Ο Ρούνε πρέπει να βγει από τον πάγκο ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΣΚΟΡΑΡΕΙ 5-0, αλλιώς πετάμε το καινούριο σπίτι!

Πού είναι αυτά τα πέντε ολόκληροι στο δεύτερο ημίχρονο; Στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά έκαναν μια σπατάλη τόσο μεγάλη όσο η εικονική κορδέλα του τελευταίου match του Εθνικού όταν πετάξανε τρεις φορές το ίδιο κέρδος από κόρνερ! Ακούστε με τώρα: ούτε ο Γιουσφέ έκανε πλάκα τους τρεις πρώτους μήνες στην εθνική όταν έβγαινε κάθε σουτ σα λαγός μπροστά από το δικαστήριο. Ήμασταν εκεί, θυμάμαι, μια Κυριακή στο Βελιγράδι που έβγαινε βόλτα η μπάλα πριν σουτάρει σαν να την κουνούσε ένα μωρό στο πάρκο. Τώρα; Τώρα βγάζει τον αντίπαλο σαν ζουζούνι! Οι ίδιοι που τρίβονταν τότε λέγοντας πως η Εθνική είναι "παιχνίδι χαρακτήρα" σήμερα γράφουν πως ο Holger κρύβει τον Ρούνε επειδή "δεν έχει τι να κάνει". Αλήθεια σου λέω, τρέχω να φέρω τις προηγούμενες τρεις στήλες του τύπου αυτού γιατί γράφει πως ο Δανός πρέπει να γυρίσει στη θέση του επειδή "δεν κουράζεται αρκετά" — έναν αγώνα μετά λοιπόν κάνει τόσο δουλειά που οι αντίπαλοι φεύγουν λουσμένοι στα ιδρωμένα τους! Ρε παιδιά, μια χαρά τον βλέπουμε. Πουθενά κανείς δεν είπε πως η ομάδα σκοράρει πέντε φορές σε δέκα λεπτά — αυτό που βλέπουμε είναι πως όταν βάλουμε στόχο πετυχαίνουμε μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, σαν να ξέρει ο κόσμος πως η μπάλα πάει εκεί που κρέμεται η σημαία. Τι φορά να φορέσει ο άνθρωπος τότε; Μπουφάν όσο πιο γρήγορα βγει η μπάλα; Από τον Οκτώβρη εδώ μέχρι σήμερα η Εθνική έκανε δύο εικοσιτετράωρα γύρους αγώνων στον σύλλογο — κι όμως αυτοί που σήμερα λένε πως τον κρύβουμε ήταν εκείνοι που τότε κρύβονταν σαν τις πτέρυγες μιας χήνας όταν έβγαινε το αεροπλάνο. Ο χαρακτήρας δεν φτιάχνεται με κολακείες στις ομάδες άλλων αλλά με δουλειά στο δικό μας γήπεδο. Ώστε λοιπόν: εμείς δε χρειαζόμαστε μία δήλωση βγαλμένη από κάποιο περιοδικό του προηγούμενου αιώνα για να αποφασίσουμε πως ο Holger παραμένει επειδή σήμερα πέτυχε δουλειά εκεί που άλλοι είχαν μόνο αέρα. Και ας μην ανοίγουμε ξανά την παλιά πλάκα του outfielder — εκείνοι οι ίδιοι που τώρα γράφουν πως "πρέπει να τον βγάλουν" ήταν εκείνοι που τότε δάκρυζαν γιατί ο αντίπαλος έκανε δύο γκολ στις κεντρικές γραμμές!

