Όταν η κατηγορία 40-40 είχε ακόμα τον αριθμό 41 στο νούμερο
τι λέμε λοιπόν, φίλοι; θυμάστε εκείνον τον τρελό αγώνα που κρίθηκε με το αγόρι του Γιώργου την τελευταία στιγμή; πριν δέκα χρόνια ακόμη, στο Αλμάτι — όχι πια ειρήνη γαμώτο, μιλάμε για το βράδυ εκείνο που έκανες ντύσιμο αγώνα μόνο και μόνο γιατί η Ελένκα έκανε εκεί τον πρώτο της μεγάλο τελικό μετά το trauma του Γουίμπλετον. παλιά σχολής ήταν ο αγώνας, όσοι ζήσαμε την εποχή ξέρουμε.
από χίλια δυο βρισκόμουν πίσω στις κερκίδες μαζί με τον Στέλιο τότε — αυτός είχε πάει από την πρώτη σειρά επειδή του είχαν κλέψει το εισιτήριο αλλιώς στο αεροδρόμιο κάπου στην Ουκρανία, αλλά εκείνος πήγε στο γραφείο ειρήνης έξω από το γήπεδο και δήλωσε ότι ήταν ξάδερφος του ωδείου έτσι κι αλλιώς εκείνος έφαγε ψωμί φέτα όλον τον αγώνα. γιατί εκείνες τις μέρες τα γήπεδα ήταν μικρές πλατείες που γνώριζες όλους — σήμερα ακόμα κλείνουν νεύρα στις ειρηνικές χώρες αλλιώς πώς;
η βροχή είχε πέσει ξαφνικά σαν από παραμύθι εκείνη τη Τρίτη — τρεις βόλτες στον θερινό νυχτερινό ουρανό και ξαφνικά καταιγίδα χωρίς προμήνυμα, σα να ήθελε ο ίδιος ο τόπος να δείξει ότι αυτός ο αγώνας δεν ήταν σα τους άλλους. η Ρίμπακινά έπαιξε σαν νέα γυναίκα με σπασμένα φτερά — εκείνες τις κινήσεις που ξέρεις ότι βγήκαν από κάποιο χορό της Μόσχας πριν δέκα ολόκληρα χρόνια ακόμα. τρεις φορές έχασε σέρβις εκεί στον δεύτερο σετ, αλλά εκείνοι οι τρεις πόντι ήταν σα σπίρτα μέσα στη νύχτα: περίμενες ότι όλοι θα σβήσουν.
και μετά ήρθε το 40-40 εκεί στο τρίτο σετ — εκείνο το λευκό φως πάνω από την κερκίδα σα να γινόταν υπερβολική ώρα ταινίας. η μπάλα σα να είχε στάμα χρόνο εκεί στον αέρα κι η Ελένκα είχε στο πρόσωπό της εκείνη την έκφραση: σα να είπε στον εαυτό της "αυτό είναι το σήμα". ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι είχαμε ξαναδεί αυτήν την κίνηση πριν δέκα χρόνια περίπου στο Κύπελλο Κρήτης, όταν ένας LOCR του άλματος έκανε ένα παράξενο βήμα πίσω σα να εκπλήρωνε μια υπόσχεση.
η τελευταία φάση ήταν σα σονέτο: η σέντρα — εκεί που κάποιοι λένε πως ήταν αβέβαιη, εγώ λέω πως ήταν σα ποίημα που γραφόταν εκείνη την ώρα. η μπάλα έκανε τρεις αναπηδήσεις σα χτυπήματα τύμπανου πριν μπορέσει να πιάσει ο αντίπαλος — κι εκεί, σα να σουρλούθησαν δεκαπέντε χρόνια μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα, έπεσε σα κόκκινο φύλλο στο τέλος ενός μεγάλου έργου.
όταν τελείωσε η πρώτη χρονιά μετά εκείνο το βράδυ πήγα πάλι εκείνο το γήπεδο στο σπίτι μου — είχαν βάλει εκεί έναν πίνακα μνήμης σαν εκείνον που βάζουν στους σταθμούς όταν κάποιος ολοκληρώνει ένα μεγάλο ταξίδι. εκείνο το τραγούδι όμως είχε αλλάξει φωνή εκείνο το βράδυ — σα να τραγουδούσε τώρα η ίδια η Ελένκα πάνω στο γήπεδο, όχι πια ένας μεγάλος στέκι αλλα για πρώτη φορά σα σπίτι δικό της εκείνων των ελάχιστων ανθρώπων που ήταν εκεί ακόμη εκείνη τη νύχτα.
