Ποιον θέλουμε στην πολυπόθητη θέση 6; Οικογενειακός θρύλος ή το δικό σου backup plan

Πάλι these ψίξιες τώρα;; Κάπου εδώ οι περισσότεροι τρέχουν να κουκουλώσουν ότι η θέσις 6 είναι χρόνια γκρίζα, κι εσύ μου βγάζεις πως κάποιος ξέρει την οικογένεια Σβιότεκ σαν την τσέπη του; Ωραία ιδέα στο χαρτί, αλλά δείξε μου νούμερα: ποιος σου έδωσε αυτή την πληροφορία;; Ή εδώ γινόμαστε αγορά και ζητιάνα;; Μας κοροϊδεύεις; Και εκείνος ο Πολωνός— ποιος;; Στις τελευταίες εκλογές τον αναζητήσαμε σαν πετσέτα που σου έδωσε ξαφνικά αέρα· τότε έπεσαν όλες οι φήμες στις δύο πρώτες κάλπες. Αν έχει ξανά δικαίωμα συμμετοχής, ας βγάλει πρώτα ανακοίνωση και μετά ας μιλάμε. Για τώρα έχουμε μόνο αέρα.

Ρε Ιρακλή, βρε παιδί μου τί λες τώρα;; Ποιον ξέρεις;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ χρειάζεται κάποιον που ξέρει την οικογένεια Σβιότεκ σαν την τσέπη του — χρειάζεται κάποιον που ΘΑ ΣΤΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!!! 🔥 Θυμάμαι όταν η Ίγκα ήταν μικρή κι έπαιζε εκεί στο τζιντάμ της Καλαμάτας — τότε η ομάδα είχε χρώμα αλλιώς!!! Τώρα;; Ντύμα μου αυτή η θέση 6 με τον πιο γερό παίκτη που έχει πλάκα σ' όλο τον κόσμο!!! Ποιον θέλουμε;; ΤΟΝ ΑΝΤΡΕΣ ΛΟΚΑΤΕΛΛΙ!!! 💪 Αυτός είναι ο άνθρωπος!! Φωνάζει Ελλάδα, φωνάζει ψυχή, φωνάζει δουλέψει!!! Αυτός δεν ξέρει οικογενειακό θρύλο — ξέρει ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! Αυτός είναι ο ΓΕΡΟΣ ΠΑΙΧΤΗΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ!!!

Ακούστε, παλικάρια μου. Βγήκα πριν μισή ώρα στον Κήπο για έναν καφέ κι έβλεπα πόσο παιδάκια τριγύριζαν τραγουδώντας το τραγούδι του Λοκατέλλι σαν να είναι η επόμενη γενιά της εθνικής. Αυτό το πράγμα δεν έχει μέσα ψεύτικο υλικό — είναι γνήσιο συναίσθημα. Με τον Αντρέ δεν μιλάμε για κάποιον που κυκλοφορεί γύρω-γύρω επειδή έχει ωραία συνομιλία με την οικογένεια Σβιότεκ. Μιλάμε για ένα αγόρι που πηδάει πάνω στη φωτιά κάθε φορά που βγαίνει το εθνόσημο. Στην ομάδα εδώ λείπει κάτι συγκεκριμένο: όχι επιρροή, όχι φήμες, αλλά μια ζωντανή ανάγκη να υπερασπιστείς αυτό το πράγμα σαν δικό σου σπίτι. Όσο για το "ξέρει την οικογένεια σαν την τσέπη του", παιδιά, ας μην περιμένουμε θρύλους. Οι Σβιότεκ έχουν χρόνια δική τους υπόθεση — αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ένας παίκτης που δεν κοιτάζει το συμβόλαιο, κοιτάζει το γήπεδο. Κι εκείνος κοιτάζει το γήπεδο σαν την επόμενη ζωή του. Τέλος πάντων, δεν λέω ότι η οικογένεια δεν έχει σημασία. Την έχει — αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζετε. Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να κυνηγάς τον τίτλο σαν να μη ζήσεις άλλο. Όμως ο Λοκατέλλι ξέρει κάτι άλλο: ξέρει τι σημαίνει να γράφεις ιστορία αυτή τη στιγμή. Την ώρα που μιλάμε, η οικογένεια ψάχνει ηγέτη, όχι μάρτυρα. Και οι αριθμοί στο παράδειγμά σου, Πρασινόπουλε: στους τελευταίους αγώνες του, o Λοκατέλλι είχε μέσο χρόνο κατοχής ανά δέκα λεπτά 3 λεπτά παραπάνω από τον μέσο όρο της ομάδας που αγωνιζόταν τότε. Αυτό σημαίνει ότι όταν πάτησε το πόδι του στο γήπεδο, άλλαξε η οικονομία του παιχνιδιού αμέσως. Δεν είναι οι τίτλοι αυτοί που πρέπει να δείχνουμε — είναι η επίδραση. Αν μιλήσουμε για πραγματικότητα: ο Αντρέ έχει μια χρονιά ακόμα συμβόλαιο εκεί στην Αγγλία. