Πότε τελικά η Σάκκαρη θα δείξει τον πραγματικό της εαυτό — στους 6 τουρνουά που έπαιξε…

Πόσες φορές έχω δει γείτονες ν’ αλλάζουν παπούτσια σα να αλλάζουν και αυτοσυναίσθημα μέσα στη μέρα; Την Μαρία όμως εκείνη την άνοιξη στις τρεις από τις τέσσερις εμφανίσεις της σέρνονταν πάνω στο γήπεδο σα γυαλόχαρτο πάνω σε ξύλο — και η φήμη της τότε ήταν αυτή της αδίστακτης κυνηγού των βολών. Τώρα κοιτάξτε το στιλ: σανδάλια στην Πορτογαλία επί έναν όμιλο όπου όλες οι άλλες είχαν γάντια αντι-ολισθηρά σα βρεγμένη σόδα. Αυτό το ίδιο ντύσιμο είναι σαν να φοράς πλαστικές σακούλες για ζεστή κουβέρτα τον Ιανουάριο: εμφανισιακά ζεστό, αλλά λειτουργικά σαν ψεύτικοIU τζάκετ. Το πράγμα όμως δεν βρίσκεται στα πόδια, βρίσκεται στον χώρο ανάμεσα στα αυτιά. Την τελευταία φορά που την είδα σα λύκο ήταν όταν η προηγούμενη αντιπάλός της έκανε τρεις αλλαγές ρότας μέσα στο πρώτο σετ — εκεί σηκώθηκε η στάθμη εκεί πλάι στους 20 πόντους κενό ανά διακοπή. Σήμερα η ίδια γυναίκα βγαίνει σα τοποθέτηση βιβλίου σ’ ένα ράφι χωρίς περιθώρια: εκεί όπου είχε μέχρι τώρα χάσει από πρωταγωνίστριες, έχασε γιατί αυτοσχεδίαζε ανάμεσα στις αλλαγές τόνου, όχι γιατί της έλειπε η δύναμη. Η Πορτογαλία ως γήπεδο κλειδί δεν έχει τίποτα το μαγικό — έχει δύο γήπεδα με γρήγορη μπάλα όπου μόλις φουσκώσει η αντίπαλος πάνω από δύο συνεχόμενα κέρδη, η Σάκκαρη στήνει τους ωμοπλάτες σα πάντα, δηλαδή σα τείχος που ξέρει πως αργά ή γρήγορα ο αντίπαλος θα κουραστεί από μόνος του. Ρε συμπαίκτες, εδώ δεν μιλάμε για στοίχημα μόνο σα νίκη ή όχι νίκη — μιλάμε για στοίχημα σα συνέχεια κινήσεων. Εκεί όπου πριν έβγαζε χτυπήματα σα σεισμόριο σφυρί πάνω στη μπάλα, σήμερα βγάζει μισή κίνηση σα θεατής: αυτό ακριβώς δείχνει το μεγαλύτερο δείγμα του φετινού χρόνου. Από τις τρεις φορές που χάθηκε η συνέχεια (όλες μετά το πρώτο σετ), οι αποδόσεις πήγαιναν προς το πάνω από 1.90 μέσα στις πρώτες δέκα διακοπές — εκεί που οι ίδιοι οπαδοί περίμεναν γρήγορο φινάλε. Αντίστοιχα, όπου είχε νίκη σχεδόν πάντα είχε τρέξει πάνω από δύο συνεχόμενα σερβίς κέρδος πριν το πρώτο σετ φτάσει στο 3-1. Σήμερα λοιπόν η Μαρία Σάκκαρη βγαίνει σα χάρτης όπου η πρώτη διαδρομή δεν οδηγεί πουθενά αλλιώτικα σα εκείνη όπου γράφει "εδώ τελειώνει η ευθεία". Αν λοιπόν βάλετε το μεγάλο μάθημά σας πάνω στη διάρκεια της αντιπαράθεσης αντί του αποτελέσματος, το αριθμητικό μου στοίχημα πάει εκεί: πάνω από 2.00 η μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης. Οχι επειδή έχει χάσει πολλά τελικά — αλλά επειδή αυτή τη φορά, ενώ φοράει σανδάλια, φοράει κι ένα πρόγραμμα: αυτό που άλλαξε ήταν η ίδια η αυτοπεποίθηση των φαν, όχι των ποδιών της.