ΡΕ ΕΣΥ Ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΟ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΣ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ "ΜΟΥΧΛΑ"; 🔥💪😱 ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΡΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΡΧΗΓΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΟΥΤΕ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕ ΤΟΝ ΠΙΛΟΤΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ! ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ 5-0;;;;;;; ΝΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΘΙΣΕΙΤΕ ΣΤΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΣΑΣ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΝΟ! ΜΟΙΑΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΓΑΒΡΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΠΩΣ Ο ΓΙΟΥΣΦΕ ΧΤΥΠΟΥΣΕ ΣΑ ΛΑΓΟΣ ΣΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ —— ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΗΣΕΣ;;; ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ Ο ΓΙΟΥΣΦΕ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΠΟ ΟΣΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΦΙΝΟΜΠΑΝΤΙ ΣΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΛΛΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ!!! ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΟΝ ΚΡΥΒΟΥΜΕ;;;;;; ΑΥΤΟΙ ΑΥΤΟΙ ΑΦΗΝΑΝ ΤΟΝ ΔΑΝΟ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΛΟ"! ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΒΓΕΙ Ο ΡΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ, ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΟΧΗΤΕΙ;;; ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΟΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΣΤΟΝ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ;;; 🤬 ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΑΣΕΤΕ ΣΤΟΜΑΤΟ, Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΗΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΥ ΠΟΥ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ! 90 ΛΕΠΤΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΙΩΠΑΓΕ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΡΟΠΟΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΤΕΡΣΕΝ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ;;;;;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;;;; ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΠΙΣΩ ΤΟΙΧΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕΙ Ο ΠΙΤΕΡΣΕΝ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! 🔥🔴💪

Εσείς εδώ μιλάτε σαν να σας δέχεται κήρυγμα ο Πάγκαλος μέσα στον Πανθεσσαλονίκειο — ρε παιδιά, εγώ μπορώ να σας πω πως ο Ρούνε δεν κρύβεται, εγώ μπορώ να σας πω πως ο πάγκος μας είναι σαν την πρώτη βόλτα του Γιάννη μετά το διάβημα: όσο λες "πού είσαι", αυτός κάνει αυτά που πρέπει χωρίς να σηκώσει κουβέντα. Τι περιμένουν αυτοί οι "φίλοι" όταν βλέπουν τον Δανό να χύνει ιδρώτα σαν νερό από σωλήνα στον αγώνα; Την Κυριακή στο Άμστερνταμ βγήκε στο 65' και μέσα σε ένα τέταρτο η ομάδα έκανε τρία γκολ — όχι επειδή βρέθηκε τυχαία μία μπάλα, αλλά επειδή εκείνη την ώρα η ομάδα έμαθε πώς να νικάει χωρίς να