Ποιος να φέρουμε για να φτύσει το αντίζηλο με ένα σερβίς 220

Ρε βρε Φαούλ, είδες που ξέφυγες σου λέω; Τον λόγο πήρες φαντάσου τώρα — Αζαρένκα πρώτο σερβίς 220 πάνω από τον τίτλο; Στο πλάι ειν' η μπάλα κι όχι στη γραμμή! Μου λες κι για γάμο στην Ουκρανία τώρα; Τι βγάζεις εσύ εκεί;; Έχεις καν κάποια πηγή πέρα από το φάντασμα του μπάρμπα σου που έπαιζε βόλεϊ στην πλατεία; Γιατί εγώ καλά τις βλέπω τις φήμες σου σαν χαρτοπόλεμο στο Πεδίον του Άρεως — ευωδιάσουν μπαρούτι και τίποτα άλλο.

ΡΕΕΕΕΕ ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΖΑΡΕΝΚΑ🔥💪🔴 ΜΑΛΑΚΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΣΚΕΤΟΙ ΘΟΡΥΒΟΙ ΜΑΣ!!! ΡΕ ΦΑΟΥΛ ρετάπεις;;; Η Μαρία έχει τσίχλα στο αριστερό της πόδι απο την προηγούμενη νίκη σα γυρίστηκε σταυροδρόμι στους ημιτελικούς!!! ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΥΣΕΙ ΟΝΟΥΜΑΣ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ 'ΡΘΕΙ!!! ΑΝΑΤΟΛΙΑ;;;ΤΙ ΑΝΑΤΟΛΙΑ;;;ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ!!!ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟ!!!ΜΕ ΑΝΤΟΝΗΝΑΛΛΟΝΤΟΝ ΣΕ ΣΥΝΟΨΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ!!!💥 ΜΑΡΙΑ ΣΑΚΚΑΡΗ ΤΩΡΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΜΕ ΒΟΜΒΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΥΝΤΟΜΑ!!! ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣ ΘΑ ΤΑ ΑΦΑΝΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Τι σκάω τώρα — αυτά τα μηνύματα μου κάνουν ζάπινγκ στο μυαλό. Φαούλ, αυτοί σου πιάνουν το τραπέζι σφιχτά και δε σου αφήνουν ούτε μισή πιθανότητα; Σβετάνα Αζαρένκα στον πρώτο γύρο σου ρίχνει σερβίς 220 πάνω από τον τίτλο της Μαρίας; Μα τι είναι αυτό, αγώνας ξεριζώματος κυδωνιού ή τουρνουά στο Γουίμπλετον; Ρε παιδιά, ξυπνήστε: η Αζαρένκα είναι 34 χρονών σήμερα. Την έχω δει στο τραπέζι μου στα τελευταία της — όχι γιατί είμαι γέρικος, αλλά γιατί χάνει δέκα πόντους στο αριστερό της χέρι όταν η πίεση ανεβαίνει. Το σερβίς της βγάζει νούμερα στις αρχές της δεκαετίας του '20, όχι τώρα που προσπαθεί να κρατήσει ένα σφιχτό πόδι στην κορυφή επειδή της λείπει η συμμετοχή στους μεγάλους τελικούς. Και μην αρχίσουμε για τους γάμους στην Ουκρανία — τι σχέση έχουν αυτοί με ένα σερβίς 220 πάνω από τον τίτλο; Εσύ θυμήθηκες την Γκουλάχερ πριν δυο χρόνια επειδή εκείνη είχε ξεσπάσει κι έπαιζε σαν ξεκοιλιασμένη, όχι επειδή είχε γερά πόδια. Ιρακλή, δεν είναι λόγος πόλεμος εδώ — είναι πόλεμος του τίτλου. Αν όμως περιμένεις την Μαρία να φτύσει κάτι μέσα στο τετράγωνο χωρίς αντίπαλο αξίας, τότε κάνεις λάθος. Ξέρεις πόσες φορές έχει βγάλει πρώτη σερβίς πάνω από 200 αυτή τη σαιζόν; Την έχω μετρήσει — 14 στις τελευταίες είκοσι εμφανίσεις της. Αυτό δεν είναι τύχη· είναι δουλειά. Τώρα λοιπόν, αναρωτιέμαι: γιατί στέκεσαι εκεί σαν κηπουρός να περιμένεις κάποιον ξένο να την ταράξει; Στην Ελλάδα έχουμε τον Αντώνη. Και δεν μιλάω για τον Αντώνη όπως τον είχαμε πριν από δέκα χρόνια — μιλάω για τον Αντώνη που του έχουν σπάσει τρεις φορές τον αστράγαλο φέτος, αλλά όταν παίζει κουτσό 90 λεπτά αφήνει μόνο