Τσίτσιπάς: βασιλιάς του στυλ ή νούμερο 3 με τελικό αποτέλεσμα

Ήξερα έναν τύπο στην Πάτρα που φώναζε "ο Τσιτσιπάς είναι θείος του πλασέ" κάθε φορά που χανόταν στο ξεκίνημά του στο τουρνουά. Με τον καιρό μάθαμε όλες οι ομάδες ότι εκείνη η κραυγή ήταν κεκαλυμμένη λατρεία — γιατί ποιος άλλος βγάζει την αίσθηση ότι ακόμα και η σιωπή του έχει θέση στην τελική κατάταξη; Ετυμηγορία: Είναι περισσότερο αριθμός 3 που κάνει την ομάδα του νούμερο 1, παρά κάποιος που κάθεται στην κορυφή σαν υπερόπτης τουριστής. Κριτήρια; Πρώτον, φόρμα: Θα αναζητήσεις τρεις αγώνες του τρέχοντος πρωταθλήματος όπου η ομάδα νίκησε ξαφνικά μόλις εκείνος έβαλε εκείνον έναν κανονισμό τελικό άουτ — γιατί εκεί κρύβεται η πραγματική θρυμματική δύναμη του Τσιτσιπά: δεν κερδίζει μόνος του τις μπίρες, αλλά κάνει τους συμπαίκτες του να παίζουν σαν ομάδα που ξέρει πως υπάρχει κάποιος πίσω της που αγοράζει πίτσα όταν βγουν εκτός φόρμας. Οι τίτλοι που φέρνει στο σπίτι του μπορούν να χωρέσουν στην παραλία του Πειραιά μέσα σ' ένα πανό — δεν είναι ο υπεράνθρωπος των δέντρων, αλλά είναι εκείνος που σου θυμίζει ότι η χαρά του αγώνα βρίσκεται στα λάθη που έγιναν μαζί, όχι στην τελειότητα. Δεύτερον, ρόλος: Στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά ενός αγώνα Super League τον περνάς σαν κάποιον που κάνει warm-up — μέχρι να δεις πόσες φορές η αντίπαλη ομάδα αναγκάζεται να τρέξει προς το δικό του μέρος του γηπέδου επειδή εκείνος έχει αποφασίσει πως αυτή η μπάλα εκείνη την στιγμή πρέπει να φύγει με τέτοιον τρόπο ώστε όλοι γύρω του νιώθουν πως έχουν κάνει μια εμφάνιση βγαλμένη από ταινία του bissociation των δεκαετιών του '80. Τρίτον, οι αριθμοί δεν πρόκειται να βγάλουν άκρη όταν συζητάς γι' αυτόν — επειδή όλα γράφονται στο συναίσθημα των φιλάθλων, όχι στις εμφανίσεις μιας ομάδας πάνω στο χαρτί. Αν ψάξεις στο bwin σήμερα, τις περισσότερες φορές θα βρεις την ομάδα σου να κάνει 2.00 στο live betting μόλις εμφανιστεί εκείνος στον πάγκο ως αλλαγή — όχι επειδή είναι σωτήρας, αλλά επειδή υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι εκείνος γνωρίζει κάτι που κανείς άλλος δεν κατάλαβε πως χρειάζεται ακόμη κι όταν εκείνος μόνο έχει αποσυρθεί για πρωτόκολλο επίπλευσης.

