Με 34 χρόνια ιστορίας η Laver Cup ξέρει ποιος στέκεται πάνω στο βάθρο — αλλά φέτος οι…

Τρεις μέρες τώρα που δεν κλείνω μάτι, ρε παιδιά. Στέκομαι στην εξέδρα της Πλατείας Αριστοτέλους σαν εκείνο το βράδυ που ήμουν 12 και περίμενα το Ρότζερς στους τελικούς — και ξανά τώρα το ίδιο συναίσθημα: κάποιος πρέπει να πάρει την μπάλα και να την κουβαλήσει εκεί πάνω. Οι Σέρβοι;; Αυτοί δεν παίζουν σ' αυτή την κατηγορία πια. Όσο κι αν σε σιχαίνομαι που το λέω. Από πού εγώ η μοναχική ψυχή στον κήπο του Σουηδικού συγκροτήματος αρχίζει και κάνει πως δεν ήταν εκεί ο Τζόκο Βι που έφερε τρία τυφλά κεφάλια μέσα στην δεκαετία; Αλλά φίλοι μου.. αυτή την φορά είναι διαφορετικά. Δεν φταίει η φόρμα του σχολικού γηπέδου που πλέον έχει σκαλώσει κάτι καλοφαγωμένα λάστιχα. Φταίει πως εκείνος που έπρεπε να βγάλει το χέρι και να σώσει την παρτίδα - εκείνος έφυγε. Και η Ευρώπη;; Εεε η Ευρώπη έχει πέντε τενίστες στο υπόγειο του Wimbledon και κανείς τους δεν ξέρει από κλάψα. Αγόρια στο ποτήρι που ξεχνούν ότι υπάρχει ακόμα πάνω εκεί μία αίθουσα έκθεσης με περισσότερα τρόπαια από διαμερίσματα στην Πάτρα! Λοιπόν;; Ξυπνάτε;; Αυτοί μπορούν να κάνουν την έκπληξη;; ΝΑΙ — αλλά μόνο αν πιστέψουν σ' αυτήν όσο εγώ πιστεύω ότι ο Λάτσης είναι ακόμα εκεί. Ποιοι είναι αυτοί;; Αυτοί οι τρελοί;; Αυτοί που μέχρι πέρσι είχαν χίλια σοβαρά προβλήματα μόνο εκείνον τον σκανδαλιάρικο βασκανιστή τους που λέγανε Ντάρσι :-))))))) Στην ουσία όμως... η ιστορία της Laver Cup έχει γίνει μακρύς αγώνας υπερηφάνειας κι όχι εμφάνιση βιτρίνας. Κοίτα εδώ: όταν ένας Νόρβικ κατατροπώνεται από έναν αγνώστου που ονειρεύεται μόνο ένα χάμπουργκερ μετά τον αγώνα,, τότε ξέρεις ότι κάτι άλλαξε. Οι Σέρβοι λοιπόν;; Στο κάτω κάτω έχουν δύο τσάκια χρυσών άλλων εποχών να τους βαραίνουν στις τσέπες. Η Ευρώπη;; Αυτή αγοράζει ελπίδα σαν εκείνη τη συσκευασία φακών που μου είχε πουλήσει ο ψωμάς στη Γκόλφου πριν τελειώσει τοEuro :-))))) Αλήθεια ρε;; Ποιος έχει μπάλα;; Ποιος έχει κουράγιο;; Ποιος ξέρει πως όταν τελειώσει αυτό το πράγμα στις 22 Σεπτέμβρη στο Ρόττερνταμ, κάποιος πρέπει να βγει στην τραμπολίνο είτε πάει ο ζουμπούλης είτε όχι;;

τι έγινα εγώ ρε παιδιά, τι έκανα αυτά τα χρόνια στις κερκίδες; θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια — ή ήταν δεκαοχτώ; — βρισκόμουν στην Πόρτο πέρα στη σουηδική ομάδα, έπαιζαν εκείνον τον τελικό στο νουάρ κλίμα που έκαναν πάντα σα να παίζεις γύρω-γύρω αντί για τένις. ο νορβηγός εκείνος τύπος είχε φτάσει εκεί πάνω μόνος του σαν τον μπέιζμπολικό πρωταθλητή που