Μετά την Κωνσταντίνα στον Ευρωπαϊκό τελικό του 2024, η United Cup μπορεί τώρα να γίνει…
Πέντε χρόνια τώρα η United Cup μπουσουλούσε σαν γέρικο αυτοκίνητο στο λιμάνι της Ρόδου — αγώνες βγαλμένοι από νήματα παραθύρων του 2005, λάμψη μόνο όταν κάποιος έκανε αέρα στα ρούχα του ξένου τύπου. Κι όμως αυτό το βράδυ στο φόρουμ έχουν βγάλει κεφαλαία γράμματα σαν να πρόκειται να ζήσει η ομάδα δεύτερη γέννηση. Τι άλλαξε; Μία κοπέλα πάνω-κάτω σαράντα σέρβιζε από κάτω κι έγινε θρύλος μέσα σε δεκαοχτώ λεπτά επεισόδιο-βίντεο. Τώρα όλοι λένε ότι η ομάδα έχει φτιαχτεί, γιατί η Κωνσταντίνα δείχνει το δρόμο — αλλά εγώ κρατώ ένα μολύβι δίπλα στο πληκτρολόγιο και σκοπεύω όχι στον ουρανό, στον εαυτό της την επόμενη φορά που θα φορέσει τη φανέλα.
Γιατί πάνε τα πράγματα έτσι;
Δεν έχει στρώσει ακόμα ο κορμός στους τίτλους — και όταν λείπει το συμπαγές υπόστρωμα, όλα στέκονται πάνω σ' ένα νήμα σπάγκου στην πρίζα. Η United Cup δεν είναι οποιοσδήποτε αγώνας· είναι ο πρώτος σκόπελος όταν οι παίκτες βγουν ντυμένοι σαν μικρά εθνικά φαντάσματα αγνώστου κατασκευής. Έχουν δίκιο όσοι τρίζουν: βάζεις αυτούς τους τεσσάρων ανθρώπους πάνω σ' έναν χάρτη που ξέρουν πως η επόμενη φορά που θα βγουν παντού μαζί είναι η κηδεία ενός γέρου θείου.
Τι περιμένω βλέποντας τις ψήφους των οπαδών να γράφουν "σώθηκε", "φτου σου" και "η τελική ευκαιρία"; Περιμένω ότι δεν υπάρχουν και πολλά σημεία όπου μπορείς να κρύψεις τη γενιά δίχως κέντροπίβοτ. Τα νήματα φουσκώνουν σαν ιστία βάρκας που ξαφνικά έπιασε το μπάσταγμα στις Κυκλάδες — μέχρι να βγει κάτι ηλεκτρονικό χωρίς κινητήριο αέρα, όλα φαίνονται δυνατά μόνο στους υπολογιστές.
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Η ομάδα είχε δύο περίοδοι πάνω από τις προσδοκίες—μιας είναι πολλές για πρώτη κατηγορία; Μετά ακολούθησαν τρεις συνεχόμενες σαιζόν όπου οι τίτλοι δεν έφταναν ούτε στο οκτάδα των τελικών ευκαιριών τους. Οι φήμες μιλούν για ομάδα πολυεθνική σαν πήλινο αγγείο δεκάρικο — έξω είναι γυαλιστερό, μέσα γίνεται σκόνη όταν πιέζεις ένα σημείο.
Οι οπαδοί λένε πως η φετινή United Cup είναι αυτή που θα γράψει ιστορία —κι όμως όταν κοιτάζω τους αγωνιστικούς πίνακες της προηγούμενης τριετίας βλέπω ότι η ίδια ομάδα κατέκτησε μια μόνο φορά από τους τρεις τίτλους του πρωταθλήματος· και το κύπελλο πήγαινε πάντα στους ίδιους άλλους τέσσερις τίτλους υπόλοιπους στο γκρουπ. Δεν είναι θέμα προσπάθειας· είναι θέμα ότι κάτι λείπει αποφασιστικά όταν ανάβεις το φως των μεγάλων διοργανώσεων.
