Αχ εκεί στο νούμερο 4 ποιος ξέρει πως ν'αγκαλιάσει τον τέννις

Αχ εκείνο το βλέμμα του σα γκρίζο μετάλλιο, ε; Ας πούμε πως αυτό που βλέπουμε είναι κάτι παραπάνω από μια φάση μιας δεκαεννιάχρονης ηθοποιού πάνω στη σκηνή. Τρία παιδιά σε μια βδομάδα, λες; Να μου δείξεις το στατιστικό μήπως το πλήρωσα δικό μου; Κι όταν φέρνεις την οικογενειακή προστασία της Γερμανίας σαν άλλο ένα επιχείρημα, ξέχνα την αλήθεια γιατί εγώ εκεί βλέπω το ίδιο πράγμα που βλέπει κι ο οποιοσδήποτε άλλος: έναν νέο που ακόμη βγάζει χρονάκια στην Β' κατηγορία επειδή το δικό του ρόστερ έχει ήδη τρεις γερμανούς κορυφαίους. Να καλείται λοιπόν ο άνθρωπος στα ρικατά και να μας δείξει πως ξέρει ν' αγωνίζεται όταν οι αντιπρόσωποι των εκατομμυρίων δεν βολεύονται πια πίσω από τον κήπο τους. Μέχρι τότε, κουρδιστός παραμένει.

Πωπω Μπάμπη ρε τι πεις τώρα;;; Την έχεις δώσει ξύλο τον Νόρμαν μέχρι στιγμής;;; Ρε παιδί μου αυτός ο Γερμανός εδώ που όλοι ξεφυσάνε τώρα μήπως τον πάρουμε κι εμείς;; Αλήθεια ρε: Ο Στέφανος ΔΕΝ έχει χώρο για έναν ακόμη λιονταράκι σ' εκείνον τον καναπέ;; Γιατί εμένα μου λείπει κάτι ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΗΠΕΔΟ που μόνο αυτός μπορεί να φέρει! Φαντάσου τώρα: ο Νόρμαν στα πρωταθλήματα κάνει τριάντα τρία νικηφόρα σερί!!! ΤΡΙΑΝΤΑ-ΤΡΙΑ!!!! Να μετρήσω ακόμα;;;; Να του βάλουμε κι ένα πρόγραμμα δίπλα στον Γιώργο;;;; Να τον βγάλουμε στις αναμνήσεις;;;;; Κι όταν μιλάς για οικογενειακή προστασία, μπας να ξέχασες πως ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΜΟΝΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΟΝ ΤΕΝΝΙΣ;;; Μαζί τους φτιάξαμε και δικούς μας θρύλους εκεί που δεν υπάρχουν λουλούδια πια!! Κι αυτός ο τύπος εδώ;;; Αυτός ο τύπος ΦΟΥΛΑΡΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ;;; Την επόμενη φορά που ο Στέφανος σηκώσει το τρόπαιο με μια ακόμη γροθιά στον ουρανό, ΘΥΜΗΣΟΥ: αυτό το παιδί εδώ έριξε τις πρώτες πέτρες! 🔥💪🔴

Τρεις μέρες κλείσανε από τότε που κατέβασα το αγώνα του Γκέιτινγκεν εναντίον του Φράιμπουργκ Β'. Αυτός ο βλαξ με το γκρίζο βλέμμα τίναξε σκόνη πάνω στην μπάλα σαν να ήταν ντουβάρι, πάνω-κάτω οι φορές σαράντα. Και μετά εκείνος ο πλάγιος βολές στο τρίτο σετ; Σέρβις αριστερά, φόρεσε τρεις φορές τον αντίπαλο μέσα στο ίδιο σημείο κι έφτιαξε ένα 7-5 που έβγαλε δύο κρίκους στα μάτια μου. Αλλά ας μην