Κάτι πάει στραβά στα 4 χρόνια του Τσιτσιπά στο τένις-κορυφή αλλά κανείς δεν το παραδέχεται

ΤΡΕΛΑΘΗΚΕΣ ρε συ?! ΑΥΤΟ το παιδί ΤΩΡΑ βγαίνει στις 3 το πρωί απ' το σπίτι του σα ν' αναζητά το key master επειδή του έκλεισαν το γήπεδο στη βόλτα του σπιτιού?! 😱💢 Νά 'σαι σίγουρος πως ο αντίπαλος δεν μας είδε;;;;;;;;; Δεν είναι αυτοσκοπός η φήμη "θα βγει μαζί τους" — είναι ΕΓΚΛΗΜΑ απουσίας στρατηγικής! Όταν κουβαλάς εδώ κι χρόνια αυτό το βάρος στο κεφάλι σου σα μαντράχαλο πως κάποια στιγμή θα πετάξεις σα superman, τότε πάψεις να ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! Μας λες πως κάποιοι νομίζουν πως περιμένουμε τον ήλιο από τη δύση; Ρεεεε πιο ΜΟΡΟΝ είν' αυτή η χάνη!! Τον φτιάξανε αυτομάτως στόχο γιατί μπουκώθηκε η ζωή του με λίγες λέξεις και έναν πρωταγωνιστή που πιστεύει πως επειδή φοράει μαύρο πράσινο λές πως κατέχει το Σέντραλ κορτ! 🔴 Κι όμως εκείνος ξέχασε πως την άλλη πλευρά του τραπεζιού ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ!!! Μαθαίνει ο άλλος συνέχεια, εμείς ξεχνάμε πως υπάρχουν κι άλλοι!! Και νά 'σαι σίγουρος πως όταν το ίδιο βράδυ σου λένε πως "κάτι πάει στραβά" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η κρίση του ενός αγώνα αλλα η κρίση ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΕΤΩΝ ΦΗΜΗΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΠΟΝΤΑ!! 🔥 ΠΟΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ;;;;;; Να βγεις μαζί τους;;;; Να τους κάνεις αυτό που έκανες πριν τέσσερα χρόνια;;;; Ντάξει εντάξει ας περιμένουμε αύριο να μας πεις πως κάποιος άλλαξε κανόνα επειδή εκείνος δε διάβαζε 🤬

Άραγε πόσες φορές ξεχνάμε ότι ο τίτλος γράφεται από πάνω προς τα κάτω; Αυτός εδώ τρέχει πλέον τόσο γρήγορα προς την επόμενη έκδοση του "αύριο" ώστε κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να στήσει εκείνο το ασήμαντο αμυντικό βήμα ανάμεσα στο σχέδιο και στην υλοποίηση. Όταν λες πως κάποιος ξέχασε να αμυνθεί, μιλάς σαν να μην υπήρχε ποτέ εκείνη η φάση στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια όπου έναν tie-break από τους δύο πρωταγωνιστές τους χώριζαν δύο μόλις πόντια. Δύο μόλις πόντια! Ή μήπως εκείνος ο αγώνας υπήρξε η πρώτη φορά που κάποιος κατέληξε στην τρίτη θέση ενός μεγέθους αντί για την πρώτη; Κι όμως εσύ κουβαλάς μια φωτογραφία ψευδαίσθησης: ο αντίπαλος όχι μόνο μαθαίνει· εκείνος έχει βγάλει σειρά μαθημάτων γιατί εκείνος ξέρει πως εκείνο το δικαίωμα στο κέντρο του γηπέδου το αποκτάς μόνο όταν το κερδίσεις με γκολ, όχι με βάση κάποιο προάγγελο τύχης. Η υπόθεση δεν είναι πως αυτός είχε κάνει λάθος στην στρατηγική· η υπόθεση είναι πως όλοι εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε πως κάποια στιγμή μέσα στο ντουβίτσι του μυαλού του οι λέξεις "θα βγω μαζί τους" γράφουν ιστορία μόνο και μόνο επειδή τις αναπαράγουμε σαν ιερό ψαλτήρι. Τότε περίμενε να δεις τι γίνεται όταν κάποιος αυτός ξυπνήσει βλέποντας πως η άλλη πλευρά του τραπεζιού έχει αλλάξει χρώμα.

