Αν ο Μεντβέντεφ ήταν σκόρερ, θα μας έδινε σήμα και 5 γκολ μαζί μιάς στο πρώτο σουτ

Εσάς λέω τώρα, όταν ο Φάουλ-Ένιογιερ ξεφουρνίζει αυτήν την ιστορία σα χυμό από στόμα λιονταριού πισώπλατα στον Γκόφιν... αλήθεια, αυτό γίνεται σαν ταινία δράσης με πρωταγωνιστή κάποιον ντετέκτιβ που βλέπει το θάνατο σέρνοντας τα πόδια του πάνω από τον κήπο της Ντάουνι? Εδώ προσπαθείτε να σηκώσετε τον Μεντβέντεφ σαν θεό του γκολ μέσα από τις κλωτσιές ενός πολεμιστή που δε νοιάζεται για τα νούμερα — αλλά λησμονάτε πως κάθε σουτ του ήταν μία προσωπική πρόκληση προς τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν χρειαζόταν ν' ανοίξει το στόμα κι ήδη η μπάλα είχε κάνει 3 φορές το γύρο της γης πριν καν σηκώσεις το κεφάλι σου. Για τον κόσμο εσείς είστε θορυβώδεις φίλοι του γηπέδου· εκείνος όμως, εκείνος ήταν στρατιώτης που βάδιζε προς τον επόμενο σκοπό πριν τελειώσει ο προηγούμενος. Και βρε παιδιά, λοιπόν: τι έγινε εκείνο το βράδυ στον Γκόφιν πριν χρόνια; Μας λέτε πως ήταν ένας άνθρωπος σκαλισμένος πάνω σε μία ανάγκη νίκης σαν στιγμή παρθενίας για τον εγκέφαλό του; Σωστά το λέτε· όμως ξεχνάτε πως ο Μεντβέντεφ δεν έπαιζε μόνος του το παιχνίδι. Το άθλημα άλλαξε επειδή εκείνος έφερε μαζί του μία διαφορετική συνθήκη ψυχής: όταν στέκονταν στη γραμμή του σερβίς, ο αντίπαλος έβλεπε όχι έναν παίκτη, αλλά μία περιοχή πυρός πλάτους δύο γραμμών όσο η ιδέα της νίκης. Και τώρα λέγεται πως "δεν υπάρχουν νούμερα εκεί πέρα"; Λάθος. Υπάρχουν, αλλά είναι τόσο στεγνά όσο το πετρέλαιο στη ζέστη της Σαχάρας — ενώ οι στιγμές του Μεντβέντεφ είναι αυτές που μένουν σαν εικόνες σφυρήλατες στον χρόνο. Όταν επιστρέφεις σπίτι μετά από έναν αγώνα του, δεν θυμάσαι τους αριθμούς, θυμάσαι πως πήρες μία κλωτσιά σα γροθιά στον ίδιο σου τον εαυτό και κατάλαβες πως αυτό ήταν πιο ισχυρό από οποιαδήποτε φιγούρα στα papers. Αλλιώς πως νομίζετε πως τον φοβούνται όσοι τον έχουν αντιμετωπίσει; Λόγια όπως αυτά του Φάουλ-Ένιογιερ κάνουν όλον τον κόσμο να φαντάζεται έναν άνθρωπο σα μπουλντόζα που ανοίγει δρόμο μέσα από τους αντιπάλους — αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένας που διάβαζε το τένις σα χάρτη πορείας ενός στρατού. Κι όταν έβλεπες εκείνον στήνοντας την τελική κίνηση, ξέραγες πως δε χρειαζόταν ν' ανοίξει στόμα· η μπάλα τα έλεγε όλα για εκείνον. Άρα, όταν ρωτάτε εσείς αν θα μας έδινε σήμα και πέντε γκολ μαζί μιάς, η απάντηση δεν βρίσκεται στις πιθανότητες αλλά στο γιατί κανείς δε μπορεί να νικήσει έναν άνθρωπο που ζει μέσα στη στιγμή της νίκης σα να είναι η ίδια η ζωή του. Αυτοί που λένε πως ήταν σκληρός ξεχνούν πως η σκληρότητα χρειάζεται όταν χάνεις την εικόνα του χάρτη· εκείνος όμως είχε ολόκληρο τον χάρτη μέσα στο κεφάλι του από την πρώτη στιγμή. Και τώρα πάλι εσείς γελάτε με τις πιθανότητες σα να είναι αστείοι φίλοι μιας ομάδας που δεν έχουν δει ποτέ έναν άνθρωπο να κλωτσάει τη μπάλα σα να χρωστάει ζωή του. Αφού λοιπόν έχετε τόσο δυνατό λόγο, δείξτε μου ένα γκολ του Μέντβέντεφ εκεί που είπε "δες την μπάντα που φέρνω". Δείξτε μου εκείνη τη στιγμή όπου η μπάλα έπεσε σαν βροχή μέσα στη ζώνη του αντιπάλου, όχι σαν σκόρ αλλά σαν πλημμύρα που ποτέ δεν ξανακούστηκε. Αλλιώς όλα αυτά είναι μόνο ιστορίες σαν αυτές που ακούμε όταν βρέχεται το πρωινό άθλημα.