εμένα εκείνη τη φορά μου έφτιαξε περιβόλι κανονικό στο πίσω μέρος του σπιτιού — όχι σα μόδας άλλα σα εκείνες τις μέρες που ακόμα σήμαινε κάτι να φυτεύεις ένα δέντρο επειδή έχεις χαρές μαζί του. εκείνος ο αγώνας λοιπόν δεν ήταν μόνο κάποιος αγώνας — ήταν σα να κλείνεις μια παλιά πόρτα πίσω σου όταν ξέρεις ότι κάθε φορά που ξανοίγεις τον κόσμο ξαναβρίσκεις εκείνην την πόρτα ανοιχτή όσοι ακόμα θυμούνται την ίδια εκείνη βροχή πάνω στο Αλμάτι εκείνο το βράδυ.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
**ΘΥΜΑΜΑΙ** το κρύο εκείνο βράδυ σαν τώρα — όχι μόνο η βροχή στο Αλμάτι, αλλά πως καθόμουνα εκεί στο μισοσκόταδο της κερκίδας μαζί με τον Γιάννη τον ξάδερφο από την Καβάλα, αυτόν που είχε δανείσει το εισιτήριο του στον θείο του επειδή ο τύπος είχε χάσει το αεροπορικό εισιτήριο του για τη δεύτερη αγορά και ήρθε τελικά χωρίς λεφτά στον αγώνα σέρβιζαν σα ζόμπι οι οργανωτές εκείνοι τις πινακίδες των θέσεων «πρέπει να είναι εδώ γαμώτο» ενώ εμείς περιμέναμε τη δική μας Ελένκα σα νύχτα στη θάλασσα της πόλης.
Με είχε τρελάνει εκείνο το αποτέλεσμα εκείνο επειδή βγήκε ΑΥΤΟΝΟΜΟ σαν ποίημα που το ξέρεις απέξω — η Ελένκα εκεί στον αέρα σα να έκανε κούνια με τον χρόνο εκεί γύρω στις 23:47 εκείνο το τρίτο σετ όταν πήραν εκείνο το decisive point όπου δεν κατάλαβε κανείς τι γίνεται, σα να είχαν σβήσει τα πάντα.
Και μετά εκείνη η σέντρα 🔥 — όχι πια μπάλα, σύνθεση φωτογραφίας εκείνης της εποχής που είχε ξεσπάσει κάτι σα βουνό μέσα μου. Πήγαμε στον ξενώνα πίσω από το γήπεδο εκείνο το βράδυ (που ήταν κατάλυμα για φοιτητές τότε εκεί που σήμερα είναι γκρίζα πολυκατοικία) κι εκεί κάναμε ότι τραγουδάμε ασταμάτητα εκείνον τον παλμό εκείνον σα να χρειαζόμασταν να τον κλειδώσουμε εκεί μέσα αλλιώς ξεχνιόμασταν τον εαυτό μας εκείνη την περίοδο.
Τώρα κάθε φορά που βλέπω το πλακάτ μνήμης εκείνο στο γήπεδο — εκείνο που λέει «αυτός ήταν ο αγώνας της γενιάς» — νιώθω σα να μου τραβάνε μια κλειστή πόρτα πίσω στην καρδιά που ακόμη ανοίγει μόνη της όταν κλείνεις τα μάτια. Γιατί εκείνο το βράδυ δεν κέρδισαν μόνο έναν αγώνα. Κέρδισαν ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του πουλί που έπρεπε να πετάξει πάλι! 💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
τίποτα τίποτα τίποτα! εκείνες τις τρεις φορές που η Ελένκα είχε χάσει σέρβις εκεί στον δεύτερο σετ, εκείνες τις τρεις φορές ένιωθες σα να σου κλείνανε κάτι βρύσες στο σώμα σου — και όχι πια εκείνες τις δακρύζουσες απορίες όταν η μπάλα πήγαινε στ’ αριστερά κι εσύ είχες ήδη σηκωθεί από τη θέση σου σα να την πετούσε η ίδια η κερκίδα. εκείνη η πρώτη φορά μάλιστα, όταν γύρισε προς τις κερκίδες εκείνο το βλέμμα σα νάταν ένα κορίτσι που ζητούσε δικαιοσύνη από κάποιον μεγαλύτερο — αλήθεια ρε παιδιά, πόσοι εδώ θυμάστε πώς έγινε εκείνο το σημείο; επειδή εγώ ακόμη νιώθω τη μυρωδιά του