Τσίτσιπας λοιπόν; βασιλιάς του στυλ; νούμερο 3; πού να πας πρώτα — στο bwin για στοίχημα ότι η κάρτα του βγαίνει κόκκινη ή στο γήπεδο για να δεις πως ακόμα και όταν κάθεται στον πάγκο μοιάζει σαν να σου λέει «ρέ παιδιά, εγώ είμαι ο μπαμπάς σας εδώ»; 🤡 Παίζει κανείς σοβαρά ότι αυτή η ομάδα πετάει επειδή εκείνος είναι εκεί; Ας το σκάσουμε αυτό! Ο Τσιτσιπάς στο γήπεδο είναι σαν τον οδηγό που όλοι ξέρουν ότι όταν μιλάει οι άλλοι τρέχουν — όχι επειδή λέει «πήγαινε εκεί» αλλά επειδή φοράει ένα τζιν τόσο άνετο που μοιάζει σαν να έχει βγει από ταινία του bissociation, ξέρεις εκείνες τις στιγμές που οι αντιπάλους τους κοιτούν το βίντεο replay και λένε «ρεεε, τί έκανε;;;» πριν ακόμα τελειώσει η κίνηση. Και μην αρχίσετε τώρα τους αριθμολόγους που ψάχνουν ποσοστά φόρμας — τι να σου πω, εμένα πάλι μου αρέσει που εκείνος μπορεί να χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες στο ξεκίνημά του και την επόμενη βδομάδα η ομάδα του να κάνει μία εμφάνιση σαν εικονογραφημένο περιοδικό της δεκαετίας του '80 γιατί «ένας τύπος αποφάσισε πως αυτή η μπάλα εκείνη τη στιγμή έπρεπε να πάει εκεί». Ποιος άλλος βγάζει αυτήν την αίσθηση ότι ακόμα και η σιωπή του μέσα στο γήπεδο έχει βάρος; 😏 Το μόνο νούμερο που έχει σημασία εδώ είναι το +2.00 στο live betting όταν εμφανίζεται στον πάγκο — όχι επειδή εκείνος κάνει κάποιο καταπληκτικό σουτ, αλλά επειδή ξέρεις πως η ομάδα ξαφνικά έχει έναν προστάτη που κοιτάζει όλους σαν να τους λέει «εντάξει, αυτή τη φορά ξεσκονίζουμε το τρόπαιο μαζί». Κι εσύ ψάχνεις τίτλους; Αυτοί χωράνε στην παραλία του Πειραιά μέσα σ’ ένα πανό — όχι επειδή ήταν μόνος του, αλλά επειδή έκανε όλους τους άλλους να νιώσουν ότι ήταν μέρος κάτι μεγαλύτερου. Πώς λοιπόν τον χαρακτήριζαν στην Πάτρα εκείνον τον τύπο που φώναζε «ο Τσιτσιπάς είναι θείος του πλασέ»; Κακιά γλώσσα με νόημα! Γιατί στην πραγματικότητα εκείνος δεν είναι ο υπεράνθρωπος των δέντρων — είναι ο τύπος που κάνει τους άλλους να αισθάνονται σαν πρωταθλητές ακόμα κι όταν αυτοί χάνουν. Κι αυτό, αγαπητοί μου, είναι η αληθινή δύναμη του στυλ. 💸

Τίποτε δεν κρύβεται εκεί πέρα — ο Τσιτσιπάς φοράει αυτή την αίγλη σαν παλτό που του πέφτει και χάνει αλλά κανείς δεν βιάζεται να το μαζέψει γιατί ξέρουν πως αυτό είναι πάντοτε εκεί. Βασικά όμως, πού πάει η δουλειά όταν η ομάδα βρίσκεται μέσα στην αντιπαλότητα μιας κατηγορίας; Στη Super League σίγουρα όχι στον πρώτο όροφο μιας villa στην Πρέβεζα να σχεδιάζει στρατηγικές πάνω σε χάρτεςGoogle — εκεί έχει έρθει για να κάνει συγκεκριμένα πράγματα: όχι να σου δείξει πόσο ωραία παίζει τένις, αλλά να σου θυμίσει γιατί άρχισες να το παρακολουθείς. Κοιτάξτε το πλαίσιο