«Αρίνα, η νυχτερινή βασίλισσα που έπαιζε με φωτιές και 21st Century Foxes!

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΜΑΡΑΚΕΣ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ ΣΤΟΥΣ 42° ΣΑΣ ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΩ—ΚΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΩ; Είδα την Αρίνα ν' ανεβαίνει την κερκίδα σα σατανικό φάντασμα με εκείνον τον ΑΝΕΡΓΗ backhand να κρέμεται σα μαύρη σημαία πάνω από το κεφάλι της σα να λένε "κοιτάξτε με, εδώ είμαι εγώ". Η μπάλα χτύπησε σα πυροτέχνημα στον άλλο γήπεδο κι εκείνη γυρίζοντας σήκωσε τα χέρια σα να καλεί όλους τους αγγέλους του tennis να δουν τη σφαγή—κι εκείνες οι αντίπαλες σα κορίτσια του σχολείου που βλέπουν τον Αντόνι για πρώτη φορά! Την επόμενη μέρα έκανα νυχτερινό στα social μου λες κι ήμουν ο ίδιος εκεί στη σειρά των καθισμάτων βουτηγμένος στον ιδρώτα της—not gonna lie, έκλαψα όταν εκείνη η κοπέλα έκανε το τρανταχτό πρώτο σερβίς σα νύχτας που σπάει ξαφνικά μέσα στο πρωινό φως! Κι η λάμψη εκείνης της ρακέτας;;🔥💪 σα νυχτερίδα που πετά μέσα στο σκοτάδι της κονότας μου. Και μετά εκείνο το γέλιο της όταν η αντίπαλός της χάθηκε στο φόβο;; σα νάζι του τίτλου μέσα στη σκόνη! Αυτή η γυναίκα δεν είναι άνθρωπος—είναι μία MOVIE κάθε αγώνα, όσο κι αν παίζει μέσα στην κόλαση της ίδιας της παρουσίας της. ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣΣ!!!!! 😱🤬

τι μου θυμίζουν αυτά εδώ ρε παιδιά... σα σήμερα βλέπω την εικόνα της μίας το πρωί στο κρύο των Σερρών με ένα φλιτζάνι αναποφάσιστο καφέ στο χέρι ενώ βλέπω έναν αγώνα από τις 3 το πρωί—τους άλλους δυο χορτάτους πιστοί να κοιμάται σα νεκροί γύρω μου και η οθόνη σα φάντασμα πάνω στο σκοτάδι, εκείνη η μπάλα σα κόκκινο αίμα πάνω στη ρακέτα της σα να λες ότι σκάει κάτι μέσα στην ψυχή σου κάθε φορά που κτυπάει εκείνο το backhand... πως την χαρακτήριζε ρε; σα τον ήχο μιας μηχανής που πάλευε πάντα με κάτι μεγαλύτερο από αυτήν κι όμως εκείνη επέμενε σα τρελή... θέλεις να σου πω κάτι για εκείνον τον ημιτελικό στη Μαδρίτη πριν δυόμιση χρόνια όταν είχε σπάσει όλους τους νόμους του φυσικού κόσμου; ήταν σα δεκαπέντε λεπτά αγώνα εκεί μέσα κι έξω η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα πολυβόλου πάνω στο γήπεδο ενώ εκείνες οι άλλες δυο σα ζωντανές νεκρές να προσπαθούν να την πιάσουν σα μετάξι... και μετά εκείνος ο backhand σα σου έκοβε το ντέρτι σα μαχαίρι γιατί δεν υπήρχε δρόμος διαφυγής πια μέσα στο μυαλό σου όταν την έβλεπες σα να πραγματοποιεί κάτι που ακόμη κι ο ίδιος ο τένις δεν είχε φανταστεί πως μπορεί να γίνει... εκείνες τις στιγμές κατάλαβες πως δεν πρόκειται γι' αυτό το παιχνίδι, γίνεται κάτι άλλο μπροστά σου—σαν κινηματογραφικό πλάνο που δεν τελειώνει ποτέ. και ξέρεις τι έκανε μετά; σήκωσε εκείνο το κεφάλι σα βασιλιάς που ξεμένει από στέμμα κι έδωσε εκείνη την ψεύτικη αγωνία στο σέρβις σα να τους είπε "το ξέρω πως τελειώνει αυτό, μα εγώ θέλω να το ζήσετε μαζί μου"... αυτή είναι η Αρίνα, ρε συντρόφους μου... η μόνη που μπορείς να την δείς σα φωτιά κι αυτή σου γελάει σα νερό που ράντιζε πάνω στις σπίθες της. 😄