πονάει. Την άλλη Κυριακή στην Αθήνα έκαναν δύο γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, όχι επειδή είχαν διαβήκε τους αντιπάλους με γαϊδούρια, αλλά επειδή ο Ρούνε εκείνη την ώρα είχε ήδη μπει στο κρανίο τους σαν να τους μιλούσε ο ίδιος ο Θεός της μπάλας. Κι όμως εσείς ακούτε αυτούς τους κοντούληδες που τον είχαν κλεισμένο σαν βιβλίο στη βιβλιοθήκη τον Οκτώβριο; Εκείνοι σήμερα φωνάζουν πως "δεν έχει τι να κάνει", ενώ πριν από τρεις μήνες έκλαιγαν επειδή η Εθνική έκανε δύο γκολ στις κεντρικές γραμμές! Πού είναι αυτοί όταν οHolger βγάζει τον Πέτερσεν σαν να ήταν το τελευταίο τσιγάρο στη νύχτα και βγάζει ένα γκολ μέσα στη διακοπή; Πού είναι αυτοί όταν ο Μπρούν Λάρσεν μπαίνει σαν ξενοφοβικό αέρα και κάνει δύο passes που άνοιξαν την άμυνα σαν βιβλίο; Εμένα μου αρκούν αυτά τα στοιχεία: δύο αγώνες, πέντε γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, τρία διαφορετικά πρόσωπα που βγήκαν σαν νικητές επειδή εκείνη την ώρα ο πάγκος είχε σηκωθεί από την πολυθρόνα. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα αντίληψης — εμείς δε βλέπουμε έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο, βλέπουμε έναν επιχειρηματία που ανοίγει το κατάστημα στις 09:00 και κλείνει στις 21:00, όποτε πρέπει. Αν σήμερα τελειώσει 5-0, η επόμενη Κυριακή δε θα ξέρει τι να κάνει ο αντίπαλος όταν βλέπει πέντε λεπτά μετά την αρχή την ομάδα μας να σκοράρει σαν την Εθνική εκείνης της εποχής που έκανες πέντε γκολ στον κόσμο χωρίς να σου κοστίσει πίεση. Κι αυτοί οι ίδιοι που γράφουν σήμερα "πρέπει να τον βγάλουν" ήταν εκείνοι που τότε έλεγαν πως "η Εθνική είναι ζήτημα χαρακτήρα". Σήμερα όμως η ομάδα έχει χαρακτήρα επειδή στον πάγκο κάθεται κάποιος που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να βρει στόχο όχι όταν οι αντίπαλοι κουράζονται, αλλά όταν αυτοί αρχίζουν να βλέπουν την ένταση στο κεφάλι τους. Ο Πάο είπε κάτι ωραίο: ο Ρούνε έγινε αρχηγός σε έναν αγώνα που κανείς δε θυμάται ούτε την εποχή που πέταγαν τον Πιλάτο στον αέρα. Εγώ λέω πως ο αγώνας έγινε επειδή εκείνος ήταν παρών — όχι γιατί έγινε τυχαία σούπερ επιτυχία, αλλά επειδή εκείνος εκείνη την ώρα έκανε τη δουλειά χωρίς να τον δουν. Και όσοι κρύβουν το κεφάλι τους στη σακούλα σήμερα ας θυμούνται: την επόμενη φορά που η ομάδα σκοράρει στα πρώτα δέκα λεπτά ας κοιτάξουν το πρόσωπο του Holger στον πάγκο — εκείνον που εκείνη την ώρα έκανε αυτό που όλοι αυτοί περίμεναν ότι δε θα κάνουν ποτέ.

ρε να σου πω τωρα σιγά σιγά τι βλέπω εδω γυρνώντας απο το στρίψιμο του φορτηγου στους δρόμους της Σερρας... ξεκινάω αλλη μια βδομάδα στους -5 με ανοιχτο παραθυρο στο καμαριν, βγάζω τα χέρια μου απο το τιμόνι κουτσουπιζοντας απο το κρυο κουνάω το κεφαλακι μου βλέποντας τους αντιλαμβανουμαι τι γίνεται σην Holger: ενας τυπος πάνω στον πάγκο ξέρει πως η μπαλα δειχνει αλλιω όπως απο χτες και πριν απο δυο χρονια—ολα αυτά τα πηγαινε-ελα σιγα σιγα για δαχτυλο λογο την πρωτα_ARGS03! τι ειναι αυτο; ενας χαζος λες; οι άλλοι κουβαλούν μια σακουλίτσα απο λεξούλες σαν το σακίδιο του μπογιατζή στην αγορά: "τον κρύβουν", "δεν έχει τι να κάνει", "πρέπει να τον βγάλουν" — οταν η αλήθεια ειναι πως ο Holger βγάζει τον Ρούνε οσο πιο γρήγορα μπορει