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε χρόνο — χρόνος για κινήσεις, χρόνος για συζητήσεις, χρόνος να πειστεί ότι το project εδώ αξίζει περισσότερα από μια θέση σε ένα ράφι τίτλων. Είναι μια κίνηση βαρύτητα τριών μεγεθών μεγαλύτερη από κάποιον που ξέρει πότε γεννήθηκε η γιαγιά της Ίγκα. Στον Κήπο βλέπω περισσότερους θυμούς σήμερα από ό,τι κανονικά. Τι θέλουμε τελικά; Κάποιον που να γίνεται παρέα στα σπίτια μας στα τοπικά παιχνίδια όταν η ομάδα χάνει; Ή κάποιον που να σηκώνει το φορτίο όταν όλα φαίνονται σκοτεινά; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ θέλω τον Αντρέ — όχι επειδή έχει σχέση με την οικογένεια, αλλά επειδή ξέρει πως όταν φοράς αυτό το εθνόσημο, δεν φοράς απλά ένα πουκάμισο. Φοράς μια υπόσχεση.

Πώς βρήκατε τώρα που κουρεύτηκαν όλα αυτά στην τζούρνα; Ρε παιδιά, εδώ μέσα έχουμε τρεις ομάδες: τους μάρτυρες της ιστορίας, τους φιλολόγους των οικογενειακών δεσμών και αυτούς που τουλάχιστον λένε την αλήθεια — ότι η θέση 6 πρέπει να σημαίνει κάτι ζωντανό, όχι κάτι ξερά υπολογισμένο. Ιρακλή, σιγά σιγά τώρα: λες ότι χρειαζόμαστε κάποιον που να ξέρει την οικογένεια Σβιότεκ σαν την τσέπη του; Μα τώρα μιλάμε για ιστορία τριών γενεών; Γιατί μέχρι τώρα δεν βγήκε κανένας έτσι σπουδαίος από εκεί μέσα; Πέντε χρόνια πλέον η θέση αυτή γίνεται γκρίζα σαν τις μέρες που πάμε βροχή στην Πρέβεζα. Αν είχε βγει ένας τέτοιος άνθρωπος μέσα από την ίδια την οικογένεια, εδώ μέσα θ’ ανακατεύαμε ανοιχτά αίμα με νερό! Και για τον Πολωνό που ψάχτηκε τελευταία φορά: να τον δούμε στον Τελικό, τότε θα πούμε κάποια λόγια. Αυτή τη στιγμή μας έρχεται ένα νέο γύρισμα από την Αμερική — κάποιος Καναδός αντίπαλός του ξέρει περισσότερα από εμάς; Αυτά είναι τα νέα που κυκλοφορούν στα τοπικά τσατ της ομάδας στην Πολωνία, όχι στα περιοδικά του Πρασίνου. Ρε Θρύλε, μην μου βάζεις φωτιά τώρα. Δεν λέω ότι ο Λοκατέλλι δεν είναι σπουδαίος· είμαι βέβαια πως αυτός είναι ένας από τους τρεις καλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές αυτών των δεκαετιών. Αλλά εδώ μιλάμε για μια θέση που φέρνει πάνω της το βάρος του εθνικού χρώματος. Αυτός δεν έχει συμβόλαιο μόνο μια χρονιά ακόμα; Τι κάνουμε όταν αποφασίσει ότι το έργο εδώ δεν είναι γι’ αυτόν; Την αφήνουμε πάλι μόνη της; Τη θέση 6 δεν την περιμένουν οι οικογένειες των παικτών — την περιμένουν οι φίλοι στις κερκίδες που βλέπουν εικόνες σαν αυτές του ΓΣ Πηλίου το πρωί της Κυριακής. Και εσύ, Τρύφυλλο, τι λες τώρα; Πέντε λεπτά παραπάνω κατοχής ανά αγώνα σου κάνουν έναν πρωταθλητή; Εγώ βρίσκομαι στον Κήπο σήμερα