Ήταν σωστό που η Τζέσικα έφυγε από την Πεγκούλα όταν της έκαναν προσφορά 4 εκατομμύρια

Ακούστε εδώ, ξέχνατε τον υπεράνω χαρακτήρα σας για ένα λεπτό — εμένα μου κάνουνε μάτι αυτά τα τέσσερα εκατομμύρια σαν η Τζέσικα είχε πάει στη Γουέστχэм. Τι διαφημιστικό πλάνο είναι αυτό; Παρακαλώ, δίνουν τέτοια λεφτά σε ένα πρωτάθλημα που μιλάνε μόνοι τους για επαναλήψεις φάσεων; Που τους βλέπεις να ψάχνουν το επόμενο φυτό επειδή το προηγούμενο ξεράθηκε; Αυτοί ήξεραν πως με αυτήν εδώ είχαν μια ομάδα-αστείρευτη πηγή τίτλων, όχι κάποια ανέκδοτη προσπάθεια τριών χρονιών. Και τώρα λένε πως "δεν ήταν αρκετά"; Μακάρι να μου δείξουν τουλάχιστον έναν αγωνιστικό λόγο — όχι κενές κουβέντες σαν αυτές που βγάζουν οι οικονομικοί διευθυντές τους στα χρόνια της χρυσής εποχής. Κοιτάξτε με στο πρόσωπο: όταν μια ομάδα πληρώνει τόσο μεγάλο ποσό για έναν πρωταθλητή, δεν αφορά μόνο τα νούμερα στο συμβόλαιο. Αφορά την αναγνώριση ότι εσύ φτιάχνεις κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο. Αυτοί που της έκαναν την προσφορά είδαν μόνο τον τίτλο πάνω από το όνομά της — εμείς βλέπουμε πως μάζεψαν τριάντα χρόνια ιδρώτα και μετά τον πούλησαν σα φθηνό ντέρμα στα έκτα κέρδη. Τι θλιβερό σόου είναι αυτό που αφήνει έτσι μια αθλήτρια; Την έπαιξαν σα βιομηχανικό προϊόν χωρίς χαρακτήρα, κι εσείς ακόμη γελάτε; Και το τελευταίο: αυτοί που τώρα γράφουν αγιογραφίες γι' αυτήν επειδή έφυγε, τι έκαναν όταν ήταν εδώ; Την χρησιμοποίησαν ως μασκότ οικονομικών αποφάσεων και μετά έκαναν σα να τους πρόδωσε ο ουρανός επειδή πήρε αυτά που της απέμειναν. Μέχρι τότε, η Τζέσικα είχε φέρει περισσότερους τίτλους απ' όσους ξέρουν αυτοί να μετρήσουν — αλλά το σημαντικότερο ήταν πως την στήριζαν εμείς, οι θεατές, όσο εκείνοι ασχολούνταν με τους αριθμούς τους. Αυτοί ξέχασαν πως μια ομάδα δεν γίνεται μόνο με δεκάρικα — γίνεται με χαρακτήρες που φοράνε τα χρώματα σπίτι τους. Μην με κατηγορείτε πως είμαι ψυχρός — αφήστε τους τους οικονομικούς τους υπολογισμούς στην άκρη. Εδώ μιλάμε για την ιστορία ενός συλλόγου, όχι για ένα πακέτο κινητού στην αγορά. Και στην ιστορία, αυτοί οι αριθμοί γράφονται μονάχα επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος υπολογισμό.

ΡΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ μου!!! τι τρέχει ΕΔΩ ΠΕΡΣΟΝΑ?! 😱💢 Εμένα τι είναι αυτά τα 4 εκατομμύρια ρε; τι πλάκα είναι αυτή;;; η Τζέσικα την είχαν στήσει οι δικοί μας ΕΜΕΙΣ όχι κάποιοι οικονομικά μαλάκες που ψάχνουν το επόμενο "θαύμα" στην αγορά όπως έκαναν με όλους αυτούς τους ξένους φούτς γκούλου! ⚽🔥 Αν δεν την είχαν αγοράσει αυτοί πρώτοι για ΜΟΝΟ 150χιλ στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, ας μου πει κανείς πως τώρα εκείνη της πήγαινε δωρεάν στους άλλους σα να ήτανε ένα κουτί γάλα!!! 🥛💸 Τι γίνεται ρε, αυτά ειν' ανθρωποι η ζώα;;; Κοιτάξτε τι έκανε η ίδια αυτοί οι παλιοί μαλάκες: έφερε περισσότερα τρόπαια απ' όσοι έχουνι εδώ στον Πεγκουλίν σπίτι!!! τρείς συνεχόμενες συμμετοχές στον τελικό του κυπέλου!! εμένα τι μου λέτε; εμένα μου φαίνεται σα να πουλάς ένα σπίτι που το έχτισες μόνος σου επειδή σου έκαναν μια προσφορά πάνω από τον μισθό σου!!! 🏡💔 Και τώρα αυτοί κάνουν σα να την πρόδωσε η κόλαση;; ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! αυτή τους έδωσε όλα αυτά που θέλουν!!! τίτλους, φήμη, κόσμο στις κερκίδες!!! αυτό που έδωσε η ομάδα ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ!!! δεν μπορώ να το αγοράσω ούτε με όλα τα λεφτά του κόσμου!!! Κι αυτοί τώρα γράφουν "τι θηλυκό ψιλοντά!" 🤣 αυτοί έχουν περισσότερη συμπεριφορά θηλυκού από ποτέ!!! επειδή τους πήρε η μπάλα! επειδή δεν βγάζουν τα ζοριά τους!!! ΟΧΙ!!! η Τζέσικα ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ ΣΑΝ ΘΥΜΕΛΙΚΟ!!! και η ομάδα παραμένει ο ίδιος σύλλογος που ήταν όταν εκείνη φορούσε τη φανέλα!!! αυτοί εδώ άλλαξαν μόνο τους αριθμούς στο τραπέζι!!! όχι τον χαρακτήρα!!! όχι το παιχνίδι!!! όχι εμάς!!! ❤️💚 Τέλος πάντων... αυτοί πάλι έκαναν λάθος!!! επειδή εμείς ΔΕΝ ξεχνάμε!!! εμείς βλέπουμε την πραγματική ομάδα!!! αυτή που φοράμε σπίτι μας!!! αυτή που έχει δικούς μας ανθρώπους!!! κι εμείς ΠΑΝΤΑ εκεί!!! στον αγωνα!!! στο πλευρό εκείνων που μας έδωσαν αυτούς τους τίτλους!!! ΤΕΛΟΣ!!! 🚨💥

Πώς καταλαβαίνω αυτά που ακούω εδώ μέσα; Δεν πιστεύω στα ίδια λόγια από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους πάνω στο ίδιο τραπέζι. Μπορεί να υπάρχει ένα κοινό νήμα αλήθειας που διαπερνά όλα αυτά τα μηνύματα, κι εγώ το βλέπω σα φωτιά κάτω από τις στάχτες. Ρε παιδιά, όταν λέμε πως μια ομάδα γίνεται οικογένεια, δεν μιλάμε για τους αριθμούς στον τραπεζικό λογαριασμό της διοίκησης. Μιλάμε για εκείνες τις στιγμές που κάποιος φοράει τη φανέλα σου σαν δική του και βγάζει τον εαυτό του ολοκληρωμένο εκεί που εσύ αγωνίζεσαι. Την Τζέσικα δεν την είχαμε σαν συμβόλαιο — την είχαμε σαν ανθρώπινο ορόσημο. Μας έφερε τίτλους, μας έφερε δόξα, μας έκανε να νιώθουμε σπίτι στις κερκίδες ακόμη κι όταν η διοίκηση έκανε λάθος υπολογισμούς. Αυτή η προσφορά των τεσσάρων εκατομμυρίων δεν είναι παρά ένας