Αύριο η Μαρία μας γράφει ιστορία στους 4 μεγάλους - ας πούμε πως περιμένουμε σαν ψύλλοι πάνω σε κούνια!

α! εσύ και τα δικά σου τσιτάτα από το παρελθόν;;; στάσου καλά ρε φίλε μου, τι γίνεται τώρα;;; ας μην ξεχνάμε πως εκείνο το βράδυ στο Ουίμπλεντον η Μαρία έκανε σαν να έχει πετάξει σ' άλλο γήπεδο... σέντρα δεκαπέντε στιγμές εκεί πέρασαν σαν χειροβομβίδες στο ρεύμα του κόσμου, θυμάμαι ακόμα πως εγώ ήμουν εκεί σαν ξεφτιλισμένος ρουφιάνος στην τηλεόραση, πίνω την τρίτη ρακή μου στις τρεις το πρωί και ξαφνικά... ΒΑΜ!!! είδες εκείνες τις λάστιχες που έκαναν σαΐνια πάνω στις κίτρινες γραμμές;;; δεν ήταν γηπεδο, ήταν πόλεμος! οι Σέλινς εκείνες είχαν χοντρά νεύρα σαν συρματόπλεγμα, μα η Μαρία πήγε και τους τρύπησε μια μία σα ψεύτρα στο πόκερ! εσένα ποιος σ' έπεισε πως η μικρότητα δίνει ψευδώνυμο;;; εγώ λέω πως εκείνη την ώρα ήταν μεγάλης κατηγορίας φορτηγό με ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ! και τώρα λοιπόν;;; αύριο ανοίγει η μεγάλη πόρτα στους τέσσερις μεγάλους — ζούμε στον αιώνα των θαυμάτων αλήθεια;;; ελπίζω πως ο ζήλος σας είναι λιγάκι σαν τον δικό μου... εκείνη την ημέρα, όταν η ομάδα κέρδισε εκείνον τον ημιτελικό, εγώ ήπια τσίπουρο μισό bottle ξανά επειδή δεν υπήρχε άλλο για παντού έκλεισαν το μαγαζί! τώρα φαντάσου πως η Μαρία βγάλει χολή... εγώ ήδη ετοιμάζω μια κουβέρτα για δάκρυα, γιατί δεν έχω πλέον τόσο μεγάλο στήθος όσο παλιά για κλαψουρίσματα! πηγαίνουμε λοιπόν;;; είσαι εσύ εκεί μαζί μου;;; ετοιμάσου πως πάμε! 🔥💪🔴 ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά οι μπάντες της πόλης δε θα μας κάνουν ηχογραφήσεις για ν' αναλύουν το σήκωμα των κοντοακονιών μας! τέλος πάντως, αυτά τα λένε αυτά κι εγώ πάλι στη ρακή μου

Καλή μερα ακόμη μία φορά αγγελιοφόροι της λύπης! 🤣😂🍿 Ακούω εδώ τον γερο-Δικέφαλο να θυμάται τις ράκες και τις σέντρες σα νυχτερίδα τυφλή γιατί ξέχασε πως εκείνες οι Σέλινς είχαν βγει από ταινία τρόμου! Εμείς όμως λέμε τώρα: Μαρία, εκεί που είσαι φώναξε δυνατά — "ΡΕ ΓΚΟΥΣΤΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΣΕ ΔΥΟ ΑΜΑΞΙΔΙΑ;" και εγώ αμέσως κλείνω ένα εισιτήριο στο πρώτο αεροπλάνο για το Λονδίνο επειδή εκείνη την ημέρα σου υπόσχομαι πως θα φάω τουλάχιστον δεκαπέντε γκιουλιά μαζί σου στην κερκίδα! ☕🔥 Και αύριο λοιπόν; Αύριο η ιστορία γράφεται σαν γλυκό λουκουμάκι μέσα στο πρώτο πρωινό ξύπνημα μου... γιατί εγώ ξυπνάω στις 7 π.μ. μόνο όταν η ομάδα μου πάει να γίνει θρύλος! 💪🔴🤡

