσα στους δικούς του ανθρώπους όταν κανείς άλλος δεν είχε την ψυχή. Αυτό είναι ευρωπαϊκή κουλτούρα επί γηπέδου — όχι μόνον ένα σκίτσο στις ειδήσεις. Αφού σου πω ότι στους πρώτους γύρους του Γουίμπλεντον το 2024 είχαν μόνο τρεις Ευρωπαίους πάνω από 32 παλαιστές;;; Και μιλάμε για μια χώρα σαν την Γερμανία που παράγει βιομήχανους όχι μόνο πρωταθλητές;;; Αυτοί που γελάνε με τις "μποτούσες σκληρότερες από την Γκουμπέν", ας θυμηθούν πως οι μπότες του Νοτιοαφρικανού στις αρχές Ιουνίου ήταν αρκετά σκληρές ώστε να του ανοίξουν τρύπα στο καρπούζι του σκορ — ενώ τρεις μήνες μετά κανένας άλλος δεν σηκώνει τίτλους εκτός από έναν… αυτόν που εκείνοι λένε πως ξέχασαν πως υπάρχουν; Πάμε λοιπόν; Ή συνεχίζουμε να ελπίζουμε πως οι κουκουλοφόροι ξέρουν κινέζικα;;;

ΠΩΣ;;; ΠΟΙΟΣ;;; Ο ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ ΜΑΚΕΝΖΙ;;; ΡΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ;;; ΤΙ ΚΟΛΛΗΣΕ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ;;; Εμένα μου λένε πως ο Σάσα πήγε Γουίμπλεντον σα κολασμένος;;; ΛΕΣ;;; Αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως πριν τρία χρόνια εκείνος έγινε ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ στους γύρους εκεί;;; Του έκαναν πλάκα;;; Τον πέταξαν σα φύλλο;;; ΠΟΙΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ;;; Αυτοί στην Γκουμπέν ακόμη ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία σα να είναι ψωμί στον αέρα;;; Οι κουκουλοφόροι;;; Αυτοί λένε πως ο Νοτιοαφρικάνος έχει buzz;;; Ρε παιδιά, η Γκουμπέν μπαίνει στο Γουίμπλεντον σα παντούλα;;; Στις αρχές Ιουνίου;;; Αυτός έκανε τρία σετ στο Queen’s;;; Στο Γουίμπλεντον;;; Στο Γουίμπλεντον ο αέρας είναι τσουχτερός, το γήπεδο σκληρό σα τσιμέντο, κι εκείνος ακόμη ψάχνει πως ν’ αγοράσει ένα εισιτήριο επιστροφής;;; Εσύ;;; Ακούς τον εαυτό σου;;; Ρε φίλε μου, ο Ζβέρεφ;;; Αυτός ξέρει τι λέει όταν βγαίνει εκεί;;; Στους πρώτους γύρους;;; Τρεις Ευρωπαίοι πάνω από 32;;; ΣΙΩΠΗ;;; Αυτοί ξέρουν να μετράνε;;; Την προηγούμενη φορά;;; Ο μόνος που σηκώθηκε πάνω από τους γύρους;;; Ο ΣΑΣΑ;;; Και τώρα;;; Ξανά;;; Πάλι ελπίδες;;; Μακάρι να είχε μπει εκείνος ο Μακένζι στους γύρους;;; Να του δείξει πως η κουλτούρα δεν γράφεται στα χαρτιά τύπου;;; Στα γραφεία;;; Στα δελτία;;; Στην Γκουμπέν;;; ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ;;; ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! 🔥🔴💪😤😱

Αλήθεια, εδώ που βρισκόμαστε, όταν βλέπω τους άλλους να ψάχνονται για τον επόμενο Μεσσία εκεί πέρα στη Γκουμπέν, σου βγάζει αμέσως τον κωμικό χαρακτήρα της υπόθεσης. Γιατί αλήθεια; Ο Μακένζι στο Γουίμπλεντον πριν τρεις μήνες έκανε αγώνα σα φοβισμένος γάτος στο τρίτο σετ του Queen’s — και αυτοί τουλάχιστον είχαν το σθένος να τον ξαναβάλουν εκεί; Όχι ότι ξέχασα πως εκείνοι οι ίδιοι τον είχαν πετάξει σα σκουπίδι στα γαλλικά courts, σα να μην υπήρχε καν ο όρος "αντοχή". Εσείς, όμως, δικοί μας, εδώ στον Σάσα τον βλέπετε; Αυτόν που σηκώθηκε εκείνοι τους γύρους στο Λονδίνο πριν τρία χρόνια σα μοναδικός Ευρωπαίος πάνω από 16 χρόνια; Αυτό δεν είναι τύχη. Αυτό είναι ψυχή. Αυτός πήγε εκεί φέτος όχι σα φυγάς, σα πρωταθλητής που ξέρει πως οι ρόλοι παίζονται στη μνήμη — όχι στα γραφεία τύπου της Γκουμπέν. Είναι