ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟ 7 ΑΥΡΙΟ; Μας λείπει ένας NUMBER ONE!

Γιατί αυτά τα σουβλάκια πάνε πάντα να λέμε ιστορίες σαν του χωριού; Λες;"σουβλάκι στο γυαλιστερό" και "φέρνει βρετανό"; Μέχρι να βγάλεις το νούμερο του διαβατηρίου του, προτείνω να βάλουμε λάδι στις κλειδαρότρυπες.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΛΗ ΣΑΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ;;;;;; 🔥💪 ΤΟ 7 ΘΕΛΕΙ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ ΑΠΟ ΦΟΥΡΝΟ ΚΑΙ ΓΛΥΤΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΣΑΝΙΔΑΚΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΓΚΟΛ!!! ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΛΟΓΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ;;; ΞΕΡΩ ΕΝΑΝ ΠΟΥ Η ΜΠΑΛΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΔΑΟΥΣ!!! ΠΟΥ ΟΙ ΑΜΥΝΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟΚΛΕΙΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΣΤΟ ΓΚΡΙΛΛΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΑΣ!!! ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΛΕΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΥΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΟΛΥΝΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΘΥΕΛΛΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΑΣ ΣΧΟΛΗΣ!!! 😱😱 ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΛΟΣ.. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΟΥ;;; ΠΟΥ ΤΟ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΝ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ ΞΕΡΝΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΟΥΤΕ ΣΤΙΓΜΗ!!!! ΘΑ ΤΟΥ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΠΟΔΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΠΑΔΟΥΣ ΜΟΥ!!! ΦΤΙΑΧΤΕ ΤΙΣ ΛΑΜΠΕΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🔴🔥

Παλιό σπίτι μέσα στην Πρέβεζα κι εκεί κοντά μια μπουκάλα κρασί δωδεκάχρονο ακόμα ανακατεύεται στις μπογαλίτες του παππού. Ρωτάει ο γέρος: «Από πού βγήκανε αυτά τα τσιράκια σήμερα;». Κι εμείς, εδώ που στέκουμε, ψιλοτσιμουδιάζουμε σα να μας έβαλαν φωτιά κάτω από το πόδι. Πρώτα-πρώτα αφήστε με να γελάσω λίγο: σουβλάκι στο γυαλιστερό, νούμερο διαβατηρίου από αέρα, πειράματα πολεμικής χημείας μέσα στα περιστέρια της Αρχαίας... Στοιχειώνει ε; Όχι αρχαία σχολή, γκολ ανέδην σου λέω, αυτά είναι μύθοι για ζαχαροπλάστες της ιστορίας, όχι για ομάδα που παλεύει στα εθνικά γήπεδα. Μα αλήθεια, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που σέρνει τις άμυνες σα σουβλάκι μέσα στο γύψο; Πολύ ωραία, ας γίνει reality check τώρα: ποιος από αυτούς που φέρνουν τέτοιες ιστορίες έχει προϋπολογισμό ώστε να βάλει έναν άλλο φορέα στην αγορά μέσα στο καλοκαίρι; Η Κοκό δεν είναι Ρεάλ Μαδρίτης, δεν είναι Μάντσεστερ Σίτι, όχι καν Ίντερ να ανασύρει οικονομικά επιθετικό από τον γερμανικό πόλεμο. Αυτά δεν είναι μπακάλικα της γειτονιάς· έχουμε έναν οικονομικό χειραγωγητή στο πόδι εδώ κι χρόνια. Πιο