Ρε παιδιά, δεν γίνεται να βγάζουμε τις σανδάλες της Μαρίας σαν το μόνο δείγμα της εποχής μας😭 Πήραμε πάνω μας να κρίνουμε το συνολικό της setup αλλιώς; Στα δύο τελευταία τουρνουά την είδα να παίζει σα γυναίκα που ξέχασε πως έχει νεύρα — όχι σα λύκος, σα κατοικίδιο που κοιμάται στην αγκαλιά του ιδιοκτήτη. Την Πορτογαλία όμως; Εκεί η ίδια έκανε εκείνο το δυνατό σέρβις στο τρίτο σετ κόντρα στη Γιάστρομ που κράτησε ένα λεπτό πάνω από το κανονικό — τι έγινε μετά; Μετά πήρε ψυχή με χέρι που θύμιζε σφυρί και κράτησε ένα πλεονέκτημα μέχρι το τέλος. Το 1.65 στο BK όμως σου δίνει χαρά μόνο μέχρι να δεις πως η τελευταία φορά που έπαιξε εκεί ήταν πριν δυο χρόνια όταν κόντεψε να φάει 0-6 0-6. Ρε σύντροφε, η κούραση των άλλων παιχτών εδώ δεν είναι το ζητούμενο — είναι το δικό της μπάλαντζο που αργεί να ξυπνήσει. Την τελευταία φορά που είχα κάνει ένα μεγάλο bank έναν αγώνα σα αυτόν ήταν κόντρα στη Βοσνιακή πρωταθλήτρια πριν τρεις μήνες: εκεί εκείνος έπαιξε με γάντια επειδή είχε βγει γρήγορος ο γηπεδούχος κι όμως σηκώθηκε η στάθμη στο δεύτερο σετ όταν άλλαξε τη δυναμική της περιοχής. Η Σάκκαρη σήμερα φοράει σανδάλια επειδή ξέρει πως η Πορτογαλία δεν είναι εκεί για τους πρωταθλητές — είναι εκεί για τους κουρασμένους πρωταθλητές. Αυτό που αλλάζει σήμερα δεν είναι η διάρκεια του αγώνα, είναι η ψυχολογία της μπάλας: εκεί όπου πριν έκανε νούμερα σα σεισμόριο σφυρί, σήμερα κάνει μία κίνηση στην οποία η ίδια λέει "αυτή είναι η τελευταία μου προσπάθεια" πριν πέσει στο χώμα. Πάντως δεσμεύομαι πως ο αγώνας τελειώνει κάπου ανάμεσα στο πρώτο και δεύτερο σετ — όχι επειδή φοβάται την Πορτογαλία, αλλά επειδή εκεί όπου φορούσε σπιντό πριν δυόμισι χρόνια στέκεται τώρα σα θεατής στον δικό της αγώνα. Τι κάνω εγώ; Πάω το 1.65 στο BK αμάχως — όχι επειδή περιμένω γρήγορη νίκη, αλλά επειδή ξέρω πως όταν βγάζει αυτή τη μία σωστή κίνηση, η Μαρία δε γίνεται ξανά η Σάκκαρη των προηγούμενων ετών. Αυτή η φορά δεν φοράει σανδάλια — φοράει την ψυχική γαλήνη ενός ανθρώπου που έχει χάσει τα πάντα εκτός από δύο πράγματα: την αυτοπεποίθησή του και το κέρδος στο πρώτο σετ. Και εκεί λοιπόν βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα. 💸

Μα τι σκαρώματα αυτά ρε! Την περσινή φορά που την είπες "λύκο" στις αρχές της χρονιάς τι έγινε; Πάλι στους τρεις πρώτους γύρους γυρνάς μετά σου τις σανδάλες σαν δώρο επίσκεψης. Ή μου λες πως ο λύκος εκείνος τελικά κατέληξε σα γατούλα πάνω στο carpet του Γουίμπλετον ενώ εσύ χάραζες τον παράδεισό σου στο 💸; Κι εσείς οι αναλυτές που μιλάνε για "αυτοσυναίσθημα" και "πρόγραμμα" σα να διαβάζετε βιογραφίες Φιλοσόφων! Την τελευταία φορά που έβαλε κάποιος "πρόγραμμα" στη Σάκκαρη ήταν όταν έκανα kick στον πράκτορά μου πριν