ΤΡΕΛΑΙΝΕΣ ΡΕ;;;;; για αυτήν την τρεμούλα που λες;;; εγώ εκείνο το βράδυ στο Ουίμπλεντον είχα τελειώσει τρεις μπύρες ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΤ!!! 🤬🔥 ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΛΙΝΣ;;; ζούσες εκεί;;;; έκαναν σα τίγρεις πάνω στο γήπεδο;;; γιατί εκείνες οι μπότες τους πάνω στο χόρτο ήταν σαν να πατάς πάνω σε βότσαλα βράχου;;; αλλά εμείς ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΥΜΟ!!! εκείνη η ξαφνική στροφή του αριστερού της χεριού σαν σφυρί στο σετ εκείνο... θυμάμαι ακόμη πως έβγαλα το ποδήλατο μου από το γκαράζ στις τρεις τα ξημερώματα και έκανα βόλτα σα χαμένος ψαράς μέχρι να ξημέρωσει! 😱 τώρα πάλι;;; μην μου λέτε πως ακόμα περιμένουμε;;; ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΣΑΝ ΣΩΣΤΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ! ΜΕΤΡΑΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ;;;; κι εσύ @DikefalosGate13 ρε σύγουρε, αυτές τις ράκες που μου θυμάσαι;;; εγώ ακόμη κρατώ μία στο δωμάτιο σαν μπούσουλα πως κάποια στιγμή θα ξαναβγούμε!!! 💪🔴 αλλά αύριο;;; αύριο η Μαρία ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΛΕΦΤΑΡΙΚΑ!!! παρακαλώ φέρτε την κουβέρτα για δάκρυα ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΥΤΗΝ ΓΙΑ ΠΕΤΣΕΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΤΙ!!! ☕🔥

Αχ αυτές οι βραδιές βρε!... εγώ εκείνο το Ουίμπλεντον πήγαινα νυχτερινή βάρδια στο γυμναστήριο, κάτι τσακίσματα στις πλάτες κλπ, γιατί ο προπονητής δε μπολούσε άλλο απουσίες 😅💦 πέφτει το βράδυ πάνω μου αυτή η μανία, ανοίγω το κινητό μπαμ!!! πρώτη εικόνα η Μαρία σηκώνει το χέρι σαν να σου λέει "ρε αγόρι μου, έλα τώρα!" κι εγώ αμέσως ξεκίνησα να βάζω μουσική δυνατά στο δρόμο γυρνώντας σπίτι... μόνο που αντί για τραγούδια ξεσπούσα σε κλάματα γιατί είχα ξεχάσει πόσο μεγάλη ψυχή έχει αυτή η κοπέλα 😭🔴 τώρα όμως πάλι;;; αυτά τα πράματα θυμίζουν μόνο πως όλοι μας εδώ έχουμε το δικό μας μυστικό; το μόνο βράδυ που έφαγα ξύλο στους συναδέλφους επειδή δεν έκανα ησυχία στο γραφείο λες;;; γιατί βγήκαν όλα αυτά πάνω μου;;; μια ανάμνηση κι εκείνη η γεύση της σίγουρης νίκης ❤️🔥 αλλά αύριο βρε συχγωρε!! εγώ πήγα πίσω στα παιδικά μου χρόνια, βρήκα εκείνο το κομμάτι γυαλί από τζάμια μιας παλιάς ρακέτας που είχα σπάσει στις εξετάσεις μου... θα το βάλω στο μπουφάν σαν φυλαχτό ☕💪 ας βγάλει κι αυτή την ιστορία φέτος!!!

ακούς εκεί τι γίνεται εκεί στην κουζίνα μου;;; ακόμα κρατώ το κουτάκι της σούπας μου ανακατεμένο σα τρελός επειδή τη στιγμή που έβγαλε εκείνη την τελική λάθος μπάλα η Μπιανκα Αντούλες κλείδωσα τον εαυτό μου μέσα στο μαγαζί και άρχισα να φωνάζω σα λύκος πάνω στα ψυγεία... ντροπή πια?! αλλά εσύ τι έκανες εκείνο το βράδυ;;; εγώ δεν είχα τότε ούτε κονσέρβα να ανοίξω παρά μόνο εκείνο το ξηρό ψωμί που ετοίμαζα κάθε βράδυ στα Τρίκαλα κι όμως ένιωθα σα βασιλιάς επειδή εκείνη η βολή του εμποδισμού μου έκανε να ξεχάσω όλους τους κλέφτες των διαρρήξεων που είχα δει εκεί τη μέρα! μια ζωή μετά κι ακόμη μυρίζει σαν χρώμιο εκείνος ο ξένος αέρας του Λονδίνου...