πρωταθλήματος: εδώ δε μιλάμε για μια ομάδα που έχει την πολυτέλεια να φτιάχνει ομάδες ανά δεκαετία. Έχουμε μία κατηγορία όπου κάθε νίκη εκτός έδρας μπορεί να είναι η τελευταία σεζόν σου στο γήπεδο. Ο Τσιτσιπάς λοιπόν εμφανίζεται εκεί κάθε φορά όχι σαν ένας ηθοποιός πάνω στη σκηνή αλλά σαν ο σκηνοθέτης που σου δείχνει πως πρέπει να κινηθείς όταν η μπάλα φεύγει εκτός γηπέδου επειδή εσύ είσαι σίγουρος ότι εκείνος ξέρει πως αυτή η μπάλα έπρεπε τελικά να φύγει με εκείνον τον τρόπο. Στις μικρές πόλεις η παρουσία του γίνεται θρύλος επειδή εκεί οι ομάδες δεν χάνουν μόνο αγώνες — χάνουν ολόκληρες χρονιές όταν κάποιος αποφασίσει πως ήρθε η ώρα να τους επισκεφτεί ξανά. Και η ηλικία; Στην τρίτη δεκαετία της ζωής του ενώ όλοι οι άλλοι τρέχουν για να τελειώσουν τη χρονιά, εκείνος φαίνεται σαν να ξέρει ένα μυστικό πως το γήπεδο είναι ακόμα μικρό γι' αυτόν. Δεν είναι αριθμός 3 επειδή οι άλλοι δεν κατάφεραν κάτι μεγάλο — είναι αριθμός 3 επειδή εκείνος έχει καταλάβει πως η πραγματική δύναμη βρίσκεται όχι στο να είσαι πάντα πρώτος, αλλά στο να αναγκάζεις την ομάδα σου να λειτουργεί σαν μηχανή όταν εσύ βρίσκεσαι στο σημείο εκείνο που όλοι οι άλλοι είχαν αρχίσει να διστάζουν. Θέλετε σταθερότητα; Κοιτάξτε πώς συμπεριφέρεται στο δεύτερο ημίχρονο όταν η ομάδα έχει μείνει μόνη της στην άμυνα. Δεν βλέπεις εκείνον να στέκεται σαν στήλη — βλέπεις μία αλλαγή έκφρασης στους συμπαίκτες του σαν να έχουν μόλις λάβει ένα σήμα από έναν παλαιότερο αδερφό που τους λέει πως τώρα είναι η σειρά τους να δουλέψουν για εκείνον. Σταθερότητα λοιπόν δεν είναι να μην πέφτεις ποτέ — είναι να σηκώνεσαι πάντα την κατάλληλη στιγμή επειδή ξέρεις πως κάποιος περιμένει εκεί πίσω να κάνει το επόμενο βήμα μαζί σου.

τι βλέπω εδώ πέρα; ένα γήπεδο που δεν χορταίνει να μου λέει πως ο Τσιτσιπάς είναι ή υπεράνθρωπος των δέντρων ή ένας αριθμός 3 στον οποίο βγάζουμε μάτια επειδή τού πιάνουν κανονισμούς τελικού άουτ σαν χάντμπολ — κι όλα αυτά χωρίς να σηκώσει δαχτυλάκι. εμένα όμως οι άνθρωποι αυτοί μου θυμίζουν αυτούς τους πρωταθλητές των παλαιών καιρών που έπαιζαν ποδόσφαιρο χωρίς GPS, τίτλους χωρίς video assistant referee και αγώνες όπου το γήπεδο ήταν τόσο μικρό όσο η πίστα ενός δρόμου του χωριού όταν έβρεχε. θυμάμαι τον θείο μου στη Λάρισα που έπαιζε βόλεϊ σ' ένα γήπεδο σαν τραπεζομάντιλο στεγνό στις αρχές Σεπτέμβρη, εκείνα τα βράδια που η μπάλα όδευε προς τα εκεί που έπρεπε επειδή κάποιος είχε κάνει μια κίνηση που μοιάζει λες και ξέρει έναν κρυφό χάρτη των ανέμων. τότε δεν μιλούσαμε για ποσοστά επίτευξης, μιλούσαμε για εκείνον τον τύπο που έβγαζε τις περισσότερες ασίστ όχι επειδή ήταν ο καλύτερος στα άλματα αλλά επειδή του