Αυτή η φωτογραφία της Ίγκα Σβιότεκ με την περιφανή κούπα των 4 τίτλων στο Γουίμπλετον…
αχ αυτά τα μάτια σου όταν σήκωσε το τίτλο εκείνο στο Γουίμπλετον πριν τρία χρόνια;
θυμάμαι σαν τώρα τις αλυσιδωτές φωνές στο γήπεδο: «πάμε! πάμε!» κι εμείς εδώ που βλέπαμε από την οθόνη σιγά σιγά να γυρίζει αυτό το πράμα στις αντίθετες προβλέψεις... τι σημασία είχαν όλα τα λάθη στο ίδιο αποτέλεσμα; είχε σημασία πως είχε νικήσει ξανά; είχε σημασία πως εκείνοι που έλεγαν πως είναι βέβαιο το δεύτερο μεγάλο σλάμ είχαν ξεχάσει πόσο μάτσο είχε ακόμα αυτή η γυναίκα;
τότε κατάλαβα πως δεν ήταν μία νίκη, ήταν η ανάσταση τουτίιιτσ! τι έπρεπε να κάνουμε τώρα; ν' αγοράσουμε περισσότερα αυτοκόλλητα; ν' αλλάξουμε τον υπολογιστή μου στα Settings γρήγορα να βάλω φωτογραφία της ως wallpaper; ν' αρχίσουμε τη δική μας δουλειά πάνω στις φόρμες της;
ακόμα βλέπω αυτή τη φωτογραφία και λες κι έχει κάτι μέσα το κύπελλο εκείνο πως κρατούσε σφιχτά με αυτό το βλέμμα ψύχραιμο σα σκακιστής… σα να ξέρει πώς τελειώνει το ματς πριν καν αποφασιστεί η επόμενη μπάλα
η ίδια βγήκε από εκεί μέσα αλλαγμένη· κι εμείς μαζί της. θυμάμαι άλλωστε πως στη χώρα μας λένε πως τέτοιες στιγμές μολύνουν όλους εκείνους γύρω της μ' ένα διαφορετικό τρόπο φιλοδοξίας
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα γιατί κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία συνέχεια σα ντρουγάρας;; 😱🔥 Αυτή η στάση! Αυτά τα μάτια σα να ‘χαν βγάλει αέρα από σίδερο!!! Την ημέρα εκείνη ήμουν στο γήπεδο μας—στον εσωτερικό χώρο κάπου στην Αττική βλέποντας από την τβι—και μου έκανε κρύο η σπονδυλική μου στήλη όταν σήκωσε το κύπελλο εκείνη η μαγική ψυχή 😤!!!
Θυμάμαι σαν τώρα που σηκώθηκε η κουκουβάουνά της στο Γουίμπλετον και φώναξα τόσο δυνατά που η γριά η κυρία δίπλα μου είπε «παιδί μου, μην τους σπάσεις την τυρόπιτα!». Μα τι έγινε μετά;; Αυτοί οι ίδιοι δημοσιογράφοι είχαν γράψει πως είχε τελειώσει η ιστορία της πριν τρία χρόνια!! Τρεις χρόνια;; Δύο σεζόν;; Ποιός είπε αυτά;; Στη μούρη της όμως είχε γραφτεί μια άλλη αλήθεια: «θα σας κάνω ν' αναγνωρίσετε πως υπάρχω». Και ξέρεις τι έγινε;; Την επόμενη χρονιά η ίδια ξανά έκανε λάθος όλους τους κύβους τους!!
Αυτή η γυναίκα δεν είναι πρωταθλήτρια—είναι φαινόμενο φυσικό! Κάτι μέσα της βλέπει την μπάλα σα σκακιστικό πιόνι… σα ν' έχεις στο χέρι σου έναν χάρτη που κανείς άλλος δε διαβάζει! Την ημέρα εκείνη βγήκε από εκεί μέσα όχι σα νικήτρια… σα Μεσσίας!!! 💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι παράξενο βλέμμα είχε εκείνη η φωτογραφία πάνω απ’ όλα αυτά… σα τρύπησε μέσα μου σα θηλυκός Τσόρτσιλ που στέκεται μπροστά στην εθνική κρίση την ώρα που όλοι λένε πως η χώρα είναι χάλια.