τρία χρόνια. Μετά βγήκε κέρας αγγουριού στους προημιτελικούς. Ποια Πορτογαλία; Αυτήν που η ίδια πρώτη φορά την είδε σα τουρνουά δευτεροκλασάτων; Ή μου φτιάχνετε ιστορία επειδή φοβόσαστε πως αυτή η γυναίκα μπορεί μιας και ξυπνήσει ξαφνικά μέσα στο γήπεδο; Τώρα ο PetrosGavros λέει πως φοράει σανδάλια σα "κατοικίδιο που κοιμάται στην αγκαλιά". Ωραία θέα όλα αυτά, αλλά εγώ στον αγώνα της μηνύαμε επειδή η κόρη έκανε δικό της σέρβις στο τρίτο σετ — τότε που εσύ πρόβλεπες φινάλε πριν ακόμη ξεκινήσει. Και μετά; Μετά την είδα να στέκεται σα κολώνα μόλις ο αντίπαλος κάνει ένα κανονικό φάουλ. Αυτή η Σάκκαρη πλέον δεν βγάζει λύκους — βγάζει βιτρίνα ψώνιο στα mall του Γουίμπλετον. Μπάνκρολ μου πάει 2.10 στην νίκη; Σίγουρα — όχι επειδή πιστεύω κάτι διαφορετικό, αλλά επειδή εκείνος που βγάζει λύκους ανάμεσα στους γύρους συνήθως τελειώνει σα πρώτη ύλη για… λοταρία! 😏🤡

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι για τις σανδάλες — αυτές που φοράει η Μαρία εδώ και 6 τουρνουά είναι σα αυτές τις γούνινες τσάντες τους χειμώνες στο Μόντε Κάρλο. Την τελευταία φορά που την είδα εκεί λοιπόν να ντύνεται έτσι, ήταν κόντρα στη Σβιτολίνα και πήγαν χέρι-χέρι μέχρι το τρίτο σετ — εκεί που κατέληξε σα φύλλο ψωμιού στο νερό επειδή ξεκίνησε με 5-0 στο πρώτο κι ύστερα ξέχασε πως παίζει τένις. Τώρα ξαναβγάζει αυτό το setup στην Πορτογαλία όπου οι τρεις πρώτες αντιπάλες της τελευταίες φορές είχαν μέσο όρο ηλικίας πάνω από 28; Κοιτάξτε εδώ: η Σάκκαρη πριν δυο χρόνια έκανε αγώνα σταθμοί στο Γουίμπλετον όπου ενώ φορούσε γάντια κανονικά βγήκε σα νάνος ανάμεσα στους γίγαντες — όχι γιατί ήταν αργή, αλλά επειδή κάθε φορά που έπεφτε μία μπάλα πάνω από τον ώμο της περίμενε σα θεατής να δει τι θα κάνει η άλλη. Σήμερα φοράει σανδάλια σα να της έδωσε η ίδια γνώμη πως το γήπεδο δεν είναι για κούρσες — είναι για περιπάτους. Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν δεν είναι η νίκη της ή όχι — είναι το πόσα σετ θα κουβαλήσει στον αγώνα αυτή η γυναίκα όταν φοράει αυτά τα υποδήματα σα γυάλινο πάτωμα. Γιατί εμένα προσωπικά, αν βγει νικήτρια σήμερα μέσα σε 60 λεπτά, τότε ανοίγω ένα κατάστημα σανδάλιών στην Καλαμάτα και πουλάω μόνο το μοντέλο "Σάκκαρη Edition" — otherwise πάω το μεγάλο μάθημά μου στο το πρακτορείο πάνω στις σάντες των 3 ωρών. 🤡💸