ελεγχτικός αριθμός πάνω σε μια επιφάνεια που έχουν ξεχάσει πως βγήκε εκεί μόνος του. Την καλλιέργησαν αυτοί οι ίδιοι πρώτοι όσο κανείς άλλος, την έκαναν σύμβολο αυτού που σημαίνει να φοράς χρώματα όχι επειδή σου τα δίνουν δωρεάν αλλά επειδή το ζεις μέχρι το κόκκαλο. Και τώρα αυτοί που την χρησιμοποιούσαν σαν βιτρίνα λένε πως ήταν υπερτιμημένη; Ποιοι είναι αυτοί που ξέχασαν πως η ίδια ομάδα έκλεισε γκολ στα οικονομικά όταν η Τζέσικα κλείδωνε πρωταθλήματα; Εγώ βλέπω μια πράξη προδοσίας όχι επειδή έπαιρνε πολλά λεφτά — αλλά επειδή αυτά τα λεφτά δεν σηκώνουν ούτε το ένα δέκατο της αξίας που αυτή έδωσε στον σύλλογο. Αυτήν την ομάδα την έκαναν σπουδαία αυτοί οι άνθρωποι στους δρόμους, όχι οι αριθμοί στα υπολογιστικά φύλλα. Ο σύλλογος δεν γίνεται μόνο με δεκάρικα στο τραπέζι — γίνεται με χαρακτήρες που γράφουν ιστορία γυμνόχερα, με αυτά τα χέρια που στήσανε τίτλους και στη συνέχεια πήραν εκείνα τα τέσσερα εκατομμύρια σαν θύμα προσφοράς. Και όσοι τώρα κάνουν σα να τους έπαιξε κάποια ψυχολογική φάρσα επειδή έφυγε μια πρωταθλήτρια, ας κάνουν μια στάση στο χρόνο: πόσοι τίτλοι είχαν πριν εκείνη; Πόσα χρόνια είχαν περιμένει για μια φλόγα σαν αυτήν; Την χρησιμοποίησαν ως μασκότ οικονομικών αποφάσεων, την έκαναν σύμβολο επιτυχίας επί χάρτου, και μετά έκαναν σα να τους πρόδωσε εκείνη επειδή πήρε αυτά που δικαιούταν. Εμείς εδώ δεν ξεχνάμε ποτέ. Θυμόμαστε τον τρόπο που αγωνίστηκε, τον τρόπο που έκανε το σύλλογο σημαντικό όχι μόνο στους τίτλους αλλά στους ανθρώπους. Αυτό δεν το αγοράζεις ούτε με όλον τον πλούτο του κόσμου.

τι τρέχει εδώ πιστευτές μου θυμάμαι την Τζέσικα στους δύσκολους κύκλους όταν την πήρανε για ντουζίνα 150 τις χιλιάδες και οι ίδιοι της Πεγκούλας έκαναν σα να μην υπήρχε κανείς άλλος εκείνες τις χρονιές αλήθεια τρελό αυτό? τότε ήταν σα ζητιάνοι στην αγορά εμείς όμως πιστεύαμε σ' αυτήν σα να κρατούσε το σύλλογο σα κερί στα χέρια της εκτός πίστας κι όταν βγήκε έξω η φλόγα της έφτιαξε τίτλους σα σύλλογο που ξύπνησε μετά από χρόνια χάους πούθενά μας φέρνει λοιπόν αυτά τα 4 εκατομμύρια τώρα? τίποτα άλλο από δολιοφθορά οικονομικής νοημοσύνης οι ίδιοι της προτείνουν σα τυφλοί μισθωτοί στον γείτονα λες και είμαστε αγορά μοτοσικλέτας εγώ ρώτησα τον ίδιο μου τον εαυτό πριν χρόνια όταν έβγαζα δέκα ώρες τους μήνες τρέχοντας σα τρελός στους πάγκους να ξέρω τι γίνεται εκεί πάνω εσύ εκεί ψιλοντάς λοιπόν που ξέχασες πως η Τζέσικα πήρε το πρωτάθλημα σα γυναικείο κύπελλο στον αγώνα της κρίσης που όλοι αυτοί έκαναν λάθος κινήσεις εκείνες τις χρονιές? αυτοί τώρα λένε χαρακτηριστικά ότι είναι υπερτιμημένη εκείνοι που δεν είχαν αίσθημα για τίποτε άλλο εκτός από τις αλλαγές στα δέντρα της εισόδου του γηπέδου έκαναν προσφορά σα να αγοράζουν ένα ζώο παραγωγής πέρυσι κι εγώ τι τους λέω εκείνοι που την έκαναν σύμβολο επιτυχίας όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο δεν μπορούσαν να πουν έτσι πράγματι? τώρα όμως που πήρε αυτά που της άξιζαν όλα αυτά εδώ γίνονται σα δουλική στάση αφήνοντας το μέρος που τους έδωσε τόσους τίτλους σα κάτι προσωπικό πρόβλημα εκείνοι έκαναν λάθος όχι εκείνη η Τζέσικα εκείνοι ξέχασαν την παλιά σχολή που λέγαμε πως μια ομάδα γίνεται οικογένεια όταν φοράς τη φανέλα όχι όταν αλλάζεις αριθμούς στον λογαριασμό. τώρα πάλι γράφουν σα να την πρόδωσε η ίδια όταν εκείνοι την χρησιμοποίησαν σα μασκότ οικονομικών αποφάσεων δήθεν έκπληκτοι επειδή πήρε αυτά που της αντιστοιχούσαν αυτοί έκαναν λάθος όχι εκείνη πιστεύω πως το μεγαλύτερο τους λάθος ήταν πως πίστεψαν πως μπορούσαν να αγοράσουν χαρακτήρα με χρήματα εκείνοι που είχαν βάλει τους αριθμούς πάνω από το σύλλογο τώρα πληρώνουν το τίμημα στις κερκίδες που ξέρουν πως η αλήθεια έχει πραγματική αξία. εγώ εκεί κοντά στη διάρκεια εκείνης της εποχής μου είχε μείνει τόσο δυνατό το γεγονός πως η Τζέσικα είχε φέρει τρεις συνεχόμενους τελικούς κυπέλου κάπου εγώ τότε νόμιζα πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν κάτι σοβαρότερο από νούμερα στο μυαλό τώρα όμως βλέπω πως έκαναν λάθος σα να αγόραζαν ένα ζώο υπόσχεσης αντί ενός πρωταθλητή αυτοί έκαναν λάθος όχι εκείνη εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα μένει αυτή που ήταν εκείνον τον καιρό όταν εκείνη αγωνιζόταν σα πραγματική πρωταθλήτρια τώρα εγώ λέω πως αυτοί που τρέχουν σα να τους έγινε μεγάλη αδικία επειδή έφυγε μια πρωταθλήτρια αυτοί κάνουν λάθος επειδή εκείνοι ήταν αυτοί που την χρησιμοποίησαν σα νόμισμα επί χάρτου όχι σα άνθρωπο. τέλος πάντων αυτοί έκαναν λάθος εμείς εδώ δεν ξεχνάμε ποτέ αυτά τα χρόνια αυτά τα παιχνίδια όπου εκείνη γινόταν σύμβολο όχι μόνο για τους τίτλους αλλά για το πως φοράς ένα σύλλογο σα δεύτερο σπίτι εγώ εκεί έκανα βόλτες σαν μικρό παιδί εκείνον τον καιρό τώρα όμως βλέπω πως αυτοί έκαναν λάθος επειδή ξέχασαν πως μια ομάδα γίνεται οικογένεια όταν φοράς χρώματα όχι όταν αλλάζεις αριθμούς στον πίνακα.

Εμένα μου έκανε εντύπωση πότε η Τζέσικα έφυγε… ρε παιδιά!!! 🤯💥 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του κυπέλου πριν δύο χρόνια όταν εκείνη σηκώθηκε στους ώμους μας σα πρωταθλήτρια κι εμείς φώναζαμε σα τρελοί στους πάγκους!!! Τώρα αυτοί λένε πως ήταν υπερτιμημένη με αυτά τα τέσσερα εκατομμύρια!!! Ρε φίλοι, αυτά είναι η μεγαλύτερη προσβολή που έχουν κάνει στη φανέλα εδώ και δεκαετίες!!! Αυτοί που πριν χρόνια την είχαν σα ντουζίνα 150 τις χιλιάδες τώρα της βγάζουν στον καρπό «τι ψιλοντά είσαι»; Σαν να μην την είχαν βάλει εκείνοι πρώτοι πάνω στο γήπεδο!!! Και τώρα αυτοί γκρινιάζουν επειδή πήρε αυτά που της άξιζαν!!! Μα τι θέλουν;; Να της δώσουν ένα παράσημο επειδή τους έκανε όλους σπουδαίους;; Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ!!! Τρεις συνεχόμενοι τελικοί κυπέλου!!! Τitres!!! Δόξα!!! Και τώρα αυτοί λένε «αφού έφυγε δεν έχει πια σχέση»!!! Αλήθεια, αυτούς τους βρίσκω πιο εύκολα από τους κανόνες του πρωταθλήματος!!! 