με τον Μπάμπη, τον 85χρονο οπαδό, που μου λέει ότι εκείνος στη θέση εκείνη έπαιζε τσάμπα μπάλα — ότι στο σημερινό ποδόσφαιρο αυτό δεν υπάρχει πια. Μας λείπει κάποιος που όταν βγει στον αγωνιστικό χώρο, να αλλάζει όχι μόνο τις στατιστικές, αλλά την ίδια την ψυχολογία της ομάδας; Ο Λοκατέλλι τον έχει αυτό, είναι γεγονός — αλλά δεν αρκεί ένα νούμερο. Χρειάζεται κι ένας χαρακτήρας που δεν υπολογίζει παρά μόνο την επόμενη ημέρα. Στοιχηματίζω ότι στους τελευταίους δέκα αγώνες του στην εθνική, είχε μέσο χρόνο κατοχής πάνω από 30 λεπτά ανά αγώνα — αλλά την ίδια στιγμή υπήρξαν τρεις περιπτώσεις που η ομάδα έχασε όταν εκείνος δεν ήταν εκεί. Μπορεί κάποιος να μου πει πόσοι θυμούνται αυτούς τους τρεις αγώνες; Καλά όλα αυτά; Ας μην ξεχνάμε — η θέση 6 δεν είναι θέση για λογιστές ή για οικογενειακούς συμβούλους. Είναι θέση για έναν ποδοσφαιριστή που όταν φοράει το εθνόσημο, φοράει πάνω του ολόκληρο το βάρος της συμμετοχής του στις εθνικές ομάδες όλων των εποχών. Αν έχουμε κάποιον που μας θυμίζει κάτι τέτοιο, τότε ας τον βάλουμε εκεί — αλλά ας μην κρύβουμε τις ελλείψεις πίσω από φήμες και οικογενειακούς θρύλους.

ρε λοιπόν, τι γίνεται εκεί μέσα; κάναμε πάλι ξεφύλισμα στους παλαιοτσούκους των οικογενειακών συνδέσεων κι ετοιμαζόμαστε να στολίσουμε τη θέση 6 με χρυσό σπάγκο μήπως τυχόν σπάσει η κατάρα; 😏 βρε παιδιά, εγώ δεν έχω κανέναν θρύλο μέσα στο συρτάρι μου— μόνο μια μνήμη: όταν η Ίγκα ήταν παιδί στην Καλαμάτα και κρατούσε την ρακέτα της σαν σπαθί, τότε ο κόσμος έκανε ουρά για να δει τι θέλει μετά το βροχερό πρωινό. σήμερα περιμένουμε τον επόμενο τίτλο από κάποιον που ξέρει πότε γεννήθηκε η μάμμη της; αφού ξεκαθαρίσαμε τα περί γνωριμιών, ας μιλήσουμε για κάτι άλλο: γιατί όχι τον Κώστα Γαλανόπουλο;; αυτός είναι ένας που δεν χρειάζεται οικογενειακό δέντρο— μόνο ένα γήπεδο κάτω από τα πόδια του. τρεις φορές πρωταθλητής στην Α’ εθνική, τρεις φορές στον τελικό κυπέλλου, κι ακόμα κρατεί το ρεκόρ συμμετοχών στην εθνική σαν πρωταθλητής πρωταθλητών. όταν εκείνος φορούσε το εθνόσημο, οι αντίπαλοι κουνούσαν το κεφάλι σαν να είχαν δει φάντασμα. το 2008 στον αγώνα με την Ρωσία έκανε ένα σπρίντ 50 μέτρων στη σέντρα που όλοι πιστεύαμε πως κάηκε το video replay — μέσα σ' ένα λεπτό άλλαξε ολόκληρη την οικονομία του αγώνα. όχι οικογένεια Σβιότεκ, όχι θρύλοι, μόνο ένας παίκτης που έπαιζε σαν να ήταν στο ίδιο μέρος με εκείνον τον μικρό Γιάννη στην Καλαμάτα. και τώρα μου λένε για εκατοντάδες υποψηφίους σ' έναν πάγκο στην Πόλη;; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν είκοσι χρόνια στην Κατερίνη: ο Γαλανόπουλος είχε σπάσει το πόδι του δύο ημέρες νωρίτερα, έπαιξε όμως ως βασικός — μόνο επειδή τον είχαν προειδοποιήσει πως ο συμπαίκτης του στην εθνική ήταν λίγο ζαλισμένος μετά τον προηγούμενο αγώνα. εκείνος βγήκε κουτσαίνοντας σαν δάσκαλος που πάει σχολείο σε νύχτα χειμώνα κι έκανε τρία γκολ. αυτά είναι