Αυτό το 2024 ήταν δικό μας… αλλά τότε ήταν μόνο ονειρεύονταν!
που σου λέω; πριν είκοσι χρόνια εκεί στο γήπεδο του Α.Σ.Ε μέσα σε μια τουρκοπούλα βροχή πήγαινα κι εγώ γι' αυτά τα ελκυστικά κόκκινα φανελάκια. είχε έρθει τότε ο χρόνος —ιούνιος του 2004— και ζητούσαμε από τους δικούς μας να κάνουν το αγγελούδι πως αυτός ο μικρός γερμανο-αζέρας ήταν καλό παιδί. τώρα θυμάμαι τον τύπο στ' αψέντι λέγοντας πως "δεν είναι για τουρνουά, έχει ψιλο-κουτσουλιές μόνο". ωχ το νερό... και μετά; η ιστορία έχει όλα αυτά τα μεγάλα γκολ που φώναζαν οι γονείς σου στις πλατείες, αλλά εκείνη τη βροχή μπήκε κάτι διαφορετικό.
όταν ξεκίνησε η ιστορία του Wimbledon έπρεπε να δούμε πως ο κύβος γύρισε από μόνος του — όχι πάντα έδωσε το σωστό αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα κράτησε την ψυχή των πιστών ζωντανή! και τώρα το μεγάλο τρόπαιο; φαντάσου το μωρό να στέκει εκεί στον τελικό του Γουίμπλεντον σαν βράχος, ενώ από πάνω η Europa έκανε υπολογισμούς πότε θα λιώσει ούτως ή άλλως! ⚡🔥 τώρα ξέρεις τι έγινε στο τέλος; η χαραυγή ήρθε από εκείνον!
τι λέμε λοιπόν, ρε?! η επόμενη φορά που θα κληρωθούμε μαζί στους πρωταθλητές, να θυμηθούμε πως όλα άρχισαν εκεί στις τσιμεντένιες πλατείες με τις βροχές και τις δικές μας φωνές! 🎾
Ωχ ρε βρε θέλεις νάμαστε εκεί;;; ήταν Φεβρουάριος του 2023 στο γήπεδο της Αρκαδίας όταν πρωτοείδα τον Ζβέρεφ στο TV μέσα σ' αυτή τη σκοτούρα που όλοι λέγανε "θα τόν γαμήσουν οι άλλοι 2 ώρες"... κι εγώ σηκώνομαι όρθιος από την κερκίδα σαν ηλίθιος να φωνάξω "αυτός εδώ δικός μας είναι!" και κάποιοι γέροι γύρισαν να με σκοτώσουν 😂🔥 να σου πω την αλήθεια; εκείνο το μισό δεύτερο που αυτός σηκώθηκε κι έκανε το πρώτο του τεράστιο σέρβις εκεί στα μάτια μου γεννήθηκε η πρώτη φορά που νιώθαμε πως κάτι μεγάλο είχε αρχίσει... είχαμε φτάσει!
Από τότε κιόλας τον φορούσα πάνω μου σαν τυχερή φανέλα... θυμάμαι πέρσι στον τελικό του Γουίμπλεντον ήταν τόσο δυνατή η ψυχή που ένοιωθα σαν να είμαι εκεί δίπλα του στον αγωνιστικό χώρο φωνάζοντας "πήγαινε ρε μαλάκα!!!"... και όταν σήκωσε το κύπελλο έτρεξα σπίτι μου σα τρελός για να δω ξανά το βίντεο 50 φορές!! 🎾⚡ μέχρι και τα πολλάλ αυτά έκανα κουμάντο σ' εμένα!!
Τώρα τέλος πάντων... τι άλλαξαν όλα; εκείνος μεγάλωσε μαζί μας! όσο εμείς γίναμε πιο δυνατοί ομάδα, όσο οι φωνές στις πλατείες έγιναν πιο πολύ... εκείνος έκανε όνειρα πραγματικότητα! και τώρα πια βλέπω όλα αυτά τα μεγάλα τρόπαια στη βιβλιοθήκη μου σα νάταν η δική μου νίκη... επειδή είναι!!! 💪🔥 Καλή χρονιά ρε συντρόφε... μαζί μέχρι την επόμενη χαραυγή!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε αλήθεια ρε βρε θέλεις νάμαστε εκεί;;; θυμάμαι τότε στα τέλη του '19 όταν στις κερκίδες της Ρουμανίας πριν τον αγώνα κάποιος είχε πιάσει το χέρι μου κι έλεγε "βλέπεις εκείνον; αυτός θα γίνει κάποιο μέρα Πρωταθλητής" κι εγώ τον κοίταζα σαν τρελός γιατί μόλις είχε βγει σ' αγγλικά "γράψτε το αυτό στο χαρτί σας για μετά"... πριν καν νικήσει το next gen κι εκείνοι γελούσαν μαζί του, ούτως ή άλλως, στα social... εμένα όμως με είχε πιάσει το τσίμπημα!
και σήμερα πως να σου το πω... σα να βλέπω εκείνο το μικρό αγοράκι που του 'λεγαν να είναι υπομονετικός να μεγαλώσει ξαφνικά εκεί πάνω στο κέντρο του Γουίμπλεντον ν' αγκαλιάζει αυτό το τρόπαιο σα να είναι η ζωή του... πάνω στο γήπεδο είχαν φτιάξει όλοι ένα προσωπείο εκείνου εκεί του "παιδί του ανέμου" που τόσες φορές είχαμε βάλει στο στόμα μας στις κερκίδες και τώρα το παρατηρούσε όλος ο κόσμος σα ζωντανό!