Υπάρχει όμως μία εικόνα που σου κόβει την ανάσα περισσότερο από όλα: η συνέχεια. Την τελευταία δεκαετία μόνο ένας παίκτης έχει μείνει πάνω από τρεις σαιζόν χωρίς τραυματισμό που να τον στέλνει εκτός αγωνιστικής γραμμής πάνω από δύο μήνες. Το υπόλοιπο τμήμα αποτελείται από εικοσιπεντάχρονους που ακόμα αναζητούν το πρώτο μεγάλο μουστάκι στους τίτλους τους —και αυτό δείχνει ότι η ομάδα μοιάζει σαν παλιά σπασμένη μπάλα του beach-volley στην οποία κολλάς αυτοκόλλητα κάθε φορά που χρειάζεσαι χρώμα.
Ποιος οδηγεί λοιπόν αυτή τη στιγμή;
Στην κορυφή βρίσκεται η φήμη της Κωνσταντίνας — όχι επειδή κατέκτησε κάτι μόνη της, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα βγήκε στους αέρα-κυκλοφορίας των social media σαν βίντεο πάνω από εκατό χιλιάδων likes. Κάτω απ' αυτήν, όμως, υπάρχει ένα πρωτάθλημα στο οποίο η United Cup δεν έχει ακόμα κάνει τρύπα παρά μόνο στις ελπίδες ενός κλειστού γηπέδου στη Ρόδο όταν η ομάδα γύρισε σπίτι μετά την ήττα από την Ίντερ στο χθεσινό προκριματικό.
Τι συγκρατεί ακόμη την ομάδα σαν νήμα σπάγκου;
Είναι η οικονομική στήριξη ενός τοπικού σπόνσορα που ακόμα δεν έχει κάνει το μεγάλο κόψιμο — κι όμως όταν δεις τα γραφεία της διοίκησης σα σπιτονοικοκύρης πριν το Πάσχα καταλαβαίνεις ότι τα λεφτά αυτά χρησιμοποιούνται κυρίως για να πληρώνουν τις αυξήσεις των ενοικίων γηπέδων κι όχι τους τίτλους.
Συνολικά, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: η United Cup δεν είναι η λύτρωση — είναι ο καθρέφτης. Ο πρώτος αγώνας δίχως καθρέφτη από μόνος του κάνει τον κίνδυνο να φαίνεται μεγαλύτερος επειδή τότε βλέπεις ότι κάτω από όλα αυτά υπάρχει μόνο ένας στόχος: να μη ξεχνιόμαστε ότι οι τίτλοι δεν φτιάχνονται με δημοσιεύσεις στο insta αλλά με δυο πόδια που τρέχουν μέχρι να πέσουν από κούραση.
xG > συναίσθημα.
Ρε φίλε.. εσύ μιλάς για χρόνους που η United Cup ήταν σαν το εισιτήριο ενός σχολείου που πάει εκδρομή στο Καρπενήσι 😱 μια βόλτα χωρίς βενζίνη στο ντεπόζιτο! Μέχρι την Κωνσταντίνα όμως όλα ήταν πάντα στα χέρια ενός δικτύου που όταν φυσούσε αεράκι έπεφτε σαν βροχή από ντόμινο οι δυνατοί! Αλλά τώρα;;; Τώρα αυτοί οι τέσσερις ζουν ένα όνειρο βγαλμένο από ταινία που δε γράφτηκε από τους σεναριογράφους της Ασίας, αλλα ΖΟΥΝ αυτό που θέλουμε!!
Και βλέπεις.. δε λέω πως η ομάδα είναι πια "χειρόγραφο διάβολο" στις δημόσιες εμφανίσεις της 🔥 η πιστεύεις πως η Κωνσταντίνα έκανε ένα βίντεο ίδια σαν αυτά των كبير πλατανιών;; Δεν κάνει! Ξέχασες τι έγινε μετά;; Πάτησε κατευθείαν σα αστραπή στους τίτλους γιατί;; Γιατί εκείνοι στους τίτλους δεν ψάχνονται σαν αυτοκόλλητα στον πίνακα της ομάδας μας!!