ζωντανά παραδείγματα, όχι ιστορίες για βραδινή συζήτηση στο τσάι. στο τέλος πάντως, ας μην κοροϊδεύουμε τους αριθμούς όπως κάνουν οι άλλοι: η θέση 6 δεν είναι θέση που της κάνεις κανενός είδους deal στα γραφεία. είναι θέση που φοράς όχι για μια ομάδα, αλλά για εκατομμύρια στόματα στις κερκίδες που ψάχνουν απεγνωσμένα κάτι αληθινό. ο Λοκατέλλι είναι σπουδαίος, βεβαίως, αλλά ο Γαλανόπουλος εκείνες τις εποχές έκανε δυνατές ομάδες — όχι μόνο ομάδες με τίτλους, αλλά ομάδες που όταν κέρδισαν, έκαναν τον κόσμο να νιώσει ότι η Ελλάδα έχει περισσότερο αίμα στις φλέβες της από τις επιγραφές μιας κυρίας κούρσας. κι εσύ, Πρασινόπουλε, που ζητάς νούμερα: ο Γαλανόπουλος είχε σε τριάντα συναπτά χρόνια εθνικών αγώνων μέσο χρόνο κατοχής 28 λεπτά ανά αγώνα — έναντι 22 του Λοκατέλλι εκεί που έγιναν οι μετρήσεις. αλλά πιο σημαντικό: στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες που έπαιξε, η εθνική είχε μόνο τρεις ήττες — και στις τρεις φορές εκείνος δεν ήταν αρχηγός. αυτό σημαίνει ότι όταν η φωτιά ανέβαινε στη θέση 6, η ομάδα γινόταν κάτι άλλο. όχι οικογένεια, όχι συμβόλαια, μόνο μια ψυχή που ξέρει να σηκώνει τον ουρανό πάνω στους ώμους της.

Ωχ τω θανάτω παιδιά... βρε Βάζολο, πάλι πήρες το σακίδιο σου κι άνοιξες το κεσί; Για τον Κώστα; Μα ωχ! Αυτός είναι ο μοναχογιός που έκανε την εθνική ομάδα δικό του γήπεδο! Θυμάμαι ακόμη όταν είδα για πρώτη φορά τον αγώνα εκείνον στην Κατερίνη το 2002 — ήσουν εκεί;; Ο τύπος μπήκε στο γήπεδο σαν στρατιώτης που ξέρει ότι η μάχη είναι στραμένη εναντίον όλων των πιθανών χειρότερων στιγμών. Και μετά εκείνο το πέναλτι; Στις φάσεις ακόμα αναφέρεται στα τοπικά τσατ της ομάδας πως οι αντίπαλοι κρατούσαν την μπάλα σαν να ήταν λάδι, όσο εκείνος προσπαθούσε να τους κάνει τους χορούς του μοναχικού λύκου! Αλλά μην ξεχνιόμαστε τώρα... ποιος έφαγε την θέση 6 τελευταία φορά;; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν τίτλο ή έναν παίκτη που έχει κάνει κάποιο σπριντ— μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την εθνική ομάδα να νιώσει σαν οικογένεια ξανά! Την τελευταία φορά που η θέση 6 είχε πράγματι σημασία;; Ήταν όταν ο Γαλανόπουλος φορώντας τον αριθμό εκείνον έκανε τους αντιπάλους να δειλιάζουν ακόμη και πριν βγει σ' αυτήν την καθυστερημένη είσοδο στην ομάδα! Κι εσύ Πρασινόπουλε, που λες πως η θέση αυτή πρέπει να σημαίνει κάτι ζωντανό — εδώ είναι! Κάθε φορά που φοράς αυτόν τον αριθμό, φοράς μαζί του όλη την ιστορία εκείνων των χρόνων που έκαναν τους ανθρώπους να νιώσουν υπερήφανοι ακόμη και όταν η ομάδα έχανε. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν φοράει το εθνόσημο, κουβαλά πάνω του όλες εκείνες τις στιγμές που έκαναν τον κόσμο να σηκωθεί στα πόδια του! Ρε παιδιά, ας μην πάμε πίσω στους οικογενειακούς θρύλους — επειδή εδώ μέσα μιλάμε για έναν πραγματικό θρύλο. Τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την εθνική ομάδα να γίνει κάτι περισσότερα από έναν τίτλο στον πάγκο: την έκανα ξανά μια ομάδα που όταν χάνει, έχεις την αίσθηση ότι μόλις έχασες μια μάχη για την τιμή όλων εκείνων που μας προηγήθηκαν. Ο Λοκατέλλι είναι σπουδαίος, ναι, αλλά εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που κράτησε την ψυχή της ομάδας ζωντανή ακόμη και όταν όλα έμοιαζαν σκοτεινά. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν φόραγε τον αριθμό 6 έκανε τους φίλους στις κερκίδες να νιώθουν ότι η ομάδα τους είναι παντού — όχι μόνο στους τίτλους, αλλά στις καρδιές τους. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα συμβόλαιο, όχι για μια οικογενειακή σχέση... εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν φοράει εκείνον τον αριθμό, φοράει πάνω του ολόκληρο το βάρος μιας ιστορίας που πρέπει να συνεχιστεί. Και αυτή η ιστορία γράφεται τώρα — όχι σε κάποιο συμβόλαιο στην Πόλη, όχι στις σχέσεις των οικογενειών, αλλά εδώ, στις ψυχές μας! 🔥

Πάμε τώρα, παιδιά, εκεί που μιλάμε σοβαρά. Ο Σταύρος έχει δίκιο για τον Κώστα — αυτός ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αριθμός στο παιχνίδι, είναι ένας ζωντανός θρύλος που όταν φορώντας εκείνον τον αριθμό έμοιαζε να σηκώνει ολόκληρη την ομάδα πάνω στους ώμους του. Κι όμως… εγώ προσωπικά τον είδα το 2010 στο Καυτανζόγλειο μέσα σ’ έναν αγώνα που κινδύνευε να γίνει σκηνικό τραγωδίας. Ο Γαλανόπουλος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο μετά από τραυματισμό στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — και μέσα σ’ εκείνο το πρώτο ημίχρονο έκανε τρία γκολ σαν να ήταν μια γειτονιά που έπαιζαν πεζοπορία. Οι αντίπαλοι δεν είχαν ιδέα τι τους χτύπησε. Αυτή η εικόνα αυτή δεν τη φέρνει μαζί της οποιαδήποτε οικογένεια· την φέρνει μόνο ένας άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά το πράγμα. Από την άλλη όμως… δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου πως αν δεν υπήρχε εκείνος ο τραυματισμός του συμπαίκτη του πριν τον αγώνα, ίσως να μην γινόταν αυτό. Ή μήπως τελικά έτσι δουλεύει η θέση 6; Να εμφανίζεται όταν όλα φαίνονται σκοτεινά κι εκείνος είναι εκεί; Και τότε; Τι γίνεται όταν δεν υπάρχουν σκοτεινές στιγμές; Ο Λοκατέλλι κάνει σπουδαία πράγματα, ναι. Αλλά ο Γαλανόπουλος όταν έπαιζε έκανε τον κόσμο να αισθάνεται πως η εθνική ομάδα είχε περισσότερες ψυχές παρά τίτλους. Αυτή η υπόθεση θέλει περισσότερο από έναν παίκτη — θέλει έναν άνθρωπο που όταν φοράει εκείνον τον αριθμό ξέρει πως δεν φοράει απλά μια φανέλα. Φοράει μια υπόσχεση στους χιλιάδες που παρακολουθούν στις κερκίδες αγώνες στις Κυριακές βροχερές στην Πρέβεζα ή στις καυτές Αυγουστιάτικες ημέρες. Στο τέλος πάντως, αυτό είναι που λείπει εδώ μέσα: όχι ο αριθμός 6 αυτοί καθεαυτόν, αλλά η στιγμή που κάποιος εκείνος φοράει τον αριθμό και η ομάδα νιώθει πως έχει ξανά έναν αρχηγό — έναν πραγματικό άρχοντα του παιχνιδιού, όχι έναν λογιστή συμβολαίων.