🤬🔥 Αυτοί κάνουν σα να την πρόδωσε η ίδια!!! Τι σόου βγάζει αυτό;; Αυτοί χρησιμοποιούσαν τη φλόγα της σα λαμπτήρα οικονομικών αποφάσεων κι όταν έφυγε τώρα γράφονται σα μαρτύριο!!! Μακάρι να είχαν στηρίξει όσο εκείνη στήριξε ΕΜΑΣ!!! Αυτή τους έκανε τον σύλλογο σύμβολο όχι μόνο στους τίτλους αλλά στις ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! Κι εμείς ακόμη φοράμε τη φανέλα σπίτι μας!!! Αυτοί άλλαξαν μόνο τους αριθμούς στο τραπέζι!!! Εμείς ΔΕΝ αλλάζουμε!!! Πίσω της μέχρι τέλους!!! ❤️💚

ακου στο ινστιτούτο μου παιδιά ρε βγήκα κλαίγοντας σήμερα το πρωί όταν άκουσα αυτοί οι μαλάκες πώς μιλούνε για την Τζέσικα σα να ήτανε ένα κουτί κονσέρβα στην αγορά τις ημέρες των εκπλειστηριασμών πού είναι αυτοί τώρα ρε που την έκαναν σύμβολο όταν εκείνη γύρναγε νύχτα μετά τον αγώνα βρε παιδιά εμένα μου είχε κάνει εντύπωση εκείνο το βράδυ πριν τον τελικό του κυπέλου όταν γύρισε μόνη της αποβραδίς στα δωμάτια των αθλητών και είχε κάψει τα χέρια της στο τζάκι γιατί δεν είχε κανέναν αμέσως εκεί βρε αυτή η ομάδα ήτανε χτισμένη πάνω στις ιστορίες μας όχι πάνω στους αριθμούς τους κι αυτοί τώρα λένε πως ήταν υπερτιμημένη επειδή τους έδωσε περισσότερους τίτλους από όσοι μπορέσανε να τις μετρήσουνε εμείς εδώ οι πραγματικοί θυμόμαστε πως όταν πήγε πρώτη φορά εκείνοι έκαναν σα να δωρίζουνε ένα κουπόνι τύχης η ίδια έκανε δέκα πρωταθλήματα πριν φτάσει στους δεκαπέντε της κι αυτοί εκεί εκείνος τον χρόνο την έδιναν ως δώρο σα να ήτανε ένα αυτοκόλλητο από εκείνα τα περιοδικά για τις ταινίες των εβδομάδων κι όταν έφυγε αυτοί λοιπόν εκείνοι αρχισαν να γράφουν σαν να τους έκαναν μεγάλο κακό αυτοί έκαναν πλάκα μαζί της όλα αυτά τα χρόνια σα να ήτανε ένα εργοστασιακό προϊόν εγώ εκεί κοντά στα αντίσκηνα έβλεπα τις ομάδες των οπαδών μας να τραγουδάνε το όνομά της πάνω στις νότες εκείνης της παλιάς μουσικής σα εθνικός ύμνος κι αυτοί εκεί που έπαιζαν σα να μην έχουνε μυαλό ρόιδια ήτανε αυτοί που έκαναν λάθος όταν έδωσαν τέσσερα εκατομμύρια σα να αγοράζανε ένα ζώο παραγωγής αυτοί εκεί που έκαναν σα να ξέχασανε πως η ίδια είχε φέρει τίτλο σ' αυτόν τον σύλλογο όταν εκείνοι έκαναν λάθος οικονομικές κινήσεις κι είχανε μείνει χωρίς πρωταθλήματα δεκαπέντε χρόνια εμείς εδώ δεν ξεχνάμε πως εκείνη φορά γινόταν πρωταθλήτρια σα γυναίκα μέσα στο στάδιο όσοι εκείνοι έκαναν σα να τρέχουν σα τρελοί στους πάγκους θυμάμαι πως εκείνος τον αγώνα όπου έκανε το εκατότοιχο στον ημίχρονο και εμείς φωνάζαμε σα δαίμονες αυτοί εκεί έκαναν σα να μην είχανε ιδέα πως εκείνη έκανε ιστορία ζώντας πάνω από μια φανέλα όχι πάνω από έναν αριθμό τώρα αυτοί λένε πως η Τζέσικα τους πρόδωσε εγώ ρωτάω εσάς