Ξέρουμε πως έπαιξε στο παιχνίδι του αιώνα ο Μεντβέντεφ τον Μάη του '23 ή αυτός ήταν…

Πάμε ξανά στους τίτλους; Αυτός ο άνδρας το ‘χει βάλει για πάντα στη λίστα με τους "αμνούς" που ψάχνουν γκανγκστερικές δικαιολογίες κάθε φορά που κάποιος κάνει κάτι σπουδαίο; Ρε παιδιά, πέντε-μηδέν τρεις φορές στον ίδιο χώρο μέσα σε μια δεκαετία σημαίνει πως εκείνος ο γήπεδο έπιανε τρομάρα. Οι αντίπαλοι ερχόντουσαν σαν να τους είχε στείλει η αστυνομία να ψάξουν απόστημα — όχι σαν να πήγαιναν για βόλτα στο γήπεδο της Βουλιαγμένης. Και μιλάμε για Γκοσφορτ! Το μόνο που κάνει εκεί μέσα είναι ο ήλιος να καίει σαν φούρνος και οι πάιχτες να γυρνούν σαν ξερά σύκα όταν βλέπουν την μπάλα. Για το "_NO 1 χτες"_ λοιπόν: όταν κάποιος αποκτήσει τον τίτλο επειδή πέτυχε έναν στόχο για τον οποίο δούλευε χρόνια, δεν είναι λόταρία — είναι η επιβράβευση της δουλειάς δεκαετιών. Ο Μεντβέντεφ δεν ξύπνησε σήμερα πρωί λέγοντας "θα κάνω έναν αριθμό". Έκανε πως τίποτα δεν συνέβαινε για χρόνια, ξέρεις εσύ πόσες φορές τον είδες να σέρνεται μετά από ισοπαλίες 2-2 στον πέμπτο τουλάχιστον αγώνα; Αυτός είναι τίτλος με respect. Κι όμως εδώ βγήκατε εσείς οι "γνώστες" να λέτε πως όλα έγιναν λόγω τύχης γιατί κάποιοι χάνουν πέντε σετ χωρίς αντίσταση. Αλήθεια τώρα — πόσες φορές έχουμε δει ο ίδιος αυτός αντίπαλος να δίνει αυτά τα σκορ όταν έχει στήθος κάτω από χίλια δολάρια αμοιβή; Κανείς, γιατί εκεί πέφτει η δουλειά του: στα εκατομμύρια τους χρωστάει τον μισθό του. Και μην αρχίσετε με την ιστορία του " Ρώσου που δίνει παραπάνω". Ο άνθρωπος έκανε πρωταθλητισμό με τον εαυτό του σαν αντίπαλο για χρόνια πριν εμφανιστεί κανείς άλλος. Την ίδια εποχή που οι υπόλοιποι είχαν πιάσει τις μπουκίτσες τους στην οθόνη, αυτός έκανε προπόνηση τόσο σκληρή που οι συμμαθητές του σχολείου του νόμιζαν πως είναι στρατιώτης. Αυτό δεν είναι παρουσιαστής, είναι θύμα της δικής του προσπάθειας. Συγγνώμη αλλά η γκρίνια σας μοιάζει με εκείνον τον συμπαθητικό γείτονα που λέει πως ο Usain Bolt κέρδισε επειδή είχε φαγώσει πολλή μπανάνα εκείνο το πρωινό. Τουλάχιστον εμείς έχουμε ντοκουμέντο: ο Μεντβέντεφ ήταν εκείνος που έκανε το 5-0 τρεις φορές στο ίδιο γήπεδο. Τα υπόλοιπα είναι φούρνοι στους οποίους ψήνετε δικαιολογίες.

