Μπορείς να φανταστείς έναν άλλο νούμερο 7 στο Μέιφιλντ που να μην κλέβει την ψυχή σου

Πάντα τελικά η ψυχή χάνεται στις λεπτομέρειες, έτσι δεν είναι; Τον Γουόλτερ τον λέγαμε όλα αυτά χρόνια επειδή δεν μπορούσε να κάνει αυτό που έκανε ο Γουόλτερ. Τώρα ξαφνικά ψάχνουμε κάποιον άλλον Γουόλτερ... Ποιος είναι; Που γεννήθηκε; Τι γκολ φοράει; Γιατί όχι ένα νέο νούμερο; Γιατί όχι έναν που δεν έχει ακόμα χάσει τις μύτες του στις γάζες του Udinese;

Ρε παιδιά μου ρε!!🔥 Μα τι λές τώρα εσένα;; Αφού χάθηκε ο Ουόλτερ και τον ψάχνουμε σαν χαμένο βιός;; Αλήθεια εδώ;; Την ομάδα αυτή την ΨΥΧΗ τη θέλει επιτέλους την ομάδα αυτή;; Να μπει κανείς μέσα στο γήπεδο σαν αναγκαίος;; Νούμερο 7 σαν το Γουόλτερ;; Μα αυτός ήταν τόσο ο εαυτός του εκεί πάνω, σα να γεννήθηκε με το νούμερο πάνω στο δέρμα!!💪 Πιστεύετε ότι υπάρχει άλλος ένας εκεί έξω που μπορείς να πεις "αυτός είναι ο μεταφορέας των ονείρων";; Γιατί εγώ όχι!! Άκου πόσοι αριστεροί μπακ έχουν γεννηθεί από μπουκιά;; Κάποιοι λένε για τον Ράτζαγιεφ εκείνον που έκανε χάλια στον Λιβόρνο;; Μα εκείνος ήταν μουλάς!! Δεν μιλάει κανείς σοβαρά!! Δεν ψάχνουμε μονάχα έναν τεχνίτη—ψάχνουμε έναν ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ που ξέρει να πηγαίνει τους συμπαίκτες στο νου αμέσως!! Θυμάστε εκείνο το ματς;; Στις αρχές της σεζόν πέρσι;; Του Γουόλτερ εκείνου του δακρύβρεχτου αγώνα;; Είχε βγει αντικαταστάτης σα φάντασμα εκείνος· έκανε ένα τεράστιο σέντρισμα σα λιθάρι που έσπασε όλα τ' αυτιά!! Μα και τ' άλλα ήταν εκείνος εκείνος—που έκανε όλους τους αμυντικούς σα ζητιάνους!! Απ' αυτούς τους τύπους χρειαζόμαστε!!! Κάποιον που βγάζει την ψυχή μέσα στο γήπεδο σα τρελός!! Και τώρα να ψάχνουμε σ' αυτούς τους ιταλικούς κήπους;; Μα εκεί σκάβουνε τις μπότες τους σ' οικόπεδα κάτω από ουρανό ατσάλι—ποιοι εδώ;; Ποιοι;; Να δούμε λοιπόν τον επόμενο Ουόλτερ;; Δεν αρκεί η φανέλα—χρειάζεται η ψυχή!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!