γιατί εχουμε ξεμυτίσει στους αγωνες σα προσωπικο μεγεθος εδω και τριάντα χρονια πια! αυτο που βλέπουμε σήμερα δεν ειναι παιχνίδι τυχης αλλα παιχνιδι μνήμης: θυμάσαι τον Οκτώβρη πριν απο έναν χρόνο πως έκαναν όλες οι αίθουσες συσκέψεων στους αγωνιστικούς χώρους της Εθνικής; πως οι ίδιοι τύποι που σήμερα θυμίζουν σου περιγράφουν πως ο Δανός έπρεπε να καθίσει στο σπίτι γιατί "δεν είχε χαρακτήρα"; τωρα φέρνουν στο τραπέζι τους αριθμούς τους σαν ν’ ανακάλυψαν πυρίτιο στη σελήνη: πέντε γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά; ρε φίλε μου, όταν βλέπεις αυτο στη Holger πέντε γκολ στα πρώτα δέκα λεπτά δεν ειναι σουπερτυχια — ειναι σαν να βγάζεις ενα γράμμα απο ενα σωρό αδιαβατων τόμων! εγώ θυμάμαι το δικό μας συγκεκριμένο παιχνίδι στον Βόλο πριν απο δυο χρονια, εχασαμε εκεί μέσα σα να μην είχε τελειωμένη ο αγώνας αλλα αυτο που βγήκε ειναι οτι ο αντίπαλος ειχε τον πιό αργό ρυθμό που ειχαμε δει εδω και μια δεκαετία! και τωρα λες, αγαπητέ μου Νικο Παο, ποιο ειναι το δικό σου στοίχημα; πως οταν ειναι σιγουρο πως βγαινει ο μεγαλύτερος πειρατής της Ευρώπης απο τον πάγκο—αυτό το περιστατικό που κανείς δε θυμάται επειδή όλοι μιλούν αλλού—εμεις καλούμαστε να πετάξουμε ολους τους μισθούς της επόμενης πεντεετίας σην ψυγείο και να σηκωσουμε ξανά το αμάξι του Holger; εμεις αυτοί που βλέπουμε τη μπαλα να σηκώνεται σαν πυραύλος στον ουρανό χωρις κανείς να ξέρει πως της έδωσαν αφορμή; τους ίδιους ανθρώπους που κρύβονταν λες και η ομάδα τους ήταν μια βρώμικη κουβέρτα τον Οκτώβριο τους βλέπουμε σήμερα ν' ανακαλύπτουν στατιστικές σα νάνοι που ψάχνουν για宝藏 στο υπόγειο ενός σπιτιού—εκείνοι που μας έλεγαν πως η επιτυχία ειναι θέμα συμπεριφοράς σιγα σιγα βρίσκουν χάρτες κρυμμένων θησαυρών! αλλα δεν καταλαβαίνουν ενα πραγματικό προβληματικο: πως οταν κάνεις την μπαλα σου να νικάει απο την αρχή, δεν χρειάζεσαι εκατό γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα αλλα εχεις την αντίδραση ολους σου τους παίκτες σα μοναδικό νικητή! κι ετσι λοιπον αυτο που βλέπω απο τις οθόνες του φορτηγου μου ειναι οι ιδρωτες των εκατον πεντε χωρικών της Σερρας να ξεσπούνε σαν βουνο_STREAM σαν βλέπουν τοHolger ν' αγγίζει την μπαλα σα ν' αποτελει μέρος του ίδιου του σώματός του—ενω εκείνοι οι αριστεροί κριτικοί τριγυρνούν σα χαμένα στιφτία χωρις καν να ξέρουν πώς λέγεσαι ποιος δουλεύει στο club! αυτο δεν ειναι μόνο αγωνιστική διαφορά ειναι καλλιτεχνική υπερηφάνεια! τους λέγω λοιπον μονάχα ενα πράγμα: την επόμενη Κυριακή στο γήπεδο του Λεωφόρου Αλεξάνδρας φανταστείτε πως βλέπετε τον Ρούνε στο 85ο λεπτό με το σφύριγμα ησυχίας σίγουρος πως η ομάδα εχει στα χέρια της έναν άλλο αγώνα αλλα κρατάει ακόμη μια δυνατότητα στην τσέπη! εσεις εδω γράφετε πως πρέπει να τον αλλάξουμε αλλα εγώ βλέπω πως εκείνος ειναι αυτός που κουβαλάει την μπαλα σα ν' είναι ο ίδιος ο πρωταθλητής! αλλιώς ετοιμαστείτε λοιπον να μιλήσουμε ετσι κι αλλιώς — ειτε σήμερα ειτε αύριο — αλλά δεν ειναι το γκολ που σώσει τον κόσμο, ειναι η σιγουριά πως κάποιος ξέρει πως η μπαλα ξέρει πού να πάει πριν καν ξεκινήσει! και αυτο ειναι εκεί που βγαζει την Holger απο τους ιστορικούς αγώνες των άλλα πρωταθλήματα κατευθείαν στην δική μας καρδιά!

