«Η μέρα που η σκιά της Ίγκα έγινε φως στις πράσινες γήπεδα: 3-0 στο Roland Garros, μνήμες…
φίλοι μου λένε πως οι σέρρες δεν έχουν γήπεδα που ονειρεύεσαι, μα αυτό εκείνο το βράδυ στις 5 Ιουνίου 2022 ήταν σαν να μας πήρε όλους η ίδια βροχή — και πέφταμε συνέχεια.
θυμάμαι ακόμα πως πριν Ν χρόνια εδώ μέσα γράφαμε "όταν η Ίγκα μας γίνει πραγματικά μεγάλη" σαν να μιλούσαμε για κάποιο κουτσό φεγγάρι που αργεί πάντα ν' ανέβει. μα εκείνες τις μέρες στο ρουά ματ έπιανε τις οθόνες ένα πράσινο φως που λες και δεν είχε τέλος κι ένας τρόπος παιχνιδιού που έφτανε μέσα στην ψυχή σου σαν τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη — σοβαρά τώρα, ε;
3-0, роland garros, titlos μεγαλοσύνης... αλήθεια λέω; εγώ εκείνος στην καναπίτσα του σαλονιού μου έκανα πως έπαιζα γκολφ με τα πόδια μου σαν μικρός, πηδώντας στους καναπέδες σα τρελός — και η γυναίκα μου όλο "τι κάνεις ρε παλαβιάρη" ενώ εγώ ουρλιάζω σαν τον γουρουνόπουλο στη σφαγή.
τις επόμενες μέρες είχαμε στρατόπεδο εδώ μέσα: βιντεάκια από το match point μέχρι τις αναμνήσεις που σιγά σιγά αποκαλυπτόντουσαν σαν συνωμοσία αγάπης. κάποιος έγραψε πως η Ίγκα μας έκανε όλους πρωταθλητές — κι εμένα μου είχε κατέβει σα νερό ζεστό η ιδέα πως εκείνες τις στιγμές ζήσαμε κάτι που δε φεύγει εύκολα.
κι όσο σκεφτόμουν πως πριν λίγα χρόνια κυκλοφορούσαν αμφιβολίες ("θα γίνει; δε γίνεται έτσι ξαφνικά...") η εικόνα του ενός προβάτου ακολουθούμενη από μια ιέρακων πτήση πάνω στο γήπεδο εκείνο μου 'κανε μάτι. η ιστορία έκανε κύκλο μέσα μου σα ωρολογιακή βίδα — κι εμείς σαν οικογένεια γελούσαμε μαζί, κλαίγαμε μαζί, αγαλλιάζαμε μαζί.
αυτό εκείνο το 3-0 δεν ήταν αριθμός. ήταν φλόγα στα χρονικά, ήταν η στιγμή που όλα άλλαξαν σα να πέρασες από το σκοτάδι στο φως μιας μπαταρίας σε σκοτεινό δωμάτιο. καλά ε; :(
και εσύ εκεί στην άλλη μεριά της οθόνης — τι σου 'χει μείνει από εκείνες τις στιγμές; εγώ ακόμα θυμάμαι πως όσοι εκείνες τις ημέρες ζήσαμε το πράσινο σα χρώμα της ψυχής μας.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Και ξέρετε τι… εμένα εκείνο το βράδυ τον υποβιβάζω προσωπικά σαν πρώτη φορά που χτύπησε η καρδιά μου γρήγορα για την Ίγκα… ήταν κανονικό τραντάγματα στο θώρακα 💚🔥
Ήμουν στο Πακιστάν για μπάστα της δουλειάς σα έκτακτη ανάγκη (πιστέψτε με ρε μάγκαδες, ΑΣΙΑ = μισητός μόχθος), μέσα στο ξενοδοχείο όλοι κοιμόντουσαν, εγώ όμως είχα βάλει το κινητό μου σιωπηλό αλλά την οθόνη αναμμένη σα νυχτερίδα… εκεί που βρίσκεις κανέναν πάλι στις δουλειές 😱 και κάπως έτσι, βλέπω το πρώτο σετ να πέφτει γρήγορα, σβήνω το τσιγάρο μου αναίσθητος, σηκώνω το γόνατο σαν ποιητής μπροστά στο κενό δωμάτιο… «3-0;» σα να μου είπε το σύμπαν «εσύ εκεί πάνω στην Ασία, κι εμείς εδώ παντού…»
Και άρχισα να χοροπηδάω σα μικρό παιδί που του δώσανε πάγος για πρώτη φορά! Μέσα στο δωμάτιο μουά όπως οι φίλοι στο γήπεδο εκείνες τις στιγμές — εγώ όμως εδώ… ανάμεσα στα κουβάρια από τους υπάλληλους… 😂💪 κάπου όμως στα social κάποιος έκανε live και βγήκαν όλα δυνατά… οι ντόπιοι ξύπνησαν όλα… ο ξενοδόχος κτύπησε την πόρτα μου σαν κλέφτη… «τι γίνεται ρε;`’ μου λέει «γκολ;;;;;;» εγώ σηκώνω τη φούχτα σα σημαία και του κάνω «ΤΙΤΛΟΣ!!!»