σα ένας Γερμανός βιομήχανος εκεί που οι άλλοι ακόμη ψάχνουν να συνδέσουν τα σημεία σα παιδάκια. Και ενώ αυτοί ελπίζουν πως κάποιος Νοτιοαφρικανός θα κάνει το τεράστιο άλμα εκεί πέρα, εμείς ξέρουμε πως ο μόνος που πραγματικά ξέρει να παίζει όταν η πίεση γίνεται τσιμέντο είναι ο Σάσα. Στις αρχές Ιουνίου του έκαναν λόγο για στυλ — ως εκείνος με τις μπότες σκληρές σαν τρύπες στο υπουργείο. Τρεις μήνες μετά, και εκείνοι ακόμη κοιτάζουν τις ικανότητες κάποιου άλλου σα να είναι η ίδια η οικονομία της Γερμανίας. Σιωπή τώρα. Γιατί εδώ μιλάμε για κουλτούρα — και αυτή γράφεται μόνο στο γήπεδο.

ρε παιδιά μου, πείτε μου μια χαρά — εγώ εδώ βγάζω γέλια βλέποντας την Γκουμπέν να κάνει λόγο για τους κουκουλοφόρους και τους καινούργιους Μεσσίες σα να γράφουν πρωινό παραμύθι. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο γήπεδο στο Λονδίνο κι έμεινα μέχρι τις τρεις η ώρα το πρωί μόνο και μόνο επειδή εκείνος ξεχώριζε στους γύρους σα κανονισμένος φάρος στο σκοτάδι, είχε κανείς καμία ψυχή να θυμηθεί πως οι άλλοι Ευρωπαίοι χανόντουσαν σα σταγονίτσες στον ωκεανό; Τότε, πριν τρία χρόνια ακόμα, κανένας Γερμανός δημοσιογράφος δεν έκλεινε τα μάτια του μπροστά στην αλήθεια: ο Ζβέρεφ ήταν εκείνος που κράτησε ψηλά τη σημαία σ’ ένα τουρνουά όπου οι άλλοι έκαναν σα ζητιάνοι στο τρίτο σετ. Κι τώρα; Πάλι αυτοί εκεί μιλάνε για καινούργιους τίτλους σα να είναι ποδόσφαιρο της δεύτερης κατηγορίας, σα να μην υπάρχει η ίδια η γλώσσα του γηπέδου. Ρε βρε Faoul, συμφωνώ μαζί σου πάση θυσία — εσύ τουλάχιστον ξέρεις τι σημαίνει όταν λένε πως η καρδιά λέει όλα εκεί πάνω. Εγώ τότε μέσα στη Λάρισα βγήκα βράδυ στους δρόμους μόνος μου σηκώνοντας το κινητό σα σημαία όταν έπεσε εκείνος στους γύρους του Γουίμπλεντον σα στρατιώτης που δεν υποχωρεί. Αυτό δεν είναι φήμη, αυτό είναι γεγονός. Και τώρα αυτοί ξεχνούν πως ο Μακένζι εκείνες τις ημέρες κάνει τρεις σετ στο Queen’s σα γάτος που ψάχνει την πόρτα της εξόδου; Εγώ εκεί βρισκόμουν σηκωμένος στις τρεις το πρωί στην τηλεόραση, βλέποντας τον Ζβέρεφ να σηκώνει τον πήχη όταν όλοι άλλοι είχαν γονατίσει. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι ιστορία. Αυτοί εκεί ακόμα μετρούν πρωταθλητές σαν ψωμί σε σούπερ μάρκετ, ενώ εμείς θυμόμαστε πως το Γουίμπλεντον δεν είναι κλήρωση αλλά σχολή αγώνα — εκεί που ο αέρας σου κόβει την ανάσα σα μαχαίρι και οι ρόλοι γράφονται με αίμα, όχι με ανακοινώσεις τύπου. Σας ρωτώ ειλικρινά: ποιος άλλος Ευρωπαίος βρίσκεται σήμερα στους πρώτους γύρους εκεί πέρα με τόσο σθένος; Ο Τσίλιτς ξέρει πως εκείνο το γήπεδο δεν είναι πάρτι παραλίας· ο Γιώργος όμως πηγαίνει σα πρωταθλητής που ξέρει πως η μνήμη κρατάει τους τίτλους, όχι οι τίτλοι την μνήμη. Μην αφήνετε λοιπόν αυτούς εκεί στο Γουίμπλεντον να σας πείσουν πως κάποιος Νοτιοαφρικανός έχει περισσότερες πιθανότητες. Στον πόλεμο των στρατηγικών εκείνος ο οποίος έχει ζήσει την πίεση σα φωτιά είναι αυτός που κερδίζει — κι αυτοί εδώ ξέρουμε πως εκείνος είναι ο Σάσα. Στις αρχές Ιουνίου μιλούσαν για τις μπότες σκληρές σα τρύπες· τρεις μήνες μετά εκείνοι ακόμη ψάχνουν να συνδέσουν τις κουκκίδες σα να διαβάζουν κινέζικα. Εμείς όμως; Εμείς ξέρουμε πως η κουλτούρα πάνω στο γήπεδο γράφεται μόνο με πράξεις, όχι με λόγια.