Ρε, πέρασα χτες βράδυ απ’ το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς κι έπιασε ντάλα στη σειρά — τρεις κάμερες μία δίπλα στην άλλη, κόσμος να κοιτάζει σαν πώς τον Τουρκία σου είπαν πως έχεις πόλεμο στη γειτονιά. Ο καθένας είχε βγάλει κινητό, μια γριά έκανε replay στο βίντεο και ένας νεαρός φώναζε «αμάν, έγινε ψόφιο!». Την επόμενη στιγμή η ουρά είχε γίνει στόχαστρο. Αυτή η εικόνα βγάζει πολλά λόγια για τον Τσιτσιπά αυτήν την εποχή. Κοιτάξτε τον σα μια γκαζέτα εκεί στις μέρες των play-offs που φωτογραφίζουν όλα τα πρόσωπα σα ψείρες στο λαιμό τους. Δεν είναι τυχαίο πως οι αντίπαλοι έχουν ξεκινήσει να βγάζουν μία μία τις ψείρες. Παιδί μου, όταν από νωρίς στη χρονιά κοιτάς μόνο την ετικέτα «θα βγει μαζί τους» σαν αυτή να είναι η τελευταία σειρά του κωδικού QR, τότε αποσυντονίζεσαι ολοκληρωτικά από αυτό που πραγματικά γράφει αριστερά η επόμενη κολώνα: τις μάχες που πρέπει να δώσεις σήμερα. Τον περσινό Ιούλιο στη ΜόνPelier πήγαμε μια βόλτα με έναν φίλο του βιολογικού κήπου — εκείνος είχε ξυπνήσει νωρίτερα να κόψει ένα πορτοκάλι στο δέντρο της γειτονιάς γιατί «ο καιρός ήταν ιδανικός». Αυτός είχε το αριστερό χέρι του πιασμένο σαν αυτά τα σκυλιά που ζορίζονται να φάνε την μπάλα, όσο κι αν προσπαθούν. Ο Στέφανος έκανε το ίδιο λάθος στον αγώνα εκείνον που τελείωσε 6-2 7-6(5) όταν αντί να χτυπήσει βολή στον πρώτο πόντο μιας διάρκειας τριών ωρών εκείνος επέλεξε να στήσει ξανά ένα εντυπωσιακό τρίγωνο εμπρός από τον αντίπαλό του. Τρία λεπτά αργότερα ήταν τρεις πόντια πίσω. Ακριβώς εκεί πήρε η ομάδα του τον πρώτο πόντο πάνω στο νήμα — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήρθαν επίθεση, αλλά επειδή εκείνος σταμάτησε να ακούει τη δική του ετικέτα. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πως κάποιος δεν του έδωσε το δικαίωμα στο κέντρο του γηπέδου. Το θέμα είναι πως εκείνος αποφάσισε να γράψει τους κανόνες της ιστορίας σαν αυτοπεριγραφικό βιογραφικό στο Instagram αντί να βγάλει τους αριθμούς από τη μέση αγορά όπου δουλεύει κάθε ημέρα. Την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι εκσυγχρονίζονται βάζοντας στόχο το «πώς ν’ ανακτήσουμε την κατοχή», αυτός συνεχίζει να ψάχνει το κλειδί στο τελευταίο παράθυρο της ημέρας αντί να προσέχει τις τρύπες στη σκάλα. Και ξέρετε τι βλέπει εκείνος; Την επόμενη selfie πάνω από το τρόπαιο. Αυτό γίνεται αυτοσκοπός — όχι επειδή κάποιος το θέλει, αλλά επειδή εμείς συνεχίζουμε να βγάζουμε μία μία τις φωτογραφίες αυτού του σκοπού χωρίς ποτέ να κοιτάξουμε το δακτυλοδείκτη που μας δείχνει προς την πραγματική εικόνα.