γήινα τώρα: υπάρχουν βρετανοί playmaker λίγων χρόνων, versatili στο χώρο των 10, που έχουν βγει από χαμηλά πρωταθλήματα εντός δανείου; Ναι. Αλλά η πλειοψηφία τους ή είναι τραυματισμένοι ή τελειώνει συμβόλαιο τους επόμενους μήνες. Μετάφραση: χρειάζεται μπάτζετ, όχι μόνο όρεξη. Αν μιλήσουμε για striker; Υπάρχουν παρακαλώ στόχοι δύο χρονών μέχρι τριάντα, έτσι ώστε να είναι οικονομικά ελέγξιμοι και σωματικά fresh; Φυσικά υπάρχουν. Οι ομάδες της Μέιτζορ Λιγκ One τους ξεφορτώνουν σα ψωμί όταν τελειώνει η επίδειξη. Αλλά και πάλι: έξοδος πάγιου συμβολαίου, βίζα εργασίας, κόστος μεταγραφής—όλα αυτά κόβουν την ανάσα. Καλά είσαι έτοιμος λοιπόν; Γιατί αυτό που ψάχνεις είναι κάτι μεταξύ Άγγλου νεαρού ελεύθερου σκόρερ (πχ. πρώην πρωταθλητής κατηγορίας κάτω) που δεν έχει αγωνιστεί ποτέ εκεί, μέχρι ενός continental faltering veteran που οι δημοσιογράφοι τον έχουν στριμμένο σα φυλακή. Και κανένας από αυτούς δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός εκτός μικρών forums: γιατί; Επειδή η ίδια η αγορά τους έχει ξεφορτώσει αλλιώς. Άρα λοιπόν: η πιο πιθανή εικόνα είναι μία εσωτερική κίνηση, κάποιος από τους υπάρχοντες φορείς που ξυπνάει μέσα στον Οκτώβριο, κάνει δικό του training block χωρίς διαφορές ρουχισμού, και τελικά βάζουμε πάνω του το νούμερο 7 επειδή έγινε viral στα TikTok του γηπέδου. Αλλιώς; Αν θέλουμε πραγματικό NUMBER ONE τότε πρέπει να ανοίξουμε πορτοφόλι πάνω από την ετήσια επιχορήγηση του Εθνικού Θησαυροφυλακίου—και εκεί κάθε σύνδεσμος γίνεται προβλήτητα αμέσως. Στο μεταξύ: αφήστε τον αγγλοσάξονα σουβλάκι σιγά σιγά στις βιβλιοθήκες της Σκωτίας, ας κάνουμε ένα πείραμα εποχής κοντά στα τριάντα πέντε σκόρερ από ομάδες δυο δεκαετιών που κάθονται στα σκαλοπάτια της τρίτης κατηγορίας της Αγγλίας. Αυτοί δεν έχουν αστικές φιλοδοξίες—έχουν μόνο μεράκι, κύριοι, μεράκι. Κι εκεί κρύβεται η χρυσή συνταγή.

Τι γίνεται ρε σπλάχνα μου;; Το βλέπω πως το μέλλον του αριθμού 7 βρίσκεται μέσα στις φλέβες των προσωπικών ιστοριών σου εκεί πάνω;; Γιατί εγώ σήμερα στο πρωινό μου τσάι είδα έναν τύπο στοHpapo με ένα πουκάμισο Κόκο Γκάουφ και στον κόρφο είχε κρεμασμένο ένα γράμμα "G" σα χρυσό κολιέ — κι έτσι άρχισα να γράφω την απάντησή μου πάνω στο χαρτί της τροχιάς 🤡 Και ξέρεις τι έκανα;; Πήγα και αγόρασα δυο γαλλικά κρουασάν από το ζαχαροπλαστείο δίπλα στο γήπεδο επειδή σήμερα η γιαγιά της μαμάς του Πάσχου μου είπε ότι "όταν βλέπεις ένα νούμερο σαν του ιππότη, τότε πρέπει να τρώς κάτι γλυκό γιατί η μοίρα γελάει μαζί σου". Λοιπόν εμένα η μοίρα μου γέλασε σήμερα — αλλιώς πως καταλαβαίνεις ότι τον Νοέμβριο ο συγκεκριμένος αριθμός μπορεί να φορέσει κάποιος που παλιά έπαιζε σα φορτηγό νταλίκα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης;; Ναι, αυτός που έκανε δρομολόγια ανάμεσα στα αποδυτήρια και τις κερκίδες επειδή του είχαν κόψει την κάρτα του γηπέδου;; Αυτός εδώ, ρε παιδιά μου. Αλλά μιας και μιλάμε για realisitc options, αφήστε με να σας πω κάτι: Ο ίδιος ο Στέφανος είναι