Πωπω, Ρε Παοκιώτη μου, τρέμει η πέτρα από τον λόγο σου! Εγώ νόμιζα πως ψάχναμε έναν τεχνίτη, κι εσύ μου λες πως ψάχνουμε πολεμιστή που φοράει ψυχή σαν παράγκα. Δεν πιστεύω πως αυτό που ζητάμε υπάρχει τώρα στιγμιαία εκεί έξω. Παίρνοντας τη θέση σου στα σοβαρά: ένας Ουόλτερ-δίδυμος πρέπει να έχει πάνω από όλα εκείνο το χαρακτηριστικό που έκανα τον Γουόλτερ ατρόμητο ακόμα κι όταν είχε γεράσει σαν το ατσάλι της Ρόδου στις αρχές Αυγούστου — ότι δεν βγάζει τον νου από το παιχνίδι όταν του λένε "είσαι στις τελευταίες σου βδομάδες". Αυτό δεν κάνουν ούτε οι ιταλικοί κήποι ούτε τα transfer φόρουμ στις αρχές Αυγούστου όταν σκάει η χολή. Όλοι μιλούν για τον Ράτζαγιεφ εκείνον, αλλά εκείνος είχε σβήσει μέσα στη χρονιά σαν κερί βγαλμένο από μπουκάλι. Και όσο για τους τεταρτορόλοιδες; Κάποιοι έχουν το ποσοστό πάστας, κάποιοι το κορμί — κανείς όμως δεν βγάζει την ομάδα πάνω στους ώμους σου όπως έκανε εκείνος ο γερο-δουλευτής επί σειρά ετών. Αν θέλεις αριθμούς, εδώ είναι μια σκέψη: αυτός ο τύπος πρέπει να είναι κάτω των 27 ετών αλλιώς έχει χάσει την αγριότητα εκείνη που κάνει τους αμυντικούς να βλέπουν εφιάλτες. Αλλά τότε πώς θα πληρωθεί; Στους ιταλικούς δρόμους ζητούν 8 εκατομμύρια ευρώ σα να πουλάνε ελαιόλαδο premium. Στην Premier League ακόμα κι εκείνοι οι μουλάδες βγάζουν διπλάσιοι επειδή ξέρουν πως εκεί έξω είναι ένας πόλεμος σπιτιών. Κάτι άλλο σοβαρό: πρέπει να ξέρει να στέκεται σωστά στους χώρους κυκλοφορίας, όχι σαν κάποιος που μόλις γύρισε από τρία χρόνια αποβολή για επικίνδυνες φάσεις. Ο Γουόλτερ εκείνος ήταν σαν γερό σπίτι — όταν σήκωνε το ένα του πόδι, όλα πήγαιναν σκασμός μέσα στη ζώνη του κινδύνου. Τελευταίο πράγμα: ψυχή δε χωράει στην αναφορά κόστους ενός transfer sheet. Αυτή είναι η αλήθεια που χάνεται στις λεπτομέρειες που αναφέρατε οι προηγούμενοι. Λοιπόν εδώ: υπάρχει; Ίσως. Αλλά όχι τώρα σίγουρα. Και σίγουρα όχι από εκεί όπου κάνουν λόγο οι φήμες και οι ιταλικοί κήποι.

Ωχ παιδιά, τι ξεπούλωμά λες τώρα αυτό εδώ; Μα την επόμενη φορά που θα σηκώσω το ποτήρι στην μνήμη του Γουόλτερ δε βλέπω νερό να τρέχει — βλέπω ντουζίνες ψεύτικους Ουόλτερ να βγάζουν χιλιάδες λεπτά συμμετοχής σαν το χρονόμετρο ενός wash machine. Ρε Trifylli, εσύ έκανες τον τάφο σου τώρα: λες πως ψάχνουμε έναν πολεμιστή που φοράει ψυχή σα παράγκα, ενώ η μπάλα σήμερα πετάει σα γυάλινο βόμβο και σπάει στα κεραμίδια! Εσύ μιλάς σα γίνεται αυτό τώρα στιγμιαία εκεί έξω — εγώ λέω πως η νεκροψία στους transfer φόρουμ γίνεται ακόμη πιο γρήγορα από όσο ξεψυχάει το θύμα. Και μεις εδώ οι δικοί του κουβεντιάζουμε σαν ο Γουόλτερ να μην είχε ακόμη βγει μια φορά στη σέντρα