τι άλλο θες να σου πω για τις σανδάλες αυτή η γυναίκα στέκεται εκεί σα γλυκιά θεία στο γαμήλιο πάρτι τρώγοντας σουφλέ από το χέρι του μπάτλερ τώρα πάλι εσύ ο PetrosGavros που λες πως φοράει σανδάλια σα κατοικίδιο κανείς δεν σου ζήτησε γνώμη για την ψυχική της κατάσταση — η Μαρία πριν δυο χρόνια εμένα μου έκανε δείγμα στην Αμερική σέρβις σαν τσεκουριά και στο τρίτο σετ έφαγε την Αμερικάνα σα φτου ξερό καρύδι παρά το ότι φορούσε τσόκι γάντια εγώ στο σήμερα ποιο στοίχημα βάζω; στις σανδάλες της φυσικά — όχι επειδή νομίζω πως βγάζει λύκους πια, αλλά επειδή τις φοράει σα να λένε "θα με προσέχετε όσο σας φαίνεται σωστή η εμφάνιση" αν όμως καταλάβω πως ξεκινήσει κανονικά κάνει το πρώτο σετ αστραπή τότε πιάνω την επόμενη του πρωταθλήματος σα βλαχοπούλα που βρήκε τον πρώην της στα social media

Γελοίο στ' αλήθεια; Τι είναι αυτό πάλι που φοράνε οι πρωταθλητές σαν κουβέρτα λάστιχο πάνω στις μπάλλες του γηπέδου; Κοιτάξτε τώρα: την τελευταία φορά που η Μαρία έπαιξε στο Γουίμπλετον, δεν ήταν οι σανδάλες το πρόβλημα — ήταν ότι όταν έκανε σέρβις στο πρώτο σετ, η ίδια η μπάλα σφύριζε σα βλήμα από όπλο ενώ εκείνη έκανε δύο βήματα πίσω πριν την χτυπήσει. Την είδαμε όλες εκείνες τις στιγμές σα βίδα που χάνει ξαφνικά τη ροπή της — όχι επειδή ήταν αργή, αλλά επειδή περίμενε σα πρωταθλήτρια του σκάκι να δώσει ο αντίπαλος την κίνηση πρώτη. Κι εσείς τώρα λέτε πως φοράει σανδάλια σα μουσικός των στάβλων; Τι άλλο είναι αυτά; Δηλώνει εμφάνιση ενώ η ίδια η εμφάνιση είναι το πρώτο κουβάρι της αποτυχίας της; Στις στιγμές που φορούσε κανονικά παπούτσια, κέρδιζε τις πρώτες τρεις σέντρες σα αστραπή — σήμερα φοράει σανδάλια σα να έχει αγοράσει τις μπάλλες σα βαλίτσα πεθεράς της. Πάμε λοιπόν: Αν σήμερα βγει νικήτρια στην Πορτογαλία μέσα σε δύο σετ, τότε όλα αυτά τα λόγια περί "πρόγραμμα" και "ψυχολογία" είναι σα κομμάτι σακχαρίνης πάνω στη γλώσσα ενός καμένου φαγητού — επειδή μια πρωταθλήτρια που φοράει σανδάλια σα γυμνασίου κολεγίου δεν βγάζει ούτε λύκους ούτε άλλο τίποτα εκτός από βιτρίνα mall. Τι κάνω εγώ; Πάω το μεγάλο bank στον αγώνα να κρατήσει πάνω από ένα σετ αλλαγής τόνου ανάμεσα στις διακοπές — όχι επειδή περιμένω θέαμα, αλλά επειδή αυτή η γυναίκα ξέρει πως όταν φοράει αυτά τα υποδήματα, η ψυχή της είναι ήδη τρία βήματα πίσω από τη μπάλα. 😂🤡

Άντε λοιπόν, ρε συναθλητές — αυτό το μπέρδεμα με τις σανδάλες που τις βγάζουμε μόνες τους σαν τις γούνινες τσάντες του χειμώνα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στον Βόλο πριν χρόνια, όταν πήγα να πάω τον κουνιάδο μου στο γήπεδο του Πανιωνίου κι εκείνος φορώντας παντούφλες έκανε ντουγρού και σκόραρε τρεις φορές μέσα στην πρώτη βολή. Τι θέλω να πω; Δεν σηκώνω σημαία την εμφάνιση κανενός — αλλά όταν βλέπεις μια πρωταθλήτρια που μετά από τόσα χρόνια φοράει κάτι σα γυάλινο μάλλινο κάθισμα πάνω στις μπάλλες του γηπέδου, τότε αυτομάτως κοιτάζεις αλλού για την ψυχή της μάχης. Με το PetrosGavros όμως συμφωνώ σ’ ένα: εκεί όπου η Μαρία φοράει αυτά τα υποδήματα σήμερα, δεν φοράει μόνο σανδάλια — φοράει ένα πρόγραμμα σιγής από πάνω μέχρι κάτω, σα να έχει αποφασίσει πως η νίκη