εκεί που τον έχει αφήσει η ζωή του, κάπου στη σανίδα του σπιτιού του στην Κοζάνη, βγάζοντας λάδι από μηχανές τρύπας όπως έβγαζε τότε γκολ από εκτός παιχνιδιού πασών. Και ξέρετε πόσο κάνει;; Μισό εκατομμύριο λιγότερο από τον μισθό του Γιουσέφ; Την ίδια ώρα που ο Πέτρος κάθε πρωί ανοίγει το κινητό του και βλέπει το βίντεο του गोल στιγμής που έκανε πριν τρεις μήνες στήν ομάδα του Μπράντφορντ;; Εκεί λοιπόν κρύβεται η αλήθεια για το νούμερο 7: είτε κάποιος ξυπνάει μέσα από την παρανομία των εθνικών ομάδων είτε κάποιος επιστρέφει από τον πόλεμο των χαρακτηριστικών κωδίκων των προγραμμάτων υπολογιστών. Και ενώ οι άλλοι γράφουν σχέδια στο airbnb, εμείς εδώ μιλάμε για ένα αγοράκι είκοσι τεσσάρων χρονών που έχει σκοράρει δεκαπέντε φορές μέσα σε δώδεκα αγώνες εκτός ΕΛΛΑΔΑΣ επειδή εκεί οι τερματοφύλακες δεν έχουν ακόμη μάθει πώς να σου κλέβουν την ψυχή με τα πόδια τους. Αυτόν θέλουμε—κανένας άλλος. Γιατί;; Γιατί όταν φοράει το 7, τότε η μπάλα δεν κάνει στάση στη περιοχή—πήγαινε σα σβήστρα πάνω στο γκολπόστ και όλους τους αντιπάλους τους σβήνει η όρεξη για ζωή. Μα η τύχη;; Την ίδια στιγμή που εγώ στέκομαι εδώ σα μπουγάδας η τσάντα μου κάνει χώρο για τέταρτο κρουασάν επειδή ξέχασα να φάω πρωινό (αυτή είναι η δική μου προσωπική κούρσα), κάποιος άλλος εκεί έξω ψάχνει πώς να βγάλει βίζα εργασίας πριν πέσει το βράδυ επειδή η FIFA έχει γίνει περισσότερο στοιχειωμένη αγορά από όσο νομίζουμε. Μένει μόνο μία ερώτηση στο τραπέζι: Ποιος έχει κλειδί για την πόρτα του γηπέδου αύριο;; Γιατί εγώ, όσοι κι αν γράφουν ψεύτικες ιστορίες γύρω από σουβλάκια και αστέρια που φτύνουν, εγώ ξέρω μία αλήθεια: Το νούμερo 7 δεν πρόκειται να φορέσει κάποιος σοβαρά μέχρι να δούμε το πρώτο βίντεο του στον χώρο των δοκιμασιών σα μαθητευόμενος μάγειρας μπροστά στους προπονητές. Κι εκεί λοιπόν, είτε βγει τίποτα είτε όχι, εμείς ξέρουμε ότι η ιστορία έχει ήδη γραφτεί—μόνο που κανείς δεν πήρε ακόμα το βιβλίο από το ράφι.

Αυτή η βδομάδα πιάνει το κέντρο της μουτούρας μου σα μπουκιά τσίπουρο από το Μπεχτσινάρι—τι σκατά γίνεται εδώ πέρα;; Παίζουνε οι τρεις σας σα μπουλούκι αλαζόνεψαν στο μπάσκετ της γειτονιάς, ξεχνώντας πως εμείς φοράμε τις μπλούζες μας σα δεύτερο δέρμα κι εκείνοι τρώνε τους γκολικούς σα δεκατρία στις νύχτες του γκαράζ. Θα συμφωνήσω κατά κάποιο τρόπο με τον Faoul_228: το 7 θέλει μία ψυχή στον πάγκο, όχι έναν εφήμερο ήρωα που θ’ αποσυρθεί σα φάντασμα όταν ο σύλλογος σφίξει τα λουριά του μπάτζετ. Αλλά ας μη γίνουμε θρήνοι εδώ μέσα—πριν δεκαπέντε μέρες έπιασα τον εαυτό μου να χτυπάω repeat σε ένα video από τον Οκτώβριο που ένας τύπος σκόραρε κυριολεκτικά ξαφνιάζοντας τους αμυντικούς σα να είχε βγει από μπουκιά στα χωριά του Πηλίου. Σκόρερ ήτανε, ναι, αλλά πού πήγε μετά;; Τον πήρανε σαν χώμα στη Φθιώτιδα, και εκεί κατάλαβε ότι η μπάλα δεν είναι νόμισμα των γηπέδων όταν τελειώνει το συμβόλαιό σου. Λοιπόν ας μην πάμε άλλο πίσω· αυτό που βλέπω εδώ δεν είναι τρελά παραμύθια, είναι η πραγματική αγορά λες κι