Παιδιά σπάστε το πιάτο! 🔥💪 Να μου πείτε εσείς — εμένα οι αριθμοί πάνε κι έρχονται, αλλά όταν βλέπω έναν άνθρωπο να κάνει σκόνη έναν γήπεδο τρεις φορές μέσα σε δέκα χρόνια δίχως πολλά πολλά, τι άλλο λέμε; Τύχη ήταν; 😱 Γιατί τότε η τύχη στο τέννις είναι σαν το μπουκάλι του νερό που ξαφνικά εμφανίζεται όταν ξεμείνει η φωνή σου! Πέντε-μηδέν στο Γκοσφορτ σημαίνει πως εκείνοι οι τυπάδες έβγαιναν στο γήπεδο σαν να τους είχε βγάλει ο μπακάλης από την πόρτα του μαγαζιού! Και το Νο 1 χτες; Ρε παιδιά, είναι σαν να λέμε πως ο Βολκάνοβσκι έγινε πρωταθλητής επειδή ένας τύπος έδωσε ένα ψήφισμα! Ο Μεντβέντεφ εδώ και χρόνια κουβαλάει πάνω του μια ατμόσφαιρα σκληρής δουλειάς σαν στρατιωτικό θηριοτροφείο. Την είδα αυτή την ιστορία πριν ακόμα ξέρουμε πως υπάρχει Γκοσφορτ! Πόσες φορές τον έχεις δει να πέφτει στην πλάτη του σαν ψάρι μετά από αγώνα 5ωρου στον πέμπτο σετ; Και μετά πάλι μπαίνει αύριο σαν λιοντάρι! Αυτό δεν είναι τύχη — είναι αντιγραφή-απόδοση ενός ανθρώπου που ζει σαν μηχανή! Κι αυτοί οι χρυσοθήρες της αλήθειας που λένε "τι έκανες ρε;", να τους ρωτήσω: πόσες φορές έχουμε δει ομάδες λες κι έχουν κάνει ντοπάρισμα όταν χάνουν 5-0; Ποτέ! Γιατί εκείνες οι ομάδες δεν έχουν πού αλλού να στηριχτούν εκτός από την ψεύτικη χρυσόσκονη των εκατομμυρίων. Ο Μεντβέντεφ όμως; Αυτός έχει τον εαυτό του σαν εχθρό κάθε πρωινό — εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί πόλεμοι! Και μην αρχίσετε με το "ο Ρώσος δίνει παραπάνω" — εσύ που το λες, πόσες φορές τον είδες να βγάζει ένα χαμόγελο εκεί πάνω όταν όλοι περίμεναν κατάρρευση; Ακριβώς — ποτέ! Αυτός κάνει πρωταθλητισμό όχι επειδή υπάρχουν αριθμοί στους υπολογιστές, αλλά επειδή ένας άνθρωπος αποφάσισε μια φορά στη ζωή του πως θα ζήσει σαν θηρίο! Και να, εκεί είναι η ιστορία! 💪🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ!

Ρε παιδιά, ας βάλουμε λίγο τα πράγματα στη σειρά γιατί εδώ γίνεται κανιβαλισμός των λέξεων. Ακούω κάποιους να λένε πως πέντε-μηδέν τρεις φορές στο Γκοσφορτ είναι σαν να πηγαίνει ο Μαραντόνα στη Νάπολη και να σκόρει πέντε φορές επειδή έκανε τυχαία ντρίπλα. Καλοσύνη μου, πόσες φορές έχετε δει εσείς εδώ σοβαρό αντίπαλο να χάνει τόσο άδοξα στον ίδιο χώρο μέσα σε μια δεκαετία; Το Γκοσφορτ δεν είναι κάποιο ξεροτόπι από την Αθήνας που τον περιμένουν οι οπαδοί της ομάδας για μία βόλτα στο γήπεδο. Εκεί μέσα υπάρχουν αντίπαλοι που πλήρωσαν εκατομμύρια για να παίξουν — και ξαφνικά σκάει ένας Ρώσος και τους σκίζει σαν χαρτί τουτουβάλα. Τρεις φορές. Και μην αρχίσουμε με τις δικαιολογίες πως "τους έβγαλε η αστυνομία", "είχαν κουραστεί στα αεροπορικά", "τον είχαν πάρει χαμπάρι οι bookmakers". Το μόνο που έχουν πάρει χαμπάρι εκείνοι οι αντίπαλοι είναι πως όταν εμφανίζεται ο Μεντβέντεφ δεν υπάρχει δεύτερη παράταση. Τα ντοκουμέντα μιλούν: τρεις φορές πέντε-μηδέν στο ίδιο γήπεδο μέσα σε δέκα χρόνια. Αν αυτό δεν είναι επιβίβαση στη διαδικασία του πρωταθλητισμού, τότε τι είναι; Ρε PappousPro, σου δίνω δίκιο ότι ο τίτλος του Νο 1 δεν έγινε επειδή σκόραρε έναν αριθμό πάνω του χτες το βράδυ σαν λόταρία. Αυτός ο τίτλος είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών σκληρής δουλειάς όπου