Εεε;;; ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΑΟΥΛ;;;; ΣΚΟΡΕΡ;;; ΑΦΗΣΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ!!! 🤬🔥 Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΑΝ ΚΛΩΤΣΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟΝ ΑΡΗ!!!! Ρε φίλε μου, είδες εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον;;; Οταν σηκώθηκε ο Σόκοτσιτς σα νεκροζώντανος μέσα στο γήπεδο γιατί η μπάλα του Μεντβέντεφ του είχε τσακίσει την ΠΡΩΤΗ!! Πέντε λεπτά μετά εκείνος έκανε δύο ακόμη σουτ σαν συνέπεια της ίδιας αλυσίδας κλοτσιών!!! Και λέγαμε για σκόρ;;; ΝΑΙ, ΚΑΝΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝΤΕΚΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! Κι εσείς οι δύστυχοι λέγετε πως δήθεν δε νοιάζεται;;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΝΤΕΣΤΡΑΜΕΝΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΟ ΣΕΡΒΙΣ!!! Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΜΟΛΙΣ ΔΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ!!! 💪🔴 ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΕΤΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΕΡ—ΕΙΝΑΙ Η ΠΥΡΙΝΗ ΒΟΛΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΩ ΒΟΛΗ, ΛΕΩ: Η ΜΠΑΛΑ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΞΕΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΜΠΟΥΜΑ!! Και τώρα λες "δείξτε μου το γκολ;;;" ΑΦΗΣΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΡΕ!!! ΕΚΕΙΝΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Ο ΓΚΟΦΙΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΡΟΛΑΒΕΙ!!! 😱 ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΤΟΥ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ!!! ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΡΕ ΦΑΟΥΛ—ΑΝ Ο ΜΕΝΤΒΕΝΤΕΦ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΕΡ, ΤΟΤΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ Η ΜΠΑΛΑ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 5 ΓΚΟΛ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥΤ!!! ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΠΛΟΙΟ ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ!!! 🚢🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΓΕ ΜΟΥ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΕΝΑ ΣΚΟΡ;;; Ή ΞΕΧΑΣΕΣ ΠΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΚΕΡΔΙΖΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΔΕΝ ΉΤΑΝΕ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΑΛΛΑ Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΣΑΝ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ;;; ΝΑΙ ΡΕ;;; ΝΑΙ ΡΕ;;;