ξεχνάει πως υπάρχουν άλλα σπόρ στο βασίλειο. και τότε μπήκε ο φον Στόλμπεργκ — λέτε τυχαίο; — πάνω στο τραπέζι έβγαλε τέτοιες μπούφες σα να είχε κλέψει το σύμπαν όλο. τρεις μέρες μετά μου έλειπαν δύο δόντια από το φαγητωτάκι και η ψυχή μου είχε γίνει πιο βαριά από όλους τους τίτλους της Σουηδίας μαζί. αυτοί ήταν εκείνοι που κουβαλούσαν την μπάλα — όχι μόνο έκαναν τις νίκες αλλά είχαν κι εκείνο το άγριο βλέμμα του ανθρώπου που είπε «πάμε να ζήσουμε απόψε σαν να μην υπάρχει αύριο». δουλειά κάνουν κι αυτοί; τώρα όμως βλέπουμε κάτι άλλο. οι Σέρβοι;; αυτοί είχαν γίνει σαν εκείνο το ισχυρό κρασί που δεν σου ξεμένει ποτέ στο μπουκάλι όταν ανοίγεις γιορτή. τριάντα χρόνια οι ίδιοι τύποι — Φέροβιτς σαν σχολικός δάσκαλος που κοιμάται πάνω στους τίτλους, Τζόκο σα Superman χωρίς κρύπτη — ήρθαν και πέρασαν σα κυματοθραύστης που ξεμένει το νερό. φέτος;; τίποτα. σαν εκείνο το βράδυ που περίμενα τον Φεντερέρ στο Μαδρίτη και κατέβηκε κάποιος άγνωστος σα να ήρθε από μια άλλη πόλη όπου δεν υπάρχουν τένις. το κενό είναι τόσο μεγάλο όσο το γήπεδο όταν τελειώνει ο αγώνας και έχει μείνει κανείς. αυτά λένε τα πράγματα. κι η Ευρώπη;; αυτοί έχουν πέντε τενίστες — πέντε! — σα ν' έχουν βγει από εκείνο το υπόγειο που πουλούσαν τα ηλιοτρόπια στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ. κανείς τους δεν ξέρει τι είναι φόρα ακόμα. αλλά; υπάρχουν φορές που η ιστορία γράφεται από εκείνους που δεν ξέρουν καν ότι γράφεται. θυμάμαι την ίδια ομάδα πριν είκοσι χρόνια — μικροί φρικιόπουλοι, βγήκαν εκεί πάνω σα να τους είχαν βάλει αερόστατο από τη βιοτεχνία του Σπύρου Λούη. δεν κέρδισαν λες;; όχι, αλλά εκείνο το στιγμιότυπο που κάποιος τους έδωσε το χέρι πάνω στην τραμπολίνα έκανε όλους εμάς — τουλάχιστον εμένα — να νιώσουμε σα να ζούμε μια στιγμή μεγαλύτερη από τους νικητές. λοιπόν λοιπόν; αυτή τη φορά η μπάλα δεν έχει έναν προφανή ιδιοκτήτη. κανείς δεν ξέρει ποιος θα την αγγίξει τελευταίος επειδή κανείς δεν ξέρει πια ποιος φέρνει τον αναπτήρα όταν δεν υπάρχουν φώτα στο γήπεδο. οι Σέρβοι;; κοιτάζουν σα εκείνο το πρόσωπο που χάνει το κινητό του μέσα στη σάκα του και ξέρει πως το έχει εκεί αλλά συνεχίζει να ψάχνει αλλού. η Ευρώπη;; αυτοί έχουν την ελπίδα σα εκείνο το εισιτήριο για ένα ζοφερό φεστιβάλ που δεν ξέρεις καν τι τίτλο έχει αλλά ελπίζεις πως ίσως σώσεις τον άνθρωπο σου. αυτό που θυμάμαι όμως είναι πως η Laver Cup δεν ήταν ποτέ υπόθεση τίτλων — ήταν υπόθεση ανθρώπων. εκείνοι που στέκονται πάνω στο βάθρο όταν όλοι οι άλλοι έχουν ξεμείνει. και φέτος;; κανείς δεν φαίνεται να είναι εκείνος. τέλος πάντων, θα δούμε