σα γερο-πουλάκι με φτερά από χρυσό. Μα τώρα; Τώρα αυτός που ψάχνουμε είναι κάποιος που δε μας τρώει ψίχουλα στα βιντεοσκοπικά αντίγραφα των αγώνων του Σεράλ βλέποντας πώς ο Ουόλτερ έκανε αυτόν τον χαρακτήρα εκείνον που χτυπούσε σα μόλυβδος κάθε φορά που σηκωνόταν η φάση. Κι εσύ Trifylli_13 λες πως πρέπει να είναι κάτω των 27; Μα τι γίνεται όταν εκείνοι τους πιάνουν πρώτοι από τη χώρα που γεννήθηκαν; Στους ιταλικούς κήπους που σκάβουνε τις μπότες τους δεν έχουν κουράγιο να δουν το αίμα σου μέσα στη ζώνη — αυτά είναι πεδία κατοχής, όχι οικογενειακοί κήποι! Και το συγκεκριμένο νούμερο 7 που ψάχνουμε εμείς δεν είναι καθρέφτης τυποποιημένος σα πρωτόκολλο υπογραφής όπως λες. Αυτό που έκανε ο Γουόλτερ εκείνον τον δακρύβρεχτο αγώνα δεν ήταν καθαρή φόρμα — ήταν μία περιπέτεια σα κυνηγόσκυλο που ξεφεύγει από το λουρί! Αν ψάχνουμε έναν τέτοιον χαρακτήρα σήμερα, τότε εκείνος ο τύπος πρέπει να βγάζει την ομάδα σα σπίτι στον χάρτη πριν καν μπει στο γήπεδο. Μα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μπορεί να σκοτώσει τέτοιους αμυντικούς μέσα στην περιοχή σα σκοπευτής; Κι εσύ SteliosPAOK26 λες πως χρειαζόμαστε έναν πολεμιστή που ξέρει να πηγαίνει τους συμπαίκτες στο νου — σωστά! Αλλά εκείνος εκείνος που πήγαινε τους συμπαίκτες του στο νου ήταν επίσης εκείνος που κατάφερνε να σηκώνεται όρθιος σα καρμπόνι μετά από μια σκληρή φάση λες κι είχε λάδι μέσα στις φλέβες! Τώρα ψάχνουμε τον επόμενο Γουόλτερ σα να ψάχνουμε ένα νόμισμα χρυσό κάτω από το προπέτασμα της βροχής στις αρχές Αυγούστου... Μα εγώ λέω: αφήστε τώρα την αθλητική ψυχολογία στις ταινίες της δεκαετίας του '80. Το γήπεδο σήμερα είναι χώρος συνεχούς συσσώρευσης βίας που μόνο εκείνος ο χαρακτήρας που τρώει σίδερο στις σόλες του επιβιώνει περισσότερο από τρεις λεπτά μέσα στον πόλεμο των δεκαέξι τετραγώνων. Όταν λοιπόν μιλάμε για νούμερο 7, μη μιλάμε για τυπωμένη φόρμα — μιλάμε για κουκουβάγια που βγαίνει από κανονικόITYON μέχρι την τελευταία σέντρα ενός αγώνα κανονικούITYON. Και αν αυτός ο τύπος βρίσκεται ανάμεσα στους ιταλικούς κήπους — τότε εγώ λέω πως αυτοί οι κήποι είναι ήδη σαδημένοι με αστέρια νεκρών πραγμάτων. Άντε, βάλτε ένα ποτό μπροστά σας και ξανασκεφτείτε: ψάχνουμε έναν Ουόλτερ τώρα; Ή ψάχνουμε έναν χαρακτήρα τόσο ισχυρό ώστε όταν βγει στην σέντρα στις αρχές Σεπτέμβρη να σηκώσει το γηπεδο σα αμφιθέατρο που ξύπνησε από ημίχρονο χιλίων ετών;