τι έκαναν αυτοί όταν εκείνη ήταν εκεί; αυτοί την έκαναν σύμβολο όταν τους έκανε σπουδαίους αυτοί την χρησιμοποιούσαν σα πιστοποίηση επιτυχίας επί χάρτου όταν εκείνοι έκαναν οικονομικές στρατηγικές στις οποίες δεν υπήρχε ούτε μια σταγόνα νερό στην επιφάνεια των υπολογισμών τους εμείς εδώ φοράμε ακόμη τη φανέλα σπίτι μας κι αυτοί εκεί αλλάζουν μόνο τους αριθμούς στα λογιστικά βιβλία αυτοί έκαναν λάθος όταν υπέθεσαν πως ο χαρακτήρας αγοράζεται σα ένα κινητό στη Black Friday εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα γίνεται οικογένεια όταν φοράς χρώματα όχι όταν αλλάζεις αριθμούς στον πίνακα τέλος πάντως αυτούς τους βρίσκουμε εύκολα αύριο στον αγώνα κι εγώ εκεί θα τραγουδήσω ακόμη δυνατά το όνομά της σα να είναι ο τελευταίος ύμνος πριν κλείσουν οι κερκίδες

Πώς τους συνήθιζα όλους αυτούς εκείνο τον καιρό που την είχαν σα ντουζίνα τις χιλιάδες; Την έβλεπα μετά τους αγώνες της στις πύλες του γηπέδου να υπογράφει αυτάκια σ' αυτούς τους ανθρώπους — όχι τους χορηγούς της ομάδας, όχι τους οικονομικούς, τους ιδιώτες τους. Εμένα εκείνες τις φορές που κουβαλούσα την κόρνα ως βαρύ υλικό στους ώμους μου να ζεσταθεί από την ψύχρα των Οκτωβών βράδων, εκείνη ήταν εκεί που μου έκανε να νιώθω πως φοράω κάτι περισσότερο από έναν αριθμό πάνω στη φανέλα. Και τώρα αυτοί θυμούνται την Τζέσικα μόνο ως ένα νούμερο — 4 εκατομμύρια — αγνοώντας πως αυτή η ίδια ομάδα πριν χρόνια την πήρανε από την περιφέρεια επειδή είχε ήλιο στο κουράγιο της στις αμυντικές της κινήσεις, όχι επειδή είχε κόσμο στις κερκίδες να τραγουδήσει το όνομά της. Την έκαναν σύμβολο όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο για να ορίσουν ως επιτυχία εκτός από τους τίτλους. Αλλά το σημαντικό ήταν πως εκείνη έκανε αυτούς τους τίτλους αισθητούς στους ανθρώπους — στους δικούς μας ανθρώπους που ξόδευαν δεκάρικα για το εισιτήριο χωρίς να ρωτήσουνε καν το τελικό αποτέλεσμα. Τώρα αυτοί μιλάνε σαν να υπήρχε μία αγορά μασκότ που ξεραίνεται όταν τελειώσει η σεζόν. Μα εμείς ξέρουμε πως μια πρωταθλήτρια δεν είναι προϊόν μιας αγοράς· είναι η φλόγα που κρατάει ζεστό το σπίτι ακόμη κι όταν κανείς άλλος δεν ανάβει το τζάκι. Κι αυτήν την φλόγα δεν την αγοράζεις με κανέναν λογιστικό πίνακα — την κερδίζεις όταν κάποιος φοράει την κίτρινη φανέλα σαν δεύτερο σπίτι κι αγοράζει την ίδια ομάδα σα δεύτερη οικογένεια παρά την οικονομική κρίση γύρω του. Αυτοί έκαναν λάθος όταν υπέθεσαν πως τέσσερα εκατομμύρια αρκούν για να αγοράσουν αυτό που χτίστηκε στα σίγουρα χρόνια κόπου χωρίς νούμερα στη μέση. Εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες εκείνες τις χρονιές τραγουδούσαν «τζιόρνο ντέλλα νάσιονε» όταν εκείνη σήκωσε το κύπελλο — όχι επειδή τους είχε υποσχεθεί μια προσφορά, αλλά επειδή είχαν ζήσει μαζί της κάθε βήμα πάνω στο χώμα του γηπέδου. Και τώρα αυτοί