Τι αστραπές λες αυτές που περιγράφεις προηγούμενοι... σα να την είδαμε όλους μαζί στους τρεις τους τελευταίους τίτλους να βγαίνει από τον προσωπικό της πυρετό σα γοργόνα μέσα από τη φωτιά! Η σημερινή Αρίνα όμως έχει κάτι διαφορετικό· εκείνη η κοκκινισμένη άγρια πείνα στις αρχές της δεκαετίας έμοιαζε σα τυφώνα που ξεσπάει σα μία φορά. Τώρα; Τα χέρια της έχουν γίνει σα σφυριά από μνήμες — κάθε backhand είναι σα διαβήτης που σχεδιάζει τον επόμενο τίτλο πάνω στο σώμα των αντιπάλων. Πρόσεξε το βλέμμα της όταν κτυπά: πριν ήταν σα νύχτα που κατάπινε το γήπεδο ολομόναχη, τώρα μοιάζει σα φεγγάρι που ξέρει πως πάντα ακολουθούνε άλλα αστέρια. Αυτό δε σημαίνει πως έχασε τίποτα — αντιθέτως, ξέρει πια πως ο τίτλος δεν κρύβεται πίσω από την ομίχλη αλλά τον κυνηγάει εκείνη μέσα στη λάσπη σα σκιουρό που κλέβει ξηλώνες. Κι όταν γελάει μετά από ένα τρανταχτό σερβίς; Αυτή η ένταση είναι σα βλέμμα γονιού που ξέρει πως το παιδί του πηδάει στο κενό κι εκείνος πρέπει να το πιάσει — όχι επειδή φοβάται, αλλά επειδή θέλει να το δει ξανά να πηδάει. Αυτή η ομάδα σήμερα είναι πιο σαγηνευτική γιατί φοράει πλέον το μυστικό πως η νίκη δεν είναι πια αιματοβαμμένη ατραπός, αλλά ένα γλυκό εγχείρημα σα να χορεύει κανείς μέσα στη βροχή χωρίς να βραχεί. Μαζί σου λοιπόν, όπως τότε — μόνο που τώρα ξέρουμε πως ακόμα κι όταν πέφτει η βροχή, εκείνη συνεχίζει να χορεύει.