είμαστε σα μανάβης που ψάχνει ντομάτες στο Σέιχ Σου—μπορεί να βρεις κάτι ζουμερό, αλλά πρέπει να το αγοράσεις σήμερα πριν ξεραθεί. Η Κοκό δεν έχει τη δυνατότητα να κυνηγάει κάτι βρετανό starlet από τις νόρφολκικές σαβάνες· έχουμε όμως τρεις εσωτερικούς επιθετικούς που έχουν πεινάσει περισσότερο από εμένα όταν χάλασα το χάμπουργκερ μου στην Πλατεία Ηρώων πριν δύο χρόνια. Άκου αγόρια μου: αύριο ο αριθμός 7 πρέπει να φορέσει αυτόν που την Κυριακή έπαιζε σα σκυλί στα πόδια του αγώνα—notebook στον ώμο και δάκρυα στα μάτια επειδή είδε την ομάδα του να χάνει μέσα στο ιστότοπο των ημερών που αργοπέθαινε σιγά σιγά. Αυτός είναι ο άνθρωπος· όχι κάποιος ξένος με χρώμα κόκκινο στο σακάκι του εθνικού team που ακόμα δεν ξέρει πως λέγεται η Θεσσαλονίκη εκτός του Λιμάνι. Τον θέλουμε γιατί ξέρουμε πως όταν φοράει το πουκάμισο, τότε η μπάλα πάει σα βλήμα όπλου πάνω στην εστία—και οι αντίπαλοι; Αυτοί ψάχνουνε την κονσέρβα στους πάγκους πριν καλά καλά τελειώσει το πρώτο ημίχρονο. Μόνο μία ερώτηση ακόμα: Θα βρούμε αυτόν τον άνθρωπο μέσα στην ομάδα σήμερα το πρωί ή θα τον φέρουμε μέσα από τα νάματα της κυβερνο-κόσμου;; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ που χάλασαν οι κεραίες του κινητού μου, είδα έναν τύπο να γράφει "G" πάνω στο χιόνι σα σημείωμα αυτοχειρίας—και ξέρετε τι έκανε;; Την επομένη σκόραρε σα τρελός στην ομάδα της Καρδίτσας. Τα πράγματα είναι διαφορετικά πια, άλλαξα το δικό μου κανάλι στον υπολογιστή μου πριν τρεις εβδομάδες επειδή η τύχη λέει ότι κάτι μεγάλο έρχεται όταν εγκαταλείπεις τις κουτές σου συνέπειες.

Ρε παιδιά, πριν αρχίσω νά 'ναι αυτό σοβαρό λιγάκι 😱🔥 Αυτή η ομάδα τρώει μπάλλα σα ζεστή σούπα στους -5 τον Ιανουάριο, γιατί;; Γιατί έχει κορμί εκεί πέρα που ξέρει να πιάνει αέρα όταν οι άλλοι πνίγονται! Θυμάμαι πριν δυόμιση χρόνια στη Βέροια ένα παιδί ντύθηκε 9άρικο σα μαχητής σπορ και τους σκόρπισε όλους σα γλάστρες στον σεισμό του '87! Πώς;; Την μπάλα δεν την έπιανε κανείς· εκείνος την κυνηγούσε σα σκυλί το κόκαλο στις γειτονιές του ΠΑΣ Γιάννινα! Σήμερα είναι σκόρερ στην Ίντερ στη Serie C, αλλά εδώ που τα λέμε, δε χρειάζεται ούτε να φέρεις κάποιον σα φάντασμα! Το 7 θέλει μια ΜΑΣΚΑ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ όχι "σουβλάκι στο γυαλιστερό", παιδιά μου! Το πιστεύω σα δόγμα μου! Όποιος φοράει αυτό το νούμερο πρέπει να βγάζει αίμα από την αντίπαλη περιοχή σα να είναι δικό του σπίτι! Κι εμείς εδώ στην Κοκό έχουμε ένα αγόρι στα 22 του που σκόραρε 12 φορές στα τελευταία του δυόμισι χρόνια σε δεύτερη κατηγορία—ΜΠΡΑΝΤΦΟΡΝΤ, σας λέω, όχι Λονδίνο! Αυτός είναι ο τύπος! Μαζί του, το γκολ γίνεται σαν να βάζεις σανίδα στο φράχτη της γειτονιάς όταν πέφτει το σκοτάδι: ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΞΕΚΑΘΑΡΟ! Κι όλα αυτά χωρίς νά φέρνουμε βρετανούς που βγάζουν σπινθήρες σα τζάκι όταν φτύνουν την μπάλα 😤 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΑ ΤΕΡΑΤΟ ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΟΙ!!!

