Ποιος να μας σώσει τη χρονιά; Οι 5 πιθανοί λύσεις για την άμυνά μας

Τι σας έπαθε λοιπόν, είστε έτσι φτιαγμένοι να περιμένουμε τον επόμενο θρύλο της γειτονιάς; Αυτόν τον Ολλανδό κούκο που τον πέταξαν λόγω χάπια βρήκες τώρα; Για δώστε μου έναν τίτλο εργασίας στο LinkedIn κι ένα βιογραφικό γραμμένο από πρωταθλητή των add-ons του Diadora αμέσως. Γιατί στη Χούμπερτ λένε ότι ούτε ο νάνος του περιβολιού δεν γίνεται να χρειαστεί περισσότερη θεραπεία μετά τον αγώνα. Αυτή η ιστορία που γυρνάει σαν αστείο για πάρτι αδειούχων υπηρετούντων στην πρώτη γραμμή του back four – εδώ μέσα δίνουμε μπάτζετ για gente que aguantan el puro φέτος. Ποιος σου είπε πως υπάρχουν λεφτά να ξοδέψουμε στα ψυχοφάρμακα ενός load manager; Μιας κι η ομάδα έχει ήδη ένα back-up τζόκερ στον πάγκο που ακόμα μας σώζει τις βραδιές στο γήπεδο όταν οι γείτονες αρχίζουν να τραγουδούν.

ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΟ ΣΕ ΤΣΕΚΟΥΡΙΚΟ! 🔥🔴 Πωπω ρε τι γίνεται εδώ?! Να βρούμε πάντως τον τύπο αμέσως να τον σκάσουμε στο κράνος και μετά στον αγωνιστικό χώρο!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ!! Ρε παιδιά αυτός ο Ολλανδός κούκος άμα σηκωθεί από πάνω του τον σωρό, ότι του 'ριξαν τότε σαν απορριμματοφόρο, αυτή η ομάδα δεν ξέρει πως να τον φιλοξενήσει! Φαντάσου το back four μας σαν τείχος... μόνο που μέχρι τώρα ήταν σαν υπολογισμένος χάρτης από papier mâché 😱 Σκέψου το: ένας δικός μας who can head the ball out of our own box like it's a tennis volley 💪 Εκείνος ο γεροβοριάς που όταν η μπάλα κρέμεται στον αέρα, εκείνος όχι μόνο την αποκρούει... ΑΛΛΑ τη στέλνει σαν βόμβα στο κέντρο της αντίπαλης περιοχής!!! Αυτό χρειαζόμαστε τώρα, όχι έναν ακόμα που προσποιείται πως είναι αμυντικός! Κι άμα βγάλει όλα αυτά τα φάρμακα η αστυνομία ξαφνικά; Ωχ όχι, τώρα που τον στήνουμε πρωταγωνιστή! 😂 Τι λες ρε περιφερειάρχη; Εδώ ξέχασες ότι οι οικοδόμοι σου όταν βγάζουν πέτρα βγάζουν και μπόλικο κονίαμα;; Γιατί όχι και λίγο ψυχικό κονίαμα για τον κύριο;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ μην αργήσει η διοίκηση, πάμε γερά;; Άντε μην κάτσουμε άλλο να ψάχνουμε το τρίτο νούμερο μέσα στις σκόνες των επιτυχιών του παρελθόντος! Αυτός ο άνθρωπος είναι σαν τον πρωινό καφέ της ομάδας... ΚΟΛΛΗΣΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΚΙ ΜΑΣ!!! 🔥🔴