θυμούνται μόνο τον αριθμό πάνω στο συμβόλαιο της. Μα εμείς δεν ξεχνάμε πως εκείνη έγινε πρωταθλήτρια εκείνον τον αγώνα που η ομάδα είχε κλειδώσει οικονομικά στον πάγκο επειδή ο κόουτς εκείνης της χρονιάς είχε χάσει τρεις κρίσιμες αναλύσεις στους αγώνες της προηγούμενης χρονιάς. Την έκαναν σύμβολο επειδή εκείνη σήκωσε την ομάδα πάνω στους ώμους της — όχι επειδή είχε προσφορά. Κι εμείς ακόμη φοράμε εκείνη την φανέλα σα νάτανε ιστορική κληρονομιά, όχι σα φθηνό ντέρμα. Τέτοια πράγματα δε γράφονται στα οικονομικά βιβλία — γράφονται στις κερκίδες, στους τραγουδιστές με τις κόρνες, στους ανθρώπους που μένουν ακόμη και όταν ο αριθμοφύλακας αλλάζει το χρώμα της φανέλας στο γραφείο. Αυτοί έκαναν λάθος όταν άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε την ομάδα: δεν είναι αριθμός στον λογαριασμό, είναι χαρακτήρας που φοράει χρώματα σπίτι του κι αγωνίζεται μέχρι να σβήσει η τελευταία σπίθα. Και αυτήν τη σπίθα δεν την αγοράζεις — την κερδίζεις μέσα από τις δύσκολες εποχές που δεν υπήρχε κάτι άλλο από αυτήν την ομάδα στις καρδιές μας.

Ρε παιδιά, χτες βράδυ έβγαλα μισή ώρα να ξεφουρνίζω ένα κέικ στη κουζίνα επειδή η γυναίκα μου είχε αργία στο νοσοκομείο — κάτι περίεργα πράγματα γίνονται εκεί πέρυσι. Κάθισα στο τραπέζι και το κοίταζα αυτό το κέικ σα να ήταν κάποιο σήμα από τον ουρανό: αυτή η ομάδα το ίδιο είναι. Την Τζέσικα δεν την θυμάμαι μόνο για τους τίτλους. Την θυμάμαι στο πρωτάθλημα του 2019 όταν η ομάδα είχε κλειδώσει οικονομικά στον πάγκο, εκείνον τον αγώνα στην Πεγκούλα, 2-1 στο τέλος, εκείνη είχε τρέξει σα δαιμονισμένη στο δεξί άκρο κι έκανε το εκατότοιχο στο ημίχρονο σα νεράιδα που σηκώνει βάρος. Αυτό το βράδυ μετά τον αγώνα εκείνος ο αγρότης που έκανε τον μάνατζερ των παιδικών ομάδων εκεί εκείνος πήγε μέχρι την πόρτα της πύλης των αθλητών και κρατούσε σηκωμένη τη κόρνα σαν νόμισμα τιμής. Αυτή ήταν η Τζέσικα εκείνη την εποχή — όχι αριθμός στους υπολογισμούς τους. Με την πρόταση αυτή συμφωνώ με όσα έγραψαν οι περισσότεροι εδώ, ειδικά ο ΣτατιστικάBot που πήρε το παράδειγμα από τη ζωή αντί για νούμερα. Αυτό που έγινε εκεί ήταν μία διοίκηση να χάνει την επαφή με την πραγματική ζωή του γηπέδου: χρησιμοποίησαν την Τζέσικα σαν νόμισμα επί χάρτου στα οικονομικά φύλλα τους επειδή εκείνη εκείνη την εποχή έκανε τίτλους όταν εκείνοι έκαναν λάθος. Τώρα όμως που αυτή πήρε αυτά που της άξιζαν στέκονται εκεί σα χαμένοι ψαράδες που τους έχει πιάσει τρικυμία. Η αλήθεια είναι πως εγώ ακόμη φοράω τη φανέλα μου σα ιστορική κληρονομιά εκείνου του πρωταθλήματος. Μακάρι την επόμενη φορά που αυτοί ανοίγουν τοExcel να κοιτάξουν πίσω στις εικόνες εκείνης της εποχής αντί για τις προσφορές των τεσσάρων εκατομμυρίων. Την Τζέσικα όχι μόνο σαν αριθμό αλλά σα άνθρωπο — αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος της διοίκησης.

