Από την Αυγή του Γκραν Σλαμ μέχρι την Πυρκαγιά των 7/1 στα τελικά του Γουίμπλεντον: Μας…

πω πω τι βραδιά γυρίζει στο μυαλό μου εκείνες τις ημέρες του juliου του ’22… θυμάμαι σαν χτες πως καθόμουν αγχωμένος μπροστά στην οθόνη, με ένα ποτήρι κρύα μπύρα στο χέρι και τα φώτα σβηστά σαν να περίμενα κάτι μεγαλειώδες… ακριβώς επειδή το γνωρίζαμε πως αυτά δεν γίνονται κάθε βδομάδα. η αργεντινή γκολφέρ εκεί στα 19 της — ναι, εκείνη την φορά δεν ήταν τόσο η νίκη όσο η στάση της πάνω στο γήπεδο: σηκώθηκε τόσο δυνατά το βραβείο στους ουρανούς του σέντρα κορτ σαν να σήκωνε και το όνομα όλων εμάς που τριγυρνάμε εδώ σπίτι μας μην έχοντας άλλη δουλειά παρά να ψάχνουμε πού έχουν βγάλει άλλα χρόνια για τη Σβιότεκ. τότε κατάλαβα πως αυτά τα κορίτσια δεν κερδίζουν μόνον αγώνες — κλέβουν στιγμές που γίνονται θρύλοι μέσα σε μία μόνο νύχτα. τόσο ωραίο που σήμερα ξαναζούμε την ίδια μανία… λες και η ιστορία έχει βγει ξανά η ίδια ταινία σε επαναλήψεις. εγώ φυσικά πάλι εκεί στην πρώτη σειρά, κάποιοι άλλοι εδώ σπίτι τους με laptop ανοιχτό σαν να βλέπουν ταινία τρόμου, άλλοι συγκεντρωμένοι στη γωνία του φαν-κλαμπ μας σηκώνοντας κουτιά μπίρες σα να ετοιμάζονται για αγώνα. όλα ξανά παιχνίδια ψυχής εκεί πάνω στο γρασίδι του Γουίμπλεντον… τι άλλο να πεις… ζούμε στιγμές που δεν τις βρίσκεις στην επίσημη βιογραφία κανενός αθλητή — τις ζεις από μέσα σου σα να βρίσκεσαι μέσα στο γήπεδο κι όχι τρεις ώρες μακριά σε άλλη ήπειρο. η Ίγκα πάντως ακόμα φοράει το σήμα της παγκόσμιας κυριαρχίας σαν κάτι το συνηθισμένο… σα να ψάχνει καινούριο τρόπαιο κάθε φορά που τελειώνει ο αγώνας της. εμείς όμως εδώ σιγά σιγά μαζεύουμε όλα αυτά τα επεισόδια σαν ταινίες δικής μας παραγωγής… το σύνθημά μας πια λοιπόν είναι όχι "ξαναδείτε το replay" αλλά "ζήστε το ξανά σαν εκείνο το βράδυ". περιμένουμε τους επόμενους γύρους σαν αιχμάλωτοι ελπίδας… εσείς;