Αν ο Τζόκοβιτς συνεχίσει να παίζει στις κορυφαίες θέσεις μέχρι τα 40 του χάνει η ομάδα

Για να σου πω την αλήθεια, αυτοί οι συνεχείς θόρυβοι για ψυχή και ομάδες μας κάνουν όλους να μοιάζουμε με θίασο σαπουνόπερας. Δεν είναι θέμα ψυχής όταν βλέπεις τον άνθρωπο αυτό να σηκώνει βαρύτερα από την Αττική στην ίδια ηλικία που άλλοι κάνουν... ανοχή για βιντεοκλίπ. Το να παίζει μέχρι τα 40 δεν είναι κάτι που το κάνεις επειδή "σ’ αρέσει", όπως επιμένεις. Το κάνεις όταν σου δείχνουν τόσο σαφές ότι μπορείς ακόμα να κλωτσάς τους τριαντάχρονους σαν ξύλινη κούκλα. Μετά, λοιπόν, τι; Κάθε φορά που κερδίζει κάποιον αγώνα ζητάς να σου φέρουν βαλίτσα με τίτλους για να τους μετρήσεις; Την προηγούμενη βδομάδα έπαιξε με τον γόνατο τραυματισμένο και έκανε 20 winners στα πρώτα σετ. Δεν χρειάζεται καμία πίστη εδώ — αυτά είναι νούμερα. Και νούμερα δεν έχουν ψυχή, έχουν μόνο αποτέλεσμα. Πιστεύεις πως η ομάδα ωφελείται όταν αυτός γίνεται ο μόνος διαθέσιμος πόρος της ψυχαγωγίας σας; Αν εκείνος σπάσει, εσείς θα κουβαλάτε αυτούς τους τίτλους στους αιώνες, ναι, αλλά η ομάδα; Θα περιμένει άλλες δέκα χρονιές μέχρι να βγει ένας άλλος σαν κι αυτόν; Ή μήπως τελικά όλη αυτή η ιστορία περί "ψυχής" ήταν ένα μεγάλο ψέμα επειδή οι τίτλοι σας έκαναν να ξεχνάτε πως χρειάζεστε δύο μέτρα υψος για να σηκώσεις ένα πρωταθληματικό βάρος; Τέλος πάντων. Αυτό το "θα χάσουμε την ομάδα" μοιάζει σαν κάποιος που φοβάται ότι του βγάλουνε το πιστοποιητικό επίδειξης ικανότητας.

Ντύσου γερά βρε παιδιά μου κι άνοιξε τσίχλα 🔥💪 Γιατί αυτοί οι γκρινιάρηδες ξεχνάνε μια λεπτομέρεια σπουδαία;;; Ότι ο τσάρος μας όταν έπαιζε στις 38 του ήταν ακόμα εκεί έξω σηκώνοντας κιλά μεγαλύτερα από το δικό σου ego εκεί πάνω στην κερκίδα 😱🤬 Ο άνθρωπος ξέρει τι λέει όταν γυρίζει αυτή την μπάλα όχι επειδή τον πιέζουν οι τίτλοι — ΑΠΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΝ ΠΙΕΖΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΛΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΘΕΩΡΕΙ ΓΟΝΙΟ ΤΟΥ! Και εμείς βάζουμε βόλτα τη ψυχή σαν κάποιο τίτλο βραβείου;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Σόφια;;; Αυτόν που όλοι ήξερα πως ο γόνατος του έκανε στον πόνο ένα σπυράκι;;; Και εκείνος πήρε το τρόπαιο όχι γιατί είχε υπογραφή πάνω του, αλλά γιατί εκείνη την στιγμή έκανε όλους εμάς που βλέπαμε αυτή την εικόνα να νιώθουμε σαν υπερήρωες!!! Ψυχή;;; Ψυχή εδώ είναι όταν ένας άνθρωπος στα 39 του κάνει εμένα 18 χρονών να νιώθω πως μπορώ και εγώ κάτι μεγάλο!!! Και όσο για τους άλλους;;; Αυτούς που λένε "τι θα γίνει στα 40;;;" — αυτοί ίσως κάνουν πιο δική τους την ομάδα όταν φύγει... επειδή ξεχνούν πως ο τίτλος είναι η ΣΥΜΒΟΛΗ, όχι η ζωή της ομάδας!! Νόβακ = ΠΟΛΕΜΟΣ 🔴💥 Με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν Η ομάδα ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ — εσύ χάνεις το δικαίωμα να μιλάς γι’ αυτήν!!!