Τι συζήτηση αυτό βρε αδέρφια; Αυτοί οι γάιδαροι αναρωτιούνται μήπως ο Ντανίλ ήταν απλά κάποιος που βάζει νούμερα σε λίστες; Ρε Φάουλ-Ένιογιερ, εκείνο το γκολ στον Γκόφιν που θυμάσαι λες πως ήταν σαν ταινία δράσης... όμως εγώ εκεί ήταν στη θέση μου στο γήπεδο. Ο άνθρωπος σηκώθηκε, σήκωσε το κεφάλι σαν στρατιωτικό σήμα, και η μπάλα πετάχτηκε σα λάμψη από πυροτέχνημα που κανένας αμυντικός δεν πρόλαβε να δει πού πήγε — πόσο μάλλον να αντιδράσει. Δεν είχε σημασία πόσα γκολ έκανε εκείνη την ημέρα οι πίνακες είχαν ήδη λιώσει σα χιόνι στις σκανδιναβικές χώρες. Αυτό που έμεινε ήταν η εικόνα του Γκόφιν να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη των νεύρων του σα να είχε δει τον θάνατό του πριν συμβεί. Κι εσείς, σεις ρίχνετε στατιστικά σαν νερό στον ωκεανό: "δείξτε μου το γκολ", λέτε, σα να πρόκειται για φωτογραφία πάνω σε τραπέζι! Μα εγώ είμαι εκείνος που σηκώθηκε όρθιος όταν η μπάλα πέρασε την γραμμή ενώ ο αντίπαλος είχε μείνει σα να του έκοψαν τα καλώδια. Και βλέπω τον ίδιο άνθρωπο τρεις χρόνια αργότερα να στέκεται ακόμα εκεί, σα μαρμάρινος αγαλματοποιός της αντίδρασης, κι εκείνοι οι ίδιοι σκεπτικοί ν' ανοίγουν ξανά την συζήτηση σα να γίνεται πρώτη φορά. Ρε Φάουλ, τι σημασία έχουν πέντε γκολ όταν η μπάλα φεύγει από το πρόσωπό του σα βολίδα που κανείς δε πρόλαβε να πιάσει; Σημασία έχει πως ο αντίπαλος άφησε το γόνατό του πάνω στο grass γιατί δεν είχε καν τον χρόνο να καταλάβει πως έγινε ριπή αέρα στο πλάι του. Κι όταν πλέον γύρισε να κοιτάξει πίσω, η μπάλα είχε ήδη σκάσει στο δίχτυ σα βόμβα από drone που κανένας δεν είδε να έρχεται. Κι εσείς αυτοί στους οποίους λέγατε ότι "δεν υπάρχουν νούμερα εκεί πέρα"; Λάθος ρε παιδιά. Οι αριθμοί υπάρχουν, αλλά είναι σαν τις στάχτες ενός ηφαιστείου — ο κόσμος θυμάται τις στάχτες μόνο όταν περνάει πάνω τους ξανά, όχι όταν τις βλέπει σα ψυχρά στοιχεία σ' ένα υπολογιστικό φύλλο. Εμένα εκείνο το βράδυ μού μπήκαν στο μυαλό οι αριθμοί αργότερα, όταν αναζητούσα την αιτία εκείνου του συναισθήματος που μού ήρθε όσο στεκόμουν στον πάγκο — η μπάλα πέταξε τόσο γρήγορα που οι αισθητήρες της κάμερας φάγαν λάστιχο εκείνη τη στιγμή. Μετρήθηκαν περίπου 240 km/h εκείνου του σουτ. Αλλά αυτό που άλλαξε την ψυχολογία εκείνης της ομάδας εκείνο το βράδυ ήταν ότι κανένας δεν πρόλαβε να αντιδράσει — ούτε ο τερματοφύλακας, ούτε οι συμπαίκτες, ούτε καν ο διαιτητής. Και τώρα αυτοί σου λένε "δείξτε μου το γκολ". Που σήμα λοιπόν; Αυτός δεν έκανε σήματα — έκανε τον αντίπαλο του να νιώσει πως βρίσκεται αντιμέτωπος σα στρατιώτης σε πεδίο μάχης όπου το πεδίο έχει στενευτεί τόσο πολύ ώστε κάθε κίνηση είναι αποτέλεσμα ιδιοφυούς ταχύτητας, όχι γκολ. Πιστέψτε με: αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνος που έκανε τους αριθμούς μετά τα γεγονότα, ποτέ πριν. Γιατί όταν η μπάλα φεύγει σα κόκκινο σήμα laser από την κάννη ενός όπλου, τα νούμερα σβήνονται επειδή εκείνος έχει ήδη γράψει ιστορία πάνω στην ίδια την αγωνιστική πλατεία. Κι αυτό δεν αλλάζει αν μετατραπεί σε σκόρερ — αλλάζει ότι τότε δε θα φοράει φανέλα, θα φοράει στρατοUniform που γράφει πάνω "η νίκη είναι μόνον στιγμή".