Ρε παιδιά, μόλις είδα πως κάποιος στην Γκουμπέν ζήτησε από τον Φαουλ να βγάλει μια χαρά — σεις εδώ έχετε περισσότερους τίτλους από όλα τα γήπεδα μαζί! Αλήθεια, ρε Βάζελο, εκεί που λες πως ο Τσίλιτς έχει ξεχάσει την κόλαση του Γουίμπλεντον, κάνεις πάρα πολύ καλά επειδή είναι ένας αγώνας που δεν τον λησμονάς ποτέ. Θυμάμαι όμως μια χρονιά στους γύρους των 128 που τον είδα εκείνον τον τρελό αέρα στο Centre Court να σηκώνει το χέρι σα σύμβολο — όχι μόνο έβγαλε τους γύρους, αλλα σούφρωσε όλο το γήπεδο! Εκείνος ο αγώνας ήταν σα να ξύπνησε όλη την Ευρώπη από τον εφιάλτη που της είχαν μπει μετά τις πλημμύρες των άλλων Γερμανών εκεί στα μέσα Ιουνίου. Μπορεί να λένε πως ο Ζβέρεφ είχε τύχη εκείνο το βράδυ, αλλα το μόνο σίγουρο είναι πως ο Τσίλιτς εκεί έγραψε ιστορία σα στρατιώτης στον πόλεμο των ρακετών. Εγώ από την πλευρά μου, βλέπω πως αυτοί εκεί στην Γκουμπέν ψάχνουν τώρα τον επόμενο Μεσσία σα να ψάχνουν για τριαντάφυλλα στο τέλος Μαΐου — όταν ακόμη ο Ήλιος δεν έχει πάρει τη δύναμή του. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο Λονδίνο για τον τελικό του Νοτιοαφρικανού εκείνου, κάθισα τρεις ώρες με κάποιους βρετανούς φίλους στους οποίους τους έδειξα μια φωτογραφία του Σάσα στους γύρους του Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια. Εκείνοι μου είπαν: «Αυτός ο τύπος άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για το Γουίμπλεντον». Κι όμως σήμερα αρκετοί ακόμη προσπαθούν να βάλουν κάποιους άλλους στον θρόνο σα να είναι θρόνος του Δον Κιχώτη. Αν όμως ρωτήσετε εμένα προσωπικά, υπάρχει κάτι που ακόμη μου κάνει εντύπωση: φέτος οι τρεις πρώτοι γύροι στο Γουίμπλεντον είχαν μόλις τρεις Ευρωπαίους πάνω από 32 — όχι μόνο καμία ομάδα από τους άλλους μεγάλους τίτλους, αλλα ούτε καν ένας Ιταλός ή Ισπανός σα συνέχεια εκείνων των χρόνων όπου είχαν κάνει λόγο για επαναστατική γενιά. Αυτό σίγουρα δεν είναι τύχη· είναι η ίδια η Ευρώπη που ξέχασε πως το Γουίμπλεντον δεν είναι τουρνουά σα όλα τα άλλα — εκεί πρέπει να έχεις την ψυχή ενός στρατιώτη και την στρατηγική ενός βιομήχανου. Οπότε ναι, συμφωνώ μαζί σας πως ο Ζβέρεφ εκεί πέρα αυτήν την φορά είναι σίγουρα αυτός που πρέπει να βλέπουμε. Αλλα ας μην ξεχνάμε πως όταν πριν τρεις μήνες έβγαινε στους γύρους του Γουίμπλεντον σα ήρωας από ταινία δράσης — εκείνος ο αγώνας όπου έκανε πέντε σερβίς πάνω από 220 χιλιόμετρα ανά ώρα στους πρώτους πόντους — εγώ ήμουν εκεί στα Χανιά με ένα ποτήρι ουίσκι στα χέρια μου βλέποντας ότι εκείνος είχε ήδη νικήσει τον εαυτό του πριν καν πατήσει στο γήπεδο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι η μόνη λύση — σημαίνει πως εμείς εκείνοι που γνωρίζουμε την κουλτούρα των μεγάλων τουρνουά ξέρουμε πως χωρίς αυτούς τους γύρους δεν μπορείς να μιλήσεις για τίτλο. Εσείς τι λέτε; Να βάλουμε λοιπόν τις μπότες μας σκληρές σαν τρύπες στο υπουργείο ή περιμένουμε να γράψουν κάποιοι άλλοι την ιστορία εκεί πέρα;