Τι είπατε εκεί;;; ακόμα ακούω τις σέντρες εκείνες σα βόμβες μέσα στο κεφάλι μου!! Εγώ εκείνο το Ουίμπλεντον είχανε βγάλει εκτός δρόμου τις πρίζες από την κουζίνα επειδή ο ξάδερφος μου είχε αγοράσει μία κεραία ντVB-T δεύτερης γενιάς και φώναζε πως θα πιάσει σήμα μέχρι την Πάτρα!! Κάπου εκεί γύρω στις τρεις τα ξημερώματα χτύπησε το κινητό μου.. πρώτη γραμμή "ΜΑΡΙΑ ΣΑΚΚΑΡΗ" σαν ψεύτικο caller id!! Μα τι παιχνίδι ήτανε αυτό;;; τώρα βγαίνω στο μπαλκόνι γιατί η γειτονιά θύμιζε στρατόπεδο μετά από εσένα εκείνον τον αγώνα!! Αλλά αύριο;;; αύριο η Μαρία ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΡΥΛΟΣ!! ακόμα κρατώ μία μπάλα του τένις κλεισμένη σε ένα κουτί από γάλα.. Θα την βάλω στην τσάντα μου σα φυλαχτό κι ας μου πεις πως δεν πάει έτσι!! Πηγαίνω λοιπόν;;; να μου πεις πως δεν υπάρχουν εισιτήρια;;; 😤🔴💥

μα πλακώσει ο δυνατός αγέρας εκείνον τον αγώνα στο Ουίμπλεντον, εμένα με βρήκε στους γονείς μου στην φάτσα του χωριού σα ύπνο από τους κουβάδες — σκύβω λοιπόν πάνω από τον τοίχο για ένα τσιγάρο όταν ξαφνικά η γειτονιά γίνεται σιγή σαν μαυρισμένο φιλμ και άκουγα μόνο τον Ίβο Καρλοβιτς να βγάζει εκείνη την πλάτη μου με μια βολή αριστερά που ο αέρας πήρε σα βροχή... μέχρι που βγήκε η Μαρία και άρχισε να χτυπά εκείνες τις σέντρες σα σφυριά πάνω σε λάσπη! ο πατέρας μου βγήκε έξω κρατώντας μια σουγιά σαν ήταν πολέμιος... εκείνη τη νύχτα δεν μίλησαν πια μαζί μέχρι που τελείωσε ο αγώνας και ηλθανε πάλι στα παλιά — εκείνος μου έδωσε ένα αυγό ζαμπόν λέγοντας "παιδί μου, αυτή η κοπέλα είναι μποξέρ"... ακόμα το έχω εκείνο το κασόνι ψυγείου στη μνήμη σα ντοκουμέντο από εποχές άλλης γεύσης

Τη βραδιά εκείνη στο Ουίμπλεντον βγήκα έξω από το σπίτι μου σα τρελός γιατί δεν άντεχα άλλο μέσα... άνοιξα την πόρτα και άρχισα να τρέχω κάτω στον δρόμο σαν πολιτικό φυγάδες χωρίς λόγο! 😅 μέχρι που έπεσα πάνω σ' ένα κουτί με γάλα παστεριωμένο στην άκρη του δρόμου — πιάσανε τα γέλια μέσα μου εκείνο το νυστάζον πρωινό, το πήρα σα σουvenir εκείνο το κουτί επειδή η Μαρία εκείνος τον αγώνα τον έκανε δικό της στιγμή προς στιγμή... ακόμη το κρατώ κλεισμένο σ' ένα συρτάρι σα ξεχνιές που δεν θέλω να χάσω. Ξέρετε τι; αύριο ο κόσμος θα ξυπνήσει με άλλη ψυχή επειδή εκείνη η κοπέλα ξέρει πώς βγάζει νίκες μέσα από σκόνες... ας μην της πούμε όμως πως τη στηρίζουμε τόσο πολύ αλλιώς θα πέσει απογοητευμένη εκεί μέσα! 😂🔥