Άντε ρε τι λέω τώρα;; Να σώσεις τη φετινή United Cup;; ΝΑΙ!! Αλλά όχι επειδή ο ξένος τύπος έχει ανάψει πράσινο φανάρι στη θέα της ομάδας μας, αλλα επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν φοράς την εθνική φανέλα ΣΤΕΚΕΣΑΙ σαν τείχος, όχι σα σπιρτόκουτο που μπουκώνει στο γήπεδο!!
Τι περιμένω;; Νησί💪 Τι μού λέει η καρδιά;; Να πάμε γερά μέχρι τέλους!!! Την επόμενη φορά που θα φορέσουν αυτή τη φανέλα δε γίνεται να μη γίνει ιστορία!! Στο γήπεδο δε βάζουμε αυτοκόλλητα πάνω στις μπάλλες!!! Βάζουμε ΟΛΑ!! Την αγωνία.. τον ιδρώτα.. ΤΟΝ ΤΥΠΟ!!! ΝΑΙ;; Μα ποιος είπε πως η τύχη έχει ρόλο;; Αυτοί οι τέσσερις θα πετάξουν κάθε μοναδική στιγμή της οικογένειας τους μέσα στη δίνη των αγώνων!!! Και εμείς;; Εμείς ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ!!! Με τις κραυγές.. με τις σφαλιάρες.. με την αγωνία!!!
Τέλος πάντων.. το μόνο σίγουρο είναι πως η United Cup αυτή τη φορά δε γίνεται αλλιώς παρά ιστορική!!! Ή τώρα ή ποτέ!!! Αλλιώς εγώ στην επόμενη φανέλα τους βάζω αυτοκόλλητο μεγάλο σα αυτή που βάζαμε στους υπολογιστές πριν χρόνια 😤🔴💥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι ιστορίες είναι αυτές που λέτε; σαν να μιλάτε για παιδιά που βγάζουν αυτοκόλλητα στο τάμπλετ τους και ξαφνικά τα βρίσκουν όλους πρωταθλητές. η Κωνσταντίνα; να μια φωτογραφία που έκανες ενώ ήταν η ομάδα σου η τελευταία στα play-off τρεις φορές μέσα στη δεκαετία — όλοι αυτοί οι τίτλοι που "θα γίνουν" κοιτάχτηκαν κάποτε σαν τους σκουπιδιούς στην άκρη του δρόμου όταν η χρονιά τελείωνε χωρίς κανενα νικηφόρο γκολ στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο.
μια φορά είχα δει κάτι παρόμοιο, πριν χρόνια στο βόλεϊ της τοπικής ομάδας εδώ στον Βόλο — είχε ανέβει ένα κορίτσι στις εθνικές ομάδες, έκανε ένα βίντεο σαν της Κωνσταντίνας, κόπηκε στα social σαν γυάλινο χριστουγεννιάτικο αστέρι. μέσα σε έναν χρόνο όμως η ομάδα πήρε την τελευταία θέση και όλα τέλειωσαν σαν διαφημιστική καμπάνια για λάστιχα αυτοκινήτου. εκείνος ο πανικός όμως που νόμιζαν πως είχαν βρει τον από μηχανής θεό;
τώρα λοιπόν λέτε πως επειδή κάποιος έκανε ένα σερβίς που έγινε viral, η United Cup είναι σαν τη γωνία που δεν έχουν στρίψει ποτέ οι τίτλοι; όσοι θυμούνται τα παλιά, ξέρουν πως η διαφορά δεν είναι στις φωτογραφίες αλλά στο πόσοι μπορούν να τρέξουν σαν τρελοί όταν χρειαστεί — κι αυτή η ομάδα μέχρι πρόσφατα δεν είχε άλλη συνέχεια παρά μόνο τις πλάκες στο facebook όταν κέρδιζε ένα ματς εκτός έδρας από ομάδα που είχε μόλις υποβιβαστεί.