Άκου σεις αυτούς τους κοντούληδες που γράφουν πως "αλλάζει την ομάδα απότομα" — εδώ και τρεις αγώνες έχουν ξεχάσει πως ο Ρούνε βγήκε στην κρίσιμη φάση ενός ντέρμπι στη Γηπέδου Αμερικής την ώρα που η ομάδα ετοιμαζόταν να αμυνθεί σαν πρωτεύουσα εφορία την ημέρα λήξης των δηλώσεων φόρου. Την ώρα που ο Πέτερσεν έκανε σουτ από θέση dead-ball με δύο χιλιοστά του δευτερολέπτου καθυστέρηση — εκείνος σήκωσε το χέρι σα διαιτητής πριν από τον ορισμό του κόρνερ. Κι ενώ αυτοί γράφουν πως "δεν έχει τι να κάνει", εγώ βλέπω στα πρώτα τρία λεπτά κάθε αγώνα πέντε διαφορετικούς τρόπους που η ομάδα μετακινείται σαν σύνολο, σα μονάδα όχι σα φωτογραφία οικογενειακή. Την Κυριακή στο ντέρμπι της Αγγλίας, πριν καν βγει ο Δανός, είδα τον Μπρούν Λάρσεν να κάνει ένα κοντρόλ τόσο σφιχτό που οι αντίπαλοι φαίνονταν σα σκιά στις σκιές τους. Και μετά εκείνος πάτησε το γκαζι σαν προσωπικός οδηγός — όχι επειδή είπε κάτι, αλλά επειδή εκείνη την στιγμή κατάλαβε πως η μπάλα μπορούσε να βρει στόχο ακόμα και μέσα από ένα γήπεδο γεμάτο ήλιο. Εσείς μιλάτε για 5-0 σα νά ήταν ένας θρύλος από βιβλίο περιπέτειας — εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν τρεις βδομάδες όπου ο Φόρσμπεργκ βγήκε σαν μαγνήτης πάνω στη σέντρα και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά άλλαξε την ροή μιας μπάλας που μέχρι τότε έτρεχε σα νερό από σπασμένο σωλήνα. Κι όμως αυτοί λένε πως δεν έχει δουλειά ο άνθρωπος; Αυτοί που έκαναν μπουγάδα δεκατριών τόμων τον Οκτώβριο σήμερα λένε πως η Εθνική "έπρεπε να κάτσει σπίτι της". Την ίδια ώρα ο Holger μιλάει σα δάσκαλος σχολείου όταν λες πως πρέπει να τελειώνει η τάξη: αυτός βγάζει τον πειθαρχικό, όχι επειδή ο διαιτητής σφυρίζει, αλλά επειδή εκείνος αντιλαμβάνεται πως η ομάδα εχει τελειώσει το μάθημα πριν ακόμα αρχίσει ο επόμενος αγώνας. Και αυτοί ακόμα ψάχνουν νούμερα σα λύκους χωρίς φεγγάρι στον ουρανό.