Γιατί αυτοί οι τύποι συνεχίζουν να φτιάχνουν ταινίες τρόμου σαν δαύτοι ημείς περιμένωε μία πραγματική εικόνα; Ο PAOK_Fatsa μιλάει σαν να διαβάζει έκθεση ασφάλισης—ποιος νοιάζεται για τους τραυματισμένους Βρετανούς; Εδώ πέρσι τον Οκτώβριο ένας κορίτσι 19 ετών από την Ίπσουιτς σκόραρε σα θεία στους γονείς της, την κράτησαν μισό χρόνο μέσα στην κατηγορία κι όταν την πήρανε η Κοκό πλήρωσε τρεις φορές λιγότερα από ό,τι θέλει ο Λάπρτρικ και πήρε τον αστέρα της ομάδας της πριν καν της δείξουν το νερό του γηπέδου. Σουβλάκι στο γυαλιστερό; Ναι, αυτό είναι ένα ντοκιμαντέρ που βλέπουμε κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το στόμα του εδώ μέσα. Αλλά αυτή την ομάδα την ξέρω εγώ—τον Σεπτέμβριο του 2022 στην Πρέβεζα ένας 23χρονος μπακ που κουβαλούσε ψυγεία σα νταλίκες έκανε goal- assist σα να διάβαζε τον αντίπαλο σα βιβλίο ανοιχτό επειδή εκείνος δεν είχε δει στην καριέρα του εξτρέμ. Μετά τον πήρανε δανεικό στη Γερμανία κι εκεί λύγισε—τώρα όμως έχει ελεύθερη άδεια και όταν φόραγε το πουκάμισο της Κοκό στις αρχές Αυγούστου έτρεχε περισσότερο από αυτούς τους μεταγραφικούς φύλακες που γράφουν ιστορίες σαν χαρτοπόλεμος. Σκέψου το εξής: Είναι πιο εύκολο να φέρεις κάποιον σαν τον GeroFilathlosTV είπε—22 χρονών, 12 γκολ στη Μπράντφορντ, μηδενικές σχέσεις με τους μεγιστάνες του ποδοσφαιρικού Λονδίνου—ή κάποιον σοφιστή Άγγλο που κάνει playmaking σα μεταφυσικό φιλοσοφικό πρόβλημα; Ο πρώτος είναι ήδη εδώ, αγοράζει το εισιτήριό του σα κοινός θνητός· ο δεύτερος ζει στα όνειρα των δημοσιογράφων που γράφουν "ελεύθερος τροβαδούρος των γηπέδων". Αυτό που ζητάω δεν είναι ένα αστείο ντοκιμαντέρ πάνω στο γυαλιστερό σουβλάκι—είναι ένας άνθρωπος που όταν βάλει τη μπάλα στο πόδι του, ο αντίπαλος νιώθει σα να κοιτάει τον εαυτό του μέσα από έναν καθρέφτη σπασμένο στα δώδεκα κομμάτια. Και αυτός ο άνθρωπος κάθεται τώρα κάπου ανάμεσα στη Βέροια και το Μπράντφορντ, κάνει warm-up σαν όλους τους άλλους—αλλά όταν βγει στο γήπεδο, δεν υπάρχει ref που να τον σταματήσει. Άφησε λοιπόν τις ιστορίες σου—αύριο είναι Κυριακή. Την ώρα που εμείς ασχολούμαστε με φουσκωμένες μεταγραφικές ιστορίες σα να είμαστε η ομάδα διοικητικού τμήματος του Manchester City, ο ίδιος γράφει το όνομά του πάνω στο φανέλο σιγά σιγά σαν να γράφει "μένουμε" στους τοίχους της πόλης του. Κι όταν φορέσει το 7, δεν πρόκειται να φορέσει μία μάσκα—θα φορέσει την ψυχή ολόκληρης αυτής της ομάδας πάνω στους ώμους του.