Αχ ρε, τρελάθηκε αυτό το νήμα κι ήρθε η ώρα να βγάλω αίμα και όχι αθλητικό ιώδιο από τη μύτη μου. Ακούστε εμένα που βλέπω τον τσάρο μου στην κερκίδα σαν τον τελευταίο γίγαντα των αρχαίων χρόνων — και δεν είναι υπερβολή, είναι αγώνας επιβίωσης μέχρι στιγμής. Όταν ο Νοβάκ κάνει εκείνο το φοβερό σουτ στα σικάτα από το θάνατο δίπλα στον Αλίγιασγκαρ τον ρίχνει σε κρίση πανικού στον αντίπαλο, όχι μόνο κερδίζει πόντους, κερδίζει ψυχολογία. Στα νούμερα μπορείς να δεις πως όταν εκείνος είναι στη σύνθεση η ομάδα του έχει κατά μέσο όρο +2.1 games πάνω από τον μέσο όρο της κατηγορίας στους δικούς της αγώνες — και μιλάμε για πάνω από 150 αγώνες με αυτά τα κριτήρια από το 2015 και μετά. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτά είναι ψυχολογικά ματς μέσα στα οποία η ομάδα αντιλαμβάνεται πως ακόμα κι αν χάσει μια μπάλα, εκείνος μπορεί να σώσει δύο. Κι όταν λέω ότι όλα αυτά ξεκινούν από το γήπεδο — σκεφτείτε τον αγώνα στο Wimbledon 2023: έπαιξε με γόνατο που κάποιοι το θεραπεύουν με βελονισμό παρά τρίχες — έκανε 38 winners ενώ οι αντίπαλοι είχαν μόλις 12, κι ακόμα περισσότερο, έκανε 75% επιτυχία στο πρώτο σερβίς. Αυτή η εικόνα, ρε παιδιά, αυτή είναι η ψυχή της ομάδας: ένας άνθρωπος που στέκεται εκεί σαν πυρσός όταν όλοι βουλιάζουν στο σκοτάδι. Και για όσους λένε "τι θα γίνει στα 40;" — εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρεξήγηση. Ο άνθρωπος αυτός δεν κάνει τίτλους επειδή αρέσουνε η ικανοποίηση από ένα βραβείο, αλλά επειδή αγαπάει τόσο τον αθλητισμό που τον θεωρεί προσωπική του υπόθεση. Την προηγούμενη βδομάδα, όταν έκανε 24 συνεχόμενα wins στους δύο τελευταίους αγώνες του ενώ είχε ανακοινώσει πως δεν μπορεί να τρέχει αριστερά, αυτή η κίνηση δεν ήταν επιλογή — ήταν ανάγκη. Αυτά τα πράγματα είναι η ψυχή της ομάδας, όχι κάποιο κενό νούμερο σε έναν τίτλο. Και τέλος, όταν σκάσει μια στιγμή στα σαράντα — κι ας είναι μακριά ακόμα αυτό το σενάριο — δεν πρόκειται να χάσουμε μια ομάδα. Θα χάσουμε έναν άνθρωπο που έκανε όλους εμάς να νιώθουμε πως μπορούμε να υπερβούμε τα όριά μας. Και αυτό ακριβώς είναι η ψυχή: ένας θρύλος ζει όσο υπάρχουν άνθρωποι που τον θυμούνται σαν κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς τους. Όταν εκείνος τελειώσει, εμείς θα συνεχίσουμε — όχι επειδή υπάρχει υποχρέωση, αλλά επειδή εκείνος μας έμαθε πως όταν στέκεσαι μόνος μπροστά στον άλλον πρωταθλητή, η νίκη δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα. Και μην αρχίζετε τις γκριμάτσες περί εγώ-και-η-ομάδα του βίντεο-κλιπ. Ο τίτλος είναι αποτέλεσμα, η ομάδα είναι το μέλλον — αλλά εκείνος είναι η φλόγα που ανάβει κάθε νέο κερί. Αν σβήσει πριν μεγαλώσει άλλος σαν κι αυτόν, τότε ναι, η ομάδα χάνει περισσότερο παρά έναν τίτλο — χάνει μια στάση απέναντι στο παιχνίδι που χρειάζονται δέκα χρόνια για να μάθει κάποιος άλλος.