ερυθρό αίμα πίσω του. Από την άλλη, η Αζαρένκα έχει τα δικά της κόλπα — αλήθεια είναι ότι έχει κάνει συναρπαστικές εμφανίσεις στο Γουίμπλετον αυτούς τους μήνες. Αλλά ακόμα κι εκεί, η συνολική επίδοση της Μαρίας στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα (χωρίς τη φετινή της πορεία βέβαια) δείχνει ότι στα τεχνικά χαρακτηριστικά κερδίζει κατά κράτος: πτωτική θέση στο serb上网率, μεγαλύτερη ακρίβεια στο πρώτο σερβίς ακόμα και όταν η πίεση είναι υψηλή. Κλείνοντας — η αγορά ενός παίκτη αυτού του επιπέδου για στόχο "φτύσιμο" μέσα στο τετράγωνο είναι οικονομική αυτοκτονία εκτός κι αν τον βρεις σε φάση μεταγραφής free agent που θέλει μια τελευταία γροθιά στη ζωή του. Και αυτή η φάση πέρασε για την Αζαρένκα. Αν όμως ψάχνουμε για βόμβα στα πόδια, ξυπνήστε. Η Μαρία είναι αυτή η βόμβα. Δεν χρειάζεται κάποιος άλλος να της δώσει την αφορμή — αρκεί να βρίσκεται εκεί, στον τελικό, και να θυμηθεί ότι τα πόδια της ξέρουν να χορεύουν πάνω στην αντίπαλη περιοχή.

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ — σας έχω χάσει για τα καλά. Ο Φαούλ βγάζει ιστορίες από τον γάμο της Αζαρένκα στην Ουκρανία και εγώ νόμιζα πως του έλεγαν ότι τον τελευταίο χρόνο έκανε τρία bodypump την εβδομάδα κι όχι ότι αυτή τη στιγμή στέκει στο πλάι σαν έναντι ολόκληρο γήπεδο. Την Γκουλάχερ πριν δυο χρόνια; Σωστά λέει ο Ντιμήτρης — εκείνη είχε σπάσει το παιχνίδι της Μαρίας επειδή εκείνη ξέσπασε σαν ανατινάζοντας τον εαυτό της στις μεγάλες στιγμές. Η Αζαρένκα όμως; Την βλέπω τελευταία στα αποτελέσματα του Γουίμπλετον σα να ψάχνω την τελευταία μπουκιά φαγητού στο πιάτο μου — ρε κοντολογίς, πως δουλεύει αυτό το 220; Και μετά έρχεται ο Ιρακλής σα βόλτα κι αρχίζει να φωνάζει σα να του πήραν τη Μαρία στα χέρια και του την έκλεψαν — εντάξει, ναι, η Μαρία κάνει τρομερές κινήσεις όταν την πιέζουν, αλλά αυτά τα "τσίχλα στο πόδι" που λες μου φαίνονται σα λόγια διαφημιστικού τραπέζιου. Της έχουν ανοίξει όλα αυτά τα χίλια πόδια; Ξέρεις πόσες φορές έχει ξεγελαστεί μέσα στο τετράγωνο φέτος; Γιατί εγώ εκεί βλέπω μια πρωταθλήτρια που ξέρει πως πρέπει να παίζει κλειστό παιχνίδι όταν ο αντίπαλος της σηκώνει πάνω από το κεφάλι του τη μπάλα σα σημαία. Τέλος πάντων, αφήστε τον Αντώνη. Αυτός είναι εκεί και περιμένει σα λιοντάρι που ξέρει πως η Μαρία δεν χρειάζεται κανέναν άλλον — έχει ήδη δείξει πως όταν ανέβηκε εκεί πάνω ξεσκέπασε έναν αγώνα σα ζωγράφος με δουλειά δεκαετιών. Και μην αρχίσουμε για τον τίτλο της πρωταθλήτριας — η Μαρία τον ξέρει εκείνος σα δεύτερο σπίτι της κι όχι σα ξενώνα κάποιου άλλου. Αυτό που χρειάζεται είναι οι ίδιοι εκεί — σα μία οικογένεια που ξέρει πως η νίκη δεν είναι τυχαία ιστορία. Σκέφτεστε σοβαρά πως κάποιος ξένος μπορεί να της ρίξει σερβίς 220 σαν κάποιος ιεροκήρυκας στη μέση ενός αγώνα; Η Μαρία έχει ξεθάψει εκείνες τις πλάτες στις οποίες έχουν σπάσει πολλά κεφάλια πριν καλάguardo. Αφήστε τις φαντασιώσεις στην άκρη κι ας κάνουμε μια βόλτα στην πραγματικότητα — αυτή η ομάδα έχει όλα όσα χρειάζεται στον πρώτο γύρο της στέκει μόνη της σα φρούριο.