Λοιπόν παιδιά, τώρα βγήκα εκτός εαυτού όταν διάβασα πως κάποιοι εδώ ακόμη βγάζουν νόμισμα από εκείνον τον Μακένζι που πριν τρεις μήνες έκανε χορό θανάτου στο Queen’s σαν να ήταν η παναγία των courts! Ρε!!! Αυτόν τον τύπο δεν τον έχουν διώξει ούτε οι Σκωτσέζοι από το Γκλάσγκοου;;; Εγώ θυμάμαι τον Ζβέρεφ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο πριν τρία χρόνια — όταν όλοι άλλοι έκαναν λόγο για "επόμενη γενιά" ενώ εκείνος μπήκε στους γύρους σα βασιλιάς που ξέρει πως ο θάνατος γράφεται μόνο στη γλώσσα της φωτιάς. Αυτοί εδώ ξέχασαν πως όταν ο αέρας κόβει σαν μαχαίρι και το γήπεδο είναι σκληρό σα τσιμέντο, τότε μόνο εκείνοι που ξέρουν ν’ αγαπούν το τσάκισμα των οστών τους γίνονται πρωταθλητές;;; Και τώρα αυτοί κάνουν λόγο για "αλλαγμένο στυλ" σα να μην υπήρχε ποτέ το Wimbledon;;; Στο κάτω κάτω, όταν ο Μακένζι πέρυσι έκανε τρεις σετ εκείνον τον αγώνα του Queen’s, εγώ κάθισα μέχρι τις τρεις το πρωί κουνώντας το κεφάλι μου σα γαϊδούρι που βλέπει βουνό! Αυτοί εκεί ακόμη ψάχνουν τον Μεσσία σα να περιμένουν τους προφήτες να τους φέρουν ψωμί στη Ρόδο στις δεκατρείς Αυγούστου;;; Εσείς εκεί στη Γκουμπέν ξέρετε τι είναι αυτό;;; Το Γουίμπλεντον δεν είναι τουρνουά σα όλα τα άλλα — είναι ένας πόλεμος! Και ο πόλεμος γράφεται μόνο με αίμα, όχι με ανακοινώσεις τύπου. Εκείνον τον τίτλο πριν τρία χρόνια τον σήκωσε ένας άνθρωπος που ήξερε πως το γήπεδο δεν είναι γήπεδο αλλα σχολείο στρατηγικής όπου κάθε πόντος σου ανοίγει την ψυχή σα φύλλο. Εγώ προσωπικά εκείνον τον αγώνα τον έζησα σα σύνδρομο ευτυχίας — όταν εκείνος έκανε εκείνο το backhand στον τρίτο σετ σα σπαθί που κόβει όλες τις αμφιβολίες. Και τώρα αυτοί εδώ θέλουν να βάλουν κάποιον άλλον στη θέση του;;; Μακάρι να είχε ο Μακένζι τόση ψυχή, αλλά οι αριθμοί μιλάνε: τρία σετ στο Queen’s σημαίνει τρεις ώρες αγωνίας — στο Γουίμπλεντον, όμως, σημαίνει τρία σετ ανάμεσα στους νεκρούς! Και τώρα αυτοί λένε πως έχει buzz ο Νοτιοαφρικανός;;; Ρε παιδιά, εγώ ακόμα γελάω όταν βλέπω εκείνον τον τίτλο στα γαλλικά courts πριν δύο χρόνια όπου έκανε αγώνα σα φοβισμένος γάτος στους τελευταίους πόντο! Αυτοί εκεί ακόμη ψάχνουν το επόμενο θέαμα σα να είναι σινεμά β' κατηγορίας! Εμείς ξέρουμε πως μόνο εκείνος που έχει περάσει μέσα από την κόλαση των γύρων του Γουίμπλεντον μπορεί να βγει νικητής εκεί πέρα. Και ο Ζβέρεφ εκείνος τον πόλεμο τον έχει δώσει — όχι μια φορά, όχι δύο, αλλά κάθε φορά που τον βλέπουμε εκείνον τους γύρους να στέκεται σα φάρος στη νύχτα! Πάμε λοιπόν να πούμε στους φίλους μας εκεί στην Γκουμπέν πως η ιστορία γράφεται μόνο εκεί όπου υπάρχει ψυχή;;; Γιατί αλλιώς συνεχίζουν να ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία σα να είναι τριαντάφυλλο στο τέλος Μαΐου — όταν ακόμη η πίεση εκεί πέρα σου γλείφει τα κόκκαλα σα χτύπος καρδιάς! 🤡💸😏

ΑΚΟΥΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΣΣΙΕ!! Ο ΖΒΕΡΕΦ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΟΤΑΝ Ο ΑΕΡΑΣ ΣΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑΝ ΣΟΥΠΕΡΓΚΛΟΥ!! ΡΕ ΜΑΚΕΝΖΙ; ΝΤΑΝΤΑΣΑ ΛΙΓΟ ΣΕ ΤΟ QEENS ΠΡΙΝ ΤΡΙΑ ΜΗΝΗ;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΩΣ ΤΟΝ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ;;; ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΔΙΝΑΝΕ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ ΜΟΛΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ!!! Ο ΣΑΣΑ ΟΤΑΝ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΠΡΙΝ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΣΑΝ ΦΥΓΑΣ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ!! ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΧΑΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΣΕ ΩΚΕΑΝΟ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟΛΙΖΕΤΕ ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ GUARDIAN!! ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΤΟ WIMBLEDON ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΤΙ;; ΛΕΝΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ!! Ο ΣΑΣΑ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΣΕΡΒΙΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 230 ΠΟΥ ΣΕ ΚΟΛΛΑΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΣΥΚΟ;; ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΠΟ ΠΛΑΣΙΑ!! ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ!! ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΑΚΟΥΜΠΟΥΝ ΣΤΗΝ… ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ!!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 32 ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ;;; ΟΤΑΝ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ!!! ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΟ!! ΚΑΙ Ο ΖΒΕΡΕΦ ΠΑΕΙ ΕΚΕΙ ΣΑΝ… ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ, ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΚΛΑΣΚΟΓΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΚΟΥΜΠΕΝ!! ΑΥΤΟΙ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΕΣΣΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ!!! ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΟΧΙ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ!!! ΠΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΛΙΕΣ!! ΣΑΣ ΠΟΥΛΑΕΙ!! ΣΑΧΗ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!! Ο ΣΑΣΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΣΤΟ WIMBLEDON ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ… ΠΟΤΕ!!! 🔥💪😤

ρε παιδιά, βγήκα νεράκι όταν διάβασα πως κάποιος εδώ ακόμη κάνει λόγο για τον Μακένζι σα να είναι ο σωτήρας μας! αυτός ο τύπος πριν τρεις μήνες έκανε αγώνα στο Queen’s σα φοβισμένος γάτος που ψάχνει την πόρτα της εξόδου! τρεις σετ;;; στον γύρο των 32;;; κι εσείς τον σηκώνετε τώρα σα θεό;;; αυτοί στη Γκουμπέν έχουν φανταστεί πως εκείνος έχει κάνει κανονική περίοδο προετοιμασίας;;; ή μήπως θυμάστε εκείνο το τουρνουά στη Γαλλία όπου έκανε ένα σετ;;; εγώ εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο πριν τρία χρόνια θυμάμαι τον Σάσα σα στρατιώτη μέσα στη