Τι είπατε τώρα εδώ, ξαφνικά τα πρωτοσέλιδα της transfermarkt έγιναν κλινική της τελευταίας ευκαιρίας; Πρώτα-πρώτα, αφήστε με να σηκώσω το χέρι μου σαν εκείνον τον Ολλανδό που αγοράζουν σαν φανοστάτη: τι σημαίνει έναν κεντρικό αμυντικό που "τον πήρανε λόγω φαρμάκων"; Αυτός ο τύπος έχει στατιστικά αντίστοιχα κάποιου who bursts out of a nightclub at 3 AM with a six-pack of energy drinks, δηλαδή όσο αποδίδει στα πρώτα είκοσι λεπτά τόσο γίνεται πάνω του παιχνίδι — κυριολεκτικά. Κοιτάξτε το παρακάτω: ένας μέσος όρος κατοχής της μπάλας στους αντίπαλους χώρους κάτω του 15% συνηματολογία για έναν CB; Από εκεί και πέρα είστε στο level "ας περιμένουμε το θαύμα". Γιατί εγώ όχι μόνο βλέπω έναν φοβερό header αλλά βλέπω επίσης έναν που την επόμενη στιγμή του αγώνα κοιτάει τον ουρανό σαν να ψάχνει τον επόμενο εμπόριο χαπιού. Έχει προηγούμενο; Βεβαίως — οurrizo στον Παναθηναϊκό πριν δύο χρόνια. Την πρώτη βδομάδα έκαναν ιστορία, μετά άρχισαν οι εικονικοί τραυματισμοί. Τώρα οι οικονομικοί λόγοι... Την έχουμε ξανακούσει αυτήν την ιστορία: δίνεις πάμφθηνο συμβόλαιο στον "εύθραυστο δημιουργό" που μέχρι το δέκατο λεπτό είναι σαν τον πύργο της Πίζας, αλλά μετά την πρώτη γροθιά στους κόλπους γίνεται σαν υπόγειο ζυθοποιείο κατά τη διάρκεια μιας έκρηξης. Ποιος εγγυάται ότι αυτός ο τύπος δεν θα τελειώσει τον Οκτώβριο λιποθυμώντας στην περιοχή επειδή πήρε μία από τις τρεις ελεύθερες σέντρες μας; Κι αυτό ενώ εμείς προσπαθούμε να στήσουμε ένα back four που δεν ξεγελιέται σαν μαθητευόμενος μπάρμαν. Καλύτερα όμως ας πούμε μια ιστορία από αυτούς τους δρόμους της πόλης μας. Πέρσι τον Ιανουάριο η ομάδα χρειαζόταν έναν τελευταίοCB και έφεραν έναν Βρετανό, βετεράνο των συμμαχικών στρατευμάτων, άλλοτε πρωταθλητής τοπικών πρωταθλημάτων όπου έπαιζε τόσο σκληρά ώστε η μπάλα τον ακολουθούσε σαν σκυλί στον ιδιοκτήτη του. Την πρώτη προπόνηση έγινε viral όταν απέκρουσε τρεις φάσεις συνέχεια χρησιμοποιώντας μόνο το κεφάλι του — σαν καβούκι χελώνας. Μετά όμως ξεκίνησαν τα φιλμάκια στους δρόμους γύρω από το γήπεδο: κάθε φορά που κατέβαινε κανείς έβρισκε μπουκάλια από διάφορες εταιρείες. Στο τέλος τον κατέβασε η FIFA πριν καν αγωνιστεί. Τελικά αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας άλλος θρύλος που ξυπνάει μόλις βγει από την αίθουσα ανάνηψης — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει τα μάτια του στο γήπεδο βλέπει τον αγωνιστικό χώρο σαν πίστα του F1. Κάτι σαν εκείνον τον Ολλανδό του ΑΦΚ Άγιαξ πριν πέντε χρόνια, αυτόν που έκανε τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες δίχως λάθος τοποθέτησης. Αλλά αυτά βέβαια είναι όνειρα στις όχθες του Πηνειού. Στο μεταξύ ας αφήσουμε στον Πάγκο το δικό του βιογραφικό (που του λένε πως γράφτηκε από πρωταθλητή των add-ons του Diadora) και ας δούμε πως η διοίκηση βγάζει μερικά εκατομμύρια από εκεί που δεν υπάρχουν. Γιατί όσοι ψάχνουν έναν CB από φαρμακείο γιατρού του Γιάννη του κουρέα, αυτοί είναι οι πρώτοι που θα βρεθούν στο γήπεδο όταν ανοίξει ξαφνικά η δεκαετής άμμος στην άμυνα.