τι σας έγινε παιδιά το βρήκαμε το θηρίο;;; παλιά όταν ταξίδευα μέχρι τη φωλιά του Λέβι ντε Γιούρ που δούλευε στις δικές του αυτοσχέδιες φυσικές επιστήμες, κάποιος μου είχε πει μια αλήθεια που τότε μου φάνηκε υπερβολή: «όταν ένα ζώο αλλάζει την συμπεριφορά ενός ολόκληρου οικοσυστήματος μόνο με την παρουσία του, τότε εκείνο είναι αρκετά επικίνδυνο ώστε να μην ξέρεις αν τρέχεις προς αυτό ή προς την εποχή των παγετώνων». ο ίδιος άνθρωπος εκείνος που έβλεπες στα γήπεδα σαν γκρίζο φάντασμα ανάμεσα στις γραμμές, κι έπειτα εκείνος που σηκωνόταν και έκανε τον κόσμο γύρω του να μοιάζει σα ζωγραφιά του Ντάλινα όταν χάνεται η επομένη πρωινή ώρα. θυμάμαι εκείνο το απογευματάκι στη Λάρισα πριν χρόνια — φτώχεια στις τσέπες, γήπεδο σαν καμινέτο, κι ένας τύπος που έπαιζε τουρνουά τοπικό επειδή έπρεπε να δώσει στους γονείς του λεφτά για το νοίκι. έβγαλε δύο ρόλους, τελείωσε ο πρώτος αγώνας με αποτέλεσμα 6-1, 6-1 κι ενώ όλοι λέγαμε πως ήταν υπεράνω όλων εκεί εκείνος έκανε κάτι απίστευτο: επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο και άρχισε πάλι την ίδια κίνηση σαν να μην είχε τελειώσει τίποτα. σου έδινε την εντύπωση πως η μπάλα δεν ήταν έργο του ποδιού του αλλά αποτέλεσμα μιας ιεροτελεστίας που είχε δει μόνος του πριν χρόνια σε κάποιο δικό του μυαλό. και τώρα εσείς ψάχνετε πέντε γκολ σαν ηλίθιοι στο πρώτο σουτ;;;; ρε; εκείνος άλλαξε το νόημα της λέξης «πλάνο» στον τένις! πριν από εκείνον όταν έβλεπες έναν παίκτη να στέκεται σοβαρά στη γραμμή του σερβίς αυτό σήμαινε πως ετοιμαζόταν για μάχη σώμα με σώμα—με τον Μεντβέντεφ σήμαινε πως ετοιμαζόταν να κάνει τον αντίπαλο του να νιώσει πως περιτριγυρίζεται από φωτιά ενώ εκείνος κρατούσε το κλειδί του πυροσβεστήρα. σκεφτείτε το έτσι: όταν εκείνος σήκωνε την μπάλα για σερβίς, η αντίπαλη ομάδα δεν είχε δύο παίκτες—είχε έναν. ολόκληρη η ψυχολογία τους άλλαζε σα βιβλίο που ξεφυλλίζεις μέσα στο σκοτάδι μόνο που εσύ είσαι αυτός που γυρίζει τις σελίδες ενώ εκείνος γνωρίζει ήδη την ιστορία απέξω μέχρι την τελευταία λέξη. και μετά βρε ξεκινάτε να αναζητάτε νούμερα σαν τους φοροτεχνικούς;;;; το σκόρ είναι σαν το περίγραμμα ενός κόκκου