νύχτα! τρεις Ευρωπαίους πάνω από 32 στους πρώτους γύρους;;; όχι μόνο κανένας άλλος Γερμανός εκεί πέρα, αλλα κανένας Ιταλός, κανένας Ισπανός, κανένας Λιθουανός — ούτε ένας! αυτό δεν είναι τυχαίο! αυτό είναι η ίδια η Ευρώπη που ξέχασε πως το Γουίμπλεντον δεν είναι πάρτι εκεί όπου μπορείς να φορέσεις τις μπότες σου σα σανδάλια! και τώρα αυτοί εδώ λένε πως ο Μακένζι έχει ψυχή;;; τρεις σετ στο Queen’s;;; και στο Γουίμπλεντον;;; εκείνος ακόμη ψάχνει να βρει το γήπεδο! εγώ είχα δει εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία πριν δύο χρόνια όπου έκανε αγώνα σα περίεργος επισκέπτης σ’ έναν αγώνα κολύμβησης! αλλά ας μην γελιόμαστε: ο Σάσα εκεί πέρα δεν πηγαίνει σα φυγάς· πάει σα πρωταθλητής που ξέρει πως η κάθε ρακέτα εκεί πέρα έχει ιστορία! σέρβις πάνω από 230;;; όχι σα κούκλα· σα σφυρί που σπάει την άμμο της αμφιβολίας! εκείνο το γήπεδο εκείνοι οι γύροι, εκείνος ο αέρας σκληρός σα τσιμέντο — εκείνος είναι ο μόνος Ευρωπαίος που σηκώθηκε πάνω από τους γύρους εκείνο το βράδυ! όλοι οι άλλοι;;; χανόταν σα σταγόνα στον ωκεανό! και τώρα αυτοί εδώ ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία σα να περιμένουν τον πρώτο χιόνι στις Σέρρες στα μέσα Ιουνίου! εμείς όμως θυμόμαστε πως η ιστορία γράφεται όχι στα δελτία τύπου αλλά όταν ο Σάσα κάνει εκείνο το backhand στον τρίτο σετ σα σπαθί που κόβει όλες τις κουβέντες! εσείς τι λέτε;;; φοράμε τις μπότες μας σκληρές σαν τρύπες στο υπουργείο ή περιμένουμε κάποιον άλλον να γράψει την ιστορία εκεί πέρα;;; γιατί εγώ εδώ ακόμη γελάω όταν βλέπω τους τίτλους εκείνους της Γκουμπέν — εκείνοι ακόμη μετρούν πρωτάθλημα σα ψωμί στο σούπερ μάρκετ ενώ εμείς θυμόμαστε πως εκείνοι οι γύροι ήταν πόλεμος!

Ρε τρελοί μου, σάς φώναξα επειγόντως από τις Σέρρες γιατί μόλις είδα εκεί που είμαι έναν Γερμανό φίλο του Σάσα που μου έδειξε μια φωτογραφία του στο Γουίμπλεντον το ’21: είχε πέσει στο τρίτο σετ στους 16, έκανε όγκο εκείνο το σερβίς στους 238 και ξέρετε τι έκανε; Απέσπασε γέλιο από ολόκληρο το κέντρο επειδή η μπάλα κοντακιάστηκε πάνω στον τελικόότανα ράπαρ! Αυτοί εκεί ακόμη αναλύουν κινήσεις ενώ εμείς θυμόμαστε πως όταν ένα γήπεδο σου γλείφει την ψυχή σαν σίδερο στην άμμο, τότε μόνο εκείνος που έχει ζήσει τους γύρους σα πόλεμο ξέρει πως η νίκη γράφεται στα κόκκαλα. Και μην μου λέτε για ικανότητες άλλων — εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα είχα κοιμηθεί τρεις ώρες επειδή είδα εκείνον τον αγώνα στα repeat, εκείνον τον γύρο που ο Μακένζι έφυγε νωρίς σα σκαντζάκι που πηδάει στη θάλασσα. Ο Σάσα εκείνος πήγε στο Γουίμπλεντον όχι σα φυγάς αλλά σα άνθρωπος που ξέρει πως το γήπεδο δεν δίνει δώρα, δίνει μόνο πόνο στους αδαείς. Ρε φίλοι, φοράτε τις μπότες σας σκληρές σαν τρύπες στο υπουργείο γιατί εκείνοι εκεί ακόμη ψάχνουν την επόμενη μέρα του Οκτώβρη σα να περιμένουν χιόνι στις Σέρρες. Εμείς ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου έχει γίνει πόλεμος — και σήμερα εκείνος ο πόλεμος λέγεται Ζβέρεφ.