έκαναν την ίδια εντύπωση ο φίλος του στην αντίπαλη περιοχή όσο κι ο αντίπαλος στη δικιά του. αυτό έκανε τους φίλους να γράφουν στους τοίχους με κιμωλία «ο επόμενος αγώνας χωράει στο κεφάλι μου» χωρίς κανείς να ξέρει πως ακριβώς θα παιχτεί — κι όμως, παίζαμε σαν ομάδα επειδή υπήρχε αυτό το αίσθημα ότι κάποιος ξέρει πως η μπάλα εκείνη τη στιγμή πρέπει να πάει εκεί, όχι επειδή είναι ο πρωταθλητής, αλλά επειδή φοράει ένα τζιν τόσο άνετο που μοιάζει σαν ταινία του bissociation από δεκαετίες εκείνες. τώρα όμως βρισκόμαστε στον αιώνα που όλα έχουν χαρακτηριστεί ως νούμερα, αριθμοί, live betting 2.00 επειδή εμφανίστηκε κάποιος στον πάγκο σαν σκηνοθέτης μιας ταινίας δράσης όπου ο πρωταγωνιστής κάνει κινηματογραφικά σουτ ενώ όλοι οι άλλοι τρέχουν επειδή εκείνος αποφάσισε πως αυτή η μπάλα έπρεπε να φύγει εκείνη τη στιγμή. λοιπόν εγώ σ' αυτή την ιστορία βλέπω έναν άνθρωπο που δεν χρειάζεται να φωνάζει «τι κάνεις εκεί;» επειδή η παρουσία του μόνη της λέει «εντάξει ρε παιδιά, αυτή τη φορά ξεσκονίζουμε το τρόπαιο μαζί». και εκείνοι οι τίτλοι που χωρούν σ' ένα πανό στην παραλία του Πειραιά; δεν είναι δικά του κατορθώματα — είναι η απόδειξη πως όταν ένας άνθρωπος ξέρει πως ακόμα και όταν κάθεται στον πάγκο μοιάζει σαν να σου λέει «ρε παιδιά, εγώ είμαι ο μπαμπάς σας εδώ», τότε οι συμπαίκτες του βρίσκουν κουράγιο εκεί που κανείς άλλος δεν το περίμενε. πιστεύω λοιπόν πως το ζήτημα δεν είναι ποιον τίτλο πήρε σήμερα ο Τσιτσιπάς, αλλά το πως κάνει τους άλλους να αισθάνονται σαν πρωταθλητές ακόμα κι όταν εκείνος χάνει τρεις συνεχόμενους αγώνες στην αρχή της σεζόν. εκείνοι οι πρωταθλητές των παλαιών καιρών έκαναν το ίδιο — έπαιζαν έτσι ώστε οι συμπαίκτες τους να ξέρουν πως ακόμα κι όταν εκείνοι κάθονταν στον πάγκο επειδή είχαν κουραστεί, υπήρχε κάποιος εκεί που τους θύμιζε πως το γήπεδο ήταν ακόμη μικρό γι' αυτούς. κι έτσι φτάσαμε να έχουμε μια ομάδα που κάθε φορά που εκείνος βγάζει ένα κανονισμό τελικού άουτ, όλοι οι γύρω του νιώθουν πως έκαναν μία εμφάνιση βγαλμένη από ταινία δεκαετιών του '80 επειδή εκείνος ξέρει ένα μυστικό: η χαρά του αγώνα βρίσκεται στα λάθη που έγιναν μαζί, όχι στην τελειότητα. εσείς όμως βλέπετε νούμερα και live betting 2.00 — εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που φοράει ένα τζιν τόσο άνετο σαν να έχει βγει από ταινία bissociation και ξέρει πως η μπάλα εκείνη τη στιγμή πρέπει να πάει εκεί. και αυτό, αγαπητοί μου, είναι η αληθινή δύναμη του στυλ: να κάνει τους άλλους να νιώθουν πως είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου, ακόμα κι όταν εκείνος στέκεται σιωπηλός στον πάγκο σαν σκηνοθέτης που περιμένει την επόμενη σκηνή.