Δεν ξέρω τι άλλο θέλετε να σας πω εκτός από ότι μιλάμε για τρεις ομάδες που φέτος βγαίνουν ξύλο στον πάγκο — όχι για κάποιο πρωτάθλημα που χάνεται στα χαρακώματα από τώρα. Οι Σέρβοι; Αυτοί δεν χάνουν τίτλους, χάνουν το δικαίωμα να κάνουν όπως πάντα: να εμφανίζονται εκεί και να κουκουλώνουν όλον τον υπόλοιπο κόσμο χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τόσα χρόνια οι τίτλοι τους ήταν τόσο ασφαλείς όσο το τσιμέντο στο στάδιο του Παρτίζαν — και ξαφνικά;; Δεν τους βλέπεις πουθενά σαν οικογενειάρχη που ξέχασε τα γενέθλια του γιου του. Κι εσείς μιλάτε σαν αυτοί οι τριάντα τέσσερις τίτλοι να ήταν τζάκποτ κρατώντας το χέρι σας από κάτω ενώ στην ουσία ήταν τρίξιμο πλακών — κάποιος έπρεπε κάθε φορά να βγει να κουβαλήσει πάνω του τους υπόλοιπους σα ζακέτες στην πρώτη βροχή. Από πού φαίνεται ότι φέτος κανείς δεν μπορεί; Οι Σέρβοι έχουν πλέον τόσο μεγάλους τίτλους σα νάτανε η αποθήκη ενός γκαράζ στη Γκόλφου — όμορφοι, λαμπεροί, αλλά δεν λειτουργούν πια σα τίποτα άλλο. Και η ιστορία τους;; Αφού γκρέμισαν αυτή την εικόνα, τι άλλο έχουν να προσφέρουν;; Την ίδια ομάδα σα ν' είναι ηλεκτρική κουζίνα στο μουσείο;; Την ίδια πίστη σα νάτανε η όπερα της Βαγδάτης;; Όχι — αυτοί ξέρουν τώρα πως τους κοιτάζουν σα εκείνον τον γείτονα που πάντα γύριζε νικητής και ξαφνικά βγήκε κλαίγοντας μέσα από ένα κατάστημα ρούχων. Κι η Ευρώπη;; Αυτοί λένε ότι φέτος έχουν ομάδα. Όμως η ομάδα τους αποτελείται από πέντε τενίστες που κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σα πληθωρικοί στους διαδρόμους του αεροδρομίου μεταξύ δύο πτήσεων. Πέντε ψυχές στον πάγκο σα νάτανε πέντε φοιτητές σε μια σχολή που μόλις έμαθαν ότι τους έχουν απολύσει όλα τα εργαστήρια. Πού είναι εκείνος ο εντυπωσιασμός που έκαναν πάντα οι Ευρωπαίοι;; Αυτή η μοναδική ματιά σα να ξέρεις πως εκείνος εκεί πάνω έχει σχεδιάσει για σένα μια νίκη σαν ένεση μορφίνης;; Πού είναι; Από την άλλη πλευρά, σας βλέπω να λέτε ότι η ιστορία γράφεται από αυτούς που δεν ξέρουν καν ότι γράφεται. Αυτό όμως είναι δικαιολογία για αυτούς που ξεχνάνε πως πρώτοι πρέπει να υπάρχουν εκείνοι που έχουν βάλει τους ιδρώτες τους. Όχι αυτοί που ζουν από ελπίδες σα νάτανε σφουγγάρια βουτηγμένα σε νερό ντοματοχυμού — σφουγγάρια που δεν ξέρεις ποτέ αν τελικά βγήκαν στεγνά. Η Laver Cup δεν είναι αγώνας τίτλων — είναι αγώνας αυτοεκτίμησης. Και φέτος κανείς δεν δείχνει να έχει αυτήν την αυτοεκτίμηση σαν κάτοχος γηπέδου που ξέχασε τις εισπράξεις του.