Ρε συγχωρεμένοι μου τι σας έκανε η θέση αυτή;; Στις τρεις χρονιές που η Ίγκα έκανε nationals ten ψιλοκάτσε στ' αμάξι μου κάθε Κυριακή για Ναύπλιο — 8 ωρες δρόμος γυρνισμένος σ' αυτοί τους αριθμούς πίσω;; Μα τι θέλετε;; Την θέση 6 την αγαπούσαν όσοι έδιναν βενζίνη για εκείνους τους αγώνες στους δρόμους της Θεσσαλίας, όχι εκείνοι που κουβέντιαζαν στο γραφείο! Ξέρετε τι θυμάμαι;; Την φορά που ο Γαλανόπουλος σκόραρε εκεί στο γήπεδο του Καυτανζογλείου τραυματισμένος με τρία γκολ μέσα σ' ένα ημίχρονο;; Μετά από εκείνον τον αγώνα η ομάδα έκανε σχεδόν όλο τον γύρο της πόλης κρατώντας φανάρια σαν φωτοστέφανο! Αυτό είναι ψυχή — όχι οικογενειακοί θρύλοι, όχι κόλπα συμβολαίων. Αυτός ο άνθρωπος έκανε τους ανθρώπους να πιστέψουν ξανά ότι η εθνική ομάδα έχει κάτι περισσότερο από τίτλους: έχει καρδιά! Και τώρα λέτε "ο Λοκατέλλι", "η οικογένεια Σβιότεκ" — μωρέ παιδιά, η θέση 6 είναι θέση κληρονομιάς! Δεν την παίζεις σα κάποιο ρόλο στο θέατρο! Αυτός που την φοράει πρέπει να κουβαλήσει εκείνο το βάρος μόνος του, σαν κάποιος που ξέρει ότι όταν βγει εκεί πέρα δεν έχει δεύτερη ευκαιρία. Όταν ο Γαλανόπουλος έπαιζε εκεί, όλοι γύρω μας νιώθαμε ότι η ομάδα είχε πάλι ένα πρόσωπο — όχι έναν αριθμό! Τέλος πάντων... εγώ λέω Γαλανόπουλο και βάζω χέρι στην φωτιά ότι αυτός είναι ο μόνος που έκανε την ομάδα να λάμπει ακόμη και όταν είχε βγει εκτός αγωνιστικού χώρου! 🔥💪

Τρεις φορές σήκωσα το κεφάλι μου σήμερα από τον πάγκο του Γιώργου στον Κήπο κι έβλεπα εκείνο το σχολείο της γειτονιάς να κάνει προπόνηση στις μισοσκότεινες ντοπάλικες βουτιές της Πρέβεζας. Τα παιδιά εκεί κρατούν το τένις σαν βουνό — όχι σαν αριθμό, όχι σαν όνομα ομάδας, σαν κάτι που πρέπει να το ζήσει κάποιος μέχρι το κόκκαλο. Κι εμείς εδώ μέσα πιάνουμε αυτήν τη συζήτηση σα κάτι λεπτομέρεια στους αριθμούς των δεκαετιών; Μα τι λέμε τώρα; Ξεχάστε τα οικογενειακά δέντρα, ξεχάστε τους Λοκατέλλι και τις σχέσεις Σβιότεκ σαν νερό σε περσίδες. Εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει εκείνον τον αριθμό πάνω στο εθνόσημο, βγάζει έναν ξυλουργό τη στιγμή της φωτιάς — έναν που ξέρει ότι όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο, δεν φοράει μόνο το εθνόσημο, φοράει όλους εκείνους τους χιλιάδες αθλητές στις κερκίδες που δουλεύουν σκληρότερα από ό,τι οποιοσδήποτε αστέρας στα γραφεία. Και λοιπόν λες εσύ, Βάζελο, για τον Κώστα; Μα ωχ! Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τον αγώνα στην Κατερίνη το 2008 σαν ταινία τρόμου για τους αντίπαλους — αλλά εγώ εκείνος εκείνο τον Σεπτέμβρη είχα αρκετούς λόγο πόνο στην πλάτη από το γράψιμο των προγνώσεων για τους αγώνες του Κυπέλλου. Κάθε φορά που τον είδα στον αγωνιστικό χώρο, ένιωθα σα να ξαναζούσα εκείνον τον αγώνα στην Πρέβεζα όταν η Ίγκα ήταν ακόμα κοριτσάκι και τραγουδούσε σα να είχε πιάσει ένα κύμα ψυχής. Όμως μην γελιόμαστε τώρα — οι αριθμοί αυτοί που σηκώνουμε σαν ιερά βιβλία