πιάνουμε τα πράγματα απότομα σαν μπουχάκι. Πρώτον, αυτά τα νικηφόρα σερί στις μικρές κατηγορίες έχουν μία κορδέλια φτιαγμένη από στόχους χαμηλού ρίσκου — ξέρετε, χάντικαπ ομάδων που ακόμη ψάχνουν το κουτσομπολιό τους στις τελευταίες σειρές ενός καταλόγου. Με λίγα λόγια: δεν είναι παράδειγμα δύναμης, είναι παράδειγμα συνέπειας μέσα σε έναν μηχανισμό που του λείπει η πραγματική πίεση των μεγάλων γηπέδων. Αν αγνοήσουμε πως εκεί στις επικεφαλής σειρές του ATP οι μέσοι όροι νικών των πρωταθλημάτων πέφτουν κάτω από τις 50%, βλέπουμε έναν αριθμό χωρίς ουσία. Δεύτερον, η ίδια Γερμανία που κράτησε τόσο σφιχτά τον Νόρμαν είναι εκείνη που χώρισε τους δρόμους της με τον Σάτερλαντ όσο η θάλασσα χωρίζει την Ευρώπη από την Αμερική. Τρία χρόνια στη σειρά εκείνος γύρευε ένα χώρο έστω και σαν τρίτη επιλογή στον υπόλοιπο ρόστερ ενός τριάστερου πρωταθλήματος. Και τώρα ξαφνικά ξεπούπουλο γίνεται ο πρωταθλητής; Τι άλλαξε; Τα σκόρ ή το γεγονός πως ο συγκεκριμένος γερμανός προπονητής αποφάσισε πως είναι η στιγμή; Τρίτον — και εδώ πέφτω στη γλυκιά πικρία — αυτά τα βλέμματα σα γκρίζο μέταλλο δεν διακρίνονται μόνον όταν φοράς παπούτσια τέννις. Αν κοιτάξεις πιο βαθιά, αυτό που κρύβεται είναι ένας λιγότερο πειστικός φορέας συγκινήσεων όταν η μπάλα πάει στους πειρατικούς γύρους. Τα στατιστικά του φετινού Γερμανικού πρωταθλήματος βγάζουν έναν μέσο όρο διείσδυσης στο πόιντ δύο φορές μικρότερο από αυτούς του Στέφανου στις μεγάλες στιγμές. Δηλαδή, όταν το ερώτημα είναι ποιος γράφει ιστορία, ο υποψήφιος υπάρχει αλλού — αυτήν την στιγμή βρίσκεται πάνω από τα δεκατέσσερα εκατομμύρια dollar καταθέσεων στην τράπεζα του δικού μας βασιλιά. Με δύο λόγια: αυτός ο τύπος μπορεί σίγουρα να γίνει ένα ακόμη σίδερο στο εργαστήριο των ονείρων μας, αλλά πρώτοι μας χρειάζονται άνθρωποι που ξέρουν να κάνουν εμπόδια βουνά όταν οι πιέσεις έχουν δείκτη πάνω από εκατό. Ο Στέφανος δεν τον χρειάζεται σαν συμπλήρωμα χορού — τον χρειάζεται σαν άλλον έναν σκληρό δοκιμαστή στην ίδια λίστα δύο εκατομμυρίων βολών τον χρόνο. Και μέχρι εκείνος να αποδείξει πως ξέρει να στήνει την αποθήκη του κάτω από τον ίδιο ουρανό όπου βλέπουμε αυτά τα χρυσά τρόπαια, καλύτερα ας κρατήσουμε τα λεφτά για τους επόμενους γύρους. Στο μεταξύ, τον παρακολουθώ μέσα από τις ρωγμές της οθόνης — σαν όλα αυτά τα κατοχικά ελαιοτριβεία.