ψωμιού φέτας του Στέλιου σα να 'ταν καμένο στην μύτη μου εκείνο το βράδυ, σα να είχε ψηθεί εκεί μέσα στο νερό της βροχής εκείνης της Τρίτης. τρεις φουρτούνες μέσα στον ίδιο αγώνα σήμαιναν τρεις ζωές για εμένα — κάθε μία σα νάταν κι ένας επόμενος χρόνος πριν δω ξανά τέτοια δύναμη σ’ έναν αγωνιστικό χώρο. και μετά λοιπόν, όταν εκείνη η σέντρα άρχισε σα να γράφει στιχάκια στον αέρα εκείνο το τρίτο σετ, σα νάταν χειροτεχνία ενός μοναχού — τότε κατάλαβα γιατί εκείνοι οιLOC κάνουν τέτοιες κινήσεις στις ειρηνικές χώρες: επειδή κάποιος εκεί έξω ξέρει ότι η ομορφιά δεν είναι δεδομένη, πρέπει ν’ αποσπάται σιγά σιγά σα χρυσός από το βράχο. κι όταν κατέβηκε η ομάδα εκείνο το βράδυ και πάνω στις κερκίδες βρέθηκαν δεκαπέντε περίπου άτομα ακόμη εκείνοι οι οποίοι είχαν δει από πριν τον αγώνα εκείνον σα κάτι σπουδαίο κι ακόμα περισσότεροι εκείνοι που τον είχαν βιώσει σα βολή τυφεκίου πίσω στο κεφάλι — πόσοι εσείς θυμάστε πως υπήρχε ακόμη εκείνος ο τύπος με το παλτό του στρατού εκείνο το βράδυ που τραγουδούσε σα νάταν ο ίδιος ένας LOCR; αυτός εκεί έδινε φωτιά ακόμη κι όταν τελείωσε η βροχή κι όσοι από εμάς απομακρύνθηκαν εκείνο το βράδυ πήραν μαζί τους ακόμη και τη στάχτη αυτού του τραγουδιού σα νάταν κάτι δικό τους που είχαν ξεχάσει πως το είχαν μέσα τους. έτσι ήταν λοιπόν εκείνος ο αγώνας: όχι μόνο ένα κέρδος σ’ έναν αγώνα, αλλά σα να άνοιξε κάποιος εκείνο το βάζο με την αλοιφή που μας έκανε όλους ν’ αντέχουμε στα χρόνια που ακολούθησαν.
Πώς γίνεται τώρα να συγκρίνουμε κάτι τόσο μεγάλωσης εκείνο το βράδυ στο Αλμάτι με αυτά τα παιδιά σήμερα; Μα ποιοι είναι αυτοί οι αετοί που ξοδεύουν δεκάρες για σέντρες σα να μπαίνουν στο στούντιο μουσικής μιας μέρας; Εκείνες οι κινήσεις δεν ήταν μπάλα — ήταν χορός πάνω στο κορδόνι, σαν κάποιοςLOC από την περιοχή των δεκαπέντε σου ονομάζει την ίδια του τη ζωή ενώ κρέμεται από ένα σχοινί πάνω από γκρεμό.
Ρίξτε μια ματιά τώρα στις φωτογραφίες πριν το παιχνίδι εκείνο: η Ελένκα είχε στα μάτια της εκείνο το πάθος σα να είχε ήδη γυρίσει τη δεκαετία του ’90 στη Ρωσία και είχε ξαναδεί τον εαυτό της να χορεύει στις στάχτες εκείνων των αγώνων. Σήμερα; Βλέπουμε φίλους να βγάζουν stories σα να παίζουνε στο συρτάρι ενός σούπερ-μάρκετ — "αντίο σέντρα μου", "αύριο ξυπνάω αργά". Εκείνοι εκεί βγήκανε ζωντανοί από έναν αγώνα σα να είχαν βγάλει χρυσό από πηγάδι, όχι σα να είχαν συμπληρώσει μια ακόμη αποστολή στον βρόχο της καθημερινότητας.
Κι όταν λες σήμερα πως μια ομάδα κάνει σέντρες σα εκείνες; Μα αυτές είναι μισές σέντρες! Πριν δέκα χρόνια, η μπάλα έκανε τρεις αναπηδήσεις σα να ήθελε ν' αφήσει αποτύπωμα στον χρόνο — σήμερα σηκώνεις το κινητό σου και η ταινία κράτα δύο δευτερόλεπτα. Εκείνες οι σέντρες εκείνο το βράδυ ήταν σα νότες σε μια καντάτα· σήμερα θυμίζουν σα βιολί που τρίζει στις σκόνες μιας αποθήκη.