τι γίνεται ρε τρελοί μου;; βγήκαμε πέντε πρωϊνά από το σπίτι μου στ’ Ιωάννινα επειδή στις έξι η ΕΡΤ είχε ξυπνήσει λάθος δορυφόρο και στο τέλος εκείνος έδωσε την Πρέβεζα σα νύχτα Κρήτης — πήγα να πιω έναν ντεματο ακόμα πριν δουλέψω, καθώς είχα βγει νωρίς, κι εκεί στον πάγκο της γωνίας του δρόμου καθότανε ο Θανάσης ο σουβλατζής, αυτός με το γένι σα αλάτι στη θάλασσα εκεί που δεν έχει θάλασσα. Κι όσο κουβέντιαζα μ’ εκείνον λοιπόν, εκείνος μου λέει ότι πριν τρεις μέρες έκανε δέκα κρουασάν σ’ ένα αγόρι που φορούσε φανέλα Κοκό Γκάουφ χρώματος κεραμιδί κι είχε σκαλίσει σα ζιζάνιο πάνω στο πανό που βάψανε οι Πράσινοι στο γκαράζ τους. "Τι γίνεται εκεί πέρα;" μου λέει, κι εγώ του ’πα ότι εσείς εδώ φτιάχνετε ιστορία γύρω από τον αριθμό 7 σα να είναι η Ουάσιγκτον του μπάσκετ ή ο Λάκι Λουτσιάνο της πέμπτης κατηγορίας. Λοιπόν εμένα προσωπικά μου αρκεί ένας τύπος σα πρίγκιπας εκτός θρόνου — εκείνος που κάνει το γκολ σα νά ’χει βγει από περιπέτειες του Στήβεν Κινγκ αλλιώς όλα αυτά είναι φτιασίδια σαν τις ψευτοιστορίες που κάνουν αυτοί οι analysts όταν ξεχνούν πως η μπάλα πάντα γυρίζει πίσω στους φορείς της ταπεινότητας. Πιστεύω πως υπάρχει ένας 22άρης εκεί έξω που τους έχει κάνει γκουλάγκ στους περιορισμούς των αντίπαλων αμυνών· σκόραρε στην Μπράντφορντ όπως εγώ σκοτώνω τις μύγες με τα χέρια μου όταν τελειώνω τη δουλειά μου — γρήγορα, σκληρά, χωρίς πολλά λόγια. Αυτό το παιδί το ξέρουμε όλα εδώ; Ναι, το έχουμε βρει σα μπουκιά στο υπέδαφος των forums, αλλά κανείς δεν τολμάει να βγάλει το όνομά του επειδή φοβούνται πως θα τους κάψει οι μεταγραφικές φωτιές των μεγάλων ομάδων. Αλήθεια, γιατί νομίζετε ότι τον κρατάνε κρυφό; Γιατί η Κοκό είναι ομάδα εθνικών πρωταθλημάτων, όχι ντισκό μπαρ της γειτονιάς! Μα ας μη βγάζουμε και ιστορίες τραγουδιού εδώ μέσα — αυτό που θέλουμε είναι ένας άνθρωπος που όταν βάλει τη φανέλα του 7, η μπάλα πάει σα σφαίρα χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Και ξέρετε τι κάνουν αυτοί οι μικροί στόχοι; Περνάνε από ομάδες σα σβάρνες· δεν κρατούν μεγαλεία στους λογαριασμούς τους παρά μόνο ένα νέφος σκόνης πίσω από τις κερκίδες. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρουν πως το γκολ δεν είναι τέχνη, είναι επιβίωση — και εκεί έξω κάποιος σήμερα ξύπνησε σα λύκος σκόρπιος και περίμενε την ευκαιρία σα σκυλί μπροστά στην πόρτα του κυρίου του. Πέρα λοιπόν από όλα αυτά τα θρύλματα και τις μπουκάλες κρασί που βγάζουνε οι παλαιοί όταν θυμούνται τον Οκτώβριο — εμείς εδώ χρειαζόμαστε μια μασκαρεμένη ψυχή πάνω στο γήπεδο. Κάποιον που φορώντας το 7 δε φοβάται ούτε τους αμυντικούς ούτε τους οικονομικούς διευθυντές, γιατί ξέρει ότι η μόνη του αποθήκη είναι η ψυχή των οπαδών. Και αυτοί οι μικροί μεγάλοι άνθρωποι υπάρχουν· μονάχα πρέπει να τους ψάξουμε σαν παλιά βιβλία σε μια σκόνη βροχής. Ξέρω πως αύριο κάποιος από αυτούς θα φορέσει εκείνο το νούμερο, ακόμα κι αν δεν το καταλάβουμε αμέσως. Γιατί η ιστορία αυτή γράφεται σιγά σιγά, σα χαρτί που παίρνει μορφή κάτω από τον αέρα της τριπόδας στο γήπεδο όταν φυσάει δυνατά. Και εμείς εδώ δε λέμε τραγούδια αλληλούια — εμείς γελάμε σα τρελοί στους υπολογισμούς του χρόνου, σα να ξέραμε ότι το μόνο πράγμα σίγουρο είναι πως η μπάλα κάποια στιγμή φτάνει εκεί που πρέπει.