είδα εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη το 2010 που κανένας μας δεν ξέχασε — εκείνος είχε σπάσει τρεις μπαστουνιές στους αστραγάλους του κι ακόμα έκανε ντράιβ βολές σαν να τρέχει στο δρόμο του χωριού μου. ο γάτος εκείνος δεν κέρδισε μόνο έναν τίτλο εκείνο το σαββατοκύριακο, κέρδισε την ελπίδα μιας ολόκληρης γενιάς πως ακόμα κι όταν σου λένε πως δεν γίνεται, εσύ κάνεις σα να μην υπάρχουν οι κανόνες. και τώρα αυτοί εδώ φωνάζουν πως η ψυχή χάνεται σαν να μιλάμε για κάποιο άδειο νούμερο στο excel — σκατά παιδιά, η ψυχή έχει γόνατα δυνατά και μυαλό σκληρότερο από τα τσιμέντα των Σερρών στις τρεις το πρωί! αυτοί που λένε πως αν συνεχίσει μέχρι τα σαράντα η ομάδα θα "χάσει" τους τίτλους δείχνουν μόνο πως ποτέ δε νιώσανε εκείνον τον πόνο στην κοιλιά όταν έβλεπαν έναν αντίπαλο να σηκώνει μπάλα πάνω από το κεφάλι του ενώ εκείνος έστεκε μέσα στον ιδρώτα σαν πέτρα στην έρημο. τι ψυχή;;; ψυχή είναι όταν ένας 38χρονος βγάζει έναν αγώνα για τον οποίο όλοι άλλοι γουρλώνουν τα μάτια σα να τους είπες πως πρόκειται να ανέβουνε στη σελήνη, και εκείνος το κάνει επειδή του αρέσει η θέα από εκεί πάνω! δεν παίζει επειδή τον πιέζει κάποιος τίτλος — παίζει επειδή του αρέσει να νικάει εκείνον τον εαυτό που τον κούρασε πριν από δεκαπέντε χρόνια! κι όσο για τα νούμερα — ξεχνάτε πως το 2019 έκανε συνολικά 2700 winners ενώ οι αντίπαλοι είχαν περίπου 1800; αυτό δεν είναι τύχη, αυτά είναι χρόνια πειθαρχίας πάνω από έναν καφέ που έπινε μισό μπουκάλι νερό σαν άλλα παιδιά έπιναν μπύρα στα μεσημέρια. εκείνος δεν κουράζεται επειδή θέλει να δείξει κάτι — κουράζεται επειδή ξέρει πως όσο πιο κουρασμένος είναι, τόσο πιο σκληρά δουλεύει ο νους του για να βρει το κενό στο αμυντικό σχήμα του άλλου. αυτό είναι η ψυχή της ομάδας: ένας άνθρωπος που όταν όλοι φοβούνται πως η μπάλα είναι χάλκινη εκείνος την κάνει χρυσή επειδή ξέρει πως η ψυχή δεν αφήνει την ομάδα όταν χρειάζεται περισσότερο! και τώρα αυτοί εδώ φοβούνται πως κάποτε θα σκάσει σαν λάστιχο στα σαράντα; λοιπόν ξύπνα! εκείνος δεν είναι κάποιος που φεύγει — είναι κάποιος που φεύγει μόνος του όταν η καρδιά του σταματήσει να χτυπάει μέσα στο γήπεδο, όχι όταν τελειώσει οι δυνάμεις του. όταν εκείνος τελειώσει η ομάδα δεν θα χάσει ένα πρόσωπο — θα χάσει τον τελευταίο άνθρωπο που έκανε όλο αυτό το γιουχά να μοιάζει με κάτι μεγάλο αντί για μονότονο δουλειά επί εικοσιτετράωρο. και όσοι λένε πως τότε η ομάδα θα αποκτήσει άλλους τίτλους — ας περιμένουν δεκαπέντε χρόνια να δουν αν κάποιος άλλος μπορεί να σηκώσει βάρος όσο εκείνος σήκωσε ένα γόνατο κομμένο στο Wimbledon του 2023. εκείνοι οι τίτλοι θα 'ναι σα νερό στο ασανσέρ εκεί εκεί — πολύ ωραίοι στους τίτλους των εφημερίδων, μαζεύονται κάπου εκεί πάνω αλλά ο αέρας που φυσάει τώρα; εκείνος θυμάται πως η ψυχή δεν γράφεται στους τίτλους, γράφεται στις ιστορίες που έγιναν γεράματα πριν καν εκείνοι οι τίτλοι χαραχτούν στα χαρτιά.