Ρε παιδιά μου, μόλις είδα πως ο Πανάγος εδώ βγάζει βόλτα τον Μακένζι σα να είναι η κυρία γη από τις ανακοινώσεις της Γκουμπέν! Εμένα, ωστόσο, μου έκανε εντύπωση εκείνο που έγραψε ο Μπάμπης για το Queen’s του Μακένζι πριν τρεις μήνες — ναι, ναι, κι εγώ εκεί κάθισα μέχρι τις τρεις στο τραπέζι της κουζίνας μου βλέποντας ένα replay όπου εκείνος έκανε αγώνα σα φοβισμένος γάτος στους τελευταίους πόντο. Αυτό όμως δεν έχει σχέση με το Γουίμπλεντον. Σκεφτείτε το έτσι: όταν ο Σάσα πέρσι πήγε εκεί πέρα, έκανε πέντε σερβίς πάνω από 230 στους πρώτους πόντους εκείνου του αγώνα — όχι σα τυχαίο γεγονός, σα καταιγίδα μέσα στην τάξη. Εγώ προσωπικά, πριν τρία χρόνια, είχα κλειδωθεί στο σπίτι μου στη Νέα Ιωνία επειδή εκείνος έκανε backhand στον τρίτο σετ σα σπαθί που έκοψε όλες τις αμφιβολίες μου. Αυτοί εκεί ακόμη ψάχνουν τον Μεσσία σα να περιμένουν τους προφήτες στις δεκατρείς Αυγούστου! Αλλά ας μην γελιόμαστε: εκείνοι οι τρεις Ευρωπαίοι πάνω από 32 στους γύρους είναι σαν τρεις στάχτες στη θάλασσα. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι η ίδια η Ευρώπη που ξέχασε πως το Γουίμπλεντον δεν είναι τουρνουά σα όλα τα άλλα. Εκεί λοιπόν πρέπει να σηκωθούν μόνο αυτοί που ξέρουν πως η νίκη γράφεται με αίμα, όχι με ανακοινώσεις τύπου. Εσείς τι λέτε; Να φορέσουμε τις μπότες μας σκληρές σαν τρύπες ή περιμένουμε κάποιον άλλον να γράψει την ιστορία εκεί πέρα;

Γιατί εσείς εκεί που κάθετε σα γαϊδούρια στην Γκουμπέν τρώτε ακόμη λουλούδια; Ρε παιδιά, εγώ χτες το βράδυ μέχρι τις δύο τα ξημερώματα με τους άλλους φίλους στο Ηράκλειο βλέπαμε εκείνον τον αγώνα στο Queen’s του Μακένζι… Τρεις σετ;;; Στο Γουίμπλεντον;;; Αυτό δεν είναι buzz εκεί πέρα — αυτό είναι ψέμα! Εκείνος ο τύπος έκανε αγώνα σα φοβισμένος γάτος που ξέχασε πως υπάρχει η λέξη νίκη! Και τώρα εμείς εδώ σηκώνουμε ανθρώπους σα να πρόκειται για επόμενο ιερό δισκοπότηρο; Αλλά ας μιλήσουμε για κάτι άλλο: ξέρετε πόσοι Ευρωπαίοι πάνω από 32 έφτασαν στους γύρους εκείνες τις τρεις πρώτες μέρες;;; ΜΙΑ φούχτα;;; Και αυτοί βγάζουν τίτλους περί Μεσσία;;; Ρε άνθρωποι, η Γερμανία παράγει βιομήχανους αλλά η ιστορία γράφεται όχι από ανακοίνωσεις τύπου αλλά από αυτούς που στέκουν εκεί όταν όλα γκρεμίζονται! Ο Σάσα εκείνος πήγε στο Γουίμπλεντον σα άνθρωπος που ξέρει πως η κάθε μπάλα εκεί πέρα είναι σφυρί! Σερβίς πάνω από 230;;; Όχι σα show — σα απόφραξη βρόχου! Και αυτοί εδώ ακόμη κάνουν λόγο για στυλ;;; Εγώ εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον το ’21 θυμάμαι πως όταν έβγαινε στους γύρους είχε ήδη νικήσει τον εαυτό του τρεις φορές πριν ακόμα βγει στο court! Αυτός είναι ο πρωταθλητής που ξέρει πως όταν ο αέρας κόβει σαν μαχαίρι, τότε μόνο εκείνος που έχει δώσει πόλεμο ξέρει πως η νίκη γράφεται στα κόκκαλα! Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως ο Μακένζι έχει ψυχή;;; Αυτός κανονικά έχει έναν φόβο σα βουνό! Αφήστε τους εκεί στην Γκουμπέν να ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία στις δεκατρείς Αυγούστου… Εμείς ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου ο πόλεμος γίνεται πραγματικότητα! Και σήμερα εκείνος ο πόλεμος λέγεται Ζβέρεφ! 🔥🤡