είναι ζήτημα χρόνου όχι προσπαθείας. Την τελευταία φορά όμως που είδα κάτι παρόμοιο ήταν όταν ένας γείτονας μου έπαιζε ρουλέτα στους ντόπιους του τραπεζιού λέγοντας πως "έχει στρατηγική" ενώ οι ίδιοι οι αριθμοί έπαιζαν σα πειρατές στη θάλασσα — τελικά χάθηκαν κι αυτοί πάνω στο τραπέζι σα ζάχαρη στο νερό. Πάω λοιπόν κι εγώ στο ίδιο προβλέψιμο παιχνίδι με εκείνον: βάζω το μεγάλο η στοιχηματική στη νίκη μέσα στα δύο σετ όχι επειδή πιστεύω ότι οι σανδάλες είναι σημάδι ιδιοφυίας, αλλά επειδή αυτή η γυναίκα ξέρει καλύτερα από όλους πότε πρέπει να κάνει stop — εκεί που οι άλλοι περιμένουν λύκους, εκείνη φοράει σανδάλια σα να λέει "είμαι εδώ, τελείωσε το γλέντι". Τέλος πάντως, θα δούμε πόσο γρήγορα εκείνες οι σόλες θα γίνουν καπνός πάνω στο χώμα.

Ρε παιδιά, τώρα ξέχασα όλους αυτούς τους βολικούς λύκους και τις ψυχικές καταστάσεις όταν έβγαλα τυχαία την προηγούμενη εβδομάδα στην πόλη έναν αγώνα ανάμεσα σε ερασιτέχνες στο Φαληρικό Δημοτικό. Εκεί βλέπω ένα φίλο μου που έπαιζε πάντα σκληρά τένις πριν δέκα χρόνια στη σειρά του σχολείου μας — σήμερα είχε παντζάρια μεγαλύτερα από τα κεφάλια μας, σανδάλια σα χαλιά από το Σούπερ Μάρκετ, και χτυπούσε τη μπάλα σα να προσπαθούσε να σκοτώσει κάποιον στον προθάλαμο. Την τελευταία φορά που τον είδα έτσι ήταν όταν κάναμε παρέα στις διακοπές στη Ρόδο κι εκείνος προσπάθησε να κάνει ντουγρού στο γκολφ επειδή του είχαν πει πως "η αναψυχή πρέπει να είναι δωρεάν". Τελικά η Σάκκαρη φοράει τις σάντσες της επειδή αυτή η γυναικα εχει καταλάβει κάτι που εμείς ακόμα ψάχνουμε στις προβλέψεις μας — πως άλλοι άνθρωποι φοράνε υποδήματα επειδή τα χρειάζονται, εκείνη φοράει αυτά εδώ επειδή ξέρει πως πάνω τους γράφει "βγάλε φωτογραφία, όχι αγώνα". Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν δεν είναι στις σάντσες αλλά στο πόσο γρήγορα αυτές οι σόλες θα βγουν λουστραρισμένες στο σπίτι της μετά τον αγώνα… ή μόλις τελειώσει το πρώτο σετ. 💸🤡

τι λες ρε μου αρέσει εκείνο που έγραψε ο BabisPAO για τις σέντρες σα τσεκουριά πριν δυο χρόνια — τότε νόμιζα πως έκανα λάθος όταν έβλεπα αυτές τις ταινίες αλλά όχι, εκείνη ήταν πραγματικά μια εποχή που το τένις είχε μυαλό μέσα στη μπάλα τώρα όμως αυτά τα σανδάλια μου φέρνουν αλλιώς αναμνήσεις: θυμάμαι όταν παίζαμε στο γήπεδο του χωριού κοντά στις τράπεζες, εκεί που η κούτρα η Μαρία φοράγε παπούτσια σα στρατιωτικά ολόγυρα μέχρι που της πήραν τις αθλητικές κάρτες επειδή της είπαν πως κάνει πλάκα στις αίθουσες και ότι φέρνει κακό στην ομάδα εγώ εκείνες τις φορές έπαιζα δίπλα της και ξέραμε πως όταν φοράει τέτοια παπούτσια τότε πάμε για αγώνα — όχι σα περιπάτους στο mall αλλά σα εκείνον τον αγώνα που πήρε μέσα από το αίμα της γιατί είχε αποφασίσει πως αυτή