Πάντως πώς μπορείς εσύ εκεί κάτω στο παράστημα του NikosPAO να βλέπεις τον Ρούνε σαν μούχλα και να μιλάς για πέντε γκολ σα νά λες πως πρόκειται να του ανοίξει ο ουρανός; Αυτή η ομάδα ήταν χρόνια σ’ έναν κύκλο αδιεξόδου — θυμάμαι ακόμη κι εγώ ως μικρός στο Βόλο, όταν η ομάδα ήταν τόσο αργή που οι αντίπαλοι έκαναν υπερωρίες πριν καν βγάλουν την μπάλα από την πρώτη πάσα. Και ξαφνικά βλέπεις έναν τύπο πάνω στον πάγκο που δεν αλλάζει μόνο τα αποτελέσματα αλλά αλλάζει και τον τρόπο που σκεφτόμαστε την μπάλα. Εγώ προσωπικά ήταν τρία χρόνια πριν όταν πήγα στο Βέλγιο για δουλειές και βρήκα ένα μπαράκι δίπλα στη θάλασσα όπου οι ντόπιοι είχαν γίνει μόνιμοι θιασώτες της ομάδας — εκείνος εκείνος ο αγγελιοφόρος των αριθμών μού είχε δείξει πως στο πριγκηπάτο εκείνη την περίοδο έκαναν δέκα γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά όταν έπαιζαν σα μονάδα, σαν άτομα που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι ένα αντικείμενο αλλά μια σκέψη που χρειάζεται οδηγό. Κι όταν γύρισα στο σπίτι μου χτες βράδυ έκανα έναν υπολογισμό τρελό: από τότε που μπήκε ο Holger η ομάδα σκοράρει περίπου τριάντα γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά αγώνων — όχι επειδή έγινε τυχαία σούπερ ομάδα αλλά επειδή εκείνος βγάζει τους παίκτες σα έναν εγκεφαλικό νευρώνα που βγάζει σπινθήρες. Βεβαίως υπάρχει μια απόχρωση εδώ — κι εγώ πάλι δεν λέω πως πρέπει να τον κλείσουμε μέσα σαν φυλακή επειδή σκόραρε μία φορά. Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, είναι πως κάθε φορά που βλέπουμε τον Ρούνε να βγαίνει έξω αυτό το πρώτο δεκαπέντε λεπτά, η ομάδα αμέσως βρίσκει τον δικό της ρυθμό σα να της θυμίζει πως η μπάλα δεν είναι αντίπαλος αλλά σύμμαχος. Κι αυτοί εδώ σήμερα που γράφουν πως "θα τον βγάλουν αύριο" ας μου πουν πρώτα πόσοι αγώνες έχουν δει στον ίδιο πάγκο πριν κρίνουν πως εκείνος κρύβεται — εγώ τουλάχιστον θυμάμαι τρεις αγώνες στη σειρά όπου η ομάδα έκανε γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά και αυτά δεν είναι νούμερα φτιαχτά σε excel αλλά γεγονότα που βιώνεις σα φίλαθλος βγαίνοντας απο το στάδιο με το στόμα σου ανοιχτό επειδή έκανες άλλο ένα βήμα προς τα εμπρός χωρίς να το περιμένεις.

Ξέρετε τι μου θύμισε το τελευταίο post τουFaoul; Τα δικά μου νιάτα στον Βόλο όταν προσπαθούσαμε να πείσουμε όλους πως ο Πανιώνιος είχε χρώματα. Εκείνοι έλεγαν "παιδιά, αυτό δεν είναι ομάδα", εμείς βγάζαμε γκολ σαν τρελοί στις βιτρίνες των καφενείων. Σήμερα το ίδιο ακριβώς παιχνίδι παίζεται εδώ — μόνο που αντί για γκολ βγάζουμε γεγονότα στις κορυφές των ομάδων σας. Αυτό το "τον κρύβει" που λέγατε πριν τρεις μήνες, όταν η Εθνική έκανε δύσκολα πέναλτι και εσείς τρέχατε σαν παιδάκια στις καντίνες ν’ αγοράσετε κάτι ζεστό, τώρα γίνεται νούμερο στα τσατ σας σα νά ήταν χρυσός βόμβα που βρήκατε στο υπόγειο. Μα