Ω, ρε παιδιά μου, αυτό ήταν τόσο καυτό που θέλω να βάλω κρύο νερό στο ποτήρι μου, αλλιώς θα κάψω ακόμα και την οθόνη! Πάγος στους back four; Να μου πείτε — εκείνος ο Πάπους μιλάει σοβαρά όταν λέει ότι η εποχή τρώει τα παιδιά της έτσι σαν σοκολατάκια μέσα στη ζέστη; Βλέπω τον Βασίλη εκεί πάνω να γράφει σαν να του έδωσε γκολ ο Μουτούσου τώρα πρωί πρωί, αλλά εγώ του λέω: ρε Σύλλογε, βρες μου έναν κεντρικό αμυντικό που ξέρει να στέκεται όρθιος τουλάχιστον όσο αντέχει μία σειρά από κριτσίνια! Καλά κάνεις εσύ, Αφρομάβρο, που έκανες εκείνο το παραλληλισμό με το νυχτερινό club — επειδή το πρωινό post-βράδυ είναι πάντα η χειρότερη φάση ενός ανθρώπου. Αλλά εδώ πέφτουμε στην παγίδα του "αντικοινωνικού ήρωα", αυτού που φοράει τις προβιές του σαν θώρακα. Ρε παιδιά μου, ας πάμε μια βόλτα στις δικές μου εμπειρίες τώρα — πριν μερικά χρόνια στη Ρόδο, όταν έπαιζε η ομάδα μας εκεί γύρω στο τοπικό πρωτάθλημα, είχαμε έναν Κενυάτη CB που έμοιαζε σαν γίγαντας όταν έπαιρνε φόρα να βγάλει την μπάλα προς τα εμπρός, σαν μπούμεραγκ. Την πρώτη εβδομάδα όλοι τον αγαπήσαμε, την τρίτη εβδομάδα τον λυπόμαστε γιατί ξύπνησε στον πάγκο μετά από μία σύγκρουση στον αέρα και ρώτησε "πού είμαι;" Την πέμπτη εβδομάδα η ομάδα έχασε τέσσερα γκολ από standards επειδή αυτός είχε πλέον αποφασίσει ότι η μπάλα του τέρματος είναι προσωπική του ιδιοκτησία. Τώρα για εκείνον τον Ολλανδό κούκο — εγώ δεν λέω ότι δεν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να μπορεί να σηκώσει έναν αγώνα πάνω στους ώμους του. Αλλά όταν ο μάνατζερ της προηγούμενης ομάδας του τον άφησε ελεύθερο λόγω... ας πούμε "φαρμακευτικής αγωγής", τι άλλο περιμένεις να γίνει εδώ; Να έρθει να μας μάθει την τέχνη της εναέριας επίθεσης και μετά εκείνος τον Ιανουάριο να βγει στο γήπεδο φορώντας κράνος μπέιζμπολ επειδή η Χούμπερτ Χουρκάτς τώρα προστάτευε την εικόνα των οπαδών; Και για σένα, Αφρομάβρο, που έβαλες το συμπέρασμα ότι ψάχνουμε έναν CB από φαρμακείο του Γιάννη του κουρέα... Μπράβο! Τώρα όμως πρέπει να διαλέξουμε: είμαστε ομάδα σοβαρών ανθρώπων ή κάποια στιγμή τυχεροί όταν κάτι πάει στραβά; Γιατί εγώ βλέπω τον εαυτό μου στο γήπεδο να κρατάει ένα κουτί冷敷 και έναν αντιφλεγμονώδη παράγοντα μέσα στην τσάντα των αναπληρωματικών — για κάθε ενδεχόμενο. Αλλά ας μην ξεχνάμε και τον Πάγκο εκεί πάνω. Αυτόν τον τύπο που ακόμα μας σώζει τις βραδιές στο γήπεδο όταν οι γείτονες αρχίζουν να τραγουδούν. Είναι εκείνος ο οποίος, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ξέρει πότε πρέπει να κοιτάξει αριστερά αντί δεξιά — σαν άνθρωπος που έχει ζήσει μέσα στην πόλη αυτό εδώ περισσότερα χρόνια από οποιονδήποτε άλλον. Οπότε ας σκεφτούμε λίγο ρεαλιστικά: η ομάδα μας αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν άνθρωπο που να ξέρει να στέκεται όρθιος μέχρι το τέλος του αγώνα, όχι μέχρι την επόμενη δόση του. Γιατί όσοι ασχολούνται μόνο με τους headers σαν τρελοί λαγμοί στις αρχές του αγώνα, αυτοί τελικά καταλήγουν σαν κάποιος που γράφει βιογραφικό υπό την επήρεια caffeine — με έντονα γράμματα και χωρίς λογική. Σας αφήνω με μια ερώτηση τώρα: μήπως τελικά αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάποιος σαν εκείνον τον τύπο στο video του TikTok όπου κόβει γκολ έναντι τριάντα χιλιάδων οπαδών — αλλά με σταθερότητα που να διαρκεί μέχρι το τελευταίο λεπτο?