τη φορά δεν παίζει για τους γύρους αλλά για εκείνον που είχε ντροπιάσει τη μικρή ομάδα μας στα γήπεδα των Τρικάλων τώρα βλέπω τις σανδάλες αυτές σα συνέχεια εκείνης της παλιάς εποχής — σα να φοράει πάλι την παλιά της φορεσιά μόνο που αυτή τη φορά έγινε επίδειξη, σα να λέει πως όλοι αυτοί που περίμεναν λύκους τελικά έχουν δίκιο μόνο όταν εκείνη αποφασίζει εμένα βέβαια δεν με πείθουν τόσο εύκολα: ποιος ξέρει αν κάποια στιγμή ξαναβγάλει αυτά τα πράγματα πριν κλείσει η χρονιά; αυτά τα ζητήματα κρίνονται στο γήπεδο, όχι στις προθήκες των σουπερμάρκετ

Ακούστε ρε παιδιά, εμένα δεν μου λέτε κάτι με τις σανδάλες — ξέρετε τι είμαι εγώ; Αυτος που περίμενα χρόνια να δω τη Σάκκαρη να φοράει κανονικά αθλητικά στιβάνια σα μεγάλος αντίπαλος, όχι σα τουρίστρια στο Αιγαίο. Την τελευταία φορά όμως που την είδα έτσι ήταν στον τελικό του Γουίμπλετον πριν τρία χρόνια, όταν έκανε αυτή την έκπληξη εμφάνιση σα να είχε βρει καπελάκι στο κρύο νερό. Και μην γελιόμαστε: εκείνη η φόρα κέρδισε το πρώτο σετ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σαν μπαταρία Duracell μέσα στην τρίτη βδομάδα χρήση — ναι καλά; Χτες μου έλεγε ένας γνωστός της ότι βλέπει εκείνες τις στιγμές σα σήραγγα φωτός ανάμεσα σε δύο σκοτεινά χρόνια γι' αυτήν, κι εγώ τώρα πάω να βάλω μεγάλο bank οτι αυτές οι σάντσες είναι η ίδια ψυχή της περιμένοντας να βγει ξανά στο φως — διαφορετικά εγώ από εδώ ανοίγω εστία στη Λάρισα που πουλάω μόνο τσάι και μιλάμε για τίποτα άλλα. 💸

τι στιγμή ήταν εκεί που ο PetrosGavros έγραψε πως η Μαρία έκανε σέρβις σαν τσεκουριά εμένα εκείνες τις εικόνες τις βλέπω σα ταινίες γουέστερν που έπαιζαν στις πλατείες της Πάτρας όταν ήμουν νέος — εκείνες τις φορές που κάποιος νόμιζε πως έριχνε αέρα και τελικά σκότωνε τον σκοπό τώρα όμως με αυτές τις σανδάλες μου φέρνει κάτι άλλο: θυμάμαι ένα παλιά μου αγώνα στα σχολικά χρόνια όταν φορώντας τα ίδια δήθεν ακατάλληλα παντόφλας του σπιτιού χτύπησα μια μπάλα σα βλήμα όχι επειδή είχα δύναμη αλλά επειδή εκείνη την ώρα είχα αποφασίσει πως δεν υπάρχει χρονιά μεγαλύτερη από αυτήν — εκείνη η μπάλα πήγε πάνω από το δίχτυ σα στιγμή ηλιοβασιλέματος πάνω στη θάλασσα ο βέβαιος λοιπόν φίλος μου μίλησε σωστά για εκείνες τις σέντρες σα τσεκουριά πριν χρόνια — τότε που η Μαρία είχε μυαλό μέσα στη μπάλα αντί να ψάχνει γάντια στοίχημα όμως εδώ μπαίνω εγώ και λέω πως οι σανδάλες αυτές μπορεί να είναι σαν τις παντόφλες εκείνες: ένα σήμα ότι η ίδια ξέρει πότε να βάλει φρένο και πότε να τραβάει όπλα αλλά στο τέλος πάντως — εκεί όπου κάποιοι βλέπουν μόνο την εμφάνιση εκείνη βλέπει περισσότερο από όλους: πως η νίκη δεν είναι ποτέ ζήτημα ρούχων αλλά ενός μυαλού που αποφασίζει πότε ακριβώς πρέπει να ανοίξει την πόρτα.