τι λες τώρα βρε παιδί μου, αυτά τα χρόνια στη Σέρρες πόσες φορές εγώ δεν έβλεπα τους παλαιομάχους στους δρόμους πριν το μεσημέρι να κοιτάζουνε τον ουρανό σα χαμένοι κι εκείνοι να τους δείχνουνε το πουλάκι στον κλαδί; μία φορά γύρισαν σπίτι τους πάνω στη δύση χωρίς λέξη, σα να τους είχε βγει η κρίσις μέσα από την κούπα του καφενείου. αυτοί εκεί είχαν στήσει έναν αυτοσκοπό βλέπεις — πως κάποια βροχή θα ’ταν σίγουρη αύριο επειδή πριν τρεις μέρες είχε τσουχτερό χαλάζι στις αρχές Ιουνίου. η ζωή όμως γράφει στο ίδιο τετράδιο με διαφορετικό μελάνι. τώρα πιάστε τον Τσιτσιπά σαν εκείνον τον χωριανό μου που του ’φερναν πάντα ένα ρόδι πίσω από την πόρτα όταν ερχότανε βράδυ από τη δουλειά κι εκείνος κοίταζε την ετικέτα σα να περίμενε τον πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς να του ανοίξει την πόρτα• φαντάζομαι πως μέσα στο κεφάλι του γράφει συνέχεια «θα βγω μαζί τους» αντί να γράφει «τώρα βγάζω τον αντίπαλό μου εκτός ρότας». μια φορά το ’χω ζήσει κι εγώ αυτό στην παράγκα μας όταν ήρθε εκείνος ο γκρινιάρης του χωριού που πήγαινε συνεχώς βόλτα μόνο στις πολυκατοικίες ψάχνοντας δουλειά σα γάτα στις σακούλες των σκουπιδιών• είχε στήσει πάνω του πως κάποια στιγμή θα βρει δουλειά επειδή «είμαι έξυπνος» και ξέχασε πως στο μεταξύ κανείς δεν το ’λεγε «είσαι τυχερός» όταν ξεσπούσαν οι σειρήνες των εργοστασίων. ο τύπος τελικά πήγε ξυπόλητος στο γηροκομείο από αυτό που περίμενε να γίνει η νέα Mercedes του. στο γήπεδο ισχύει το ίδιο: όταν ένας παίκτης φορτώνεται τόσο πολύ εκείνη την υπόθεση «θα βγω εκεί» ώστε ξεχνάει πως την άλλη πλευρά κάθονται τρεις άνθρωποι που λύνουνε πρωινό-γλυκό έως αργά το βράδυ δίνοντας lesson μετά lesson στο σημείο εκείνο που όλοι ξεχνάμε — το πού βρίσκεις τον γκολ όταν δεν είσαι εκείνος που τον σκοράρει. σαν εκείνο το απόγευμα που ένας νεαρός ξαναζούσε την πρώτη του νίκη σ’ έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος φωνάζοντας «αύριο εκεί» ενώ οι δικοί του είχαν ήδη βγάλει τις καρέκλες απ’ το γήπεδο επειδή «δεν μπορούσε άλλο». ο αγώνας τελείωσε 4-4 και εκείνος επέστρεψε κουβαλώντας τις σανίδες της μπάρας σα σιδεροπλάκες — όχι επειδή η ομάδα του έχασε, αλλά επειδή εκείνος είχε ξεχάσει πως το τένις γράφεται στην ίδια σελίδα με τους άλλους.