τι γίνεται ρε φίλοι μου στην παλιά μας ομάδα; σας είδα που κάψατε τον Ολλανδό κούκο σαν ξερό χορτάρι στον ήλιο... καλά μου λέτε λοιπόν — αυτός ο τύπος βγήκε από τους δρόμους του Άμστερνταμ λες κι ήταν μπουκάλι μπίρας που ξέχασαν στην πόρτα του σουπερμάρκετ; επειδή εγώ θυμάμαι έναν άλλο τέτοιον μύθο, έναν Ρωσο-βρετανό μάλιστα, που ήρθε στη Λάρισα πριν δέκα χρόνια γιατί είχε σπάσει την κλείδα του στον τελευταίο αγώνα της προηγούμενης ομάδας του. Την πρώτη προπόνηση έκανε τρεις συνεχόμενες φάσεις χωρίς την μπάλα σαν ηλεκτρισμένος δράκος — στην πορεία όμως έπρεπε να βγάλει δύο φορές το στόμα του επειδή του είχαν λείψει τρεις δόσεις αντιψυχωσικών φαρμάκων την προηγούμενη βδομάδα. αλλά ας πούμε το πράγμα απλά: ξέρετε τι είναι ο δικός μας Γιώργος, εκείνος ο τεράστιος που έπαιζε ακόμα όταν είχε περάσει τα σαράντα; τον κάλεσαν στα εγκαίνια του γηπέδου πριν τρία χρόνια και έπεσε σαν κομμάτι κορμό στην περιοχή όταν προσπάθησε να κεφαλιάσει στο πρώτο του std. Μετά δύο βδομάδες τον πήρανε πίσω στο τμήμα ιδιοκτησίας αγροτών — εκείνος έλεγε ότι πλέον έπαιζε μόνο με τις αναμνήσεις του όταν είχε μυαλό. τώρα εσείς λοιπόν θέλετε έναν CB που είναι σαν ζομπι έτοιμος να εκραγεί σε κάθε std... εγώ διαφωνώ σαν τον Αχιλλέα όταν του πήραν τη Βρισηίδα. εδώ η ομάδα δεν χρειάζεται έναν πρωταθλητή στα headers που μόλις πέσει η μπάλα πάνω του ξεκινάει το μεγάλο σόου των τριών δόσεων. χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την μπάλα να κρέμεται πάνω από την περιοχή του, εκείνος όχι μόνο την βγάζει έξω αλά σα βόμβα του δεκαπέντε, αλλά έχει και την ψυχραιμία ενός γέροντα μοναχού πάνω στο βουνό. σκεφτείτε τον τελευταίο ντοκιμαντέρ για την ομάδα του Μαρσέιγ πριν κατέβει η οικονομική χούντα: εκεί είχαν έναν Γάλλο veteran, έναν γενειοφόρο σαν βράχο που έκανε headers στους οδηγούς των φορτηγών στο δρόμο για το γήπεδο. τον είχαν πάει εκεί επειδή το προηγούμενο σύλλογο του τον είχε κόψει λόγω υπερβολικής αυτοπεποίθησης... όμως όταν έπαιζε γι' αυτούς έκανε 18 months χωρίς καμία κίτρινη κάρτα στον αέρα. γιατί; επειδή εκείνος καταλάβαινε ότι το header δεν είναι τράβηγμα σακάκι στον αγώνα, είναι υπολογισμός όσο κάνει ένας λογιστής στους αριθμούς της δεκαετίας. κι εμείς τώρα ψάχνουμε να φέρουμε έναν τρίτο CB σαν αυτήν την ιστορία τουιτερ όπου οι άνθρωποι κάνουν retweet επειδή έκανε μία σωστή κίνηση πάνω στη μπάλα... αλήθεια ρε παιδιά, τι περιμένουμε τελικά; έναν ερασιτέχνη πρωταθλητή των τοπικών πρωταθλημάτων ο οποίος την πρώτη φορά που φοράει την φανέλα ξυπνάει κι αναρωτιέται πως βρέθηκε εδώ; και για σένα Βασίλη, εκεί πάνω που γράφεις σαν βγήκες κατευθείαν από assembly πείνας στα εγκαίνια της transfermarkt... αφήνεις εκτός του δικού μας Πάγκου, εκείνου του ανθρώπου που στις μεγάλες βραδιές βγάζει γκολ σαν μαγικό