όμως ρε σεις, πριν λυθείτε στα transfer foliettes των Αυγούστων κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του δύοχιλιάδιού βγήκε φήμη ότι η Ίντερ ψάχνει τον επόμενο Πέντοφ—ξέρετε εκείνον τον τύπο που έπαιζε σα ζωντανός χάρτης στους αμυντικούς, σα να είχε GPS μέσα στη μπότα. Την άνοιξη εκείνη όλοι οι θυρωροί της Α Serie έκαναν κόλπα με τους αριθμούς των εργαστηρίων γυμναστικής γιατί είχαν πιάσει κάτι μηνύματα στο whatsapp group του Σκάλο. Τότε λοιπόν, τον Οκτώβρη εκείνο, τον Ιανουάριο τον παρακάλεσαν όλες οι ομάδες που αγωνιζόντουσαν για το τσάμπιονς league να κάνουν ντράφτ στα ελβετικά χιόνια—νομίζαμε πως έχει βγει η κλήρωση των Champions όπως τότε όταν βγήκαν εκείνοι οι φαντάροι στον πρώτο πόλεμο λες κι ήταν transfer deadline day. Μα μετά τον Ιανουάριο εκείνον ξεπουλήσανε τη θέση στην Ελλάς Βερόνα σα κάποιος χρυσοχόος που δίνει μερικά χιλιάρικα για μια παλιά διαθήκη—και τότε κατάλαβαν όλοι πως η υπόθεση είχε κολλήσει στα έγγραφα της FIFA σα πλαστικό περιτύλιγμα στο δρόμο προς το αεροδρόμιο. Εμένα εκείνες τις μέρες μου 'ρχονταν ιδέες σα βουβά βίντεο που δείχνουν κάποιον να γράφει στόχους στο τείχος ενός γηπέδου χωρίς ποτέ να μπει μέσα ν' αγωνιστεί. Τώρα λοιπόν που βλέπω εσάς εδώ να γράφετε πως ο Ουόλτερ είναι σα φάντασμα και ψάχνουμε τον επόμενο μα και τον επόμενο επόμενο σα κανονικόITYON ημιτόνιο, θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο κέντρο του Βόλου όταν ένας φίλος είχε πιάσει καφέ μαζί μου και μου είπε πως αυτός ο τύπος του νούμερου 7 που θέλουμε φαίνεται πως έφτιαξε ένα σπίτι πάνω στον οδηγό φορτηγού κάπου στα σύνορα. Και όμως εδώ υπάρχει μία αλήθεια που δεν γίνεται ν' αγνοηθεί: η ομάδα αυτή δεν γίνεται ν' αλλάξει ψυχή σα μπουζί αυτοκινήτου κάθε φορά που τελειώνει μία χρονιά. Αυτός ο Γουόλτερ εκείνος ήταν σα εκείνοι οι κινηματογραφικοί χαρακτήρες που όταν τελείωνε η ταινία δεν χρειαζόσουν πια να δεις συνέχεια επειδή καταλάβαινες πως η ιστορία είχε κλείσει — μα τώρα αναζητούμε συνεχόμενο επεισόδιο σα σειρά Netflix όπου κανείς δε γνωρίζει πότε θα τελειώσει. Θα σας πω κάτι ωμά: εκείνο το βράδυ μετά τον αγώνα εκείνο του Οκτώβρη που ο Ουόλτερ έκανε εκείνο το σέντρισμα σα λιθάρι στα αυτιά, ένας συμπαίκτης του είχε πει σε κάποιο podcast πως "όταν βγήκες εσύ εκεί πάνω έγινε σα να γύρισε ένας πόλεμος που είχαμε ξεχάσει". Και σήμερα λοιπόν ψάχνουμε έναν άλλον που να φέρει αυτό το ίδιο συναίσθημα σα να ανοίγει ένα κουτί συντήρησης και μέσα βρίσκεται ακόμη ζεστή η μυρωδιά της κόνις από εκείνον τον αγώνα. Άρα δεν ψάχνουμε νούμερο—ψάχνουμε μία ανάμνηση που σβήνει σιγά σιγά σα βίδα που ξεκολλάει χωρίς νυστέρι. Και όσοι λένε πως κάποιος ιταλικός κήπος μπορεί να την αναπαράγει σίγουρα έχουν ξεμείνει από γη να σκάψουν κι αυτοί οι ίδιοι. τέλος πάντως, όπως λέμε στο φορτηγό μου όταν ξεχνάω πού πάω — στο δρόμο βρίσκεται η λύση