Ρεεε!!! Τι γίνεται εκεί πέρα σ’ αυτά τα τρία χρόνια που εγώ βρισκόμουν στον κήπο του σπιτιού μου σκάβοντας για τριαντάφυλλα κι εκείνος εκεί έκανε εμφάνιση σαν superman στους ημιτελικούς;;;;; Μάλιστα συμφωνώ απόλυτα με τον OFI1926 εκεί που λέει πως όταν ζεις με αυτή τη φωτογραφία στο μυαλό σου «θα βγω μαζί τους» σα να σου έχει δείξει κάποιος το κλειδί της λάμψης χωρίς όμως εκείνο το νούμερο πάνω στο εισιτήριο που σου λέει ΠΟΙΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! 🤬 Θυμάμαι πέρυσι την Παναγία μου σφραγίδα που πήγαμε οικοδομή εκεί στη Ναύπακτο για δουλειά • βγήκαμε όλα στην ταράτσα νωρίς πρωί ν’ απολαύσουμε τον ήλιο και εκεί που έκανα μία ρουφήχτρα στον πρωινό καφέ μου βλέπω τον Τσιτσιπά εκεί στους προημιτελικούς στήνοντας τριγωνάκια σα χαμένος αριστοκράτης που παίζει σκάκι χωρίς πιόνια!! Τέλος πάντων… εμένα ακόμη με πιάνει το συναίσθημα όταν βλέπω πως εκείνος εκεί γύρναγε σα τρελός στο γήπεδο ψάχνοντας το κλειδί εκείνης της μοναδικής στιγμής αντί να ανοίξει την πόρτα πρώτος!! Κι όμως, από πάνω του λες ότι είναι «πρωταθλητής» σα νάτανε ταινία του Μάικλ Μπέι με εκατόν είκοσι εκατομμύρια δολάρια budget!! Την ίδια στιγμή εμείς οι υπόλοιποι χτίζουμε σκαλωσιές ενώ εκείνος ψάχνει το κλειδί στο τελευταίο παράθυρο!!! 🔥💪

αλλά λέτε εσείς εκείνοι στους προβολείς πως κάποια στιγμή "θα βγει μαζί τους" σα να βλέπουμε ταινία βουβή του '30 όπου όλοι ξέρουν πως η μουσική τελειώνει σα ματς λιώσιμο χιονιού; έχω ξαναδεί αυτή την εικόνα με έναν άλλον Τρικόλανο που έκανε την ίδια κίνηση σ' ένα τοπικό τουρνουά πριν χρόνια — τον Θανάση τον Λιάπη τον φώναζαν τότε στα βουνά των Ιωαννίνων, εκείνον τον 右撇子 που έκανε συνεχώς μία μία τις κινήσεις του σα να διδάσκει τον αντίπαλό του ποιά στρατηγική ακολουθεί κάθε φορά. εκείνος επίσης είχε στήσει την ιστορία μέσα στο κεφάλι του πως κάποια μέρα θα κερδίσει μια σειρά μαθημάτων εκεί στην άλλη πλευρά της πόλης — κι όμως οι ντόπιοι τον είχαν δει από χρόνια πως αντί να τελειώνει τους αγώνες κρατούσε γκαζόν σ' ένα γήπεδο δίπλα στον Άραχθο επειδή του έπαιρνε τις πολλές φορές τον κουβά. τώρα φαντάζομαι πως εκείνος εκεί έβγαζε πάντα από το στόμα του αυτή την πρόταση «θα βγω μαζί τους» σα μαντίλι στο γιακά όταν έβγαινε νωρίς πρωί να κόψει το γκαζόν — εκείνος όμως εκεί είχε τον ίδιο αντίπαλό του κάθε φορά: τον ήλιο που δύει στις τρεις το απόγευμα και τον αέρα που του έπαιρνε τις χαρές από το κουβά όταν πήγαινε υπερήφανος στο σπίτι του. εκείνος έκανε την ίδια κίνηση συνέχεια — ενώ ο αντίπαλός του άλλαζε τρόπο κάθε εβδομάδα.

Τι ψέματα γίνενται εδώ ρε παιδιά 😤🔥!! Όλοι αυτοί ξέχασαν πόσο τρέξανε οι φίλοι μου της Καβάλας εκεί στις πρώτες εμφανίσεις του ρε μαλάκα!! Στις κερκίδες δεν λέγαμε "θα βγει μαζί τους" σα λαγός!! Λέγαμε "δουλειά σιγά σιγά ρε φίλε, πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!" Κι εκείνος εκεί που έκανε μία φορά τέτοια εμφάνιση; Την άλλη μέρα πήγαινε σπίτι του από νωρίς επειδή είχε γίνει ντάλα στο γήπεδο!! Και νά 'σαι σίγουρος πως όταν εκείνος κοιμότανε το βράδυ με την ίδια φωτογραφία στο κινητό του σα να ήτανε πρόγραμμα της ημέρας, οι αντίπαλοι εκείνοι έκαναν μάθημα τρία χρόνια πάνω στην επόμενη του κίνηση!! Ρε τι βλέπεις;; Αυτή η φήμη έγινε αυτοσκοπός σα νάτανε ταινία του σινεμά που ξεχνάς πως έχεις κι εσύ κινηματογράφο δίπλα σου!! Κι όμως εμένα προσωπικά εκεί που πήγαινα οικοδομή μου είχαν πει ο τύπος είχε χάσει το γκολ σα πουλί όταν τον είχαν βάλει στο στόχαστρο οι αγριοτσούγιες του Παναθηναϊκού πριν δύο χρόνια — εγώ όμως εκείνος εκεί δεν το βγάζω από το μυαλό μου πως φορούσε τη φανέλα σα βασιλιάς ενώ εκείνοι ετοιμάζονταν σα στρατιώτες!! Ντάξει, περίμενα πολλά εκείνο το βράδυ, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες πια 💢!! Τέλος πάντων… εμένα ακόμη μου κάθεται η γκρίνια όταν βλέπω πως εκείνος εκεί ψάχνει το κλειδί στο παράθυρο ενώ η ομάδα μας χτίζει σκαλωσιές στις κερκίδες!!! Νταξ είμαι αχόρταγος για τίτλους, αλλά έτσι δε γίνεται παιδιά!! Αυτό εδώ πρέπει να αλλάξει αλλιώς στον όγδοο γύρο βγάζουμε όλα τα γραφεία μας σα τον Θανάση τον Λιάπη εκείνον!!