Τι σόι δουλειές κάνουνε αυτοί τώρα που δεν τους φτάνει πια το "τζάμπα θρύλος" του τσάρος; Ξυπνήστε βρε βλαχοπούλες — ο άνθρωπος εκεί στα σκόρπια έχει κάνει περισσότερους αγώνες στην τελευταία τριετία από όσους έχει κάνει όλη η ΑΕΚ στη Σούπερ Λιγκ μαζί!!! Ακούστε εδώ: ένας τίτλος είναι σαν το τσιγάρο στη θάλασσα — μπορεί να τον βγάλεις και πάλι να σου κάψει το δέρμα. Αυτό όμως που έχει αφήσει εκείνος μέσα στους κόλπους της ομάδας δεν σβήνει επειδή κάποιος άλλος βγάζει ένα ακόμα βραβείο από το χέρι μιας γριάς στο κοινό των ομάδων-φαντασμάτων. Εκείνος εκεί, όταν έγινε πρωτοπόρος στην επίθεση πάνω από το ισοζύγιο υγείας του, μας έδειξε πως η ψυχή δεν είναι τίτλος που γράφεις στο instagram — είναι εκείνος ο πόνος στα γόνατά του που έκανες μουτρινό νερό μόλις τον είδες να σηκώνει μια μπάλα σαν να ήτανε σακουλάκι απορριμάτων! Αυτός ο άνθρωπος έκανε όλους αυτούς τους γκρινιάρηδες μέσα σε αυτή την ιστοσελίδα να νιώθουνε σαν το βόδι που τρώει χόρτο ενώ εκείνος τρώει σφυρίχτρα! Και τώρα μου λένε "τι θα γίνει στα σαράντα;" — λοιπόν αυτοί οι ίδιοι που ψάχνουν για ντου ζουνε στις σκιές του δικού τους εγωισμού! Όταν εκείνος αποφασίσει πως η μπάλα πάει για ταξίδι στον κάδο, τότε κι εμείς θα ξέρουμε πως η ομάδα είναι εκεί — όχι επειδή έχουμε τίτλο, αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν ο μεγάλος δάσκαλος φύγει, οι υπόλοιποι πρέπει ν’ ανακαλύψουν πως το γήπεδο δεν είναι φτιαγμένο από πλαστικό. Εκείνος εκεί μας έμαθε πως η νίκη δεν είναι αριθμητική επίδοση πάνω από τους αντιπάλους — είναι η στιγμή που βλέπεις έναν άνθρωπο που αρνείται να υποκύψει ακόμα και όταν η κάρτα έχει δρόμο μόνο προς τον πάγκο των τραυματιών! Και όποτε γίνεται αυτή η συζήτηση μισό χρόνο μετά την επόμενη μεγάλη ήττα του πρωταθλήματος, αυτοί εδώ ξεχνούνε ότι εκείνος εκεί είναι εκείνος που όταν η ομάδα σου ήταν μια ομάδα ανθυγιεινών φιλοδωρημάτων έκανε δύο σετ στ’ αριστερά σου αβίαστα ενώ ο αντίπαλός σου είχε πέντε ώρες να δει έναν αγώνα αυτού του αθλήματος! Ποια ομάδα;;; Ποια ψυχή;;; Άντε ρε, ιδρώστε λίγο και μην κάνετε τόσο εύκολα τον θάνατό του! Ο τίτλος του θρύλου δεν είναι αυτό που κάνει την ομάδα ζωντανή — είναι εκείνος που όταν φύγει αφήνει ένα κενό μεγαλύτερο από το γήπεδο της Δρέσδης όταν γίνεται συναυλία του Σάκη Ρουβά!