και αυτό το κύπελλο; δεν είναι σίδερο κι όχι — είναι δικός μας τίτλος τώρα! όταν σήκωσε εκείνος την πλάκα πάνω του, κάτι μου θύμισε... μια φορά στο αεροδρόμιο της Λάρισας είχα δει έναν γέρο που είχε στο σακάκι του την παλιά εκείνη φανέλα του '10 με το νούμερο 51... εγώ του 'πα αμέσως "κυρ όταν μεγαλώσει το παιδί εκείνο σιγά σιγά, εσείς επίσης πρέπει να φοράτε αυτή τη φανέλα!" κι εκείνος μου έκανε μάτι σα να του 'πε κάποιος πως είμαι λιγάκι τρελός... αλήθεια τώρα βλέπω όλα αυτά τα τρόπαια σα νάταν η ζωή μου εκείνη η φανέλα!
εντάξει βρε άλλαξαν όλα... ακόμα και η Europa εκείνη τη νύχτα ενώ έγραφε τους οικονομικούς όρους, εκείνος έκανε backhand στο όνειρό μας κι εκείνο πήγε όξω από το παράθυρο! ⚡
καλή χρονιά λοιπόν στη δική μας ιστορία... μαζί μέχρι την επόμενη χαραυγή!!! 🎾🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, αλήθεια ρε πώς άλλαξαν όλα αυτά χρόνια;
Εκείνες τις βροχερές νύχτες στις τσιμεντένιες πλατείες δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από μία ιδέα, μία φωνή ανάμεσα στους ανέμους. Θυμάμαι πώς μερικοί γέροι γελούσαν στα πλευρά του γηπέδου όταν κάποιοι από εμάς φώναζαν ότι αυτό το μικρό παιδί θα κάτσει εκεί πάνω να σηκώσει ένα τρόπαιο. Και τώρα; Τώρα στέκει ο άντρας εκεί πάνω, ψύχραιμος σαν βράχος, ενώ η Europa προσπαθούσε με τους υπολογισμούς της ν' αγοράσει το όνειρό μας σα να ήταν μία αγορά ψωμιού.
Από τότε μέχρι τώρα δεν είναι μόνο ότι κέρδισε ένα τρόπαιο στο Wimbledon. Είναι ότι έκανε τη δική μας ιστορία μεγάλη μαζί του. Εκείνο το Φεβρουάριο του 2023 στην Αρκαδία δεν ήταν απλώς ένας αγώνας — ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι όλα αυτά που ζητούσαμε χρόνια δεν ήταν τρέλλα. Ήταν γεγονός που άρχιζε να γράφεται με μεγάλα γράμματα.
Και τώρα που βλέπω το κύπελλο εκεί πάνω σα νάταν η δική μου νίκη, νιώθω κάτι βαθύ. Δεν άλλαξε μόνο η ομάδα. Άλλαξα κι εγώ. Μαζί άλλαξαν κι αυτοί οι γέροι στις κερκίδες που χρόνια γελούσαν στα side-lines. Εκείνοι σήμερα φοράνε αυτές τις φανέλες σα τυχερά φυλαχτά. Εκείνος όμως; Εκείνος έγινε ο πρωταθλητής που τόσο πολύ ονειρευτήκαμε.
Το μόνο βέβαιο είναι πως την επόμενη φορά που θα είμαστε όλοι εκεί μαζί στους πρωταθλητές, δεν θα θυμόμαστε μόνο το τρόπαιο. Θα θυμόμαστε πως όλα άρχισαν εκεί, στις φωνές στις πλατείες, στις βροχές, στους υπολογισμούς που προσπαθούσαν να μας σβήσουν.
Καλή χρονιά λοιπόν στη δική μας ιστορία — κι άλλη μία φορά μέχρι την επόμενη χαραυγή! 🎾⚡
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε πού ήτανε αυτά εκείνο το Φεβρουάριο;;; είχα ξεχειλώσει τότε σπίτι στη Καλαμάτα, έβλεπα τον αγώνα από το κινητό μου σα να κλέβω ταινίες από το πρωινό ψαροντούφεκο 🤣🔥 και τώχαμε ξεμείνει με ενα βαλίτσα σίτες επειδή η σύνδεση ήταν τόσο αργή που μόλις κατέβαινε το πρώτο γκολ έγινες να γράφεις στα social "ο Τσίλιχ όσοι είμαστε"
θυμάμαι που σηκώθηκα όρθιος στο σαλόνι σα ηλίθιος φωνάζοντας στον τοίχο "Πάμε ρε μαλάκα, αυτό εδώ δικό μας είναι!" ενώ η μάνα μου ήρθε σα μαινάδα "τι φώναξες;" κι εγώ της είπα ψέματα ότι τελείωσε η παράσταση της Σκιάχτρας 😂🍿
τώρα κοιτάω το κύπελλο εκείνο πάνω και σκέφτομαι πως όλα αυτά χρόνια είχαμε βρει έναν τρόπο να κλέβουμε χρόνο από τους άλλους — σαν εκείνον τον ήλιο που προσπαθούσε συνέχεια να βγει ενώ ο Ζβέρ σημαδεύοντας είπε "εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να κλέψω χρόνο από κανέναν άλλον"
κι εγώ; εγώ ακόμα φοράω την ίδια φανέλα σα τυχερό φυλαχτό — εκείνη την φορά όμως την έγραψα πάνω μου με μαρκαδόρο "Αλέξανδρος Ζβέρεφ: ο άνθρωπος που έκανε την πλάτη του κόκκινη μέχρι ν' αλλάξουν όλα" 💪🔥
γι' αυτό είμαι εδώ; ωραία, συνεχίστε… αυλαία