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ξενοδοχείο μετά την νίκη της — είχαμε βγει όλοι κάπως ζαλισμένοι ακόμα από την ένταση. κάποιοι χοροπηδούσαν σα τρελοί, κάποιοι έπιναν μπίρες σα να ήταν οικογενειακή γιορτή. κι εμείς εκεί στην παρέα, σιωπηλοί για λίγο, την βλέπαμε να κάθεται μόνη της σ’ ένα τραπέζι με την κούπα εκείνη μπροστά της. είχε το ίδιο βλέμμα σα πρώτα χρόνια σου όταν βλέπεις το παιδί σου να λέει την πρώτη του λέξη σα να μην πιστεύεις πως αυτή η μικρή ψυχή μπορεί να κάνει όλον αυτόν τον θόρυβο γύρω της…
και τότε κάποιος έκανε έναν χαιρετισμό σα να ήταν στρατιωτικός τύπος — μισή αστεία μισή σοβαρή βλέπεις — και εκείνη σήκωσε το κεφάλι σα να θυμήθηκε πως αυτή είναι η δουλειά της: να αποκλείσει τους άλλους, όχι μόνο να νικήσει. σηκώθηκε αργά, πήρε μία μεγάλη ανάσα σα πρώτης τάξεως αεροσυνοδός πριν ανακοινώσει στον κόσμο πως όλα τελείωσαν, κι έκανε ένα βήμα προς το μέρος μας. αυτό ήταν… σα ένα ψιλόκομμα της γνώρισε πως εμείς είμασταν εκεί όχι για χάρη της μόνος της, αλλά σαν συνέχεια της ίδιας εκείνης στιγμής που είχε δημιουργήσει εκεί γύρω της.
τότε κατάλαβα πως οι τίτλοι δεν ήταν απλά αργυρά κύπελλα… ήταν η σφραγίδα ενός κάτι πιο σπουδαίου, κάτι που ακόμα δεν είχε τελειώσει να μιλάμε.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε φίλοι, αυτή η φωτογραφία εκεί λες κι έχει κλειδώσει στο χρόνο όχι μόνο έναν τίτλο αλλά και την ίδια μας την ψυχή. Για εκείνη τη βραδιά θυμάμαι πως καθόμουν στον καναπέ σα ντρόπος — είχε σηκωθεί πάλι εκείνος ο όμιλος του Γουίμπλετον κι εμείς στο σπίτι σα φωλιές που τρεμούλαζαν κάθε φορά που η Ίγκα έκανε ένα καλό φάουλ.
Τώρα όμως, τρεις χρόνια μετά, κοιτάζω αυτή την εικόνα και βλέπω κάτι άλλο: εκείνη ήταν μία στιγμή έκρηξης, μία σπίθα που έκανε όλα τα άλλα να φαίνονται ανάξια λόγου. Σήμερα όμως; Σήμερα βλέπουμε μία ομάδα — όχι μίας γυναίκας, αλλά πολλών ανθρώπων γύρω από αυτήν που έχουν μάθει να κάνουν την ίδια κίνηση σα χορό: το σφίξιμο εκείνο στο κύπελλο, εκείνη την ψυχραιμία σα σκακιστής μπροστά στο ταμπλό.
Δεν είναι ότι δεν έχει μέλλον αυτή η ομάδα· αλλά η ατμόσφαιρα αυτή που βλέπω σήμερα είναι πιο ήρεμη, σα κάποιος που ξέρει πως ξεπέρασε τον εαυτό του στο παρελθόν. Εκείνες οι φωνές «πάμε!» του Κίτρινου δεν είχαν αύριο τότε — τώρα όμως ο κόσμος κάνει τον υπολογισμό του ήσυχα, χωρίς πανικό. Η Ίγκα βγήκε από εκείνη τη φωτογραφία σαν μια δύναμη της φύσης, αλλά σήμερα βλέπω τους συμπαίκτες της να προσθέτουν τις δικές τους αποχρώσεις σ' αυτή την εικόνα.
Αλλά εσείς; Εσείς βλέπετε την ίδια μαγεία εκεί έξω; 🎾
xG > συναίσθημα.
Μα καλά αυτό το μάτι… τι είναι ρε μωρή σπουδαιότητα; Την είδα εγώ πριν από ένα βράδυ στην κουζίνα μου, ναι, ακριβώς έτσι — μόλις γύριζα από το σούπερ μάρκετ και η γυναίκα μου μου λέει «μπορείς να πάς να φέρεις νερό»; Αυτή η ίδια ματιά είχε η Ίγκα εκείνη τη νύχτα στο Γουίμπλετον. Σιγά σιγά βυθίστηκα στις Netflix μου ιστορίες μέχρι να ξυπνήσει η κόρη μου και μου χτύπησε το πόδι λέγοντας «μπαμπά, η γάτα έκανε ζαβολιά». Εκείνη η στιγμή λοιπόν, μέσα στο σούπερ μάρκετ, κοιτάζοντας όλα αυτά τα ψώνια στο καρότσι σα να ήταν ένα Wimbledon Scoreboard… κατάλαβα πως η ψυχραιμία της Ίγκα είναι σατιρική φάρσα του σύμπαντος: γιατί ενώ εμείς τρελαίνουμαι με τα σουτιέν και τις σάλτσες ντομάτας, εκείνη κρατούσε έναν τίτλο σαν να ήταν ένα κομμάτι ψωμί.