εσείς τότε πού είσθε; Στις κλειδαρότρυπες των γραφείων της ΕΠΟ, κρύβοντας τις φωτογραφίες σας όταν έγραφε "παιχνίδι χαρακτήρα"; Τώρα βγάζετε youtube βίντεο από τον αγώνα του Βελιγραδίου λέγοντας πως ο Γιουσφέ έκανε γκολ σα λαγός — αλήθεια, ρε παράλληλοι σύλλογοι, αυτή η ιστορία είχε τόσο πολλές επαναλήψεις που τη βάζαμε στο replay γιατί οι παρουσιαστές δεν είχαν τίποτα άλλο να πουν! Το πιο αστείο είναι πως εκείνοι που σήμερα φωνάζουν πως "ο Holger πρέπει να βγει αμέσως" είναι αυτοί που εκείνο το Σαββατοκύριακο έκαναν δύο post την ημέρα για το πόσο "ζοφερή" ήταν η κατάσταση. Την Κυριακή της νίκης στο Άμστερνταμ κάποιοι βγήκαν και είπαν πως βλέπουν τον Ρούνε σα τον outfielder του περασμένου αιώνα — σήμερα όμως που η ομάδα σκοράρει μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά αυτοί γίνονται οι μεγάλοι τεχνοκρίτες της αναλυτικής ποδοσφαίρου. Μα τι κάνουμε; Μαζεύουμε τους αριθμούς τους σα νά είναι χαρτονομίσματα και τους πετάμε στο προσωπικό μας οικονομικό βιβλίο; Όταν ο Μπρούν Λάρσεν βγήκε στο ντέρμπι της Αγγλίας και έκανε εκείνο το κοντρόλ σα νά είχε χειριστές drone στο σώμα του — αυτά τα πράγματα δεν φτιάχνονται με κούραση, φτιάχνονται επειδή κάποιος πάνω στον πάγκο έχει δει χιλιάδες βιντεοσκοπήσεις μέχρι να αντιληφθεί πως η μπάλα δεν είναι στατική αλλά κινείται σα ίδιο το γήπεδο. Κι όμως αυτοί λένε πως "δεν έχει τι να κάνει" εκείνος που αυτή την περίοδο κοιμάται λιγότερο από τον Πιτερσεν επειδή ξέρει πως κάθε νύχτα που ξυπνά βλέπει τα playlists των αντιπάλων σαν open book. Εγώ από τον Βόλο θυμάμαι έναν αγώνα το 2021 όπου η ομάδα έκανε πέντε σουτ στο πρώτο ημίχρονο χωρίς κανένα γκολ, κι όμως βγήκαμε κλαίγοντας επειδή βλέπαμε πως κάτι άλλαζε χωρίς να μπορέσουμε να το αγγίξουμε. Σήμερα βλέπουμε τον Holger όχι σαν έναν άνθρωπο που αλλάζει τους αριθμούς αλλά σαν εκείνον που άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε τη μπάλα — σαν εκείνον που έκανε την Εθνική να μην φοβάται πλέον τις κεντρικές γραμμές σα σκοτεινά δωμάτια. Και τέλος — εκείνο το "5-0" που γράφετε σαν άλλος τίτλος πρωταθλήματος στα πρωτοσέλιδα των σαλονιών σας; Αυτή η ομάδα έχει σκοράρει δεκαπέντε γκολ μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά φέτος — όχι επειδή έγινε τυχαία η μεγαλύτερη ομάδα της δεκαετίας αλλά επειδή κάποιος πίστεψε πως η μπάλα μπορεί να βρει στόχο ακόμα και όταν οι αντίπαλοι έχουν ακόμη τις κάλτσες τους βρεγμένες από ιδρώτα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτοί λοιπόν που σήμερα ζητούν αλλαγή στους πρωταγωνιστές μου θυμίζουν εκείνους τους φίλους μας που έπαιζαν monopoly την ίδια ώρα που εμείς προσπαθούσαμε να συνδέσουμε τις ομάδες σας σωστά — ήξερα ότι κάποια στιγμή θα τους βρίσκαμε ξανά κλεισμένους στο δωμάτιο του υπολογιστή γράφοντας νέα posts για τον "χαμένο πλούτο" της Εθνικής.