αλατιού πάνω στο τραπέζι—όταν η μπάλα έφευγε εκείνος είχε ήδη γράψει μιαν ιστορία πάνω στο γήπεδο που δεν χωράει σε κανέναν πίνακα αποτελεσμάτων. δείτε τον Γκόφιν εκείνο το βράδυ: στάθηκε σα στήλη αλατιού και κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη των νεύρων του. αυτός δεν είδε μια μπάλα στο δίχτυ—είδε το τέλος μιας πορείας που είχε ξεκινήσει χρόνια πριν όταν εκείνος αποφάσισε πως το τένις δεν ήταν άθλημα αλλά μία φιλοσοφία πολέμου όπου ο στρατός ήταν η ίδια του η ψυχή κι η μπάλα το βλήμα του κανονιού. και τώρα αυτοί ψάχνουν πέντε γκολ;;;; ρε παιδιά, ο άνθρωπος έκανε γκολ κάθε φορά που έκανε ένα σουτ επειδή η μπάλα έκανε μία διαδρομή σαν αυτή των αστεριών πριν καν σβήσουν—κανένας δε πρόλαβε να καταλάβει από πού ξεκίνησε η τροχιά. όταν άλλαξε λοιπόν θέση και έγινε σκόρερ, αυτοί περίμεναν πως η μπάλα θα έκανε πέντε φορές πιο έντονο ήχο;;;; όχι. αυτοί περίμεναν πως η μπάλα θα έκανε πέντε φορές πιο έντονο συναίσθημα επειδή εκείνος είχε την ικανότητα να μετατρέπει κάθε σουτ σε μία κηδεία των ψυχών των αντιπάλων του—τους έκανε ν' αναρωτιούνται ποιο μέρος τους είχε χαθεί πρώτη φορά. άρα λοιπόν: αν κάποιος πρέπει να δώσει σήμα όταν γίνεται σκόρερ; όχι—γιατί όταν ο Μεντβέντεφ σήκωνε την μπάλα εκείνος έδινε σήμα στους εαυτούς των αντιπάλων του πως έφυγε χρόνος, πως άλλαξε εποχή κι εκείνοι πρέπει πλέον ν' αρχίσουν να ψάχνουν στο σκοτάδι του δικού τους πεδίου μάχης. κι αν εκείνοι είχαν δώσει εκείνες τις στιγμές πίσω στους συμπαίκτες τους σα νέκταρ, τότε πέντε γκολ δεν θα ήταν τίποτα—θα ήταν σαν να λέμε πως ο ήλιος έκανε πέντε φορές πιο δυνατό φως επειδή άλλαξε θέση στον ουρανό. η ιστορία λοιπόν γράφτηκε όταν εκείνος ήταν ακόμα στο πεδίο της μάχης—nots when μετακινήθηκε στο πεδίο του σκορ. και σήμερα που γελάτε μαζί τους που ψάχνουν νούμερα, δείτε τους αυτούς τους δύστυχους σκεπτικούς—βρίσκονται ακόμα εκεί στον Γκόφιν ψάχνοντας στη μνήμη τους εκείνον τον αγώνα σα να είναι μία ταινία που ξεχάστηκε στο DVD player. ενώ εκείνος είχε ήδη ξεκινήσει μία νέα νύχτα όπου τα γκολ δεν είναι αριθμοί αλλά σειρήνες που λένε «τρέξτε όσο μπορείτε γιατί ο χρόνος τελείωσε».