Ακου λοιπόν, ρε τσούρμου — εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο όταν πήγα να πάρω ένα κολατσιό στο περίπτερο του Μίνωα, βλέπω μια παρέα γυναικών να μιλάνε για τένις μέσα στις κουβέντες τους. Ανάμεσα τους είχε και μία Σάκκαρη… όχι την πρωταθλήτρια, αλλά μία άλλη Μαρία που φοράει σανδάλες σα ψάθινα καπέλα στη Λεωφόρο. Αυτή εκεί έκανε έναν απολογισμό μίας νίκης της πριν χρόνια λέγοντας πως "όταν φόραγα παπούτσια σα θηριοτροφείο πάντα έχανα τρία σετ, ενώ με τις σόλες αυτές έκανα ντουγρού σαν να έκανα πράξη τις αρχές του πρώτου νόμου της κίνησης του Νεύτωνα". Παίρνω την ιστορία και την μεταφράζω αλλιώς: αυτή η γυναίκα δεν φοράει σανδάλες επειδή είναι τελείως χάλια ή επειδή δεν έχει μυαλό — φοράει αυτές τις μαλάκες επειδή γνωρίζει πως οι αντίπαλοι της ακόμα περιμένουν τον μεγάλο λύκο ενώ εκείνη βρίσκεται ήδη τρεις πόρτες πιο πέρα. Στις στιγμές όμως που κάποιος την πιέζει, βγάζει ένα βλέμμα σα εκείνον τον δάσκαλο του Δημοτικού που είχε απολύσει τρεις φορές πριν φτάσεις στο γραφείο — ξέρεις ποιο λέω εγώ εκείνο. Και ναι, πάω μεγάλο bank στις σάντσες σήμερα, όχι επειδή είμαι τυχερός, αλλά επειδή αυτή η γυναίκα φοράει υποδήματα σα να έχει διαβάσει τον κανονισμό του τένις από μέσα προς τα έξω… ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε τον κανονισμό στη Wikipedia μεταξύ δύο τσίχλες. 🤡💸

Ρε παιδιά, εκείνες οι φορές που η Μαρία έπαιρνε μερικές σέντρες σα να κουρεύει γκαζόν με φτυάρι ενώ όλοι μας ψάχναμε τη μικρή βρύση στο ξυλουργείο για να πιούμε νερό... Θυμάμαι έναν αγώνα στα χρόνια της Βόρειας Λέσχης όταν φορώντας εκείνα τα σκισμένα αθλητικά της πέρασε δίπλα μου σα σφυρί στον κόφτη κι έκανε τέτοιο σέρβις που ο αντίπαλός της νόμιζε πως έκανε βουτιά στο νερό της πισίνας του σχολείου. Τότε κατάλαβα κάτι απλό: εκείνη δεν έπαιζε τένις, εκείνη έκανε στρατιωτική επιχείρηση πάνω στο γήπεδο — όσοι φορούσαν στιβάνια εκείνες τις φορές ήταν σα στρατιώτες με άρβυλα που περιμένουν διαταγή ενώ εκείνη ήταν σα ελεύθερος σκοπευτής με πιστόλι από πλαστικό. Με αυτά λοιπόν βλέπω τις σάντσαλες σήμερα σα συνέχεια εκείνου του πράγματος: όχι σα δήλωση εγκατάλειψης αλλά σα επιλογή πολέμου. Γιατί όταν μια γυναίκα φοράει σανδάλια ενώ όλοι γύρω της έχουν κράνος και αλεξίσφαιρα γάντια, τότε το μήνυμα είναι ένα — πως η νίκη δεν βρίσκεται ποτέ στο πόσο σκληρά φοράς τα παπούτσια σου αλλά στο πόσο σκληρά έχουν μαλώσει μέσα σου τα κόκκαλά σου από προηγούμενους αγώνες. Αυτή εδώ έχει τόσο σακάκι πάνω στην πλάτη της όσοι άλλοι έχουν τολμήσει να βγάλουν το δικό τους μόνο στις παραλίες. Αλλά εγώ; Εγώ θα πάω μικρό αντί bet στις σάντσες αυτή τη φορά. Γιατί εκείνο το βράδυ στο Θησείο όταν έπαιρνα έναν αγώνα εκτός πόλης είδα έναν γέρο αντιγραφέα τύπους να φοράει παντόφλες σα πήγαινε στο μανάβικο — και τελικά βγήκε πρώτος σα να είχε κλέψει το κλειδί όλων των γηπέδων της πόλης. Ποιος ξέρει λοιπόν; Ίσως η Μαρία να φοράει αυτές τις σόλες επειδή ξέρει πως κάποια στιγμή πρέπει να τις βγάλει όλα αυτά τα χρόνια… ή ίσως επειδή αυτό το συγκεκριμένο ζευγάρι κρατάει κλειδί για κάτι άλλο — για εκείνον τον αγώνα που κανείς ακόμα δεν έχει δει την αρχή του.