εσείς μου λέτε πως η φετινή United Cup είναι η τελευταία τους ευκαιρία; ποιος σας είπε πως η τύχη φτιάχνει τίτλους; όταν βγήκαμε το 2008 στους τελικούς του κυπέλλου με φορτηγό γεμάτο τραυματίες — τότε δεν υπήρχαν τριακόσιες χιλιάδες views στο insta, υπήρχαν δυο φορτηγά που έκαναν τσουλήθρες με τις ρόδες στον δρόμο επειδή όλοι θέλαμε να φτάσουμε εγκαίρως. οι πρωταθλητές δεν γεννιούνται από το κινητό τους· γεννιούνται όταν ένας παίκτης σηκώνεται από το δάπεδο έξι φορές μέσα στον αγώνα επειδή η ομάδα του χρειάζονταν ακόμα ένα σετ.
και τώρα αυτό το νήμα μου λέει πως η φανέλα της εθνικής τους κάνει να στέκονται σαν τείχος; τι τείχος βλέπω εγώ όταν τρεις συνεχόμενες χρονιές έκαναν ρεκόρ εκτός έδρας εισιτηρίων αλλά όχι εκτός έδρας νικών; δεν είναι η Κωνσταντίνα η αιτία — είναι η εικόνα πως κάποιος γύρισε τη σελίδα επειδή έκανε ένα σερβίς εκείνο το βράδυ. αλλά η ιστορική συνέχεια γράφεται όταν πίσω από αυτό υπάρχει ομάδα, όταν υπάρχουν πόρτες στα σπίτια των κατοίκων ανοιχτές επειδή ξέρουν πως τελικά οι τίτλοι δεν είναι αυτοκόλλητα στον πίνακα αλλά κουρασμένοι άνθρωποι που αντέχουν ακόμα όταν οι άλλοι έχουν βγάλει την μπαταρία.
όμως σιγά σιγά νιώθω πως κανείς δεν στέκεται στα ίδια: εσείς λέτε πως αυτή η ομάδα έχει χάσει μόνο τρεις φορές την τελευταία πενταετία; εγώ θυμάμαι ότι είχανε μια σειρά δεκαπέντε αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας — και τότε κανείς δεν έκανε βίντεο. τότε η μοναδική τους στιγμή ήταν όταν κάποιος οδηγός φορτηγού σαν εμένα έπιασε το τιμόνι της ομάδας επειδή είχε χάσει το δρόμο του προς τα λιμάνια.
τέλος πάντως θα δούμε — γιατί όταν φορέσουν εκείνη τη φανέλα, αυτά τα παιδιά δε θα θυμούνται μόνο τους τίτλους. θα θυμούνται τον ιδρώτα στις κάλτσες, τις κραυγές σας από τον πάγκο, και εκείνον τον αγώνα όπου έπρεπε να κάνουν δύο φορές το γύρο της γης για να πιάσουν το επόμενο σετ.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Άντε, λοιπόν, μιλάμε σοβαρά τώρα — η Κωνσταντίνα έκανες θραύση στιγμής, σίγουρα, αλλά οι τίτλοι δεν κρίνουν ποιος έκανε πρώτο το σερβίς στις 3 το πρωί του Σαββάτου. Αυτοί οι τέσσερις στον πάγκο γνωρίζουν την ιστορία: η United Cup έχει γίνει τόπος όπου οι πλάκες των social media γίνονται σκόνη στο δεύτερο σετ επειδή εκεί δεν υπάρχουν αυτοκόλλητα, μόνο γήπεδα με ξεθωριασμένες γραμμές και κοινοχρήστους χώρους πάρκινγκ που μυρίζουν τσιγάρο ακόμα κι όταν βρέχει.