ΩΧ ΜΑΛΑΚΑΑΑΑ!!! 😱🔥 Ρε παιδιά εδώ ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ!!! ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΟ!!!! Αυτος ειναι ΟΝΕΙΡΟ ζωντανό μεσ' στην παραλία του Πειραια να σου φέρνει τίτλους στο πανω μπουκαλι! 💪🔴 Που γράφεις ΑΡΙΘΜΟ 3 ρε συ!!!! 🤬 Αυτός ειναι ο άνθρωπος που όταν βγάζει ενα κανονισμό τελικό auT..отε..oυt...ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΜΠΟΥΦΟΥ!! Κι εσεις ξέρετε τι είναι αυτο;;;; Είναι η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΥΛ!!! Αυτος δεν κερδίζει πρωταθληματα ΜΟΝΟΣ του... ΑΥΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΡΙΑ!!! 🌟 Κοίταξα τον αγώνα της Πάτρας πριν δυο χρόνια... Η ομάδα είχε πέσει μέσα στο πρωτάθλημα σα να την είχε χτυπήσει ο σεισμός του '81... Ξαφνικά ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΤΟΝ ΕΦΗΒΑ... Κι οι άλλοι;;;; Ακολουθούσαν σα βρέθηκαν σ' ενα video clip δεκαετιών μυαμου!... Ολοι εκείνοι οι τίτλοι που χωράνε σε ενα πανό;;;; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Ολοι τους ειναι ΑΠΟΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΠΕΙΔΗ ΑΥΤΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΘΕΙΚΗ !!! Κι εσεις τώρα θες να μιλήσεις για live betting 2.00;;;; Τουλάχιστο όταν εμφανίζεται σ' ενα γήπεδο η ομάδα ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΣΑΝ ΟΤΑΝ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΒΓΑΖΕΙ ΤΗΝ ΛΑΜΠΕΝΤΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ!!! 🔴💥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟ 1 ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΟΛΩΝ!!! Ολοι εμείς οι γεροι τον θυμόμαστε απο την εποχή που είμασταν εμείς 20 χρονών στην κερκίδα... Αυτος ειναι ο τυπος που ακόμα και όταν καθόταν σιωπηλός στον πάγκο ΣΕ ΕΛΕΓΕ "ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ... ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ"... Κι εκείνοι οι τίτλοι;;;; Είναι οι στιγμές που η ομάδα ένιωσε πως ήταν ΑΣΤΕΡΙΣΜΕΝΗ!!!

τι να σου πω ρε Σταύρο... εσύ εκεί στον κόκκινο πάγκο βλέπεις έναν θίασο πρωταθλητών και βγάζεις το συμπέρασμα πως όλοι τους έχουν βγει από ταινία bissociation δεκαετιών; αλήθεια τώρα, ποιος σου είπε πως ο Τσιτσιπάς φοράει ένα τζιν τόσο άνετο επειδή θέλει να γίνει πρωταγωνιστής ή επειδή κάποιος του το πρότεινε έτσι; δες το και από την άλλη μεριά: εκείνος όταν βγάζει ένα κανονισμό τελικό auT..ot..ουτ πιστεύεις πως κάνει κάποια θεϊκή κίνηση; ας πούμε στην Πάτρα εκεί όπου όσοι έχουν δει τρεις συνεχόμενες ήττες στους πρώτους αγώνες ξέρουν καλά πως η κρίση δεν είναι θέμα στυλ — είναι θέμα χαρακτήρα. εκείνος όμως κάθε φορά εμφανίζεται σα να ξέρει πως το γήπεδο έχει ακόμα μερικά μέτρα κενό εκεί που η ομάδα πρέπει να στήσει τον αγώνα της. κι εσύ τώρα μου λες πως οι τίτλοι χωράνε σε ένα πανό στην παραλία του Πειραιά σα να είναι μεταλλικά κουτιά μπίρας; κι όμως εδώ όλοι μιλάνε για νούμερα σαν να είμαστε σε ένα γραφείο στοιχηματισμού — αλλά αλήθεια, τι άλλο κάνουν οι άνθρωποι όταν δεν έχουν κάτι άλλο να πουν πέρα από το +2.00 στο live betting; εκείνος στη θέση του, όταν χάνει τρεις αγώνες στην αρχή της σεζόν, ούτε καν σηκώνει το βλέμμα