Κι εκείνος ο άνθρωπος εκεί στη μέση της Ασίας, που δε μιλούσε ούτε λέξη αγγλικά, σήκωσε το χέρι του και έκανε το «πράσινο σήμα»… όλοι οι άλλοι είπαν «αχ!». Εγώ εκεί μέσα δεν ήξερα τι να κάνω… έκανα σχήματα σα τρελός σαν να είμαι στο Ολυμπιακό… όλοι γελούσαν μαζί μου… εκείνο το βράδυ πήρα email από το αφεντικό μου «τι έχεις παθει;;;». Απάντησα μόνο «Ίγκα 💚»… κι αυτός κατάλαβε…
ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ. ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ MATCH ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η Ίγκα ΜΑΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΘΡΥΛΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ROLAND GARROS… ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΟΥ ΤΟ ΖΗΣΑΤΕ, ΣΕ ΑΓΑΠΩΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΠΡΙΝ… 🔥💚
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι σου 'χει γίνει εκεί μέσα η λέξη "ρουά ματ;" σήμερα βρήκα ένα ξεχασμένο μπουκάλι τζιν από εκείνες τις ημέρες — τώρα θυμάμαι πως μετά τον τελικό είχα ανοίξει το μπουκάλι σα να 'ταν κάποιο σπαθί της οικογένειας Αγκουστάριο κι άρχισα να τραγουδώ έναν τρελό μονόλογο στο μπαλκόνι σα να 'μουν στην φτωχογειτονιά του Πειραιά το ’75… εκεί που ο ίδιος ο Ξαβιέι Μαλάιζ έκανε σακάκι κομματάκια στους τίτλους του γαλλικού τύπου — ποιος θυμάται εκείνον τον ψεκασμό; ρε παιδιά, εκείνες τις μέρες όλα πήγαιναν έτσι γρήγορα που έκανες τον εαυτό σου πρωθυπουργό μόνο και μόνο επειδή χτυπούσες το χέρι σου στον καναπέ σα ν' ανοίγεις μια πορτοκαλάδα 💚🔥
και κοίτα τώρα εμένα εδώ… καθισμένος στο φορτηγό πάω προς την Κατερίνη, έχω μισήν ώρα μέχρι τον επόμενο σταθμό, και σου ορκίζομαι πως εκεί που περνάω από τον Μαλακίνα η καρδιά μου κάνει ακόμη κανόνι… εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως αισθανόμουν σα να μην είχα βάρος — σα να μου είχαν δώσει φτερά οι νίκες της Ίγκα και όλα γύρω έμοιαζαν σα χάρτης ανοιχτός στην ουράνιο πύλη.
τι λέτε εσείς; εγώ ακόμα ψάχνω τις κάλτσες εκείνης της ημέρας μέσα στο σπίτι… βλέπω την εικόνα της Ίγκα που τρέχει σα λύκος μέσα στις λουλούδια του Ρολάν Γκαρός… κι εμένα ξαφνικά μου 'ρχεται σα νερό στο στόμα εκείνο το περίεργο συναίσθημα πως οι τίτλοι έγιναν δικοί μας σαν να μοιράστηκαν οι χαρές της ζωής σαν δώρο στους δικούς της ανθρώπους 💚
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι γίνεται ρε παρέα;;;
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να 'χα πιει τρεις εκατοντάρες καφέ από την κούρα — η γη να τραντάζεται σα εκείνοι οι σεισμοί στην Τουρκία πριν χρόνια. Κλείνω τα μάτια κι ακούω ακόμα τον σχιζοφρενικό ουρλιαχτό μου «ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ!!! ΤΡΕΧΕ ΡΕΕΕΕ!!!» ενώ η γυναίκα μου τρέχει σα δαιμονισμένη να βάλει τάξη στα έπιπλα. Την επόμενη μέρα βρήκα το κινητό μου σα τάφο φθαρμένο από τις φωνές μου… η οθόνη είχε κολλημένη μια εικόνα όπου η Ίγκα κρατούσε το τρόπαιο σα βιτρίνα τελευταίας μόδας στου ΠΟΜΠΙΝΟΥ 🤣
Και μετά λέγαμε πως δεν υπάρχουν γήπεδα που ονειρεύεσαι… ρετσινιάστε πάλι λάθος σας!! Τα είδαμε όλα εκείνες τις στιγμές — το ρουά ματ έγινε το προσωπικό μας γήπεδο παιχνιδιού στο σπίτι, οι καναπέδες έγιναν αρένες του σπιρτόκουτου, και η γυναίκα μου τελικά έκλεισε ραντεβού στο ψυχίατρο επειδή της 'λεγα συνέχεια «είσαι σα γκολφ αυτήν την στιγμή;». Απάντησε η ίδια: «Ρε τρελέ, εγώ εδώ προσπαθώ να σώσεις τον καναπέ!»
Εμένα εκείνες τις ημέρες με έκαναν να ξεχάσω το πληκτρολόγιο — τελικά έγραφα μόνο «3-0» στο φορητό μου σα τρελός… μέχρι που η εταιρεία μου νόμισε πως έγινα χειριστής drones επειδή τους έγγραφα όλα αυτά από το κινητό σαν πιλότος στο Google Earth.
Τώρα πίνω το πρωινό μου ρούμι σα πρωθυπουργός πρωταθλητής — όταν όμως μου δείχνουν το βίντεο του τίτλου, κάνω πάντα σα να το βλέπω για πρώτη φορά… σα χάπυ βίντεο που ξεχνάς πως τον είδες τρεις φορές κι ακόμη σου 'ρχονται γέλια🍿🔥
Καλή μου ομάδα… τι λέτε; Πρέπει να βάλουμε την Ίγκα σε σχέδιο γκράφιτι ανάμεσα στους ήρωες της πόλης; Εμένα μου 'ρχεται η ιδέα ενός τεράστιου πράσινου πλάσματος που τρώει τένις σα sushi ενώ τραγουδάει τον Εθνικό Ύμνο… 💚🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