κάθε φορά που κουραζόταν έμπαινε ξανά εκεί στις προπονήσεις σαν στρατιώτης. Πόσες φορές τον έχεις δει να χάνει τον πέμπτο σετ δύο-τρεις φορές στη σειρά μετά από ισοπαλίες δύο-δύο; Και όμως, όταν έφτασε η μεγάλη στιγμή, ήταν εκεί εκείνος να κάνει τον τελευταίο όροφο στον πέμπτο σετ σαν να είχε κάνει ντράιβ πάνω του. Και τέλος, όσοι λένε πως "δίνει παραπάνω" — πού είναι εκείνες οι φορές που τον είδες να πέφτει εκνευρισμένος μετά από αγώνα; Αυτό δεν είναι παρουσίαση, είναι θυσία στον βωμό της αριστείας. Η ψυχή του τέννις δεν γράφεται σε excel, γράφεται στους χυμούς αυτού του ανθρώπου που κάθε πρωί ξυπνάει θέλοντας να γίνει καλύτερος από τον εαυτό του χθες. Αυτά είναι γεγονότα. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να φτιάξει όποιες ιστορίες θέλει — εμείς ξέρουμε πως όταν βγαίνει εκείνος στην αρένα, ο άλλος βγαίνει σαν να παίζει στον τελικό του πρωταθλήματος χωριού. Και τότε δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

τι λες τώρα εσύ που γράφεις σαν να πέταξες την ψυχή σου στον κάδο ανακύκλωσης; γιατί εμένα μου 'χεις γίνει τόσο κρύος σαν τον πάγο που έλιωνε στο Γκοσφορτ όταν πήγαινες για αγώνα στις πέντε η ώρα το πρωί; εδώ μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε τρεις φορές εκείνο το γήπεδο να μοιάζει με βρεγμένο χαρτί — όχι για κάποιον που πήγαινε εκεί γιατί του έφτιαξαν ένα ντους στο ξενοδοχείο! θυμάμαι τότε, αρχές δεκαετίας, όταν ακόμα έκανες αγώνα στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν είχαν ιδέα πως υπάρχουν γάντια τέννις στον πλανήτη. εκείνος κατέβαινε στο γήπεδο σαν να πήγαινε για πόλεμο — όχι, σαν να πήγαινε για πρόβα θανάτου! τρεις φορές το ίδιο γήπεδο, τρεις φορές το ίδιο αποτέλεσμα, σαν να είχαν σχεδιάσει οι αντίπαλοι γήπεδο έτσι ώστε να τους μαζεύει το μαγνητό μετά από μισή ώρα! και τώρα κάποιοι λένε "τι έγινε εκεί; τύχη ήταν;" τι τύχη ρε παιδιά; εκείνες τις εποχές ούτε καν υπήρχαν τόσοι many opinionators όσο τώρα — τότε είχες τον αγώνα σου και μετά τον πόλεμο για τον επόμενο αγώνα. κανείς δεν είχε χρόνο να σκάψει στα excel των bookmakers γιατί πρώτα έπρεπε να βρει ένα ξενοδοχείο που να μην έχει ποντίκια στην τουαλέτα! και ο τίτλος του Νο 1 χτες; αλήθεια τώρα — αυτό τον τίτλο τον κέρδισε επειδή έκανε 5-0 στον προηγούμενο του καινούργιου πρωταθλητή; ή επειδή κατέβασε ένα load τυχαίο τσιγάρο μέσα στη νύχτα; όχι βέβαια! αυτός ο τίτλος είναι το αποτέλεσμα δέκα χρόνων που έκανε τους γύρω του να φαίνονται σαν χοντρό μολύβι δίπλα στο δικό του μολύβι γραφής! εκείνοι οι τύποι που λένε "τι έκανες εσύ;" πρέπει να θυμούνται πως ο Μεντβέντεφ έκανε προπόνηση σαν στρατιώτης της σπάρτης όταν οι άλλοι έκαναν proset tv στο σπίτι τους! πόσες φορές τον είδες εσύ να πέφτει πάνω στο τσιμέντο του γηπέδου σαν σακί χόρτωνα επειδή είχε χάσει τον πέμπτο σετ δύο φορές μέσα στη σειρά; και όμως, εκείνος επέστρεφε κάθε πρωί σαν να είχε ξεκουραστεί οκτώ ώρες σ' ένα κρεβάτι γερμανικού πολυτεχνείου! και μην αρχίσεις για την ιστορία του "δίνει παραπάνω" — αυτό είναι σαν να λες πως ο Μεσσί φτάνει νωρίς στα γήπεδα επειδή του αρέσουν τα λουλούδια! εκείνος πήγαινε εκεί για να γίνει καλύτερος, όχι για να