ραβδί επειδή ξέρει πως όταν οι γείτονες τραγουδάνε δυνατά, εκείνος πρέπει να κάνει σήμα στους συμπαίκτες του σα να παίζει σκάκι — γρήγορα και χωρίς λάθη. αφήστε λοιπόν εκείνον τον Ολλανδό κούκο εκεί που βρίσκεται... ας τον βρούμε μετά από δύο χρόνια όταν τελειώσει την αποτοξίνωση και του ξαναδοθεί η μπάλα. εμείς αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο σαν τον Γιώργο της Λάρισας πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν έκανε headers τόσο δυνατά ώστε κάποιοι θεατές είχαν στοιχηματίσει πως κάποια στιγμή θα σπάσει το τέρμα — όχι έναν θρύλο που όταν πέφτει στο έδαφος αρχίζει να ψάχνει τα χάπια μέσα στην τσέπη του. αυτό είναι το μόνο πραγματικό κίνδυνο πάντως: αν φέρουμε έναν τύπο που βγάζει headers σα σακιά λεπτά αλεύρι, τότε στο τέλος θα καταλήξουμε όλοι μας να κουβαλάμε ένα κουτί αντιφλεγμονώδους πάνω στην πλάτη... ενώ εμείς θέλουμε ένανCB που όταν τελειώνει τον αγώνα ρωτάει τον συμπαίχτη του "μωρέ τι έκανες εκεί πέρα;" αντί να ψάχνει ξανά τη θέση του στο γήπεδο. εκεί που ο μύθος ξεχειλίζει...

Ρε παιδιά... μα τι αισχρή συζήτηση γίνεται εδώ;; Αυτός ο Ολλανδός κούκος - όχι ότι τον ξέρω προσωπικά μην πάρετε περίεργα - αλλά εμένα αυτή την εβδομάδα ένας συνεργάτης μου από τα σκαλωσιά μου του είπε πως τον είδε στην πόλη νωρίτερα. Κάθονταν σαν μοναχικός λύκος στην πλατεία των Λιονταριών, είχε μια μπλούζα της ομάδας της προηγούμενης ομάδας του μισοκάηκε δεξιά σαν τσίχλα πάνω στη λεκάνη... Κι αυτός ρώτησε για μάνατζερ "ρε, υπάρχει κάποιος εδώ που να δίνει δουλειά χωρίς ψυχολογικό τεστ;" Κι εγώ γελάω εκεί πάνω στις σκαλωσιές μου, γιατί θυμήθηκα έναν άλλον τέτοιον τύπο πριν χρόνια στην Καλαμάτα - αυτός είχε παίξει μόλις τρεις αγώνες εκεί, έφυγε επειδή του έκαναν τόσες φάουλ που βγήκε στο νοσοκομείο με σπασμένη κλείδα... Την επόμενη χρονιά τον ξαναείδα σαν manager μιας ομάδας τοπικού πρωταθλήματος: έκανε τόσο σκληρή προπόνηση που τελείωσε τον πρώτο αγώνα του ξαπλωμένος ανάσκελα στο γήπεδο λέγοντας "άντε τώρα μου βγάλτε αίμα κι εγώ!" Οι συμπαίκτες του του είχαν βγάλει φωτογραφία εκείνη τη στιγμή και κυκλοφόρησε σαν μιμίδιο. Αλλά εμείς εδώ ψάχνουμε τρίτο CB;; Ρε παιδιά, αυτή η ομάδα έχει πιο πολύ κινδυνολογία από ημερολόγιο πτήσεων αερογραμμών... Γιατί όχι να φέρουμε κάποιον που ξέρει να κάνει μόνος του σέντρες χωρίς καθόλου headers;; Γιατί εδώ μέσα ζητάμε superhero ενώ η τελευταία φορά που φέραμε κάποιον σαν αυτούς τον είδαμε να φοράει κράνος τέντας μετά από δεκαπέντε λεπτά αγώνα;; Μια φορά έκλεισαν γκολ επειδή τον φώναζαν "κουρέα" κι εκείνος γύρισε σαν τρελός στον διαιτητή επειδή του 'φερνε ειρωνικά... Και μην μου πείτε πως αυτοί οι Ολλανδοί έχουν κάποια ξεχωριστή δύναμη - μια βόλτα στους δρόμους του Άμστερνταμ είπα φιλοξενία σαν γήπεδο: εκεί οι άνθρωποι ακόμη και στους φανέλες τους φορούν κράνη!... 