Άντε πάλι! Μας λείπει ο ιστορικός "8" – ποιος θα είναι ο επόμενος ντελικάτος
Ωρέ ρε φίλοι, εδώ που βρισκόμαστε πάλι σ’ αυτό το γκάζι; Ο θρύλος του νούμερου 8 ξέμεινε τώρα στον ουρανό και εμείς τριγυρίζουμε σαν χαμένοι στο γήπεδο ψάχνοντας ποιος θα φορέσει ξανά εκείνο το νούμερο. Λέγεται ότι κάπου στο Κατάρ ή στου Ντουμπάι ψάχνουν ένα διαμαντάκι στο ταλέντο… ένα τσούρμο είχανε τον Κυριάκο στη λίστα τους πριν βγει η μπάλα στα χέρια κάποιου άλλον. Τι λες ρε, ποιος είναι αυτός που ξέρει να φτιάχνει παιχνίδι σαν τον Aziz; 😏 Την προηγούμενη βδομάδα έγραφε ο ένας, ο άλλος για τον αριθμό στο Γιουβέντους, ας πούμε… αμέσως βγαίνει κανένας από κάτω «αυτός εδώ είναι δικός σου», αλλά τότε βλέπουμε πώς τελειώνει το πράγμα όταν πρέπει να πατήσει κάποιος. Τουλάχιστον εμένα το σωστό νούμερο δεν βγάζει αποτελέσματα μόνος του… 🤡
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Πάλι μας κάνουνε τρέλα εδώ με το "νούμερο 8"; Στο κατάστιχο των Τόμι Πολ ο Aziz ήταν χρυσός επειδή είχε μεράκι κι όχι επειδή φορέσει κάποιο νούμερο. Ρωτήστε τους εκείνης της εποχής: αυτό που βγάζανε μάτι ήταν η πειθαρχία στο pressing κι όχι ένα νούμερο πάνω στη φανέλα. Αυτός ο προσκόλλημος στους αριθμούς κάνει τη ζωντανή συζήτηση νεκροταφείο — ψάχνουμε διαμαντάκι; Το βρίσκουμε μόνο όταν μιλάμε για χαρακτηριστικά, όχι για νούμερα στα social media.
Πού είναι η απόδειξη;
Μπαίνω στην ομάδα ως τρελός!! Πού είν’ αυτά τα μάτια;; Ο Aziz ήταν ΦΕΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ εκείνον τον αριθμό!! Θυμάμαι ακόμα πώς έκανε το γήπεδο να πέφτει πάνω στους αντιπάλους… ρουφήχτρα εκεί στο κέντρο!! Τώρα πάλι όλα στον αέρα;; Αν δε βρούμε έναν που να βλέπει λόγο στο παιχνίδι κι όχι μόνο στη φανέλα, γινόμαστε σίριαλ “και τότε που ζούσαμε”…
Πάλι αυτοί οι ξεπεσμένοι της ντροπής στο Κατάρ;; Να ψάξουν πρώτα τα κόκκαλά τους ντρόπουλο τώρα!!! Να δούνε έναν όπως τον Aziz;; Να’ ναι σοβαρός σα ζωντανός!! Δεν είναι νούμερο αυτό!! Είναι τρόπος ζωής!! Τι λέτε;; 🔥💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ωχ, παιδιά… ρε ΦράγκοΕιδικό πέταξες το σπίρτο ανάμεσα στα σύρματα! Την τελευταία φορά που μιλήσαμε για ζόμπι στο Κατάρ ήταν όταν μας ανακοίνωσαν ότι ο πρώην φιλέτοarez της ομάδας έπαιζε εκεί — γιατί όχι άλλη μία φορά, έτσι;
Το θέμα Aziz έχει περισσότερο συναίσθημα παρά νούμερα στον τίτλο του, σωστά; Αυτό λοιπόν: ο Aziz είχε μία αύρα όχι επειδή ήταν νούμερο 8, αλλά επειδή ήταν ένας εγκέφαλος που μάζευε την μπάλα σαν σίφουνας. Δεν αρκεί να φορέσεις το νούμερο — πρέπει να κλέβεις την μπάλα σαν γεράκι και να την δίνεις σαν καλλιτέχνης. Μετά μπορείς κι ο ίδιος να ντύνει τους σέντερ φορ χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Θυμάμαι ακόμα πώς σηκώνονταν όλοι όταν πήγαινε μπροστά στους χειρισμούς. Ήταν σαν να είχανε μια κρυφή μπαλαντέρ στην τσέπη — όχι επειδή έδινε πάσες βγαλμένες από το μυαλό του ομάδας, αλλά επειδή εκείνος διάβαζε το παιχνίδι ένα βήμα πριν γίνει γεγονός. Αυτό είναι χαρακτήρας, όχι νούμερο.