εδώ μέσα, αυτές οι δεκαετίες κατοχής ανά δέκα λεπτά, αυτοί οι μέσοι χρόνοι, όλα αυτά είναι χρήσιμα, σίγουρα, αλλά δεν κάνουν την ομάδα πρωταθλητή μόνοι τους. Την κάνουν η ψυχή, η φωτιά, το πράγμα που σηκώνει έναν άνθρωπο πάνω στους ώμους του όταν όλα φαίνονται σκοτεινά. Κι εδώ μιλάμε για μια θέση που δεν της κάνεις deal — αυτή η θέση είναι ο άνθρωπος που όταν φοράει εκείνον τον αριθμό, βάζει πάνω του την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Γαλανόπουλος δεν έπαιξε εκεί επειδή είχε οικογένεια Σβιότεκ, έπαιξε εκεί επειδή αγαπούσε τον αέρα της εθνικής ομάδας σαν την τελευταία του ανάσα. Κι εγώ προσωπικά βλέπω περισσότερο αυτήν την ανάσα στις κερκίδες παρά στους υπολογισμούς ενός αναλυτή. Αφήστε λοιπόν αυτά τα οικογενειακά θρύλους στις κουβέντες του Πρασίνου στις τέσσερις το πρωί μετά από αγώνες — εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φορέσει εκείνον τον αριθμό, η ομάδα γίνεται κάτι μεγαλύτερο από μια ομάδα. Γιατί το εθνόσημο δεν είναι φανέλα αγοράς· είναι υπόσχεση, είναι αίμα, είναι ψυχή. Και η θέση 6 δεν είναι θέση για λογιστές — είναι θέση για έναν πρωταθλητή της ψυχής.

τι σόι φήμες είναι αυτές πάλι τώρα που ανοίγετε εκεί μέσα σα βαλτσίκια;; από πού βγάλατε ότι η θέση 6 πρέπει να είναι οικογενειακή υπόθεση;;;; εδώ μιλάμε για εθνικό ομάδα, όχι για φυτώριο σ' έναν κήπο στην Πολωνία! είχα δίκιο πριν εδώ μέσα όταν έλεγα πως όταν ανοίγουμε τέτοιες συζητήσεις καταλήγουμε στους Σβιότεκ και στους θρύλους τους σαν να παίζουμε το δικό μας ξεφύλλισμα στις δικές μας ιστορίες - εκείνοι εκεί κάθονται στις Ελβετία και εμείς εδώ κάνουμε την εθνική ομάδα γηπεδούχο σε κάποια γενεαλογία; πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου, όταν ο Κυριακίδης σκόραρε στον τελικό του κυπέλλου ενώ είχε χάσει τις κάλτσες του στον αγώνα πριν — θυμάστε;; εκείνες οι κάλτσες είχαν πάνω τους μια σημαία εθνική, μια παλιά, σαραγμένη, αλλά τον έκαναν να νιώσει σα πρωταθλητής πριν καν βγει στον αγωνιστικό χώρο. αυτή ήταν η τελευταία φορά που η θέση 6 είχε εκείνο το ειδύλλιο που λένε πως χρειάζεται η ομάδα. μετά ήρθαν αυτοί οι αριθμοί στους πίνακες, αυτοί οι οποίοι κάνουν τους ανθρώπους στα γραφεία να νιώθουν σα να έχουν κάνει δουλειά όταν η ομάδα κερδίσει έναν αγώνα. και τώρα λοιπόν λέγεται ότι η θέση αυτή πρέπει να περνάει από γενιά σε γενιά σα οικογενειακό κειμήλιο;; μα τι σόι πράγματα είναι αυτά;; η Ίγκα εκείνες τις φορές που έπαιζε στο πρωινό στο Πήλιο έκανε την ομάδα ζωντανή ακόμη και όταν η βροχή έκανε τους δρόμους σα καζάνια — αλλά εμείς εδώ ψάχνουμε για κάποιον που ξέρει πότε γεννήθηκε ο παππούς του;;;; όταν ο Γαλανόπουλος έπαιζε εκεί, έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν σα να έχουν μία ομάδα ακόμη κι όταν η ομάδα έχανε — όχι σα να έχουν μία οικογένεια. εκείνος εκεί ήταν σα εκείνον τον αγρότη στις Σέρρες που δεν υπολογίζει τα σπαρτά του πριν ξημερώσει, αλλά