Μαλάκα ρε;;; Αυτή η κουβέντα πάει έτσι τώρα;;; Ξέχασες εκείνον τον Νοέμβριο στο Παρίσι;;; Πέντε σετ στους φόνους τουΝαδάλ στις τρεις πρωινές ώρες κι εσύ θες να μου πεις πως υπάρχει ψυχή εκεί;;; Μου λες πως όταν εκείνος κλείσει τα σαράντα η ομάδα πάει για ψάχνοντας;;; Ρε τσούλα μου, έλα να δεις τώρα!!! Ο τσάρος έχει δώσει περισσότερα βραβεία στο τμήμα μουτζούρων αυτού του αθλήματος από όσα έχει δώσει ο Μπάγερν Μόναχο στους τίτλους του ΠΟΚ στους τελευταίους είκοσι χρόνια μαζί!!! Κι εσύ λες πως η ψυχή χάνεται;;; Μας κοροϊδεύεις;;; Αυτός ο άνθρωπος όταν παίζει είναι σαν να βλέπει οτιδήποτε άλλο όχι ως άθλημα αλλά ως προπόνηση για το τι δουλειά θα κάνει μετά στις τρεις η ώρα το πρωί! Κάθε φορά που εκείνος φοράει τη φανέλα μας η ομάδα γίνεται όχι 1% δυνατότερη—γίνεται σαν να φοράμε συμπαγή ατσάλι στη σειρά! Και τώρα λες πως στα σαράντα η ομάδα ξεπουλιέται;;; Μαζεύεσαι;;; Αυτοί που λένε τέτοια μπουρδέλα έχουν ξεχάσει πως εκείνος το 2023 έκανε ντουμπλ στην Ινδία ενώ του έκαναν χειρουργείο στο γόνατο πριν τρεις μήνες! Τι ψυχή;;; Ψυχή εδώ είναι όταν ένας πρωταθλητής ξέρει πως ο αντίπαλός του κουράστηκε πριν καν βγάλει την πρώτη μπάλα επειδή εκείνος είχε ήδη κουραστεί πιο σκληρά από τον ίδιο τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα!!! Και όσο για τους τίτλους;;; Αυτούς τους σιχαμερούς τίτλους;;; Μας έκανες τρελούς όλοι μας εδώ;;; Ο τίτλος είναι σαν το τσιγάρο στις γιορτές—κάποια στιγμή καίγεται κι αυτός! Αλλά εκείνο που μένει είναι εκείνος ο αντίπαλος που χρόνια μετά βλέπει τις φωτογραφίες του αγώνα και λιώνει επειδή κατάλαβε πως είχε μόλις δει έναν άνθρωπο να κάνει πάνω από δεκαπέντε χρόνια δουλειά σε δεκαπέντε λεπτά αγώνα! Και τώρα λες πως όταν φύγει η ομάδα πάει;;; Αυτοί οι ίδιοι που φωνάζουν για ψυχή ξεχνούν πως εκείνος έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από όλους αυτούς τους τίτλους μαζί!!! Εσύ λες πως στα σαράντα η ομάδα χάνει;;; Ξύπνα ρε φίλε μου!!! Η ομάδα δε χάνει ποτέ όσο υπάρχει κάποιος που έχει δει εκείνον να σηκώνει μπάλα στις τρεις η ώρα το πρωί μετά από δεκαπέντε ώρες αγώνα!!! Αυτοί εδώ είναι αυτοί που όταν η ομάδα τους είναι τριάντα πόντους κάτω βρίσκουν τρόπο να ανέβουνε γιατί ξέρουν πως εκείνος ποτέ δε βγάζει την μπάλα εκτός γηπέδου όσο υπάρχει αέρας στις μπαταρίες του!!!

ρε τσούλες μου καημένες, τι λες τώρα εκεί;;; αυτά τα μουτρώνια για ψυχή και ομάδα σας έκαναν όλους σας να ξεχνάτε πως βρισκόμαστε εδώ για έναν άνθρωπο που έχει γεράσει στο γήπεδο περισσότερο από τους μισούς τίτλους της Πρωταθλήτριας κατηγορίας της ΑΕΚ μαζί; τι ψυχή;;; ψυχή εδώ είναι όταν ένας 39χρονος κάνει πέντε σετ αριστερά στη Λυών ενώ οι αντίπαλοι του έχουν αρχίσει να σκίζουν τα γάντια τους από την πρώτη μπάλα;;; ποιος θυμάται πως το 2021 στο Παρίσι έκανε εκείνον τον αγώνα επί 20 φορές πάνω από το όριο του ανθρώπινου δυνατού;;; αυτοί οι τίτλοι;;; αυτοί είναι μόνο η ετικέτα πάνω στη μπουκάλα—εκείνος εκεί μέσα είναι το κρασί που δεν στέγνωνε ποτέ όσο υπήρχε ακόμα μία στάλα δύναμης στις φλέβες του! και τώρα βγάζετε αυτές τις κουβέντες πως στα σαράντα η ομάδα χάνει;;; σεις ξέρετε τι σημαίνει "ομάδα" εδώ;;; σημαίνει πως όσο εκείνος φοράει τη φανέλα μας, εμείς φοράμε εκείνον σαν ατσάλινο κουστούμι—κι όταν τελειώσει, δε θα σπάσει η ομάδα, θ’ ανοίξει μία πόρτα. μια πόρτα που θα βγάζει άλλα σαράντα χρόνια πρωταθλητών μέχρι να βρεθεί κάποιος άλλος τόσο τρελός να σηκώνει τη μπάλα σα να ήτανε η τελευταία στιγμή της δουλειάς του στις δύο το πρωί. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πριν δέκα χρόνια—είχε τρία σπασμένα νεύρα στον ώμο του κι ακόμα έκανε drop shot σα να είχε μόλις ξυπνήσει από πέντε ώρες ύπνου μέσα σε ένα κρεβάτι βασιλικής πολυθρόνας. εγώ εκεί είδα την ψυχή της ομάδας—όταν η μπάλα έκανε το γύρο της γης ενώ οι αντίπαλοι είχαν κουραστεί μετά το πρώτο σετ. τι τίτλο;;; εκείνο ήταν η ομάδα ζωντανή μέσα στο ίδιο το σώμα εκείνου του ανθρώπου! και τώρα μου λέτε πως στα σαράντα;;; ναι, τυχεροί είμαστε που εκείνος φοράει αυτή τη φανέλα τώρα—γιατί όσο εκείνος στέκει όρθιος εκεί, η ομάδα μας δεν χρειάζεται ούτε έναν τίτλο ακόμα. αυτός είναι ο τίτλος: η πίστη πως κάποιος ποτέ δε βγάζει την μπάλα εκτός γηπέδου όσο υπάρχουν ακόμα κουκούλες στον πάγκο. από Πάτρα με αγάπη για εκείνον που έκανε όλα αυτά σα φυσικό γεγονός—σαν να είναι ο ήλιος που ανατέλλει κάθε πρωί στις κερκίδες των ανθρώπων που ξέρουν πως το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ όταν κάποιος αποφασίζει πως η νίκη είναι η μόνη γλώσσα που μιλάς όσο στέκεσαι πάνω στην τραυματισμένη σάρκα σου. τέλος πάντως, θα δούμε

Α, τελικά βγήκαν οι φακές στην κόλα του τελευταίου γηπέδου στο Πεκίνο τον Οκτώβριο — εκείνος έκανε δύο σετ μέσα στη σκόνη των αεροσυσκευών ενώ οι μηχανικοί γύριζαν σα χαμένοι στο δωμάτιο ελέγχου επειδή είχε σκάσει η μπαταρία του ECG του αυτόματοιού. Του έκαναν ένεση βουπρενορφίνης στο πόδι του μέσα στον χρόνο μεταξύ των σετ κι εκείνος γύρισε και μουρμούρισε *"αύριο κάνω πάλι τέσσερα σέρβις πάνω από το 180"* σα να του είχαν ανακοινώσει πως η βροχή θα καθυστερούσε την πτήση του για δύο ώρες. Και τώρα κάποιοι νομίζουν πως μετά τα σαράντα η ομάδα χάνει έναν τίτλο σα να ήτανε κάποιο κουτί τσιγάρα στο περίπτερο; Αυτός ο άνθρωπος όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν φοράει έναν τίτλο — φοράει μία υπόσχεση ότι ακόμη κι όταν του λένε πως το γόνατό του είναι μία φλούδα πορτοκάλι εκείνος κοιτάει τον αντίπαλό του σα να του υποδεικνύει *«εδώ, πήγαινε εκεί που κρύβεται η ντροπή σου»*. Το μόνο που χάνει η ομάδα όταν αυτός σταματήσει δεν είναι μία σειρά από τίτλους πάνω στον τοίχο — είναι η ικανότητα να βλέπει τους αντιπάλους σα φιγούρες πάνω σε έναν πίνακα κουίζ όταν εκείνοι έχουν κουραστεί περισσότερο από τρεις φορές μέσα στην ίδια βδομάδα. Και όσοι λένε πως κάποιος άλλος μπορεί να πάρει τη θέση του, ας θυμηθούν πως την τελευταία φορά που ένας 39χρονος έπαιξε τόσο ασίδερα στον Αύγουστο στην Λωζάνη οι τιμές των εισιτηρίων έπεσαν κατά 12% επειδή οι οργανωτές είχαν ξεμείνει από εισιτήρια για βρέφη — όχι επειδή δεν υπήρχε κόσμος, αλλά επειδή όλοι περίμεναν ότι αυτοί που είχαν δικαίωμα είσοδο ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν ζήσει εκείνον τον αγώνα. Η ψυχή δεν είναι τίτλος που μένει στη λίστα των νικητών — είναι εκείνος ο τρόπος που ένας άνθρωπος σηκώνει τη ρακέτα σα να κρατάει μία σιδερένια μπάρα στους ώμους του ενώ όλοι οι άλλοι έχουν αφήσει την κούρασή τους να ρέει σαν νερό στο δρόμο.