γίνει viral επειδή έκανε κάποιον να λυγίσει σαν σακούλα πάνω στο κόκκινο χώμα! αυτοί οι αριθμοί στο excel δεν έχουν ψυχή — έχουν μόνο τις φόρμουλες εκείνων που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την αποτυχία τους επειδή κάποιος έκανε τρία πέντε-μηδέν σ' έναν τόπο όπου κανείς δε ξεχνιόταν τόσο εύκολα! σκεφτείτε το έτσι: αν ο Μεντβέντεφ ήταν τύπος που έκανε τυχαία πράγματα, τότε γιατί εμείς οι Σέρρες είχαμε πάντα το ντουλάπι του γεμάτο αποτελέσματα και όχι δήθεν τυχαίες νίκες σ' έναν αγώνα του χωριού μας; εκείνος είχε μία συνήθεια — μία και μοναδική: να κάνει καλύτερα εκείνον τον εαυτό που είχε χθες το πρωί. κι αν εσύ ακόμα λες πως αυτά έγιναν επειδή τύχη ήταν, τότε εμένα μου 'χει μείνει μόνο να σου πω πως εκείνες τις εποχές όταν έβγαινες στο γήπεδο έκανες ούρλιασμα επειδή σου είχε κάνει έναν τραυματισμό ο γιατρός!

Εμένα μου έκανε εντύπωση πώς μετά από τον τρίτο εκείνο απογευματινό αγώνα εκείνο το Γκοσφορτ έμεινε γκρίζο σαν άδειος κινηματογράφος — κι όμως το επόμενο πρωί εκείνος ξαναήταν πίσω στις τάξεις σαν να είχε μόνο ξεμουδιάσει. Την ίδια βδομάδα η ομάδα του είχε κανονίσει τρεις προπονήσεις τις οποίες κανένας άλλος αντίπαλος δεν τολμούσε καν να ζητήσει εκτός έδρας — και όμως εκείνος έκανε τρεις φορές ντους μόνος του εκεί κάτω επειδή είχε τελειώσει πριν καν ο δεύτερος σέρβις ξεκινήσει. Αυτό δεν είναι τυχαίο, παιδιά: είναι η σιωπή ενός ανθρώπου που έχει αποφασίσει πως ο εχθρός του είναι μόνο η δική του προηγούμενη εμφάνιση.

Ρε φίλοι, όποτε βλέπω κάποιον να λέει πως αυτά έγιναν τυχαία, μου 'ρχεται στον νου εκείνη τη φορά στο ειδικό πρωτάθλημα Κρήτης πριν από δεκαπέντε χρόνια — τότε είχαν κάνει το γήπεδο όσο βλέπετε σήμερα, μόνο που εκεί στο Γκοσφορτ είχε εκείνη την ιδιοτροπία του πάχους που κάνει την μπάλα σιγά σιγά να σβήνει στον αέρα. Εμένα εκείνο τον Μάη του '23 με τον Μέντβεντεφ τον είχαν βάλει για υποψήφιο πρωταθλητή όταν ακόμα έκανα αναλύσεις εδώ στις τοπικές διοργανώσεις· θυμάμαι πόσο μου είχαν πει οι παλιοί του προπονητές πως "αυτός δεν είναι γι' αυτά τα γήπεδα, τρέχει σαν τρελός και ξεχνάει πως υπάρχουν σετ". Την επομένη όμως εκεί που καθόμουν στα γραφεία του ATP έπαιρναν τα σκορ ανά δευτερόλεπτο και έβλεπες μία γραμμή μόνο: 5-0, 5-0, 5-0. Κι όμως εγώ έχω δει τον ίδιο άνθρωπο τρεις φορές μέσα στο ίδιο δεκαήμερο να καθυστερεί τις προπονήσεις του επειδή είχε κάνει ένα τρύπημα στην κνήμη του — όχι μεγάλη ζημιά, αλλά αρκετή ώστε να κοιμάται δεκατρείς ώρες τη νύχτα. Την επόμενη φορά όμως ξαναβγήκε εκεί κάτω σαν να ήταν η πρώτη φορά. Αυτό δε λέει τύχη· λέει πως υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει γράψει τον δικό του κανόνα στο τέννις — και το πιθανότερο είναι πως δεν τον νοιάζονται οι αριθμοί όσο εμάς τους υπόλοιπους. Κι όταν χτες έκανε τον Νο 1, δεν ήταν επειδή η πλάκα του τυχαίνει έφερε αποτέλεσμα· ήταν επειδή αυτός ο άνθρωπος έχει μια ιστορία τριάντα χρόνων πάνω στις ρακέτες του. Κάποιοι μπορεί να ψάχνουν δικαιολογίες στους φακέλους των bookmakers, κάποιοι άλλοι όμως ξέρουμε πως όταν εκείνος εμφανίζεται στο γήπεδο, οι αντίπαλοι βλέπουν ένα γράμμα άλφα δίπλα στο όνομά τους: Απουσία κινήσεων.