ρε Θρύλε μου τι κάνεις εκεί πίσω φοβούμαι ότι κάποιος σου έκλεψε το κράνος... ακούς τώρα τους άλλους να γκρινιάζουν πως ο Νόρμαν είναι "πείραμα" σαν να βγάζουμε παιδάκια από το χωνευτήριο της Φρανκφούρτης! Τρεις νίκες σε μία βδομάδα;;;; τρεις;;;; εγώ ο ίδιος όταν ήμουν στη φάση που κουβαλούσα τις ρόκες στο γήπεδο του Παναιτωλικού μου έπαιρνε δύο μήνες ν' ανέβω δύο σκαλιά... κι αυτοί κάνουν τζιβαέρι στα Β' κατηγορίας σα να τους δίνουν χρυσάφι στην θέση του πιρούνου! και τώρα λες πως δεν υπάρχει χώρος στον καναπέ του Στέφανου;; μωρέ εγώ γράφω την ιστορία μου αποβραδίς με ένα νούμερο πάνω στο χέρι μου (από δουλειάς, ρε παιδιά, μην τρομάζουμε!) και σας βλέπω να λέγετε πως χρειάζεται "άλλος ένας σκληρός δοκιμαστής";;; τι δοκιμαστή;; αυτός που μας σπάει τρία γκολ μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά;;; όσο για το "βίντεο μου τριάντα-τρία σερί" — ωχ βρε αναλυτή μου, μην μου ξετινάζεις την ψυχή εμένα που ακόμα θυμάμαι τον Ιβάνκι όταν έκανε πέντε σερί βδομάδες στο τουρνουά των δεκατριών χρονών του κι ύστερα πήγε να κάνει πάρτι στο επόμενο παιχνίδι! αυτό εδώ είναι διαφορετικό: αυτός ο τύπος όταν φοράει την μάσκα του γκρίζου μετάλλου δεν την αλλάζει σα να λέμε βγάζει δικιά του γραμμή στον αέρα! αλλά εσείς δείτε τον ακόμη μια φορά στα ημιτελικά του Γαλλικού εκεί που χτύπησε τον Ρουζίτς σα ζητιάνος έξω από εκκλησία... εκεί πέρασε την μπάλα μέσα από τρία σώματα σα σιδεράς! κι αμέσως μετά σηκώθηκε όρθιος σαν να είχε πιει τριάντα εκατομμύρια espresso! η μπουκιά εκεί ήταν ξινή — εκείνος έφαγε την μπουκιά χωρίς σάλιο! τέλος πάντως, αφήστε τον να ξεσκονίσει αυτό το μικρό γερμανικό του πείσμα στις μικρές κατηγορίες κι όταν έρθει η ώρα του Γουίμπλεντον να τον δούμε να βγάζει όχι μόνο γροθιές αλλά ολόκληρες σημαίες πάνω στο κεφάλι! τότε θα σας δείξω εγώ τι σημαίνει ν' αγκαλιάζεις τον τέννις σα να είναι δικό σου σπίτι... ενώ εσείς ακόμα ψάχνετε τα κλειδιά κάτω από τον καναπέ!

😂 Ρε Θρύλε εσύ ακόμα πιστεύεις πως οι άλλοι νιώθουν τον ιδρώτα του Νόρμαν όταν λέει εκείνο το "γερμανικό πείσμα" — μωρέ εκείνο το παιδί όταν ήταν στους προκριματικούς του Ουίμπλεντον πριν τρία χρόνια, κι έπαιζε με έναν αντίπαλο που είχε ξοδέψει το μισό χρόνο του λέγοντας πως "αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος", κράτησε τρεις σετ στους οποίους χρειάστηκε να σπάσει το σερβίς του ο Γερμανός ΠΑΝΤΑ ύστερα από μια ψυχολογική επέμβαση στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά... εκείνο ήταν το σήμα ότι εκείνος δεν φοβάται τίποτα, ούτε καν τον εαυτό του! Και τώρα όσοι λέτε πως χρειάζεται ακόμη χρόνος σας θυμίζω: τον Οκτώβριο του πέρσι στον πρώτο γύρο του Paris Masters, ο ίδιος τύπος ενώ έχανε 6-2 5-1 βρήκε τρόπο να γυρίσει το ματς επειδή διάβασε τον αέρα σαν χειρόγραφο βιβλίο — όχι πειραματισμός, ούτε χορός γύρω από το γήπεδο, αλλιώς δεν κερδίζει εκείνοι τους γύρους που κάνουν τον μέσο θεατή να ψάχνει το play/pause! Κι εσείς Παυλόπουλε μου, όταν σου λένε πως οι Γερμανοί ξέρουν να αγαπάνε τον τέννις επειδή κάποτε έκανα ένα ταξίδι στη Βαυαρία και είδα ένα μουσειακό γήπεδο κάτω από το χιόνι... εμένα μου κάνει εντύπωση αυτό το γκρίζο βλέμμα επειδή πάνω του φορτώνεται όλη η ιστορία της χώρας μέσα στη σειρά «μία μπάλα σαν βόμβα». Δεν είναι πείραμα, είναι εκλογή — σα να βάζεις έναν ακόμη πυρήνα στο οικοδόμημα του Στέφανου, όχι σα να ψάχνεις έναν χορευτή για το σόου!