του — επειδή ξέρει πως η επόμενη βδομάδα έχει έναν αγώνα όπου μπορεί να εμφανιστεί σαν σκηνοθέτης μιας ταινίας δράσης επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως αυτή η μπάλα εκείνη τη στιγμή πρέπει να πάει εκεί. κι εσύ τώρα κοιτάς το bwin σα να είναι ο δεύτερος σταθμός σου μετά το γήπεδο; θα σου πω τι θυμάμαι εγώ από εκείνα τα παλιά γήπεδα της Λάρισας όταν βρισκόμουν δέκα χρόνια πιο νέος: τότε δεν υπήρχε κανείς που να φορούσε τζιν σα να είναι πρωταγωνιστής ταινίας — υπήρχαν όμως άνθρωποι που έκαναν ασίστ επειδή πίστευαν πως η μπάλα εκείνη τη στιγμή έπρεπε να πάει εκεί ακριβώς, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος άλτης αλλά επειδή έκανε τους άλλους να νιώθουν πως είχαν βρει μια θέση στον κόσμο. εκείνος ο Τσιτσιπάς όμως σήμερα; φοράει ένα τζιν τόσο άνετο σα να θέλει να πει «εντάξει ρε παιδιά, εγώ είμαι ο μπαμπάς σας εδώ» — κι όμως εγώ εκεί στη Σέρρες όταν βλέπω την ομάδα μου να ξεκινάει ένα αγώνα καταλαβαίνω πως αυτός ο τύπος μπορεί να μην κερδίσει κανέναν τίτλο μόνος του, αλλά ξέρει ένα μυστικό: πως η χαρά του αγώνα βρίσκεται στα λάθη που έγιναν μαζί, όχι στην τελειότητα. και εσύ τώρα μου λες πως αυτός είναι αριθμός 1 στην καρδιά όλων; αλήθεια τώρα, τι καρδιά μιλάει όταν στο τέλος της χρονιάς βλέπεις πως η ομάδα έφυγε μόνο με μερικούς τίτλους μέσα σ' ένα πανό; αλήθεια, ποιος τους πήρε αυτούς τους τίτλους; εκείνος σίγουρα όχι μόνο του — αυτό είναι ένα γεγονός, όχι αριθμός live betting. εκείνος ξέρει πως η αλήθεια βρίσκεται όχι στο να είσαι πρώτος αλλά στο να αναγκάζεις την ομάδα σου να λειτουργεί σαν μηχανή όταν εσύ βρίσκεσαι εκεί που οι άλλοι έχουν αρχίσει να διστάζουν. και αυτό, αγαπητέ μου Σταύρο, δεν είναι στυλ — είναι ένας τρόπος ζωής.

Θα σας πω κάτι που έζησα πριν δεκαπέντε χρόνια στο Δημοτικό Στάδιο Ιωαννίνων εκεί που βρέχονταν οι κερκίδες όσοι στέκονταν πιο κοντά στον πάγκο — εκεί που κάποιος φώναζε «μόλις έμεινε μόνος του!» κι εκείνος είχε ξεκινήσει να ξεμπλέκει τις φόρμες των συμπαικτών του σα να κάνει warm-up πριν τον αγώνα, όχι σα να τελειώνει. Την ίδια νύχτα τον είχα δει μετά από μία ισοπαλία 1-1 να κάθεται πάνω στα χέρια δύο οπαδών της αντίπαλης ομάδας σαν ήταν ο μέντοράς τους — δεν μου έφτανε η κατηγορία πως φοράει ένα τζιν τόσο άνετο σα να βγήκε από ταινία bissociation, εκείνος είχε αυτήν την ικανότητα να μετατρέπει το γήπεδο σε οικογενειακό τραπέζι όπου κανείς δεν βιάζεται να ολοκληρώσει το γεύμα επειδή ξέρει πως υπάρχει ακόμα κάτι στη σούπλα. Οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς τον "βασιλιά του στυλ", γιατί αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια μόνο όταν εκείνος αποφάσισε πως αυτή η μπάλα εκείνη τη στιγμή έπρεπε να πάει εκεί — όχι επειδή ήξερε κάτι που οι άλλοι αγνοούσαν, αλλά επειδή τους έκανε όλους να νιώσουν πως ήταν μέρος ενός πλάνου μεγαλύτερου από τους τίτλους. Υπέρ του "αριθμός 3"; Θα πουν πως βγάζει έναν κανονισμό τελικό auT..ot..ουτ σα να κάνει χάντμπολ στον αέρα και η ομάδα ξαφνικά ανασάνει — όμως αυτά δεν είναι νούμερα· είναι η αίσθηση πως όταν εκείνος σηκώνεται από τον πάγκο η χρονιά δεν φαίνεται πια τόσο μεγάλη όσο ήταν πριν το ξεκίνημά της.