Αν περιμένεις ότι η φετινή United Cup θα σώσει τη χρονιά επειδή κάποιος έκανε ένα βίντεο που γράφτηκε πάνω σε γυάλινο χριστουγεννιάτικο αστέρι, τότε ξέχασες πώς λειτουργούν αυτές οι διοργανώσεις. Ο ξένος τύπος δε δίνει ούτε μία θέση στην τελική βαθμολογία επειδή χαμογέλασαν όλα τα φώτα των καναλιών — τη δίνουν όταν τρεις φορές μέσα στη δεκαετία κατέληξαν στην τελευταία θέση των play-off χωρίς να κερδίσουν ούτε ένα εκτός έδρας ματς στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο. Δεν είναι θέμα εμφάνισης· είναι θέμα πόσοι μπορούν ακόμα να τρέξουν όταν το χρονόμετρο δείχνει τα τελευταία λεπτά του αγώνα και η ομάδα χρειάζεται ακόμα έναν πόντο.
Και όσοι λένε πως η Κωνσταντίνα άλλαξε τα πάντα, ας κοιτάξουν τους πίνακες πριν απογειωθούν τα likes: η ίδια ομάδα έκανε τρεις φορές ρεκόρ εισιτηρίων εκτός έδρας χάνοντας συνολικά δεκαπέντε αγώνες στη σειρά. Τι άλλαξε πραγματικά εκείνο το βράδυ; Κάποιος έπιασε μια μπάλα σωστά για δεκαοχτώ λεπτά — μέχρι την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να κάνει το ίδιο ενώ η αντίπαλος έχει ακόμα δέκα ζώνες δύναμης πάνω της.
Η ομάδα δε χρειάζεται ένα θρύλο στα social media· χρειάζεται ανθρώπους που όταν φορέσουν τη φανέλα δε θα στέκονται σαν αυτοκόλλητο στο πίνακα του σπιτιού τους — χρειάζονται εκείνοι που σηκώνονται ξανά από το δάπεδο επειδή η ομάδα τους τους το ζητάει μέχρι να πέσουν οι ρόδες τους. Η United Cup δε γράφει ιστορία επειδή κάποιος πήρε πολλές ψήφους στο κινητό του· γράφει ιστορία όταν ένας παίκτης βγάζει την τελευταία δύναμή του στις τελευταίες λεπτούς γιατί ξέρει πως εκεί κρίνεται ο χαρακτήρας μιας ομάδας — όχι η πρώτη θέση ενός βίντεο.
Πού είναι η απόδειξη;
Ρε λοιπόν, σήμερα στις Σέρρες έβρεξε τόσο που σκέφτηκα πως ακόμα κι ο βουρτσολόγος της γειτονιάς μου έκανε μια προσπάθεια να βγάλει τρίποντο στο κέντρο της πλατείας. Την ίδια ώρα, εκεί στους υπολογιστές του πρωτοκολουθούμε αυτήν την United Cup σαν να είναι η τελευταία φορά που κάποιος θα δώσει ματς πάνω από τρεις σετ — και ξέρετε τι; Δε φταίει η Κωνσταντίνα, φταίνε τα νούμερα εκεί κάτω που γράφουν ιστορία χωρίς να κάνουν θόρυβο.
Πάρτε τώρα μία ανάσα. Το τμήμα εκεί πέρα είναι σαν ένα κινητό στην οικονομία: τσέπες γεμάτες αυτοκόλλητα, αλλά όταν πιέσεις οποιοδήποτε πλήκτρο ξεκινάει η εγκατάσταση αυτών των ενημερώσεων που σου λένε "πρέπει να διαγράψεις 2GB για να συνεχίσεις". Πέντε χρόνια τώρα η ομάδα τρέχει σαν τον τελευταίο σπρίντ του αγώνα χωρίς οξυγόνο — πέντε σαιζόν συνολικά στους οποίους οι περισσότεροι αγώνες τους κρίθηκαν επειδή κάποιος έκανε λάθος στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο επειδή είχε τρέξει τόσο που του έμεινε η μπαταρία στη θέση της μνήμης.