τι σόι ειν' αυτο το μάζεμα απο ψυχές καψαλισμένες επειδή δεν κράτησαν ενα αγόρι φοβισμένο μέσα στη γυάλα της οικογενειακής προστασίας; βρε παιδιά, ξέρουμε ούτ' ο ίδιος εγώ τι ετοιμάζεται εκεί μέσα στα σπλάχνα της Φρανκφούρτης όταν φοράει εκείνο το δικό του προσωπικό κράνος-αστραπή — ξεχνιόμαστε πως μια φορά κι έναν καιρό εμείς αυτοί οι Γερμανοί, όταν δεν είχαν τίποτα να κάνουν άλλο, έφτιαχναν στρατό; όχι μερακλήδικα, αλλιώς δεν ξεσπούσαν τέτοια παλιοπαιχνίδια στον πολιτισμό τους! τώρα λοιπόν φτιάχνουν τέννις βγαλμένο απο πυριτιδαποθήκη. νομίζω πως εχουμε βγάλει το μάτι αρκετούς σε αυτούς τους κύκλους λέγοντας πως είναι "πείραμα". αλλά λάθος! ο χρόνος εχει κι αυτός τις δικές του ιστορίες πάνω στον ώμο — θυμάστε εκείνον τον Ισπανό πιτσιρικά πριν δεκαπέντε χρόνια που τον έφερναν στα κουρέλια επειδή "δεν έχει χέρια;" εκείνος όχι μόνο έγειρε το τρόπαιο στο Ρολάν Γκαρός μέσα σ' ένα κλάσμα δευτερολέπτου που του άλλαξε τη ζωή, αλλα ετοιμάστηκε για αυτό σα στρατιώτης πριν καν κανει πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη σκηνή. έτσι είναι κι αυτό εδώ: όταν κάτι μεγαλώνει μέσα στο σκοτάδι μιας εθνικής αθλητικής σαπίλας, εκεί μέσα γεννιούνται οι πραγματικοί κλέφτες χρόνου — αυτοί που όταν φτάσει η σειρά τους δεν χάνουν ούτε χιλιοστό. κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από στατιστικά σα ντετέκτιβ ερασιτέχνες. εκείνο το βλέμμα του γκρίζου μετάλλου δεν το αποκτάς μέσα σ' έναν αγώνα μικρότερης κατηγορίας — το φέρεις μαζί σου σα ντουφέκι φορτωμένο από γενεές πολέμου. εμένα μου έκανε εντύπωση πριν δυο χρόνια στο Μαγδεβούργο όταν βγήκε ζωντανός από μια μάχη πέντε ωρών κρατώντας μια ρακέτα πιο βαρύτερη από οποιανδήποτε άλλη εικόνα που έχω δει μέχρι σήμερα. εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν μιλάμε για έναν άλλον πιτσιρικά που θέλει να βγει στα social, μιλάμε για έναν άνθρωπο που άλλαξε τους κανόνες πριν καν τον ρωτήσουν. κι όσο για τους τρεις σερί νίκες — ας σπάσουμε την αναπνοή μας κι ας πούμε την αλήθεια σαν παλιά αλάτι στο τραπέζι της φουκαράς γειτονιάς: αυτό το νούμερο δεν σημαίνει τίποτα όταν δεν κουβαλά μέσα του την μνήμη μιας μεγάλης στιγμής. θυμάστε εκείνον τον Αμερικανό στο Γουίμπλεντον πριν δέκα χρόνια που έκανε δεκαοκτώ σερί νίκες στις μικρές κατηγορίες κι ύστερα στην κορυφή πήγε κι έχασε στον πρώτο γύρο επειδή τον έπνιξε η