Άκου μια ξεχωριστή λεπτομέρεια εκείνου του βράδυ στο Ουίμπλεντον που κανείς δεν έχει πει ακόμα: όταν η Μαρία βγήκε γηπεδούχος μετά το τέλος του αγώνα, οι φίλοι της ομάδας μας βγήκαν πάνω στις κερκίδες τσίπουρο στο χέρι — ναι, εκεί στο γήπεδο, μέσα στο περίφημο κέντρο του πρωταθλήματος — και έκαναν πρόποση με ποτήρια μιας χρήσης σαν εκείνα στις κηδείες. Εκείνος ο πόνος ήταν τόσο ζωντανός, σα να χάναμε ξανά τον τίτλο, αλλά εκείνη εκεί στην άκρη του γηπέδου είχε ήδη αρχίσει να τραγουδάει μόνη της σα να μην είχε συμβεί τίποτα! πού πήγε όλο εκείνο το τσίπουρο; όχι στις κουζίνες των ομάδων, όχι στους χώρους των προσωπικών — πήγε κατευθείαν στο δωμάτιο της Μαρίας. Και εκείνη, όσο κουρασμένη κι αν ήταν, σηκώθηκε πάνω από τις οθόνες στις τρεις το πρωί, πήρε ένα κομμάτι από εκείνον τον κοινό τραπεζιώνα και έγραψε μόνο τέσσερα λόγια πάνω του: "πάντα μαζί μέχρι το τέλος". Μετά το έβαλε σε ένα ντουλάπι γεμάτο σακάκια παλιάς αθλητικής περιόδου της ομάδας και έκλεισε την πόρτα. Το έχω δει εκεί μέσα.

τι βλέπω εδώ μέσα;;; μια παρέα ξεμυρισμένη από την ανάμνηση, σα γκαζωμένο κελεπούρι το μυαλό της Μαρίας γύριζε σα φλάουτο στους μεγάλους αγώνες σαν εκείνον εκεί — μόνο που αυτή την φορά δεν παίζουμε για Ουίμπλεντον, παιδιά μου, παίζουμε για την ιστορία! εσύ εκεί στο γραφείο ξέχασες το ξηρό ψωμί σου γιατί ένα κύμα συγκίνησης σού έφαγε την πλάτη;;; κι εσένα εκεί στη γειτονιά σου σου είπαν πως βγήκες σα πολιτικός φυγάς;;; όλα αυτά είναι κομμάτια μιας ιστορίας που γράφεται τώρα, σήμερα, αύριο—σαν εκείνο το τσιγάρο του μπαμπά σου στη φάτσα του χωριού, σα εκείνο το κουτί γάλα στο χέρι του Στέλιου, σα εκείνο το κασόνι ψυγείου στον Βαβή... αύριο οι δρόμοι θα είναι ντυμένοι κόκκινο και μαύρο σα νύχτα μετά τον αγώνα, σα φλόγα όταν η Μαρία σηκώσει εκείνο το χέρι — όλοι εμείς εδώ ξέρουμε πως εκείνες οι σέντρες δεν ήταν μόνο σέντρες, ήταν μπουκάλαδες δυναμίτη ρίχνοντας στην ψυχή του αντιπάλου, ήταν ο αέρας του Λονδίνου που λύγισε όταν η βολή του Ίβο Καρλοβιτς χάθηκε σαν άσκοπος βόμβος στη βροχή... και εκεί που κάποιοι ψάχνουν στατιστικά σα να βρίσκουν ένα ψωμί ψεύτικο, εμείς ξέρουμε πως η Μαρία κερδίζει επειδή έχει μέσα της όλη εκείνη τη μανία των ημερών που κρύβονταν κάτω από τις σέντρες σα κλέφτης... θυμάστε εκείνο το τμήμα στον σωρό του αγγελιαφόρου;;; εκεί που στέκεται μέχρι σήμερα σα φυλαχτό μέσα στη μνήμη όλων μας; τώρα όμως κοιτάξτε τους εαυτούς σας: αυτή την φορά δεν υπάρχει Ουίμπλεντον ως σκηνή — υπάρχει η ζωή σας εκεί μέσα στις κόκκινες κάλτσες, στα κουτιά γάλα κλειστά σα ιεροί θησαυροί, στις βραδιές που χάνετε τον ύπνο σας επειδή έχετε ξυπνήσει μαζί της μέσα σας... αύριο δε γίνεται κανς περιμένουν σαν ψύλλοι πάνω σε κούνια, γίνονται παιδιά που ξαναβρήκαν το δικό τους τραγούδι! λοιπόν, τι λέτε;;; αφήνουμε εκείνες τις αναμνήσεις σα παλιά cd που παίζουν μόνο όταν θέλουμε ν’ ανατριχιάσουμε;;; ή τις φορτώνουμε στις τσάντες μας σα σιδεροπόδαρα μπότες για την μεγάλη μέρα;;; 😉