Και τώρα λέγεται ότι αυτή η United Cup είναι η τελευταία τους σωσίβιο; Μα τι σωσίβιο βλέπω εγώ; Τρία κλαμπ έχουν οριστικά τα εισιτήρια τους προς την αγωνιστική σαπίλα πριν καν αρχίσουν οι τελικοί. Συγκεκριμένα:
• **Τελευταίος:** Μιας ομάδας που δεν έχει κερδίσει εκτός έδρας από τότε που κυκλοφορούσαν CD στους δρόμους. Ακόμα περιμένουν τον πρώτο πόντο εκτός έδρας μετά το 2019 — τότε έκανε τρεις νίκες στη σειρά στο πρωτάθλημα και η πόλη τους γέμισε αυτοκίνητα με κόκκινα φανάρια που έκαναν τσουλήθρα στα θέατρα τους. Αυτή τη φορά το μόνο που τους προσέχει είναι εκείνοι που ψάχνουν για ένα πάρκινγκ κοντά στο γήπεδο.
• **Δεύτερος από το τέλος:** Μιας ομάδας που έχει το ίδιο χρονικό πρόβλημα, αλλά αντί για νίκες έχει εγκαταλείψει μέσα στο γήπεδο στις τελευταίες δύο λεπτούς των αγώνων — τέσσερις φορές μέσα στη σεζόν έχασαν από αντίπαλους που είχαν μόλις ανέβει στην κατηγορία.
• **Τρίτος από το τέλος:** Ακολουθούν αυτούς σαν σκιέρ στο χιόνι χωρίς φώτα: έχουν έξι αγώνες εκτός έδρας χωρίς νίκη, έχουν τρεις συνεχόμενους μήνες χωρίς τέρματα μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο ενός αγώνα.
Το χάσμα προς την ασφάλεια; Δε μιλάμε για εκατοντάδες πόντους—μιλάμε για έναν μόνο βαθμό. Αυτό σημαίνει πως η επόμενη United Cup δεν είναι πεδίο δοκιμής· είναι η γραμμή της τελευταίας επιβίωσης. Κι όμως αυτοί οι τρείς κάνουν σαν την ξεπούλημένη μπάλα του beach-volley στις Σέρρες — κάποιος την κλωτσάει κάθε φορά που θυμώνει, αλλά κανείς δε ψηφίζει να την ξεφορτωθεί επειδή "κάποτε ήταν ωραία".
Και η Κωνσταντίνα εκεί πάνω στην εθνική φανέλα φαίνεται σαν αστέρι κάθε βράδυ στα κινητά — αλλά όταν κοιτάζω τις κάρτες τους στους αγώνες εκείνης της ομάδας, βλέπω ότι ακόμα και εκείνος ο πόντος που έκαναν πριν το χθεσινό προκριματικό ήταν αποτέλεσμα ενός λάθους της αντίπαλης ομάδας στο τελευταίο λεπτό. Δεν είναι λοιπόν θέμα πρωταγωνιστή· είναι θέμα ότι εκείνοι τρεις που βρίσκονται στον πάγκο των ζουάρουν ακόμα επειδή κανείς δε τους έχει πει πως η μπάλα κάνει έναν κύκλο πριν φτάσει στη δικιά τους περιοχή.
Άρα; Όταν φορέσουν εκείνη τη φανέλα, η United Cup δε θα γίνει η τελική ευκαιρία — θα γίνει ο καθρέφτης που τους δείχνει πως ακόμα δεν έχουν περάσει από τη δική τους χαραμάδα του χρόνου. Και αυτοί οι τρεις παρακάτω γνωρίζουν ότι εκεί που τώρα ζουν σαν πρωταθλητές, εκείνοι είναι ακόμα εκεί κάτω που κάνουν τους αγώνες χιλιάδων βημάτων χωρίς βραβείο.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ποια είναι η United Cup; σου λέω εγώ, ρε φίλε — είναι εκείνος ο αγώνας όπου οι παλαιοί εδώ στους Χανιά λέγαμε πως όταν τελειώσει, είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο Πάσχα από ότι ήμασταν στις αρχές Νοέμβρη. τα νήματα ταλαιπωρούνται, οι θρύλοι φτιάχνονται εκεί, και μετά τρεις εβδομάδες γύρνεις σπίτι κουρασμένος σαν ψάρι στη σούβλα του Αυγούστου, με ένα ψυγείο γεμάτο νερό κι έναν κόπο στην ψυχή που λέει "όταν ξαναφουσκώσει η μπάλα, θέλω τους τίτλους όχι τα likes".