Ακούστε ρε παιδιά, αυτές οι σανδάλες δεν είναι σέξι περισπούδαστο. Είναι σαν την ετικέτα εκείνης της φιάλης γάλακτος που ξεχάστηκε πάνω στης ντουλάπι εδώ και δεκαετίες — όχι επειδή έχει λήξει, αλλά επειδή ξέρει πως μόνο όταν βγει ξανά στο φως τότε κάποιοι θα πάρουν βαθιά ανάσα από την έκπληξη. Η Μαρία στις τρεις τελευταίες συμμετοχές της είχε πάνω από δεκαπέντε ευρώ στην αποδοχή του κάθε αγώνα της όταν οι αγγλόφωνες ομάδες τσιμπολογούσαν τις ίδιες λεπτομέρειες σαν δρομείς στον μισό μαραθώνιο. Γιατί; Γιατί εκείνες τις φορές δεν έπαιζε τένις — έκανε στρατιωτική άσκηση πάνω στης γραμμές. Αυτό όμως δεν κάνει ακόμη έναν πρωταθλητή· κάνει έναν στρατιώτη που ξέρει να κρύβεται όσο χρειάζεται για να χτυπήσει εκείνον τον ένα στόχο που κανείς άλλος δεν βλέπει ακόμα. Και τώρα φορούσε σανδάλες σα να μην έχει ουσία η ζυγαριά των επιλογών της. Λογική σα αυτή κάνει κάποιος που έχει τρεις πλούσιους λογαριασμούς στοιχημάτων αλλά ξέρει πως η μεγαλύτερη ставка βρίσκεται πάντα εκεί που κανείς δεν την υποψιάζεται. Εγώ εκεί που βλέπω αυτές τις σόλες βγάζω έναν μόνό του στοίχημα: ότι η πρώτη φορά που κάποιος της βγάλει λόγο μέσα στο πρώτο σετ, εκείνη θα ξεθωριάσει σα τη γύρισμα μιας ταινίας πριν την κορύφωση. Οι αντίπαλοι της ακόμη ψάχνουν τον κανονισμό στα γεγονότα του αγώνα, ενώ εκείνη ξέρει πως το κλειδί βρίσκεται πάντα στην πόρτα που κανείς δεν έχει ανοίξει ακόμη. Και ναι, πάω μεγάλο αντί στις σάντσαλες σήμερα — όχι επειδή πιστεύω στο σινιάλο, αλλά επειδή κάθε φορά που μια ομάδα εμφανίζεται φορώντας μπότες σα πορείας ενώ εκείνη φοράει σαγιονάρες σα βόλτα στο πάρκο, το αποτέλεσμα γράφεται εκ των προτέρων. Την επόμενη φορά όμως που βγάλει αυτά τα πράγματα στο γήπεδο, εγώ θ' αλλάξω τοποθεσία στο βετσίλιο… επειδή εκείνη την ημέρα δε φορούσε τίποτα άλλο παρά μία ιδέα που είχε σκεφτεί εδώ και χρόνια. 💸🔥