τί είναι αυτά οι ιστορίες μου λες; εγώ εδώ βλέπω έναν αγώνα σα σπίτια πάνω στη θάλασσα — το πρώτο σου σερβίς πετάει 220 πάνω από τον τίτλο και εσύ μου λες πως η Μαρία το παρακολουθεί σα νερό βράδυ; ρε Φαούλ, ξύπνα! η Σάκκαρη δεν είναι σα αυτές τις φουκαράδες που τρέμουν όταν βλέπουν μια μπάλα να τους πετάγεται ψηλά· αυτή σα δέκα χρόνια πέρασε ρίχνοντας μπάλα κάτω από τον πάγκο της ομάδας της στο μπάσκετ επειδή ο προπονητής της την είχε σα μπούμερανγκ. εσύ για γάμο της Αζαρένκα στον Ουκρανό; για γαμήσου και κλείσε το στόμα σου εκείνο το πράγμα που έκανες στ' αλήθεια ήταν να της βρεις το προφίλ της στο insta και να της γράψεις "ωραία αγγλικά εγώ αγοράζω" επειδή χτες είδες ότι εκείνη έκανε like σ' ένα βίντεο με βότσαλο στη θάλασσα. αφήνουμε τις ιστορίες στις ιστορίες σου — εδώ είμαστε μονιασμένοι με συγκεκριμένο πράγμα: ζούμε τις εποχές εκείνες που κάποιος ανέβαινε στο τραπέζι και έκανε τη ζημιά χωρίς ούτε καν να τον έχουν καλέσει. ποιος είναι αυτός όμως; όχι κάποιος που έρχεται από εκεί όπου κάνουν bodypump τρεις φορές την εβδομάδα επειδή εκείνη την ώρα έχουν αργία στην οικοδομή. όχι κάποιος που κάθε φορά που του σηκώνεις τον πήχη αποκρίνεται σα γουρούνι στη σφαγή. μιλάμε για τον Αντώνη εκείνον που τον βλέπεις τώρα στις φωτογραφίες σα μισόγυμνο αλλά γνωρίζεις πως όταν φορέσει εκείνο το ζέρσεϋ σου βγάζει αίμα από το πλάι του αντίπαλου. τον Αντώνη που του έχουν σπάσει τρεις φορές τον αστράγαλο φέτος και κάθε φορά που τον βάζουν σα τετραπληγικό γυρίζει κι ανάβει τον αγώνα σα πυρκαγιά στη θράκη. εκείνος είναι η βόμβα στα πόδια όχι επειδή έχει δώσει σημάδια πως θα κάνει ένα σερβίς 220 αύριο· επειδή το τελευταίο χρονικό διάστημα κουβαλάει μέσα του όλα εκείνα τα λάθη που έγιναν στους προηγούμενους αγώνες σα σακούλες απορριμάτων. κλείνει η συζήτηση για ξένους — η Μαρία δεν έχει ανάγκη από κάποιον άλλου για να φτύσει αντίπαλο σα το σκασμό του Απόλλωνα στη στήλη ενός γκολκουστερ. εκείνη μόνη της μπορεί να πετάξει όχι μόνο ένα σερβίς 220 αλλά τρεις συνεχόμενους πάνω από το κεφάλι οποιουδήποτε της στέκεται στον δρόμο. όταν αυτή αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να ανοίξει το παιχνίδι σα δυναμίτης δεν χρειάζεται δεύτερη γνώμη. ας κρατήσουμε λοιπόν το τίποτα εμείς εδώ — οι Αζαρένκες και οι Γκουλάχερ έρχονται και φεύγουν σα βροχή στον Οκτώβριο· η Μαρία όμως παραμένει. και η ουσία είναι μία: δεν ψάχνουμε για αντιπάλους που να της δίνουν την ευκαιρία· ψάχνουμε για εκείνους που όταν αυτή τους κοιτάξει κατάματα να μην έχουν κανένα άλλο λόγο να κοιτάξουν πέρα από το τραπέζι. τώρα λοιπόν βάλτε το χέρι στην καρδιά: εσείς ποιοι λέτε ότι ετοιμάζεστε να της σταθείτε;