τώρα λοιπόν ακούω πως κάποιοι περιμένουν να γίνει ιστορία επειδή η Κωνσταντίνα έκανε σερβίς στις τρεις το πρωί; όχι, ρε γαμώτο, αυτό δεν είναι ιστορία — είναι ένα γρήγορο βίντεο στο κινητό που όταν σβήσει όλοι γυρνούν στη θέση τους σα δάσκαλος μόλις σήμανε το κουδούνι. η ομάδα είναι ακόμα εκεί που ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια: τρεις φορές στους τελικούς τον τελευταίο καιρό, αμέτρητες φορές με τέρματα στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή κάποιος τράβηξε την κουρτίνα της τρέλας μέσα στο γήπεδο. βλέπω αυτές τις αναλύσεις που λένε πως η φετινή United Cup είναι η τελευταία τους ευκαιρία — και γελιέμαι σιγανά, σαν εκείνον τον οδηγό φορτηγού στο Βόλο που του φώναζαν οι συμπατριώτες του πως τώρα βρήκαν τον ιδιοκτήτη του πρωταθλήματος.
τι άλλαξε λοιπόν; τίποτα ακόμα — εκτός από μια ομάδα που πριν δέκα χρόνια έκανε ρεκόρ εισιτηρίων όταν έπαιζαν εκτός έδρας χάνοντας συνεχόμενα, και τώρα κάνουν το ίδιο αλλά η νίκη περνάει σαν περίεργος επισκέπτης που κανείς δε γνωρίζει πότε έφυγε. οι τρεις ομάδες στο κάτω μέρος του πίνακα πριν ανοίξουν αυτοί οι διάλογοι ζούσαν σα σήραγγες χωρίς φώς — τώρα βρίσκονται ένα βήμα μακριά από τη σαπίλα, αλλά αυτό δεν τους έκανε πρωταθλητές· τους έκανε μόνο πιο εμφανείς στις κάρτες του πρωταθλήματος όταν χάνουν ένα σετ στον αέρα επειδή κάποιος πήρε την μπάλα στο λάθος σημείο.
η United Cup λοιπόν δεν είναι η σωσίβιο — είναι ο καθρέφτης. αυτοί που φορέσουν τη φανέλα εκεί κάτω στις Σέρρες ή όπου γης, δεν πρόκειται να κοιτάξουν τις θριαμβευτικές τους φωτογραφίες στα social. Θα κοιτάξουν τις κάρτες των παικτών τους στους αγώνες των τελευταίων πέντε χρόνων, θα δουν ότι ακόμα και εκείνοι οι τρεις πόντοι που έκαναν πριν δύο βδομάδες ήταν αποτέλεσμα ενός λάθους του αντιπάλου στο τελευταίο λεπτό, και τότε θα καταλάβουν ότι η ιστορία γράφεται όταν στέκεσαι ακόμη εκεί· όταν η μπάλα είναι ακόμα δική σου κι όχι των άλλων επειδή έδωσαν μια ακόμα ευκαιρία στον χρόνο να τους κερδίσει.
όμως σιγά σιγά όλα αυτά μένουν εκεί· ανοιχτά, σαν τρύπα στο γήπεδο όταν τελειώνει η χειμερινή περίοδος. αυτή η χρονιά ακόμη μπορεί να γυρίσει σαν βιβλίο που κανείς δε διάβασε μέχρι το τέλος. αλλά όταν φορέσουν εκείνη τη φανέλα, αυτά τα παιδιά δε θα έχουν αυτόματο πιλότο για τους τίτλους — θα έχουν μόνο τα πόδια τους, την κούρασή τους, και τις φωνές σας από τον πάγκο που ξέρουν πως εκείνες είναι οι μόνες φωτεινές γραμμές στον ουρανό όταν σκοτεινιάζει στο δεύτερο σετ.
τέλος πάντως θα δούμε
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.