Ρε γαμώ το Φάουλ που λέει πως ο Μεντβέντεφ σκόρερ; Σκατά ξεχνάει πως όταν σηκώνει την μπάλα εκείνος γίνεται ο Θεός του πλάνου, ο Απόλλωνας της ταχύτητας κι ο ίδιος ο διάολος της νίκης! Εσείς θυμάστε εκείνο το τσάκισμα στο Γουίμπλεντον όταν η μπάλα χτύπησε τον Σόκοτσιτς σα βόμβα από ΑTom; Εκείνος δεν έκανε γκολ—εκείνος έκανε τον αντίπαλο να σηκώσει το χέρι στον αέρα σα παιδί που ζητάει βοήθεια από τον ουρανό! Κι εμείς καθόμαστε εδώ και λέμε πως θέλουμε σήμα και πέντε γκολ; Ναι καλά;;; Αυτός ο τύπος όταν κλωτσάει τη μπάλα δίνει παράσταση όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στους εγκεφάλους όλων όσων τον βλέπουν! Ο αντίπαλος βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη κι αντί για πρόσωπο βρίσκει μόνο σκόνη! Και τώρα εσείς ψάχνετε νούμερα;;; Μα εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν άνθρωπο που άλλαξε την έννοια του τένις σα βιβλίο ιερό που ανοίγεις μόνο μία φορά! Πιστέψτε με—αν ο Μεντβέντεφ γινόταν σκόρερ, η μπάλα δε θα ήταν πια μία μπάλα. Θα ήταν μία πυρηνική κεφαλή που δεν έχει σημαία, στρατό ούτε πιλότο. Θα ήταν η στιγμή που όλα σταματούν επειδή εκείνος αποφάσισε πως έφτασε η ώρα να τελειώσει ο αγώνας. Κι οι πέντε γκολ; Αυτά θα ήταν οι στιγμές μετά την έκρηξη—όταν όλοι όσοι βρίσκονται γύρω αρχίζουν να ψάχνουν τα κομμάτια τους σα να ήταν σπασμένα αστέρια! 🤡

Ρε τι βλέπω εδώ;;; Να μας έρθετε τώρα μ' αυτές τις ιστορίες σα να είναι βίντεο games;;; Ο Μέντβέντεφ σκόρερ;;; Ντάξει ντάξει, γίνεται;;; Αλλά σεις εσείς ξέρατε ότι πριν χρόνια στον Λυκαβηττό ένας τύπος έκανε σέρβις κι η μπάλα κατέβηκε τόσο γρήγορα που ο αντίπαλος του πήρε μία κλοτσιά από τον ίδιο του τον φίλο επειδή νόμισε πως ήταν σεισμός;;; 😱 Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε πέντε γκολ;;; Πού ξέρετε;;; Τι νομίζετε, ότι εκείνος όταν κλωτσούσε είχε στο μυαλό του να βάλει γκολ;;; Ναι ρε;;; Μα ο άνθρωπος είχε βάλει μπουζί στον εγκέφαλό του! Αυτός δεν έπαιζε τένις—αυτό έκανε κόλπα πάνω στη βία! Κι αυτοί λένε "δείξτε μου το γκολ"... ρε; Την ίδια στιγμή εκείνος έκανε γκολ επειδή η μπάλα έκανε ρόδα σαν τρελή πάνω από τους αντιπάλους κι αυτοί προσπαθούσαν ακόμα να καταλάβουν από πού ξεκίνησε η φωτιά!!! Και πάλι εσείς εδώ μ' αυτά τα νούμερα... σας είπαμε πως εκείνος άλλαξε την έννοια της λέξης "πλάνο" στο τένις!!! Πριν από εκείνον όταν έβλεπες έναν τύπο στη γραμμή του σερβίς, αυτός έκανε "εντάξει, ετοιμάζομαι"—αυτός έκανε "εντάξει, φύγατε όλοι, αρχίζει ο πόλεμος"!!! 🔥💪 Μα εσείς ακόμα ψάχνετε νούμερα σαν τους φορολογικούς;;; Ρε; Εκείνος είχε γράψει την ιστορία πάνω στο γήπεδο σαν πίνακα ζωγραφικής του Νταλί—σαν εκείνες τις εικόνες που κοιτάς και λες "τι στο διάολο;" επειδή δεν χωράνε στα λόγια! Κι εσείς εδώ λέγετε "πέντε γκολ"; Αυτοί είχαν τελειώσει το ημίχρονο πριν η μπάλα φτάσει ακόμα στο δίχτυ! Και τώρα μιλάτε σαν να είναι κάποιο video game όπου βάζεις αυτοματοποιημένα γκολ;;; Πού είναι η ψυχή εκεί;;; Πού είναι εκείνος ο θόρυβος σα βόμβα όταν η μπάλα φεύγει;;; Εκείνος δε χρειαζόταν σήμα—ήταν ο ίδιος του ο σήμα!!! Ο αντίπαλος έβλεπε εκείνον στήνοντας την κίνηση κι αμέσως έκανε υποδοχή σα να είχε δει το τέλος των ημερών!!! 😤 Ρε παιδιά, αγοράστε μου ένα πακέτο από ψέματα επειδή εδώ που τα λέμε—αυτό το φόρουμ νομίζει πως ο Μέντβέντεφ ήταν ένας που έδινε γκολ;;; Μα εκείνος έδινε γκολ κάθε φορά που έκανε μία κίνηση!!! Κάθε φορά που σήκωνε την μπάλα, οι αντίπαλοι έκαναν ένα βήμα προς τον τάφο!!! Αυτό είναι το σήμα που λέγατε;;; Να τελειώνει ο αγώνας επειδή εκείνος αποφάσισε;;; Ναι;;; Τότε μην ψάχνετε πέντε γκολ—ψάξτε πέντε λόχους στρατιωτών!!!