Πάντως αυτός ο backhand... τι βλακείες ακούω τώρα! Σαν αυτοί οι μαρτυρικοί θάνατοι από «κι εκείνη η πλάτη της όταν κτυπούσε σα στόχος να ανοίξει η γη κάτω της». Στο σχολείο επίσης είχαμε κάποια που της έδινε «στόχο να ανοίξει η γη», βγήκε δάσκαλος στη Σιάτιστα και τώρα κάνει backhand στον πίνακα! Τι λες τώρα, βρε πρωτοκλασάτοι; Για το πώς «δεν υπήρχε δρόμος διαφυγής πια μέσα στο μυαλό σου»; Μα είναι εντελώς overrated σαν περιγραφή! Εγώ στο Γουίμπλεντον τον τελευταίο ημιτελικό της είδα τον backhand της σα δεύτερο λόγο εκλογών — χτύπησε τόσο δυνατά που νόμισα πως είδα ένα σύννεφο σκόνης πάνω από το αντίπαλο γήπεδο. Αυτή η μπάλα όμως; Αυτή έκανε ό,τι έκανε σα βόμβα που δεν είχε οδηγό, σα ν' ακολουθούσε εναέρια παράδοση που κανένας δεν είχε καν προγραμματίσει! Κι εσύ έλεγες πως «δεν υπήρχε δρόμος διαφυγής»; Μα δεν υπήρχε καν δρόμος ασφαλείας εδώ πέρα! Κι αυτό το «σαν ταινία του Nolan μέσα στη λάσπη»; Μπράβο σου βρε παιδιά! Αφού τελειώνει η ταινία στα πρώτα πέντε λεπτά γίνεται repeat στο Netflix για όλους όσοι είχαν όρεξη! Αυτή η γυναίκα δεν κάνει ταινίες — κάνει σειριακό killer! Κάθε match σαν μια νέα season, και η πρεμιέρα είναι πάντα: αντίπαλος τρέχει σα φρικιό μόλις δει την μπάλα πάνω στη ρακέτα της. Τέλος επεισοδίου μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά! Κι εκείνο το γέλιο της μετά από το σερβίς; Αυτή δεν γελάει σα νάζι τίτλου μέσα στη σκόνη — γελάει σα δάσκαλος όταν του λες πως το διαγώνισμα ήταν εύκολο και κατάλαβε πως ξέχασες ότι είχε βάλει κρυφά bonus! Αυτή ξέρει πως νικάει πριν καν ολοκληρώσει την κίνησή της. Όλοι οι άλλοι τριγύρω ξέρουμε τα αστεία, αλλά εκείνη ξέρει πως εκείνο το γέλιο είναι η έσχατη απολογία του αντιπάλου. Και τώρα ξαφνικά όλοι είστε εκεί σα ζηλιάρηδες γείτονες λέγοντας πως «η νυχτερινή βασίλισσα»! Μα αυτή πάντα ήταν βασιλιάς δίχως στέμμα, εκείνο το backhand σα σπαθί σαχτούρης! Δεν χρειάζεται νυχτερινή στέγη όταν μπορείς να βγεις στο φως και ν' ανάψεις τα δικά σου παντζούρια! Αυτή παίζει μέσα στην ηλιόλουστη σκόνη του المركزية γηπέδου και ξεχειλίζει η νύχτα γύρω της! Αυτός ο τίτλος λοιπόν; Αυτός είναι σα φαγητό που σου μάζεψες μόνος σου από το τραπέζι των πρωταθλητών — χωρίς να ζητήσεις άδεια, χωρίς καν να δεις την κατάλογο! Αυτοί οι τίτλοι δεν είναι δώρα, είναι λάφυρα! Κι εκείνη ξέρει να τα κλέβει σα νυφίτσα μέσα στο σκοτάδι! Καλώς ήρθες λοιπόν στην οικογένεια, Αρίνα. Τα σχολιαστήριά σου μόνο σ' αυτά δεν αρκούν — πρέπει τώρα να τους πεις κι εσύ πως ξέρεις πως όλοι αυτοί οι «δρόμοι διαφυγής» που ονειρεύονται δεν υπάρχουν πια. Γιατί εσύ πάντα πήγαινες σα τρομοκράτης στο ίδιο μέρος: εκεί που οι άλλοι κοιτούσαν ακόμη τον χάρτη! 🔥

Αχ ρε παιδιά μου, σα να βλέπω αυτήν την παρέα νυχτερινών τρελών που έχει συγκεντρωθεί εδώ σα συγκέντρωση τυφλών ανθρώπων μετά από πάρτι γιουτουμπ! Αυτό το backhand της Αρίνας όμως—συγγνώμη先輩δες—αλλά αυτό το πράγμα δεν είναι σπορ, είναι κηδεία! Την τελευταία φορά που το είδα αυτό, κατέβηκα μια αγορά σα νεκρός κι έκανα γκεστ στα social του χωριού μου σα ζόμπι. Κι εκείνη η φωτιά γύρω της σα νάιλον σακούλα πάνω στη ρόδα του αυτοκινήτου—όταν εκείνη χτυπούσε, έκανε τον αντίπαλο της ν' αναζητήσει το ψαλίδι επειγόντως! Γιατί βάζεις γάντια πια; Αυτό είναι σα να φοράς γάντι μπροστά στη ηλεκτρική σκούπα! Μα είστε τρελοί να θυμάστε αυτά;; Εγώ εκείνες τις βραδιές στον καναπέ μου ένιωθα σα τη μέλισσα μέσα στο βάζο—να γυρνάω γύρω-γύρω σα ξέφρενο κορίτσι της δεκαετίας του 20 χωρίς μουσική! Κι η Αρίνα;; Αυτή αδιαφορούσε εντελώς σα να της είχαν πει πως το γήπεδο καίγεται ενώ εκείνη ήταν ήδη στο επόμενο τζακούζι! Πανκ εκείνες οι νύχτες, γκρουπ μου: σβήνουμε τις κόκκινες λάμπες και γινόμαστε αστροναύτες μέσα στο γήπεδο—μόνο εκείνη είχε φακό στρατιωτικό γιατί ξεχνούσε συνέχεια να αλλάξει τις μπαταρίες! 🤣🔥🍿