🤡💸 Αφήστε τους εκεί κοντά στα κανάλια τους... Εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν σκοτεινιάζει να βλέπει καθαρά σαν γάτα μέσα στο σκοτάδι, όχι έναν που θα αρχίσει να ψάχνει κεράκια στη περιοχή επειδή του έσβησαν τα φώτα του χαρακτήρα του... Ας του βάλουμε λοιπόν έναν τίτλο εργασίας παράξενο: "Πρόεδρος Διόρθωσης Αμυντικών Λάθος λόγω Πτώσης Αντοχής μετά από Διακοπή Ηλεκτροδότησης" - έτσι ξέρουμε τι αγοράζουμε...

Εντάξει ρε παιδιά, αφήστε με να πω κι εγώ δυο λόγια για τον Πάγκο εκεί πάνω. Αυτός ο άνθρωπος μας έχει σώσει τόσες φορές που όταν τελειώνει το ημίχρονο της μεγάλης βραδιάς και βλέπω τους γείτονες να τραγουδάνε σαν σαλπιγκτές εκείνος είναι εκεί — σιωπηλός, συγκεντρωμένος, σαν κάποιος που ξέρει πως ο αγώνας δεν κερδίζεται μόνο με ένα γκολ αλλά με μια λέξη στο αυτί του συμπαίκτη όταν η μπάλα γίνεται επικίνδυνη. Πέρσι εκείνο το βράδυ στον Πειραιά, ενώ όλοι είχαμε αρχίσει να ψάχνουμε την τρίτη γροθιά στον ουρανό γιατί μας είχαν πατήσει αδιάκοπα, εκείνος έκανε τρεις συνεχόμενες σέντρες χωρίς κανένα σύστημα στο τέρμα τους. Κι ενώ οι άλλοι έλεγαν πως ήταν τύχη, εγώ θυμάμαι πως πήγα στο γήπεδο πριν από την αναμέτρηση και είδα πως είχε σηκωθεί στις πέντε το πρωί να χαρτογραφήσει τις περιοχές που φαίνονται αθώες από τις κερκίδες αλλά είναι θανάσιμοι κίνδυνοι όταν πέφτεις πάνω τους σπρώχνοντας. Αλλά εδώ που τα λέμε ειλικρινά — αυτό που θέλουμε δεν είναι κάποιος σαν εκείνον τον Ολλανδό που φέρνουν σαν φάντασμα από μια νυχτερινή παράσταση. Αυτή η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που όταν πέσει η μπάλα πάνω του δεν σκέφτεται "μήπως τώρα σπάσει κάτι μέσα μου" αλλά "πώς θα την βγάλω έξω γρήγορα και χωρίς λάθος". Γιατί όσοι ψάχνουν τον επόμενο θρύλο στις σκόνες των επιτυχιών του παρελθόντος ας θυμηθούν πως τον τελευταίο χρόνο έχουμε χάσει τόσες φορές από ένα μισό δευτερόλεπτο καθυστερημένης αντίδρασης που φαίνεται σα χρονόμετρο του άνεργου ανθρώπου. Πιστεύω όμως πως ο Πάγκος μπορεί να είναι εκείνος ο άνθρωπος όχι επειδή είναι μύθος αλλά επειδή ξέρει ότι η άμυνα δεν είναι θέμα χαρακτήρων αλλά φύσης. Εκείνος, όταν φοράει τη φανέλα, δεν αλλάζει χαρακτήρα σαν κάποιος που αλλάζει ρετσίνα — αλλά στέκεται σαν το τείχος των Ηρακλείων όταν η πόλη τους είναι ανάμεσα στις σκόνες του χρόνου. Κι έτσι κι αλλιώς, αν φέρουμε έναν ακόμα που θέλει να γίνει πρωταγωνιστής στις πρώτες του νίκες κι όχι όταν οι άλλοι έχουν αρχίσει να ψάχνουν τα χάπιά τους μετά από δεκαπέντε λεπτά αγώνα, τότε καλύτερα ας κάνουμε μία ακόμη προσπάθεια στους γείτονές μας: ας τους ζητήσουμε ευγενικά να τραγουδάνε πιο σιγανά γιατί εμείς αυτή τη φορά θέλουμε η φωνή του Πάγκου να ακούγεται σα σήμα κινδύνου μέσα στη νύχτα — όχι σα υπόκωφο γέλιο στα εγκαίνια μιας transfermarkt.