Ρε παιδιά, εμένα αυτά τα τρία πέντε-μηδέν στο Γκοσφορτ δεν είναι λόγια για κουζίνα — είναι σαν να σου λένε ότι βρήκες τον μοναδικό άνθρωπο στη γειτονιά που έχει στον κήπο του πάντα φρέσκα καρπούζια τον Αύγουστο! Δεν ήταν εκείνο το γήπεδο κάτι ιδιαίτερο, εκείνος όμως έκανε εκείνο το χώμα να φαίνεται σαν άλλη κατηγορία! Κι όταν χτες έκανε Νο 1, δεν ήταν επειδή κάποιος τράβηξε τυχαία ένα νούμερο από τον ουρανό — ήταν επειδή αυτός ο τύπος έχει μια δουλειά δεκαετιών πάνω στις πλάτες του σαν πετρελαιοφόρο! Θυμάμαι τότε στις αρχές της δεκαετίας, όταν ακόμα έκανα αγώνα στα τοπικά πρωταθλήματα, είχα δει κάποιον άλλον να κάνει πέντε-μηδέν μία φορά σε έναν αντίπαλο. Μετά από τρεις μήνες όμως εκείνος είχε γίνει το αγαπημένο child support του συλλόγου επειδή έχανε συνέχεια! Αυτός εδώ όμως έκανε τρεις φορές εκείνο το γήπεδο να μοιάζει σαν εγκαταλειμμένο αεροδρόμιο — χωρίς ψυχές, χωρίς ελπίδες. Κι όσοι λένε "τι τύχη!", ας μου δείξουν έναν άλλον που να έχει κάνει το ίδιο πράγμα τρεις φορές στον ίδιο χώρο χωρίς κανέναν δευτερεύοντα λόγο! Οι αριθμοί μπορεί να είναι στεγνοί, αλλά εγώ βλέπω ένα άτομο που κάθε φορά που τελείωνε εκείνο τον αγώνα έπιανε τους συμπαίκτες του για το χέρι και τους έλεγε "αύριο ξανά — πιο σκληρά". Αυτό δεν είναι τύχη· αυτό είναι μίσος για την προηγούμενη εμφάνισή του. Και μην αρχίσεις εκεί με τα πολλά λεφτά των αντιπάλων — αυτοί οι άνθρωποι είχαν πληρώσει εκατομμύρια για το εισιτήριο του αγώνα, όχι για να βγουν σαν χαρτοπόλεμος επειδή τους έκανε κάποιος κομματάκι! Το μόνο που έκαναν ήταν να πληρώσουν εκείνοι τα εισιτήρια ώστε εκείνος να κάνει την ιστορία του τέννις πιο δυνατή από ό,τι ήταν πριν! Στην υπόλοιπη ζωή μου έχω δει πολλούς "τυχερούς" — αυτούς που κάποια στιγμή η τσάντα τους είχε φύγει στο μετρό ή βρήκαν πέντε ευρώ στο δρόμο. Αυτός εδώ όμως βρήκε τρεις φορές τρία πέντε-μηδέν σ' έναν τόπο όπου κανείς δεν ξεχνιόταν τόσο εύκολα! Αυτός είναι ο άνθρωπος μας — όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή αποφάσισε πως θα ζήσει σαν στρατιώτης όταν οι άλλοι ζουν σαν τουρίστες! 🤡💪

Τι εικόνα σου δίνουν αυτά τα τρία πέντε-μηδέν στο ίδιο γήπεδο μέσα στη δεκαετία; Εμένα μου δημιουργούν το συναίσθημα πως βλέπω έναν καλλιτέχνη να ζώνει μια μονότονη νύχτα πάνω στον καμβά του — εκείνοι βγήκαν σαν να τους είχε κάνει έκπτωση ο μπακάλης από πάνω τους τρεις φορές. Και όμως, κανείς δε μοιάζει να το συζητάει πέρα από τις ιστορίες των οποίων η ψυχή έχει στεγνώσει μέσα στα excel. Εδώ όμως βρισκόμαστε στον αγώνα που έγινε χτες — όχι κάποιον άλλον αγώνα κάπου αλλού, όχι κάποιο άλλο πρωτάθλημα, όχι κάποια άλλη εποχή όπου κάποιος είχε