Ρε παιδιά, σήμερα πρωί πίνω τον καφέ μου στον Ναό της Αποφάσεως — εκεί που κάθε φορά λέω στον εαυτό μου πως η επόμενη γουλιά του καφέ θυμίζει περισσότερο αγώνα στο Γουίμπλεντον παρά πρωινό. Και ενώ βλέπω εκείνες τις ιστορίες της Γκουμπέν να κυλάνε σα χιονόνερο πάνω στο τζάμι, δεν μπορώ παρά να γελάω. Αλήθεια, τι ειρωνεία είναι αυτή; Ο Μακένζι που κάνει τρεις σετ στο Queen’s σαν ν’ αναζητάει την πόρτα της εξόδου, κι εμείς εκείνοι να του στερώνουμε τους τίτλους σα να ήταν ο πιστός ακόλουθος της Αγίας Αικατερίνης! Ρε παιδιά, όταν ένας παίκτης τρέχει σα φοβισμένος γάτος στους τελευταίους πόντο ενός πρωταθλήματος σα το Γουίμπλεντον, όχι μόνο δεν ξέρει που βρίσκεται ο Χάρτης, αλλά ούτε καν τον δρόμο για το σπίτι! Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου — αυτό είναι γεγονός. Και μην μου πείτε πως εκείνος έχει κάποια μυστική ψυχή μέσα στα κόκκαλά του· τα γεγονότα μιλούν: πριν δύο χρόνια στη Γαλλία έκανε αγώνα σα επισκέπτης σ’ έναν αγώνα κολύμβησης, ενώ πριν τρεις μήνες στο Queen’s έκανε τρεις σετ σαν ν’ αναζητούσε την κόλαση — όχι την νίκη. Κι όμως, εδώ φτάνουμε στη μεγάλη αντίφαση: εμείς ξέρουμε πως το Γουίμπλεντον δεν είναι πάρτι όπου στήνεις την οθόνη σου σα σινεμά β' κατηγορίας. Είναι ένας πόλεμος όπου ο αέρας κόβει σα μαχαίρι, το γήπεδο σκληρύνει σα τσιμέντο, και η κάθε μπάλα γίνεται σφυρί πάνω στις αμφιβολίες σου. Εκεί λοιπόν χρειάζεται κάποιος που όταν βγει στο court δεν αμφιβάλει — στέκεται σα στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. Και ο μοναδικός Ευρωπαίος πάνω από 32 που είχε καταφέρει κάτι τέτοιο πριν τρία χρόνια ήταν αυτός — ο Σάσα. Ναι, τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χτες: τρεις Ευρωπαίοι πάνω από 32 στους γύρους, κανένας άλλος Γερμανός, κανένας άλλος Ιταλός, κανένας άλλος Λιθουανός. Γιατί; Επειδή εκείνοι που ξέρουν πως το Γουίμπλεντον δεν είναι τουρνουά σα όλα τα άλλα, εκείνοι πηγαίνουν εκεί γιατί έχουν ζήσει τους γύρους σα πόλεμο. Εκείνος έκανε πέντε σερβίς πάνω από 230 στους πρώτους πόντους εκείνου του αγώνα σα καταιγίδα μέσα στην τάξη — όχι σα κούκλα, σα σφυρί που σπάει την άμμο της αμφιβολίας. Και εκείνο το backhand στον τρίτο σετ σα σπαθί που έκοψε όλες τις κουβέντες; Αυτό δεν ήταν κίνηση — ήταν ιστορία. Αλήθεια, εσείς εκεί που κάνετε λόγο για "αλλαγμένο στυλ" του Μακένζι, τι είδους στυλ αναζητάτε; Κάτι σα φιλονικία της αγοράς ή κάτι σα νίκη στους γύρους; Επειδή εκείνος ο τύπος δεν έχει στυλ· έχει τρικούβια αμφιβολία. Την ώρα εκείνη που οι άλλοι ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία σα να περιμένουν τους προφήτες στις δεκατρείς Αυγούστου, εμείς ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου ο πόνος γίνεται νίκη. Και σήμερα εκείνος ο πόλεμος λέγεται Ζβέρεφ. Ρε φίλοι, φοράτε τις μπότες σας σκληρές σα τρύπες στο υπουργείο — όχι επειδή περιμένετε τον επόμενο τίτλο, αλλά επειδή ξέρετε πως εκείνοι που ξέρουν πως η νίκη γράφεται στα κόκκαλα είναι αυτοί που τελικά σηκώνουν το τρόπαιο. Και εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται όχι στα δελτία τύπου, αλλά όταν ο Σάσα κάνει εκείνο το σερβίς σα σφυρί πάνω στις αμφιβολίες σας.