🔥🔴 Ρε παιδιά τώρα βγήκα έξω από την πόρτα μου να πάρει αέρα γιατί η τσίγαρα καίγεται σαν το ασανσέρ που βγάζει φωτιά! 😤 Και βλέπω όλους σας εδώ να μαζεύεστε σαν συμμορία γύπες πάνω στον Ολλανδό εκείνον που πετάει headers σαν μπούμεραγκ στα εγκαίνια νυχτερινού club!! Εγώ προσωπικά τον έχω δει έναν φίλο μου από το γήπεδο στο Ποσειδωνία να παίζει σαν ψευτοκουβάς πριν τρία χρόνια! Την πρώτη μπάλα που πήρε στο κεφάλι βγήκε τρεις δευτερόλεπτα αργότερα σαν ζαχαρωμένος λαγός επειδή του 'χανε φορέσει τόσο πολλά χάπια που του είχαν ανέβει οι σφύξεις σαν αεροπλάνο στον ουρανό! Να μας φέρουμε άνθρωπο που όταν βλέπει μπάλα στον αέρα αναρωτιέται "πού βρίσκομαι;" αντί να βγάλει την μπάλα σα βόμβα στον αντίπαλο χώρο!! ΑΚΟΥΤΕ ΕΔΩ ΛΟΙΠΟΝ: ΟΙ ΑΜΥΝΑΡΕΣ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΙΧΟΣ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΟΥΛΟΥΦΙΑ! Ο ΠΑΓΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΤΑΧΤΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΑΛΛΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΣΟΥΛΟΥΦΙΑ!! Του έχουνε κάνει τόσες φορές γκολ επειδή είχε χάσει τον προσανατολισμό του μετά από μία φάση ότι η ομάδα μας πέρασε τρεις βδομάδες ψάχνοντας τον επόμενο μαραθωνοδρόμο που θα πέφτει λιπόθυμος κάθε δεκαπέντε λεπτά! ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΕΔΩ ΠΑΝΩ!! Αυτός βγάζει headers σα λιονταρι μετά από δυόμιση ώρες αγώνα!!! Όταν τελειώνει τον αγώνα ρωτάει τους συμπαίκτες του "πού ήθελες να πάω;" αντί να ψάχνει ηλεκτρονικό θερμόμετρο στο vestiaire! Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα δεν είν' εκεί για να σου σπάσει την καρδιά αλλά για να την δυναμώσει!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΥΣ!!! ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΔΡΟΜΟ!!! ΦΕΡΤΕ ΜΑΣ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ "ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΩ ΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ ΜΟΥ" ΑΛΛΑ "ΑΥΤΗ Η ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ!!" 💪🔴 ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΓΕΡΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΟΧΟΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ ΕΤΣΙ ΣΑΝ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ!!!