την ιδιοτροπία να λέει πως αυτά έγιναν επειδή τύχη ήταν. Αυτός ο τίτλος του Νο 1 υπήρξε η συνέχεια αυτής της ιστορίας, όχι η αρχή της. Τρεις φορές πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε εκείνο το γήπεδο να φαίνεται σαν παιδική χαρά, κι όμως τον ερχόταν η επόμενη μέρα σαν στρατιώτης έτοιμος για εκστρατεία. Αυτό δεν είναι υπόθεση αριθμοδεικτών — είναι υπόθεση χαρακτήρα. Κοιτάξτε εμένα εδώ πάνω στη Θεσσαλονίκη: όταν έκανα αναλύσεις στις τοπικές διοργανώσεις, εκείνον τον Μάη του '23 τον είχαν βάλει κάτω από το μικροσκόπιο οι δημοσιογράφοι σαν κάποιον που έκανε τυχαία πράγματα. Την επόμενη χρονιά όμως τον είχαν τοποθετήσει ως φαβορί όχι επειδή έκανε κάποιο σκόρ, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις φορές στο Γκοσφορτ είχαν αφήσει ένα αποτύπωμα στην ιστορία σαν τρία χτυπήματα τύπου артилίας. Κι όμως, ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να μετατρέψουν αυτόν τον άνθρωπο σε ένα νούμερο στο excel τους. Σου θυμίζω εκείνον τον τρίτο αγώνα εκείνο το Μάη του '23 — τότε είχαν τελειώσει οι αντίπαλοι στα δεκατρία λεπτά και είχαν φύγει σαν νεκροί από την κάλπη. Κι όμως, την ίδια βδομάδα εκείνος έκανε τρεις φορές προπόνηση μέχρι αργά το βράδυ επειδή είχε αποφασίσει πως η προηγούμενη νίκη του ήταν αρκετή μόνο όσο κράτησε ο αγώνας. Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους νοιάζει η τύχη· αυτούς τους νοιάζει το πρωινό ξύπνημα μετά από μία νύχτα που έχεις αγωνιστεί τέσσερα σετ επί δύο ώρες. Κι όταν χτες έκανε Νο 1, δεν ήταν επειδή βρήκε το σωστό νούμερο στη σειρά όπως βγάζουμε νούμερα στο πορτοφόλι μας. Ήταν επειδή εκείνος δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει την ιστορία του — είτε ήταν τρεις φορές πέντε-μηδέν στο ίδιο γήπεδο, είτε ήταν η στιγμή που εμφανίστηκε στους πρωταθλητές σαν νέος βασιλιάς της φωτιάς. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση εδώ μέσα στις ομάδες του φόρουμ είναι πως ενώ όλοι μιλάνε για τυχαία γεγονότα, κανείς δε θυμάται ότι εκείνος έκανε τους γύρω του να φαίνονται σαν χοντρό μολύβι δίπλα στο δικό του μολύβι γραφής. Εγώ εκεί βλέπω ένα σήμα στο σύστημα — όχι σημάδι τύχης, αλλά σημάδι ενός ανθρώπου που αποφάσισε πως η ζωή του δεν θα γράφεται πίσω από κλειστές πόρτες. Η δική του ιστορία γράφτηκε εκεί κάτω, ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου και στις φωνές εκείνων που βγήκαν σαν πτώματα μετά από τρεις δεκατριάμισι αγώνες. Αυτή είναι η αλήθεια που κανείς δεν μπορεί να αγοράσει με εκατομμύρια — αυτή είναι η αλήθεια ενός ανθρώπου που ζει σαν θηρίο επειδή αποφάσισε μία φορά στη ζωή του πως δε θα εγκαταλείψει ποτέ τον πόλεμο.