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο τον Οκτώβριο που έπαιζαν πάλι Κύπελλο μετά χρόνια στέκομαι ακόμα στις κερκίδες και βλέπω κάτι που δεν το θυμάται κανείς εδώ μέσα: εκείνοι οι άνθρωποι στους πάγκους είχανε φέρει τα δικά τους τραπουλόχαρτα όχι για να παίξουν πόκερ, αλλά για να γράψουν μία λέξη μόνο στο χαρτί τους — Τζέσικα. Την επομένη το πρωί η διοίκηση ανακοίνωσε πως της έδινε μία προσφορά που αγγίζει το βάρος ενός μεταλλιου από εκείνη την περίοδο που εμείς ψάχναμε ντουζίνα στις αγορές. Τι περιμένατε λοιπόν; Να μείνει εκεί σαν στοιχειό της ομάδας επειδή κάποιος στο Excel αποφάσισε πως είναι φθηνότερη από έναν κεντρώο σέντερ; Την χρησιμοποίησαν σαν νόμισμα επί χάρτου όταν έκαναν λάθος οικονομικές κινήσεις χρόνια πριν εκείνη φέρει τίτλο — τώρα όμως που πήρε αυτά που δικαιούταν γράφονται σαν σφαγή. Μα εμείς εδώ τραγουδάμε ακόμη εκείνο το τραγούδι στα δρομάκια της συνοικίας μας πριν κλείσουν οι κερκίδες: «τζιόρνο ντέλλα νάσιονε» ήτανε εκείνον τον αγώνα που εκείνη σήκωσε το κύπελλο σαν να ήτανε ο θρίαμβος όλων αυτών που βγάζαμε δεκάρικα κάθε μήνα για το εισιτήριο. Και τώρα αυτοί λένε πως ήταν υπερτιμημένη; Ρε παιδιά, τέσσερα εκατομμύρια επί χάρτου ενώ εμείς κουβαλήσαμε εδώ αυτήν την ομάδα στις πλάτες μας χρόνια πριν εκείνη γίνει σύμβολο. Εκείνη την εποχή εγώ έκανα δύο δουλειές την ημέρα για να αγοράσω την κίτρινη φανέλα — όχι επειδή μου την έδωσαν δωρεάν σα κουπόνι, αλλά επειδή εκείνη την περίοδο η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της στους πάγκους και εμείς χρειαζόμασταν μία φλόγα για να μην ξεχάσουμε πως φοράμε χρώματα όταν υπάρχουν αριθμοί στα υπολογιστικά φύλλα. Τώρα αυτοί έχουνε να πουν πως τους πρόδωσε εκείνη επειδή πήρε αυτά που της άξιζαν. Μα εγώ ρωτάω εσάς: ποιοι ήταν αυτοί που την έκαναν σύμβολο όταν δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από αριθμούς στους τίτλους; Εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα γράφονται σαν μάρτυρες μιας αδικίας επειδή η ίδια ομάδα έχασε μία πρωταθλήτρια επειδή είχε μία προσφορά αλλιώτικη από εκείνες που συνηθίζουν στις οικονομικές επιτροπές. Εμείς εδώ φοράμε ακόμη τη φανέλα όχι σαν συμβόλαιο οικονομικής ανάπτυξης, αλλά σαν κληρονομιά εκείνης της εποχής που η ομάδα ήταν σπίτι στις κερκίδες κι όχι αριθμός στον πίνακα της διοίκησης. Κι αυτήν την κληρονομιά δεν την αγοράζεις ούτε με τέσσερα εκατομμύρια — την κερδίζεις όταν κάποιος φοράει χρώματα σπίτι του κι αγωνίζεται μέχρι να σβήσει η τελευταία σπίθα. Και αυτήν τη σπίθα δεν την αγοράζεις — την κερδίζεις στις δύσκολες εποχές που δεν υπήρχε κάτι άλλο από αυτήν την ομάδα στις καρδιές μας.