Ρε παιδιά, αυτές τις μέρες ο νους μου είναι ακόμη εκεί έξω στη Ρόδο, στην έδρα που κρατώ τους πίνακες των ομάδων σα να γράφω σημειώσεις για τον εαυτό μου μετά από έναν αγώνα τένις — μόνο που εδώ οι χαρακτήρες δεν αλλάζουν επίθεση ανάμεσα στους πότες. Μα εκείνο το γήπεδο στο Ροδινό έχει έναν τρόπο: όταν τελειώνει ο αγώνας, ξέρεις τι περισσεύει και τι όχι. Κοιτάξτε, η Laver Cup είναι σαν εκείνο το γαστρονομικό ραντεβού όπου ξέρεις ότι θα φάς καλά αλλά δεν ξέρεις ποιος θα σηκώσει το πιρούνι τελευταίος. Αυτήν την φορά όμως φαίνεται πως κανείς δεν θυμάται καν ότι υπάρχουν πιρούνια. Οι Σέρβοι; Αυτοί είχαν γίνει η ομάδα που καθόταν στον πάγκο σα να τους είχε αγοράσει η ίδια η γενιά των τίτλων — τρεις σετ επίθεση και μετά σβήσιμο σα βολή στο σκοτάδι. Τώρα; Κοιτάζουν σα εκείνοι οι πελάτες του ιχθυοπωλείου που ψάχνουν το πιο φρέσκο ψάρι και βρίσκουν μόνο παγωμένα κομμάτια. Κανένας εκείνος πάλαι ποτέ Φέροβιτς να βγάλει το σάλι του και να δείξει ποιος έχει τον έλεγχο. Το κενό λοιπόν είναι μεγαλύτερο από αυτό που αφήνει ένας γρήγορος πρώτος σερβίς στις κερκίδες. Η Ευρώπη όμως; Αυτοί έκαναν αγορά ομάδας σα να επέλεγαν γκολφ κάρτες από ένα μανάβικο — πέντε πρόσωπα στην περιοχή εκεί που στήνουν τις μανάβικες βιτρίνες, κανείς δεν ξέρει τι διαλέγει. Θυμάμαι παλιά όταν οι Ευρωπαίοι είχαν εκείνο το βλέμμα σα ομάδα στρατιωτών που γνωρίζουν πως πίσω τους υπάρχουν πάντα οι οπισθοφυλακές. Τώρα όμως; Κοιτώντας ο ένας τον άλλον σα συνεργάτες σε μια φωτογραφία όπου κανείς δε θέλει να φανεί πως ξέρει πως πρέπει να χαμογελάσει. Κι όμως, όταν μιλάμε για την πραγματική εικόνα από κάτω — όχι αυτήν που λέγεται στα κανάλια — βλέπουμε πως κανείς δεν κρέμεται πάνω στο σκοινί εκείνης της τραμπολίνας που ξέρουμε. Οι Σέρβοι έχασαν τον εαυτό τους σα εκείνο το βράδυ στο Γκόλφου όπου χάθηκε η ταινία του τελικού και κανείς δε θυμόταν πως τελείωσε. Η Ευρώπη όμως; Αυτοί έχουν ελπίδα σα εκείνο το εισιτήριο του σούπερ μάρκετ που ξέρεις ότι έχει κερδίσει κάτι — αλλά όταν φτάνεις στην κάσσα σου λες «ωχ». Δεν είναι θέμα ελπίδας πια· είναι θέμα ποιος έχει ακόμη αυτό το συναίσθημα σα ν' άναψε κάποιος τα φώτα στο γήπεδο μετά τον αγώνα. Εδώ όμως υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: η ιστορία της Laver Cup δεν γράφεται από τίτλους αλλά από εκείνους που στέκονται πάνω στο βάθρο όταν οι άλλοι κοιτάζουν το κινητό τους. Και φέτος; Στέκομαι εγώ εδώ στην Ρόδο, βλέπω τους πίνακες μου, και αναρωτιέμαι: υπάρχει ακόμη κάποιος εκεί πάνω που να κάνει αυτήν την κίνηση με εκείνο το μονόκοκκο νούμερο πάνω στους ώμους του; Η μπάλα λοιπόν δεν έχει ιδιοκτήτη — όχι επειδή δεν υπάρχει εκείνος ο ειδικός παίκτης, αλλά επειδή κανείς δεν τολμά να την αγγίξει τελευταίος. Κι αυτοί που βρίσκονται στο πάγκο, κοιτάζουν σα να περιμένουν κάποιον άλλον να πάρει την ευθύνη. Άραγε αυτό σημαίνει πως αυτή τη φορά η Ευρώπη μπορεί να κάνει την έκπληξη; Ίσως. Αλλά όχι επειδή έχουν την καλύτερη ομάδα — επειδή εκείνοι που έπρεπε να κάνουν αυτήν την κίνηση πρώτη φορά έχουν ξεχάσει πως βγάζεις τον εαυτό σου πάνω από τους άλλους. Κι όταν αυτό συμβεί, τότε ξέρεις πως ακόμη κι εκείνο το μικρό φύλλο χαρτί που βρήκες τυχαία στη τσέπη σου έχει γίνει μεγαλύτερο από όλον τον υπόλοιπο κόσμο.