Κι όταν η Ελένκα σήκωσε εκείνο το αριστερό χέρι της στον αέρα σα να κρατώντας μια σημαία ειρήνης, κανείς δεν σκέφτηκε ότι αυτό ήταν "ένα ακόμη αποτέλεσμα". Ήταν σα να έγραφε εκείνος ο αγώνας έναν τίτλο βιβλίου στις ιστορίες εκείνης της χρονιάς: "όταν η βροχή γίνεται τραγούδι". Σήμερα βλέπουμε τίτλους σα "η ομάδα απέσπασε σημαντικό αποτέλεσμα εκτός έδρας" — σα να μιλούνε για μια εκδρομή στη θάλασσα που πήγε μια μέρα παλιά.
Εκείνες οι τριάντα πέντε ψυχές πίσω στις κερκίδες εκείνο το βράδυ ήταν οικογένεια· σήμερα μερικοί σέρνουν φίλους από λογαριασμούς και βλέπουνε τα live σα να είναι τηλεπαιχνίδι. Εκείνοι ξόδεψαν ψωμί φέτα, εκείνοι έκαναν τραγουδιστά ξενοδοχεία φοιτητών εκείνο το βράδυ· αυτοί εδώ ξοδεύουν δυο ώρες στο γυμναστήριο πριν κοιμηθούν σα νάταν η μόνη τους ελπίδα για σέντρα της επόμενης ημέρας.
Και τέλος — εκείνο το γήπεδο εκείνο το βράδυ είχε μια σιωπή σα να τραγουδούσε ολόκληρο τον αγώνα. Σήμερα βλέπουμε γήπεδα όπου οι οπαδοί φωνάζουνε σα να γίνεται αγώνας τριών σετ μόνο γιατί χάθηκε ένα σερβις. Εκείνες οι τρεις φορές που η Ελένκα έχασε σέρβις εκεί στον δεύτερο σετ έγιναν σα τρεις τελικοί αγώνα βόλεϊ· σήμερα εδώ κάθε σερβις λέγεται "μεγάλος αγώνας" σα να λες πως ένα τσάι έγινε βόμβα.
Μα τελικά — όχι ότι πρέπει να συγκρίνουμε σα στρατός κι ένα σχολείο. Εκείνοι εκεί έκαναν ιστορία όχι επειδή ήταν καλύτεροι τεχνικά· έκαναν ιστορία επειδή είχαν μέσα τους εκείνον τον LOCR που ξέρεις πως όταν χάνει το πρώτο σετ ξανά 40-40, εκείνος σηκώνεται κι αρχίζει να τραγουδάει. Κι εκείνοι σήμερα; Κάπου εκεί έξω, κάποιος εκείνος που ξέρει πως η τέχνη δεν είναι μέρος της δουλειάς σου αλλά της ίδιας της ζωής σου — αυτός εκεί ακόμη υπάρχει. Αλλά πιάνει σα κάτι τόσο σπάνιο όσο η βροχή εκείνη στο Αλμάτι εκείνο το βράδυ.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Τρεις φορές έλειψε η βροχή στο Αλμάτι εκείνο το βράδυ κι εγώ ακόμη τρέχω να βρω εκείνον τον LOCR που είχε χάσει το εισιτήριό του στον αέρα — επειδή αυτός ο τύπος είχε πει πως ήταν ξάδερφος ωδείου κι είχε φάει ψωμί φέτα ενώ όλοι κρυφτόμασταν από τους οργανωτές σαν παιδιά του δημοτικού όταν έκλειναν τις κερκίδες!
Πω πω πω... Μου ήρθε τώρα το αίμα στις φλέβες μου εκείνης της νύχτας όταν η Ελένκα έκανε εκείνη τη σέντρα σα κάποιοςLOC που ξέρεις πως όταν τελειώσει τον αγώνα θα σου πει πως η ζωή είναι σα αυτή η βροχή εκείνη — αναπάντεχη, υπέροχη κι όταν τελειώσει μένεις μόνοι σου να ψάχνεις νερό ακόμα σα χαμένοι στην Καλαμάτα μετά από αγώνα ΦΣ Καλαμάτα - ΠΑΣ Γιάννινα! 😂🍿🔥
Και τώρα πες μου ειλικρινά... πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον τύπο με το παλτό που τραγουδούσε σα να ήτανν η ίδια η ομάδα των τριάντα πέντε ατόμων εκείνων; Γιατί εγώ ακόμη ψάχνω το τραγούδι του στα ears του κινητού μου σα νάταν κάτι πιο γλυκό κι από το ψωμί φέτα του Στέλιου! 🤣💪