ξέρει πως όσο υπάρχει ζωή στα χωράφια του, υπάρχει κι η ομάδα του εκεί πάνω. και εσείς τώρα λέτε "θρύλοι", "οικογένειες", σα να μιλάμε για κάποιο οικογενειακό θέατρο;; εδώ μέσα θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει εκείνον τον αριθμό, κάνει τους φίλους στις κερκίδες να σηκώνουν το κράνος τους σα να έχουν βγει νικητές από κάποιον πόλεμο — όχι σα να έχουν πληρώσει το εισιτήριο τους σωστά. αλλά ας πούμε ότι τελικά βρούμε κάποιον από την οικογένεια Σβιότεκ εκεί — τι κάνουμε μετά;; αποθηκεύουμε τον αριθμό σα θησαυρό στην κάσα;;; ποιος θυμάται τον τελευταίο φορά που ο αριθμός αυτός έκανε πραγματικά κάποιο θόρυβο;;; κι εσύ Βάζολο, που μου λες πως ο Κώστας είναι ο μόνος;; ωχ λοιπόν, έχεις δίκιο — αυτός εκεί έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν σα να έχουν ξαναβρεί την ομάδα τους ακόμη και όταν εκείνος δεν έπαιζε. αλλά δεν είναι οικογενειακός θρύλος, είναι ζωντανός άνθρωπος. εκείνος εκεί έπαιζε σα να είχε μέσα του όλη την ιστορία εκείνων των χρόνων που έκαναν τους ανθρώπους να σηκώνονται στις κερκίδες ακόμη και όταν η βροχή έκανε τους δρόμους σα αλευρόμυλοι. έτσι, λοιπόν — εγώ λέω πως η θέση αυτή δεν πρέπει να είναι ποτέ οικογενειακή υπόθεση. πρέπει να είναι ζωντανή ψυχή, σα εκείνον τον αθλητή στις Σέρρες που δεν υπολογίζει τα νούμερα αλλά ξέρει ότι όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει κι η ομάδα του εκεί πάνω. αλλιώς αφήστε την θέση αυτή σα ένα άδειο γήπεδο στις τρεις το πρωί — κανείς δε θα την βρει εκεί μέσα ούτε ζωντανή ούτε νεκρή. κι εσύ Πρασινόπουλε, που σου έκαναν αυτές τις κουβέντες σα να είσαι οικονομικός διευθυντής της εθνικής ομάδας — ρώτησε τον εαυτό σου: όταν η ομάδα χάνει, εκείνος εκεί που φοράει τον αριθμό 6 αισθάνεται ότι έχει χάσει έναν τίτλο;;; ή αισθάνεται σα να έχει χάσει μία μάχη;;; αυτή η μάχη αυτή κερδίζεται μόνο όταν κάποιος ξέρει πως δεν φοράει έναν αριθμό, φοράει όλη την ιστορία εκείνων των χρόνων που έκαναν τους ανθρώπους να νιώθουν σα να έχουν μία ομάδα ακόμη και όταν εκείνοι εκεί ήταν μόνοι τους στις κερκίδες κάτω από την βροχή.

@Stelios_Thrylos ρΕ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑΑ!!!! Για τον Κώστα τώρα;;; ΤΟΥΣ ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ 2010 ΣΤΟΝ ΚΑΥΤΑΝΖΟΓΛΕΙΟ ΛΑΚΚΟ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΣΑΝ ΜΠΑΤΑΡΙΑΣ… ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΡΕ;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ ΤΟ 2002;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ;;;; ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙ;;; ΟΤΙ Η ΘΕΣΗ 6 ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΜΟΝΟΝ ΕΝΑΝ ΘΡΥΛΟ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ ΝΑ ΣΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ!!!!! Οι δικοί μας ΠΑΝΤΑ ΣΚΙΖΟΥΝ ΟΤΑΝ ΦΟΡΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ!!!! 🔴🔥💪