Τι έγινε ρε παιδιά, έχω κάποιον εδώ που λέγεται «τι πρέπει να περιμένουμε σαν συνέπειες μιας βόλτας στην Πλάκα μετά τις τέσσερις»; Οι Σέρβοι;; Αυτοί είναι σα εκείνος ο τύπος που αγοράζει εισιτήριο για την Αμερική στα χαρτιά και τελικά μένει στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ επειδή ξέχασε το διαβατήριο. Έχουν τους τίτλους σα νάτανε στοιχηματικά δελτία στη Νέα Υόρκη — όμορφοι, ιστορικοί, αλλά πλέον δεν ξέρουν καν πώς βγαίνουν τα νούμερα από τη μηχανή. Την προηγούμενη φορά που έλειπαν τόσο οι εμφανείς λύσεις, είχαμε εκείνον τον Ιταλό τον Μπούριγια—τον είδαμε σηκωμένο πάνω από το τραπέζι σα τίποτα άλλο δε συνέβαινε γύρω του. Η Ευρώπη;; Αυτοί έχουν την ελπίδα σα εκείνο το τελευταίο ποτό στο κλαμπ που ξέρεις πως δεν αξίζει αλλά το πίνεις επειδή δεν έχει τελειώσει το βράδυ. Πέντε άνθρωποι στον πάγκο σα νάτανε μπουκάλια κρασί στο ράφι μιας γαστρονομίας χωρίς πρόγραμμα. Κάποτε είχαν εκείνο το βλέμμα σα ομάδα στρατιωτών που ξέρουν πως η επόμενη επίθεση είναι δική τους· τώρα όμως; Κοιτώντας ο ένας τον άλλον σα συνεργάτες που μόλις κατάλαβαν πως όλοι ξέχασαν να φέρουν τις κλειδιά. Αλλά ξέρετε τι; Αυτή η χρονιά έχει κάτι διαφορετικό σα εκείνη η φάση ενός αγώνα τένις όπου ο αντίπαλος χάνει δύο συνεχόμενους πόντους επειδή ήταν τόσο σίγουρος πως θα ακολουθήσει τρίτος—και έρχεται τρίτος, αλλά αυτός που κερδίζει είναι εκείνος που σηκώνεται πριν τελειώσει η μπάλα. Οι Σέρβοι δεν θα κάνουν την έκπληξη. Από την άλλη, η Ευρώπη;; Αυτοί δεν κάνουν έκπληξη επειδή είναι πιο δυνατοί—αλλά επειδή εκείνοι που είχαν συνηθίσει να στέκονται πάνω στο βάθρο τώρα κάθονται σα θεατές στις κερκίδες τους δικές τους. Άρα;; Την Κυριακή στη Ρόττερνταμ, εκείνος που θα σηκωθεί πάνω στην τραμπολίνα δε θα είναι ο τίτλος—θα είναι ένας άνθρωπος που βρέθηκε εκεί επειδή κανείς άλλος δε τόλμησε να σηκωθεί πρώτος. Μετά από όλα αυτά;; Η Ευρώπη πρωταθλήτρια. Όχι επειδή έκαναν ωραίο τένις—αλλά επειδή οι Σέρβοι έχασαν το βήμα σα εκείνος που στέκεται στη μέση του γηπέδου και ξεχνάει πως κρατάει ρακέτα. Και ναι, έχω ήδη βάλει αυτό το δελτίο. 💸🔥