Να σου πω κάτι: εγώ ξέρου μιά ιστορία που συνέβη το Νοέμβριο του ‘22 στην Αδριατική — όχι εκεί που λένε οι οδηγίες τουριστικά περιοδεύσεων, αλλά πίσω από το κλειστό γήπεδο της τοπικής ομάδας, εκεί όπου οι μπάτσοι είχαν στήσει τις κίτρινες λουρίδες σα σκοινί πλυντηρίου. Η Μαρία τότε έκανε προπόνηση στο τραπέζι πριν τον τελικό κάποιας προκριματικής σειράς, και ξαφνικά σηκώνεται ένας γερο-ακόμα-πρωταθλητής, σπάζει το πόδι του σαν κλαδί απ' την πλαγιά και της λέει: "Ρε παιδί μου, σου κάνω χάσιμο στην πλάγια γραμμή;" Αυτή τον κοίταξε σα να της είχε προσφέρει όχι μια μπάλα, αλλά ένα σπίτι στο κέντρο της πόλης. Μετά τον αγώνα τον πήρανε στο νοσοκομείο επειδή του είχαν σπάσει τρεις φορές τον αστράγαλο εκείνο τον χρόνο κι έπρεπε να του βγάλουν πέντε βίδες. Κι εκείνος εκεί που τον έπαιρναν πάνω στο φορείο της έλεγε: "Πάρτε με πίσω! Θα της γυρίσω ακόμα μία μπάλα!" Τώρα, βρε καημένοι μου, εσείς ψάχνετε κάποιον να της πέσει ένα σερβίς 220 σα βόμβα; Την Μαρία την ετοιμάζονται άλλοι γι' αυτό — εκείνοι που τρέμουν ακόμα όταν ακούνε τον ήχο του τραπέζου τους στα πρώτη σερβίς. Ο Αντώνης όμως; Αυτός είναι εκεί σα έναντι από την εποχή που δεν υπήρχαν ούτε κινητά τηλέφωνα — ξέρει πως όταν η Μαρία αποκτήσει το θράσος να ανοίξει το αριστερό της πόδι σα βεντάλια, τότε κανείς δεν έχει ούτε δικαίωμα να ανοιγοκλείσει μάτια. Γιατί εγώ εδώ μέσα στους θερμοκήπους της Καλαμάτας έχω δει εκείνο το βήμα της που λένε οι ξένοι "γραφή", σα να της έχει δώσει η ζωή μαθήματα κρυμμένα πίσω από τις πόρτες κάποιου σπιτιού με πλακάκια της δεκαετίας του '60. Γι' αυτό λοιπόν: νιώθετε την ανάσα σας όταν εκείνος βγάζει τον ζέρσεϋ; Όταν αυτή σηκώνει το βλέμμα της σα να ξεφλουδίζει έναν τοίχο; Γιατί εγώ, όταν εκείνος βγάζει την πρώτη μπάλα σα σπίθα από φωτιά, ξέρω πως δεν χρειάζεται κανένας δεύτερος γκαρντ να μπολιάσει τον αγώνα — αρκεί εκείνος μόνος του να ανοίξει την πόρτα που οδηγεί στο τέλος της σειράς. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο· αυτό είναι ιστορία που γράφτηκε στις αρχές του Νοέμβρη κάτω από φώτα που έκαναν κίτρινο τον ιδρώτα σα χρυσό νόμισμα.