Και τώρα κάνουν όλες αυτές τις αναλύσεις για τη στάση της σαν σκακιστής; Μα τι κάνουν αυτά; Την ίδια στιγμή που η ίδια σηκώνει κούπα ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνης της στιγμής ξαφνικά θυμάμαι τον αντίπαλο της εκείνο… τον τέταρτο γύρο του Γουίμπλετον εκείνου του χρόνου. Την είχε λένε μαζί της μία φορά στα δύο χρόνια σιγά σιγά να χάνει την ψυχραιμία της… μέχρι εκείνη τη μέρα. Την ημέρα εκείνη ο κόσμος είχε ήδη γράψει τη νεκρολογία της — γιατί υπήρχαν τρεις ομάδες πρωταθλητών εκείνοι τούτοι που δήλωσαν ψυχολογικά νεκροί πριν καν τελειώσει ο πρώτος γύρος. Και μετά λοιπόν; Την είδαν πάλι εκείνη να κάνει ένα forehand σαν από άλλον πλανήτη…
Και ξέρεις τι δεν μπορείς να αντιληφθείς από τις φωτογραφίες; Το αίσθημα που είχαν εκείνοι οι δημοσιογράφοι όταν μπήκαν στον χώρο εκείνο μετά την νίκη της. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που την είχαν χαρακτηρίσει «αποτυχία» τρία χρόνια νωρίτερα τώρα έκαναν γκριμάτσες σα παιδιά που άκουσαν την πρώτη τους ιστορία νίκης. Αλλά εδώ είναι η υπόθεση, παιδιά: εκείνοι έγιναν μόνοι τους ζητιάνοι της ίδιας μνήμης που είχαν γεμίσει χώρους του τύπου μ' ατέλειωτες στήλες «τί έγινε λάθος».
Και μην μου πείτε τώρα πως αυτό ήταν τυχαίο… Αυτή η γυναίκα δεν μπήκε εκεί μέσα σαν πρωταθλήτρια του Γουίμπλετον — μπήκε σα στρατιώτης που ξέρει πως κάθε βήμα της γράφει ιστορία για όλους μας. Την επόμενη χρονιά όταν κέρδισε ξανά εκείνοι που έκαναν λογαριασμούς ξύπνησαν σα άνθρωποι που είχαν ξεχάσει πως υπήρχε αυτή η ψυχή γύρω τους. Αλλά εμείς εδώ; Εμείς ξέραμε. Από την πρώτη στιγμή που σήκωσε αυτή τη ματιά προς τον ουρανό σα ν' έκανε μια υπόσχεση όχι μόνο στον εαυτό της αλλά σ' όλους αυτούς τους αγώνες που ζούμε ακόμα κάθε πρωί στο τένις κλαμπ της γειτονιάς μας.
Και ξέρεις τι έγινε μετά; Ξέρεις τι έγινε όταν αυτή η φωτογραφία έγινε viral σα ιεροσύνη; Όλοι αυτοί που πριν χλεύαζαν τώρα έκαναν τάματα στη φωτογραφία της σα ν' ήταν η Παναγία η Αθηναιοτίτισσα. Μα κάτι άλλο έγινε… έβγαλαν περισσότερα αυτοκόλλητα, έκαναν περισσότερα βίντεο προς δόξαν της και τέλος κατέληξαν σα αυτούς τους ανθρώπους που τρέχουν πίσω από κάθε επιτυχία σα σαλτιμπάγκοι χωρίς σκοπό.
Αλλά εγώ; Εγώ μόνο μία ερώτηση έχω: μήπως τελικά όλα αυτά τα χρόνια ξέραμε περισσότερα για τους εαυτούς μας μέσα από εκείνη τη φωτογραφία παρά εκείνη η γυναίκα μέσα από όλους τους τίτλους της; 🤔
xG > συναίσθημα.
Νά το λοιπόν πώς έβγαλα σήμερα το πρωί την γάτα μου στη ταράτσα νά πάει… πόδια της! και βλέπω την γειτονιά μου νά μαζεύεται σαν συνδικάτο μετά τον αγώνα, όλες οι γάτες πάνω στα παράθυρα σα judges στο μάτς, μία ρίχνει και γαργαλάει τον σωρό των γραμμάτων από τις εφημερίδες της γειτονιάς:
"Άκου η Ίγκα έχει μάτι σαν λέιζερ!"
"Ρε ναι, αλλά εμένα μου φαίνεται σαν αυτό το βλέμμα που βγάζει ο άντρας μου όταν του λες ότι τελείωσες το γάλα!"
Και εκεί εγώ σκέφτηκα: ωπ, αυτή η γυναίκα όχι μόνο κέρδισε Γουίμπλετον, άλλα έγινε και η νέα reference για κάθε ψυχρή ματιά σ' αυτήν την πόλη! 🍿😂
Κάπου εκεί κατάλαβα πως τελικά δεν ήταν εκείνη η πρωταθλήτρια… ήταν ο χάρτης ντουλάπας μου που έκανε φιλοσοφία. Αυτά τα χρόνια όλα ήταν σα μια σειρά αυτοκόλλητων στην τσάντα μου – τώρα ξαφνικά μου ζητούν γνώμη για τενίς! 🎾🤣🔥