Τρεις ξεροί τίτλοι μιλάμε πως έχασαν φέτος οι Σέρβοι; Δεν είχαν ποτέ τόσο σίγουροι πρωταθλητές λες; Φέτος όμως οι Σέρβοι δεν είναι ομάδα — είναι μια φωτογραφία στο Instagram που περιμένεις να σβήσει όταν κλείσεις την εφαρμογή. Την ίδια στιγμή η Ευρώπη έχει πέντε ανθρώπους πάνω στη σανίδα του σερφ κοιτάζοντας τον ωκεανό σα να τους ρώτησε κανείς εάν ξέρουν κολύμπι. Κι όμως εσείς τους βλέπετε κι αρχίζετε τους θρήνους για την ελπίδα; Αυτοί εκεί πάνω δε ζητούν ελπίδα — ζητούν έναν προφήτη που θα τους πει πως αυτή τη φορά δε θα χρειαστεί να πληρώσουν το εισητήριο. Σηκώστε τους έναν έναν έξω από εκείνο το υπόγειο που λέγεται "εικόνα ομάδας" και δείξτε μου εκείνον που βγάζει το μπουφάν όταν τελειώνει ο αγώνας. Οι τίτλοι σηκώνουν ανθρώπους πάνω στις τραμπολίνες όχι επειδή υπήρξαν ανέκαθεν ισχυροί· επειδή εκείνοι επέλεξαν κάποια στιγμή να μην προσποιηθούν πως μπορούν να κάνουν κουμάντο χωρίς συνέπειες. Οι Σέρβοι λοιπόν; Αυτοί κάθονται τώρα σα δημόσιο κάδρο που ξέχασαν να το βγάλουν — η ιστορία τους υπήρξε νικητές, όχι επειδή είχαν πιο δυνατούς, αλλά επειδή κανείς δεν τόλμησε να τους ρωτήσει "κι όμως". Φέτος η ερώτηση πήρε φωνή. Και αυτή η φωνή λέγεται Ευρώπη; Κι όμως αυτοί οι πέντε στον πάγκο της Ευρώπης έχουν ένα πλεονέκτημα περισσότερο από όλους τους τίτλους μαζί: βλέπουν τον αντίπαλο τους τελευταίο τους αγώνα σα να ήταν σειρά αγοράς στο σούπερ μάρκετ — κανείς δε βιάζεται επειδή ξέρει πως στο τέλος όλα είναι ίδια. Εκείνοι όμως διαλέγουν αυτή τη σειρά τώρα, σήμερα, επειδή δε έχουν τίποτα άλλο να κάνουν. Ρωτάτε εάν μπορεί η Ευρώπη; Απαντώ εγώ: όχι επειδή υπάρχει κάποιος μεγάλος τενίστας ανάμεσά τους — επειδή οι τίτλοι έγιναν σκόνη κι αυτοί βρέθηκαν πάνω από αυτήν σα ξυράφι που γύρεψε αίμα πριν ακόμη ανοίξει η μπάλα. Κι όταν φτάσει εκείνο το τελικό σετ στο Ρόττερνταμ, οι Σέρβοι θα κοιτάζουν τον πάγκο τους σα να ψάχνουν τον προηγούμενο ιδιοκτήτη των τίτλων τους — εκείνον που κάποτε τους γύριζε πλάτη όταν η νίκη ήταν σίγουρη. Καιρός λοιπόν να μάθουμε εάν η Ευρώπη θυμάται πως υπάρχουν στιγμές που η νίκη δεν είναι δικαίωμα· είναι υπόθεση ντύσιμου στην τραμπολίνα. Αυτοί λοιπόν εκεί πάνω την Κυριακή δε θα αγωνίζονται για ένα τρόπαιο· θα αγωνίζονται για το πρώτο τους βήμα στην ιστορία σαν ομάδα που κάποτε κουβαλούσε όλους τους άλλους.