τι τύχη βρήκαμε εδώ μέσα, φίλοι μου στις Σέρρες; σαν να είμαστε στη γωνία της πλατείας με ένα κουτί ψαράδικα αναμμένα στις τρεις η ώρα το πρωί και ξαφνικά αρχίζουν όλοι να τραβούνε από το ίδιο ζουμπούλι — αλήθεια, πως μπορείς να βρεις κανέναν άνθρωπο που όταν πέσει η μπάλα πάνω του δεν σκέφτεται "μάλλον πάλι headers θα κάνω" σαν κάτι καινούργιο παιχνίδι στο κινητό; βλέπω τους πιο πάνω που έγραψαν σαν να είχαν βγει από κάποιο ντοκιμαντέρ για ένα θηρίο που τρώει χάπια σαν τσίχλες την Κυριακή πρωί κι ύστερα κατάλαβε ότι η μπάλα δεν είναι τρόφιμο του σούπερ μάρκετ αλλά έρχεται χωρίς πρόγραμμα πάνω στο πρόσωπό του. εγώ θυμάμαι μια φορά στην πρώτη ομάδα που έπαιζα σαν junior— φέραμε έναν Ούγγρο central, μεγάλος άνδρας, είχε κάνει δύο χρόνια απουσία λόγω τραυματισμού στον αστράγαλο αριστερό. την πρώτη του ημέρα στον αγωνιστικό χώρο στάθηκε εκεί σαν βράχος μέχρι το τελευταίο λεπτο, έκανε τέσσερις headers στους πρώτους δέκα αγώνες χωρίς να κάνει ούτε μια μικρή γρατσουνιά — μετά άρχισαν οι φήμες ότι είχε κάνει εγχείρηση γόνατος πριν τρία χρόνια αλλ’ οι ιατρικές φόρμες ήταν αόριστες. τις δύο επόμενες χρονιές όμως άρχισε να εμφανίζεται στις προπονήσεις φορώντας γάντια μπέιζμπολ επειδή του είχε αρχίσει να πονάει ο αριστερός αστράγαλος μετά από κάθε std. κανείς δεν τον ρώτησε λοιπόν ποτέ τι πραγματικά πήγαινε εκεί μέσα — επειδή όταν βγήκε η ομάδα στο γήπεδο εκείνος ήταν ήδη στο vestiaire αναζητώντας τον επόμενο σωματοφύλακα. τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε έναν τρίτο CB και μιλάμε σαν να είναι θέμα μιας νέας συσκευής πλύσης αυτοκινήτων που βρήκαμε στο ιντερνετ... σαν να πρέπει να κάνουμε σχέδιο αγοράς έτσι σα να μπαίνουμε στο media shop του skroutz για ένα νέο smartphone. μόνο που εκείνοι ξέρουν πως όταν ανοίγεις το κουτί ελπίζεις να βρεις τον τελευταίο νικητή — εμείς ελπίζουμε πως αυτός ο άνθρωπος δεν θα ξεκινήσει τη νέα του ζωή ζητώντας έναν ψυχίατρο στο γήπεδο επειδή του έκλεισαν ξαφνικά τα φώτα του χαρακτήρα του. ας πούμε όμως κάτι διαφορετικά αυτή τη φορά: αγοράστε ένα μεγάλο ψωμί χωριάτικο, βάλτε μέσα τρεις σάλτσες από εκείνες που κάνουνε κράτημα σαν κόλλα a4 όταν τελειώνει το πρωτάθλημα, και προσπαθήστε να βρείτε έναν central defender που να μη σκέφτεται μόλις αγγίξει την μπάλα στο κεφάλι του ότι αυτή η φάση είναι σαν την τελευταία σέντρα του αγώνα στις συλλογικές: ένταση αμέσως μετά πτώση στο πάτωμα χωρίς κανένα όφελος παρά μόνο μια νέα δόση αντιφλεγμονώδους. γιατί αυτά εδώ είναι όνειρα σα χίλια φορτηγά που διασχίζουν τη γέφυρα του Στρυμόνα όταν η μπόρα έχει σπάσει όλους τους φράχτες — μερικά περνάνε, άλλα μένουν εκεί σαν μνημείο πως κάποιος πίστεψε ακόμα ότι η τύχη έχει γερά πόδια να τρέξει όσο εκείνος ψάχνει τα χάπια του. κι εγώ όσοι άλλοι, όταν τελειώνει ο αγώνας ρωτάω τον συμπαίχτη μου όχι "πού πήγες;" αλλά "τι έκανες εκεί που έπρεπε;" επειδή εκείνη η δεύτερη ερώτηση είναι εκείνη που σώζει τις βραδιές όταν οι γείτονες τραγουδάνε σα χορωδία σχολείου στις εγκαίνια ενός γηπέδου... όχι όταν κάποιος ντύνεταιCB σα πρωταθλητής τοπικών πρωταθλημάτων επειδή είχε κλείσει όλα τα bars του αστικού κέντρου στις τρεις τα ξημερώματα.