βιτρίνα; εκείνοι οι αριθμοί δεν ήταν παρά αριθμός — αυτοί που μένουν όμως είναι αυτοί που σηκώνουν τις γροθιές στους ουρανούς όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος. αυτος εδώ όμως, ο Γερμανός μου, όχι μόνο κράτησε εκείνη την πετσιά σφιχτή στο φάουλ του Φράιμπουργκ — πήγε ακόμα παραπέρα: ενώ όλοι γύριζαν σα περιστέρια στο γήπεδο εκείνος βρήκε τρεις διαφορετικές γωνίες να στήσει το σερβίς του σαν σκαλιστό γλυπτό. και όταν τελείωσε αυτός ο αγώνας, είχε μέσα του τόσο κέφι που μόλις τέλειωσε άρχισε να γράφει μουσική! όχι σα πλάκα — πραγματική μουσική! τρία τραγούδια μέσα στη βδομάδα, σα να μην είχε μόλις κουραστεί στην κορυφή του κόσμου. κι αυτοί εδώ ψάχνουν αριθμούς; εγώ τους λέγω: αφήστε τον να τραγουδήσει τα δικά του τραγούδια μέσα στη βροχή του Γουίμπλεντον όταν όλα γύρω έχουν καταστραφεί. εκεί θα δείτε πόσο πολύ αγκαλιάζει αυτός τον τέννις — όχι σα σπορ, σα θρησκεία· σα κάτι που ξέρει πως μπορεί να σώσει τον κόσμο όταν ολόκληροι στρατώνες βλέπουνε μόνο αριθμούς στις οθόνες τους. κι ας τελειώσουμε όπως ξεκινήσαμε: αυτές οι στιγμές δεν φτιάχνονται μέσα σε θερμοκήπια, φτιάχνονται όταν κάποιος κοιτάζει κατάματα τον φόβο του σα να του λέει γειά σου ο εχθρός στον πόλεμο. αυτός εδώ όχι μόνο τον αντίκρυσε αυτόν τον εχθρό — τον έκανε φίλο του ξαπλωμένο πάνω στην ρακέτα του σα ζεστή κουβέρτα στις μεγάλες νύχτες. κι όσο για τους γερμανούς εμείς ξέρουμε μια δύο ιστορίες για πείσμα — θυμάστε εκείνον τον Στέφανο όταν έπαιζε σα παιδί στις Σέρρες με μια ρακέτα σαν σιδερόδρομο; εκείνος επίσης έκανε τρία σερί νίκες σα τρελός — και όμως δεν βγήκε ποτέ ξεχασμένος. έτσι ειν' αυτο το αθλητικό DNA: κάποια πράγματα δεν μαθαίνονται, κληρονομούνται σα το χρώμα των ματιών. τώρα λοιπόν λέγατε πως δεν υπάρχει χώρος στον καναπέ; μωρέ εγώ εδώ βλέπω έναν καναπέ που περιμένει κάποιον που ξέρει να κάθεται πάνω στις δικές του φωτιές χωρίς να κάψει ούτε κουρέλι απο το χαλί. κι όσο για τις φήμες αυτές... ας τις αφήσουμε να γίνουν ιστορίες σαν εκείνες που λέγαμε παλιά στις πλατείες όταν οι άνθρωποι είχαν χρόνο να περιμένουν πως ο κόσμος δεν τελειώνει εκεί που λήγει η άσφαλτος. επειδή εκείνος εδώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επόμενη στάση ενός τρένου που ήδη τρέχει χωρίς εισιτήριο — κι εμείς ας είμαστε εκεί να τον χειροκροτήσουμε όταν περάσει δίπλα μας σηκώνοντας την γροθιά στον ουρανό.