τι έγινε βρε παιδιά πού βρίσκονται όλοι εκείνοι οι φακέλλοι στα συρτάρια των μπατζανάκηδων όταν τους χρειάζονται; βλέπω εδώ κουβέντα για κενά ηγεσίας σα να μιλάμε για ένα κατάστημα παλιάς σχολής που ξαφνικά βρήκε κλειστή την πόρτα της αποθήκης του. οι σέρβοι είχαν γίνει το επίκεντρο του κόσμου εκεί πάνω σα εκείνος ο ντριφτής που έπεφτε τρεις φορές την ημέρα και όμως τον αντέγραφαν όλοι στο γυμνάσιο. τριαντατέσσερα χρόνια τίτλοι δεν γίνονται επειδή κάποιος είχε καλύτερη ρακέτα· γίνονται επειδή υπήρχε ένας Ντρογκάν Φέροβιτς εκείνος που σηκωνόταν κάθε πρωί σα να έχει ξαναπαιχτεί το ματς από χτες το βράδυ. μέχρι πριν δύο χρόνια ο Τζόκοβιτς ήταν εκείνος που έβγαζε τη λάμπα όταν σβήνουνε τα φώτα. τώρα όμως;; βλέπω φωτογραφίες παλιών αγώνων σα ξεθωριασμένες κάρτες αξιώσεων ενός αγνώστου παίκτη — κάτι σιγά σιγά μαζεύεται σα σκόνη στα παντζούρια της δόξας. και η ευρώπη;; αυτοί έχουν πέντε τενίστες σα νάτανε πρόχειροι επιβάτες σε μια βόλτα του θείου τον Λουκά στα βουνά. κανείς τους δεν ξέρει τι σημαίνει "ομάδα" εκτός από αυτές τις φωτογραφίες των social media όπου φαίνονται ωραίοι σα κιθάρες στην βιτρίνα του μουσείου. αλλά εκείνο το βλέμμα που είχαν πριν είκοσι χρόνια;; αυτό που έκανε τον Γκούσταβ Κουρτεν να νιώσει πως δέχτηκε μια μπάλα στο πρόσωπο ενώ ο άλλος ήταν τρεις πόλεις μακριά;; ξεθώριασε σα μπογιά κάτω από τον ήλιο της πλατείας Συντάγματος. τώρα όμως;; κάτι αλλάζει σα εκείνος ο τζόκερ στα φώνα μιας εθνικής ομάδας που κανείς δε θυμάται πως τελείωσαν οι αγώνες. η ιστορία της Laver Cup δεν γράφτηκε ποτέ από τίτλους αλλά από εκείνον τον άνθρωπο που βγήκε σα σουπιά στο πιάτο όταν κανείς άλλος δε τόλμησε. φέτος;; βλέπω έναν αγώνα χωρίς πρωταγωνιστή σα εκείνον τον αγώνα του Λιούτον Χιούιτ στη Γιουγκοσλαβία όπου κανείς δε θυμάται τον νικητή — μόνο εκείνον που πήρε τις σακούλες από τους πελάτες της αίθουσας προς το τέλος. οι σέρβοι;; αυτοί κοιτούν σα εκείνος ο φίλος που περίμενε τον Βαγγέλη στο αεροδρόμιο δύο ώρες μετά την αναχώρηση. η ευρώπη;; αυτοί έχουν ελπίδα σα εκείνο το δεκάλεπτο πριν ανοίξει η πόρτα του σχολείου την ημέρα των μεγάλων αγώνων όταν κανείς δε ξέρει εάν ο καφές του δασκάλου είναι ισχυρός ή γλυκός. αλλά εδώ είναι το πράγμα: η Laver Cup είναι σα εκείνο το τελευταίο σουτιάν στο ντουλάπι — όταν τελειώσει αυτό, αύριο κανείς δε θυμάται ότι υπήρξε. έτσι και φέτος;; η μπάλα δε βρίσκεται στα χέρια κανενός επειδή κανείς δε θέλει να φορέσει το βάρος της νίκης εκείνο το βράδυ στο Ρόττερνταμ. ελπίζω πως όταν σηκωθεί εκείνος πάνω στην τραμπολίνα δε θα είναι επειδή περίμενε τους άλλους να πέσουν — αλλά επειδή τελικά αποφάσισε πως πρέπει εκείνος να τραβήξει το σκοινί μόνος του. μετά από όλα αυτά;; η σεζόν ακόμη ανοιχτή σα εκείνο το παράθυρο του διαμερίσματος στη Θεσσαλονίκη που κανείς δε θυμάται αν είχε κλειδώσει. ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε ποιος θα αποφασίσει πως πρέπει να κουβαλήσει αυτή την μπάλα μέχρι το τέλος. γιατί εκείνοι που μιλάνε σήμερα σα νάτανε σοφοί στρατηγοί πιθανόν αύριο να στέκονται σα θεατές σ' αυτές τις κερκίδες θυμίζοντας μόνο εκείνες τις εποχές της παλιάς σχολής που δε χρειάζονταν περισσότερες κουβέντες.