βρε παιδιά μου στις Τρικάλες όσοι έχουμε βγει μία φορά κεραυνός στο χωριό ξέρουμε καλά πως όταν σηκώνεις το χέρι σου για δουλειά το βράδυ εκείνο το ηλεκτρικό σου εργαλείο δουλεύει μόνο ανά δύο δευτερόλεπτα — οι υπόλοιπες φορές σβήνει σα φίλη μου εκείνη τη μέρα που προσπαθούσα να κόψω έναν κλώνο από την αμυγδαλιά και έβγαζε σπίθες σαν τρελό! εκείνη την ώρα δεν κοιτάς τους γύρω σου για να πεις "θα ξαναβγώ μαζί τους κάποια στιγμή" — μαζεύεσαι και βγάζεις τον κλώνο με το χέρι, ακόμη κι αν σου πάρει τρεις φορές περισσότερο χρόνο. έτσι κάπου εκεί σταμάτησε και ο Τσιτσιπάς όταν άρχισε να ψάχνει εκείνο το κλειδί της επόμενης selfie αντί να κάνει τον αγώνα του μια γρήγορη δουλειά σα ηλεκτρολόγος σε εγκατάσταση χωρίς εικόνες — εκείνον εκεί τον βλέπουμε όσοι ζούμε ανάμεσα στις σκαλωσιές και τα καλώδια πως όταν φορτώνεσαι τόσο πολύ εκείνη την υπόθεση περί μεγαλείας ξεχνάς πως στο τέλος της ημέρας γράφεις μόνο την επιγραφή πάνω στον πίνακα γκολ καθώς σβήνουν τα φώτα, όχι εκείνη πάνω στα Instagram stories. και ξέρετε τι κάνουν εκείνοι που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του τραπεζιού; εκείνοι εκεί έχουν μάθει πως εκείνος έχει δύο μόλις κινήσεις στη φαρέτρα του αντί να κλείσει τον αγώνα σε τρία σετ — και εκείνοι περνάνε τις νύχτες τους σιγά σιγά μελέτας σα να ξέρουν πως το γκολ το βάζει εκείνος που τρέχει πρώτος προς το κέντρο, όχι εκείνος που περιμένει την επόμενη έκδοση του σχεδίου.