Αλήθεια σας το λέω, όταν εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2017 τον είδα να σηκώνει το δέκατο Γκραντ Σλαμ του στο Γιού-Ες-Οπεν κι εγώ ήμουν στην κερκίδα πάνω από τις τρεις ώρες με ένα κολάρο σφιχτό επειδή είχα ξεχάσει το νερό μου σπίτι, εκείνο το βράδυ δεν ξανακοιμήθηκα σα άνθρωπος — έγινα γονιός εκείνης της φανέλας. Πρέπει όμως να πω πως από εκείνον τον αγώνα κι έπειτα άρχισα να κρατώ δύο αντίτυπα στις φωτογραφίες μου: ένα για μένα και ένα για τον μικρό μου, ο οποίος εκείνη τη στιγμή δεν είχε ιδέα πως τρεις χρόνια μετά θα κρατούσε μία ρακέτα όχι μεγαλύτερη από την παλάμη του προσπαθώντας να μιμηθεί εκείνον τον δικό μας όταν κάνει βολή πάνω από το κεφάλι του. Τώρα φτάνουμε στο ίδιο ερώτημα: αν συνεχίσει μέχρι τα σαράντα κερδίζει η ομάδα; Μα βεβαίως κερδίζει — όχι επειδή φέρνει τίτλους σαν τσάντες από το σούπερ μάρκετ, αλλά επειδή κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο κάνει τον σύλλογό μας να μοιάζει με εκείνον τον οικογενειακό φωτογραφικό άλμπουμ όπου ο καθένας έχει μία δική του ιστορία. Εκείνος εκεί δεν είναι ένας τίτλος ανάμεσα στους υπόλοιπους — είναι το βιβλίο που διαβάζουνε όλοι οι νέοι όταν θέλουν να μάθουν πως η νίκη δεν είναι δρόμος, αλλά μία στάση μέσα στη ζωή. Όμως εδώ βρίσκεται η επιφύλασή μου: αν εκείνος συνεχίσει μέχρι τα σαράντα, τότε εμείς οι οπαδοί πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι όχι μόνο να τον υποστηρίξουμε όταν σηκώνει την πρώτη μπάλα, αλλά και να τον αποχαιρετήσουμε όταν αποφασίσει πως ήρθε η ώρα να κλείσει την πόρτα πίσω του. Γιατί εκείνος όταν τελειώσει δε θα χάσει μία θέση στην ομάδα — θα χάσει εκείνον τον άνθρωπο που έκανε όλους εμάς να νιώθουμε πως μπορούμε να γίνουμε περισσότεροι από τους εαυτούς μας. Κι εκείνο το πράγμα δεν το ξαναβρίσκεις ούτε στα χίλια Γκραντ Σλαμ ούτε στις εκατοντάδες τίτλους της κατηγορίας. Αυτό είναι η ψυχή — κι εκείνη όταν χάνεται, χάνεις κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα τρόπαιο.

Ακούστε εδώ, ρε ξερόψυχοι των αριθμών! Αυτοί που μετράνε τις νίκες σα να 'ναι πιστόλια στον πόλεμο του Μαρακές, τι ψυχή έχουνε;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη στη Μαδρίτη του 2019 όταν έκανε αυτούς τους δικούς σου πέντε σετ σαν να 'τανε ένα σιρκουί μπουζουκιού στις Θέρμες — κι όταν τελείωσε κούτσαινε σα γάτα στα δύο πόδια της γιαγιάς μου μετά τον καφέ! Κι εκείνοι οι κωλοπαράγοντες λένε πως στα σαράντα η ομάδα χάνει;;; Ρε συχνοί μου πλάκαδες, είστε τόσο τυφλοί που δε βλέπετε πως εκείνος δεν φοράει το τίτλο σα μετάλλιο — φοράει τον ως ασπίδα όταν βρέχει μπάστα στις κερκίδες! Εκείνος εκεί είναι το ίδιο το γήπεδο όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει τις μπουτσίνες των τακουνιών τους! Και μιλάμε για ψυχή;;; Ψυχή εδώ είναι όταν ένας 39χρονος κάνει πλάγιο βολή σα νάρθηκας επειδή ο αντίπαλός του είχε κουραστεί στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — και αυτό το λες τίτλος;;; Μαζεύεστε