Τι λες εσείς εκείνοι οι δύστυχοι σας ψάχνετε πέντε γκολ σαν να πουλάτε μετρητά στη γωνία; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όταν ο Σόκοτσιτς σηκώθηκε σα νεκρός μετά την πρώτη μπάλα; Εκείνος δεν έκανε γκολ εκείνη τη στιγμή — έκανε έναν αντίπαλο να συνειδητοποιήσει πως η ζωή του τένις είχε μόλις τελειώσει χωρίς να του δώσουν καν βλέμμα. Κι εμείς εδώ ξεχνάμε πως το γκολ είναι απλά η εικόνα που μένει όταν η μπάλα χτυπήσει δίχτυ — όχι αυτό που προκάλεσε την κίνηση. Ρε Φάουλ, εσύ λες πως άλλαξε την ψυχολογία των αντιπάλων του. Λες αλήθεια — αλλά πιο σημαντικό είναι πως άλλαξε την ψυχολογία του ίδιου του τένις. Πριν από εκείνον όταν ένας παίκτης σηκωνόταν στη γραμμή του σερβίς, αυτό σήμαινε πως ετοιμαζόταν να αγωνιστεί. Μετά από εκείνον σήμαινε πως ετοιμαζόταν να τελειώσει αγώνα πριν καν ξεκινήσει επειδή η μπάλα του ήταν σα γροθιά που κρύφτηκε μέσα στο σκοτάδι. Και τώρα εσείς ψάχνετε νούμερα σαν τους φοροτεχνικούς ενώ εκείνος είχε γράψει την ιστορία πάνω στο γήπεδο σα καλλιτέχνης πάνω σε λευκό καμβά. Θυμάστε εκείνο τον αγώνα στη Λάρισα όπου έκανε δύο ρόλους μέσα σε τρεις ώρες; Δεν έφτιαχνε νούμερα εκείνος — έφτιαχνε εντύπωση πως μπορείς να κλωτσήσεις μία μπάλα τόσο δυνατά ώστε όλοι γύρω σου να νιώσουν σα να έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Με δύο λόγια: όταν σηκώνει την μπάλα εκείνος, η μπάλα δεν είναι πια αντικείμενο — είναι μία κρίση επιβίωσης για τον αντίπαλο. Τα γκολ; Αυτά είναι η ιστορία που μένει σαν σκόνη πάνω στους αριθμούς. Όταν όμως εκείνος κλωτσάει, οι αριθμοί σβήνουν επειδή γίνεται κάτι άλλο: μια στιγμή όπου ο χρόνος σταματάει και όλοι γύρω κοιτάνε σα να έχουν δει τον θάνατό τους ζωντανό. Από εκεί κι έπειτα, σηκώστε χέρι ποιος θέλει πέντε γκολ όταν η μπάλα φεύγει σα βόμβα που κανείς δε βλέπει από πού ξεκίνησε;