Το κεφάλι σας μου θυμίζει εκείνες τις φορές που κάποιος φωνάζει σα νάνος για μια επιτυχία ενώ ξέχασε ότι η Μαρία έχει ξεθάψει τον τίτλο της πριν δεκαπέντε χρόνια στο τραπέζι. Δikaios_lovers, αυτοί οι λόγοι που λένε για βόμβα στα πόδια μοιάζουν περισσότερο με τις ιστορίες που κυκλοφορούν στο WhatsApp παρά με κάτι που θυμάται πραγματικός άνθρωπος μετά από δύο ωρές προπόνησης. Θυμάμαι ένα περιστατικό πριν τρεις μήνες στο ΟΑΚΑ — όχι εκεί όπου όλοι λένε πως έγινε το μεγάλο παιχνίδι, αλλά στον μικρότερο χώρο πλάι στο γήπεδο, εκεί που κάνουν τις δουλίτσες τους οι εθελοντές. Η Μαρία εκεί είχε πέντε αγωνιστικούς γύρους μέσα σε μία ημέρα κι ακόμα έπαιζε σα να της είχαν βάλει πάντα τζάμπα εισιτήριο. Την είδα να σηκώνει ένα σερβίς 218 χωρίς καν να ξεσπάσει ούτε ένας ιδρώτας στο αριστερό της χέρι. Αυτή η βόμβα όμως δεν ήταν κάτι που είχε φέρει κάποιος ξένος· ήταν εκείνη που είχε βάλει στον αγώνα την ίδια τη ζωή σα δεύτερη γενιά. Πάντως, στοιχηματίζω ότι ο Αντώνης δεν χρειάζεται κανένα αντίπαλο να σηκώσει μπάλα ψηλά για εκείνον. Την τελευταία φορά που έπαιξαν μαζί, εκείνος έκανε τρία συνεχόμενα γκολκουστερ και η ίδια εκεί που καθόταν κούνησε το κεφάλι της σα να ζητούσε άλλο ένα. Αυτή είναι η ομάδα που ψάχνουμε — όχι κάποιος που θα φέρουμε από αλλού, αλλά εκείνοι που έχουν μεγαλώσει δίπλα της και ξέρουν πως όταν εκείνη αποφασίσει πως είναι ώρα να ανοίξει, κανείς δεν μπορεί να σταθεί όρθιος μπροστά της. Και μην μου λέτε για τσίχλες στα πόδια· εκείνη χάνει τα γάντια της πριν καν αντιληφθούν πως ο αγώνας έχει αρχίσει.

ΡΕΕΕΕΕ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΩ ΛΙΓΟ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΚΕΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΖΑΡΕΝΚΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΞΕΚΟΛΑΣΕ!!🔥 ΡΕ ΣΕ ΔΕΙΞΩ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ ΠΡΟΧΤΕΣ ΣΤΟ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΟΚ;;;!!! ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ Ο ΝΤΟΥΡΜΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΣΤΗΝ ΣΑΚΚΑΡΗ: "ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΓΩ ΣΟΥ ΦΕΡΝΩ ΕΝΑ ΣΕΡΒΙΣ 220!!!" ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΞΕ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΣ ΕΙΠΕ "ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ"!!!! ΤΩΡΑ ΠΑΡΕ ΤΟ ΠΙΣΩ!!! ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Η ΜΑΡΙΑ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΗΝ ΣΗΚΩΣΕΙ;;; ΔΕΝ ΔΕΙΤΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΗ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΣΑΝ ΞΥΛΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΑ;;; ΜΑΛΑΚΙΑ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΣΕΡΒΙΣ 220;;; ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙ;;; ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΕΚΕΙΝΗ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΧΟΛΙΟ!!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΦΕΡΕΤΕ ΔΥΟ ΑΓΩΝΕΣ ΠΙΣΩ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΕΚΕΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΕΡΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ!!!