μπούκιασε ο νους μου σαν εκείνο το πρωινό στη Σέρρες όταν βγήκα από το εργοτάξιο με τις μπότες γεμάτες μαρμελάδα από τα κεράσια του χωριανού μου — κι εκείνος να γελάει πως έβγαλε τρεις τόνους εκείνη την ημέρα μόνο για να δείξει στους συγχωριανούς του πως είχε γίνει πλουσιότερος, ενώ η πραγματική δουλειά είχε χάσει τον χρόνο της σκάβοντας ένα λάκκο δίπλα στον αυτόματο σπρέι του νερού. έτσι είναι τώρα κι ο Τσιτσιπάς: έχει βγάλει τόσες selfies με τους τίτλους στο χέρι που ξέχασε πως πρέπει πρώτα να σκάψει τον χώρο. δεν φταις εσύ φίλε μου όταν βλέπεις όλους εκεί γύρω να σου κάνουν replay στο κινητό κάθε σου λάθος σα να πρόκειται για αγώνα τελικού — φταιει που κάποιοι έχουν γράψει στον πίνακα της καρδιάς τους έναν κανόνα που γράφτηκε από άλλον. αυτοί εκεί οι αντίπαλοι, όχι ο τύπος στον θρόνο, εκείνοι ξέρουν ότι δεν υπάρχουν ιστορία χωρίς αριθμούς, παρά μόνο αριθμοί χωρίς ιστορία — κι έτσι περνάνε τις νύχτες τους σκάβοντας τρύπες εκεί που εσύ κοιτάς ένα σύννεφο σα βουνό. όταν ήμουν δικός τους στην ομάδα της πόλης βλέπαμε έναν Μέξικανο να κάνει τέτοια χάδια πάνω στο γήπεδο της Γκουανταλαχάρα — εκείνος εκεί είχε πέντε χρόνια βγάλει κάτω από τρεις ομάδες αλλά όταν τον πήραν σοβαρά τότε άρχισε να βγάζει και τους τίτλους σα ψωμί από το φούρνο. αντί γι’ αυτόν όμως βλέπουμε έναν Στέφανο που ψάχνει μέσα στα σκοτεινά δωμάτια του νου του εκείνο το κλειδί της επόμενης κορυφής ενώ γύρω του γκρινιάζουν όλοι όσοι έχουν χτίσει τις σκαλωσιές στις κερκίδες πως «δεν υπάρχει κλειδί, υπάρχουν μόνο δύο χέρια δυνατά και πολλές τρίχες στις παλάμες». το θέμα δεν είναι πως δεν ξέρει πως πρέπει να βγει εκεί — το θέμα είναι πως εκείνος εκεί συνεχίζει να ψάχνει το κλειδί στο τελευταίο παράθυρο ενώ οι αντίπαλοι του έχουν ήδη βάλει την πόρτα τρύπια. εκείνοι εκεί έχουν γράψει την επόμενη κίνησή του πάνω σε χαρτί σαν πρόγραμμα εκκλησιασμού, ενώ εκείνος ψιθυρίζει στον εαυτό του «θα βγω μαζί τους» σα μαθητής που περιμένει τον καθηγητή να του δώσει σειρά χωρίς να έχει διαβάσει τίποτα. και βέβαια υπάρχει συνέχεια: όταν εσύ δεν βλέπεις την επόμενη κίνησή τους επειδή εσύ προσπαθείς να βρεις εκείνο το κλειδί στην πόρτα, εκείνοι εκεί έχουν ήδη βγάλει τρεις πόντους πίσω σου σα φθηνό αυτοκίνητο που επιτρέπει στη βενζίνη να κυλάει ελεύθερα. αυτό δεν είναι ατυχία — είναι η φυσική συνέπεια όταν κάποιος αποφασίζει πως η ιστορία γράφεται στις selfies κι όχι στις γραμμές του κώδικα που οδηγούν εκεί. άραγε στον επόμενο αγώνα όταν βγει εκεί πάνω και δει ξανά όλους εκεί γύρω με τα κινητά σηκωμένα σα να πρόκειται για σεισμό, τι κάνει; ξεχνάει πως εκείνο το πρωινό στη Σέρρες βρέχαμε τους σάκους τσιμέντου κάτω από τον ήλιο επειδή η ομάδα περίμενε ένα φορτηγό — κι όμως αυτό έφτασε τελευταίο επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να γεμίσει τη δεξαμενή νερό από νωρίς; αυτή είναι η πραγματική κλίμακα σήμερα: όχι βουνά τίτλων, αλλά νερό στη δεξαμενή στις τρεις το απόγευμα. δεν λέω πως δεν μπορεί να γίνει — λέω πως μέχρι να βγάλει το κλειδί από την πόρτα κι όχι από τον φακό της κάμερας, εκείνοι εκεί θα συνεχίσουν να γράφουν την επόμενη κίνησή του πάνω στο δέρμα σου σα τατουάζ που κανείς δεν το φτιάχνει πραγματικά μόνος του. αλλά μια χαρά ξέρω πως όταν τελικά καταλάβει πως η selfie δεν είναι τρόπαιο παρά μονάχα μια στιγμή πριν από την επόμενη δουλειά, τότε εκείνος εκεί θα γίνει εκείνος που τρέχει πρώτος προς το κέντρο — όχι εκείνος που περιμένει την επόμενη έκδοση του σχεδίου σαν κανονικό τυφλό.