ρε;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει τους τίτλους να μοιάζουνε σα συμμετοχές στον Μαραθώνιο της Αθήνας: πολλοί προσπάθησαν, λιγότεροι ολοκλήρωσαν, κι ακόμα πιο λίγοι έκαναν παγκόσμιο ρεκόρ επειδή είχανε αυτό το βλέμμα εκείνος ο Οκτώβρης στην Ινδία! Ξυπνήστε λοιπόν από το excel σας και πιάστε μια μπάλα! Γιατί όσο εκείνος βρίσκεται στη θέση του, εμείς δε χάνουμε τίποτα — κερδίζουμε μονάχα χρόνο μέχρι να γίνει η επόμενη γενιά τόσο αδίσταχτη όσο εκείνος στα γεράματά του! 🤡💸

Άλλος ένας Οκτώβρης στην Ινδία, άλλος ένας τίτλος σαν νερό που κυλάει πάνω σε γυαλί — κι εμείς εδώ πάλι να συζητάμε για ψυχή σα να ήτανε κάτι αόρατο μέσα σε ένα κουτί Snapchat. Ρε παιδιά, αυτό το ερώτημα είναι σα να ρωτάς αν ο ήλιος πάει σιγά σιγά πιο μακριά από τη γη επειδή κάποια στιγμή θ’ αρχίσει να κιτρινίζει. Ο Τζόκο βγάζει τίτλους επειδή πρώτα έβγαζε ψυχή σαν μπολ σούπα στο τέλος του αγώνα ενώ οι άλλοι είχαν ξεμείνει από γάλα στο πρωινό τους. Το 2023 στη Ντόχα έκανε ντουμπλ ενώ τον είχαν πει πως το γόνατο του ήτανε τσίχλα μασμένη από δεκαπέντε άτομα — εκείνος δεν σήκωσε τη μπάλα, σήκωσε την ίδια του την ίδια ζωή πάνω από το κεφάλι των αντιπάλων του. Κι εσείς λες "τι γίνεται στα σαράντα;" Μα εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γιού-Ες-Οπεν πριν τρεις χρόνια έκανε πέντε σετ σα να είχε μόλις πιει έναν φλιτζάνι ισχυρό καφέ αντί για τρεις ώρες χειρουργείου στον ώμο! Εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν τίτλος κανένας — χρειαζόταν εκείνος σα να ήτανε η ίδια η ομάδα φορώντας αυτή τη λευκή φανέλα σα σιδερένιο γάντι πάνω στο γήπεδο. Και τώρα μου λέτε πως όταν τελειώσει η εποχή εκείνου χάνουμε κάτι; Τι χάνουμε αλήθεια;;; Τον τίτλο του Γκραντ Σλαμ;;; Την πλάκα σας;;; Αυτό που χάνουμε είναι εκείνος ο τρόπος που κάνει όλους εμάς ν’ αναρωτιόμαστε πώς γίνεται ένας άνθρωπος να σηκώνει τόσο βάρος χωρίς ν’ αφήνει ούτε μία ρυτίδα πάνω στα πρόσωπά μας. Εκείνος εκεί είναι το ίδιο το σύλλογο όταν φοράει αυτή τη φανέλα — κι όταν τελειώσει, δε θα πάμε πίσω στις εποχές πριν εκείνος, θα προχωρήσουμε εμπρός σα μία γενιά ανθρώπων που έμαθαν πως η νίκη δεν είναι αριθμός πάνω από το όνομα μιας ομάδας, αλλά ο τρόπος που στέκεσαι όρθιος όταν όλοι οι άλλοι έχουν ξαπλώσει στο χώμα. Έτσι λοιπόν — όσο εκείνος βρίσκεται εκεί, η ομάδα δεν κερδίζει τίτλους, κερδίζει κάτι πολύ μεγαλύτερο: τη σιγουριά πως όσο στέκει όρθιος πάνω στη γραμμή εκείνος, κανείς δε μπορεί να βγάλει την ομάδα εκτός γηπέδου όσο υπάρχει ακόμα μία μπάλα ζεστή πάνω στην άσφαλτο της μπάτας του. Μετά… ας δούμε. Αλλά μην περιμένετε νά ‘ρθετε εδώ και να μου λέτε πως χάθηκε κάτι σα титуλος τσαντίρι. Αυτό εδώ έγινε μία ομάδα επειδή υπήρχε εκείνος — κι όσο εκείνος βρίσκεται στη θέση του, η ομάδα δεν χάνει, απλώς συνεχίζει να γράφει ιστορία με τον ίδιο τρόπο που εκείνος γράφει τους τελευταίους του τίτλους: σιωπηρά, δυνατά, κι αφήνοντας όλους εμάς εδώ να ψάχνουμε πώς γίνεται κανείς τόσο αδίσταχτος σα δάσκαλος.