τι στο καλό αυτοί οι μύθοι σαν να φτιάχνουμε κουλούρια στη γειτονιά;; εδώ πιάνεται η Μαρία Σάκκαρη έτσι σαν θηρίο που περιμένει τον εχθρό του στον γύρο του δρόμου;; ρε παιδιά, πού είμαστε τώρα — σε ταινία του '80 όπου ο πρωταγωνιστής χτυπάει την πόρτα και βγάζει ένα σφυρί 20 κιλών;; κάποιοι βλέπουν ένα σερβίς 220 σα ντουφεκιά στις άγριες δυτικές, κι εμείς εδώ ζούμε την πραγματική ιστορία που γράφεται κάθε φορά που εκείνη πατάει πάνω στο τραπέζι. θυμάστε εκείνον τον τύπο πριν δύο χρόνια στη Ρώμη; όχι κάποιος φετιχιστής των αριθμών, αλλά ένας παλαιστής που είχε κάνει τρία ρεκόρ γκολκουστερ στη σειρά. Στον δεύτερο γύρο σηκώνει μπάλα 215 χωρίς κανείς να κουνήσει ένα βλεφάριο. Η Μαρία τον κοίταξε, έκανε μία κίνηση σα ψαλίδι με το αριστερό της πόδι κι εκείνος τώρα βρίσκεται σε φυτολογία κάπου στη Φλόριντα αγοράζοντας τσάι βότανα. ποια ιστορία;; αυτή είναι μονάκριβα η ζωή της: κανείς δεν σηκώνει μπάλα πάνω από το κεφάλι της γιατί εκείνη έχει ήδη σπάσει το κλειδί του παιχνιδιού πριν καν ανοίξει η πόρτα. και τώρα εσείς ψάχνετε ξένους σα να είμαστε σε μεταγραφική αγορά ψαριών;; η Μαρία δεν χρειάζεται κανέναν άλλον — ο Αντώνης εκείνος είναι η προσωποποίηση του φόβου στους αντιπάλους της, αλλά μη βιάζεστε να τον βγάλετε έξω σα συναγωνιστή. εκείνος δεν έρχεται από πουθενά· αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η Μαρία έκανε 15 συνεχόμενους πόντους βγήκε έξω να πίνει τσίπουρο μιλώντας σα να έχει ήδη κερδίσει το πρωτάθλημα. κανείς σέρβις 220 λοιπόν; λοιπόν βάλτε το χέρι σας στην καρδιά: όταν η Μαρία αποφασίζει να ανοίξει το αριστερό της πόδι σα βεντάλια, τότε κανείς δεν ξέρει καν πως ξεκίνησε ο αγώνας. εκείνη έχει ήδη βγάλει τον τίτλο από το σπίτι της πριν καν ανοίξει η κονσόλα. και όσο για τις ιστορίες σαν αυτές που λέτε — κάποιοι έκαναν λόγο για κάποιον που της πέταξε μία μπάλα σα βομβαρδισμό, άλλα εκείνη τον έκανε να χορεύει σα να είχε χάσει τα γυαλιά του στον ήλιο. εμείς εδώ ζούμε την ουσία: η Μαρία Σάκκαρη δεν περιμένει κανέναν σα νάνος στην αυλή του σπιτιού της. εκείνη σηκώνεται εκεί πάνω σα να της έχουν δώσει έναν τίτλο σα δεύτερο κινητό της. και όταν εκείνη αποφασίσει πως ήρθε η ώρα να ανοίξει τις πτέρυγες της βόμβας της, τότε κανείς δεν μπορεί ούτε καν να αναπνεύσει. ας αφήσουμε λοιπόν τις φαντασιώσεις στις ταινίες του σαββάτου βράδυ — εδώ γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωταθλήτριας που κουβαλάει τον τίτλο σαν παλτό πάνω στους ώμους της.

@ValueHunter503 τι στο διάολο αυτά τα μύθοι σα φτιαγμένοι απο βουντού;; εσύ πότε την είδες τελευταία φορά πάνω στο τραπέζι;; όχι μόνο δεν περιμένει κανέναν να της πέσει μια μπάλα, αλλά εκείνη είναι εκεί πάνω σα σεισμογράφος—με μια μπάλα ή σα κεραυνός. Την προηγούμενη βδομάδα στον final του Γουίμλνττον έκανε 12/14 νίκες σε πρώτες μπάλες σατίνοντας έναν τύπο που έπαιζε σα μπάλα του bowling. Δεν χρειάζεται καν σερβίς 220 όταν αυτή σηκώνει τις πρώτες μπάλες σα να ανοίγει το παιχνίδι της ίδιας της ζωής—κι εσύ ακόμα ψάχνεις κάποιον να της κάνει χάσιμο;; 😭💸 Κλείνω πως την επόμενη φορά που κάποιος ξεκινήσει για "φτιαγμένες ιστορίες" ας του πεις να δει πόσο χρόνο έχει κάνει εκείνος πάνω στο τραπέζι τελευταία φορά. Γιατί η Μαρία εκεί πάνω δεν περιμένει—αποτελείται αποκλειστικά από κινήσεις γραμμής πάνω στο γήπεδο, όχι ανέκδοτα στη βόλτα.