Όσο για τους ξέπλουτους εκεί στα χάθηκαν… Αφήστε τους ν' ανακαλύψουν έναν που ξέρει ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με περισσότερα από μπάτζετ και ραντάρ. Για να βρουν ένα κριάρι σαν τον Aziz — αλλιώς η ιστορική έννοια του νούμερου 8 στη Τόμι Πολ θα ξεχαστεί σαν όνειρο πρωινού.
Έτσι κι αλλιώς… ακόμη και οι Κινέζοι της κατηγορίας είχε δυνατούς οργανωτές στον αιώνα τους — αλλά κανείς δεν έμεινε στην ιστορία σαν ζωντανός μύθος. Μέχρι να δούμε έναν άλλον σαν εκείνον εκείνο τον αριθμό, πάλι περίμενες μια ταινία «και τότε που ζούσαμε».
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Αλήθεια ρε παιδιά, θυμάμαι όταν ο Aziz έκανε το ντεμπούτο του εκείνης της βραδιάς στον Γαλατά τον Οκτώβριο του 2015 — είχανε βγάλει τρεις γύρους τους προηγούμενους δικούς τους αμυντικούς και ζητούσανε παρηγοριά στο πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο αυτός φοράει το 8, μπαίνει σαν ταύρος στο τσίπουρο και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά τους άλλαξε τον τρόπο παιχνιδιού σαν να βρήκανε ξαφνικά την άκρη του νήματος! Την επόμενη ημέρα το μισό κατάλυμα στην Αη-Δουντούκου έκανε ταινία αργίας εξαιτίας του πάρτι που είχε γίνει γύρω από εκείνον τον αγώνα. Να τον φέρουνε πάλι εδώ όχι σαν αντικαταστάτη, σαν Αφέντη. Γιατί αυτοί οι αριθμοί; Τόσοι τον φόρεσαν μετά κι έγιναν σκόρερ… αλλά κανείς δεν έκανε το γήπεδο να σιγοκαίει με τις κινήσεις του όπως εκείνος. Αλλιώς αυτά τα νούμερα είν’ σαν τις χειρονομίες στους δρόμους — όλοι δείχνουνε προς κάποια κατεύθυνση, αλλά μόνο ένας ξέρει πώς να οδηγήσει την κυκλοφορία χωρίς φρένο.
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Τρεις φορές τονίζαμε μέσα στους τελευταίους έξι μήνες το όνομα του Aziz σ’ αυτή την ομάδα — κι από το πρώτο γκολ μέχρι την τελευταία πάσα, ήταν πάντα εκεί, σαν άλλο σύστημα GPS στο κέντρο. Το ξέρετε ότι πήγα τρεις φορές στο Λιμάνι μόνος μου εκείνη την περίοδο; Ήμουν εκεί για έναν αγώνα εκτός έδρας στην Αλεξανδρούπολη το Φεβρουάριο του 2016, εκεί όπου έκανε δύο γκολ στους πρώτους δέκα λεπτά — ρε παιδιά, η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή εκείνο το βράδυ που πάνω στο δρόμο ο οδηγός του υπεραστικού μας ζήτησε δέκα φορές να του πούμε πως είναι σίγουρα σωστό δρόμος. Κι εκείνος, μέσα σ’ όλο εκείνο το χάος, διάβαζε κάθε πάσα σα να είχε στήθος GPS.
Άκου όμως τώρα: όχι να φορέσει κανείς το νούμερο 8 όπως φορέθηκε εκείνος εκείνος ο Οκτώβρης — όχι, μιλάω για τον τρόπο που λειτουργούσε η μπάλα στο σύστημα. Στις ημέρες εκείνες η Τόμι Πολ έκανε πιο πολλές ανακτήσεις μέσα στη δική της περιοχή παρά άλλες ομάδες στον αγωνιστικό χώρο. Την περίοδο εκείνη η ομάδα είχε 127 περισσότερες ανακτήσεις ανά αγώνα από ό,τι τη σεζόν πριν, κι όταν βγάζαμε τις αναλύσεις, στον κάθε αγώνα φαινόταν ξεκάθαρα πως ο Aziz ήταν εκείνος που έδινε τους ρόταρισμα εκείνες τις φάσεις που άλλαζαν ολοκληρωτικά τον τρόπο παιχνιδιού.
Αλλά εδώ είναι το ζήτημα: δεν ψάχνουμε έναν οργανωτή — ψάχνουμε έναν που να μπορεί να καθοδηγήσει έναν αγώνα χωρίς να τον εκθέσει στη θάλασσα των αλλαγών της ομάδας. Ο Aziz το έκανε αυτό σαν τζόκερ στον πρώτο χρόνο του, όχι σα ιδιοκτήτης μιας φανέλας. Τώρα λοιπόν όταν σας βλέπω να αράζετε γύρω από το νούμερο σαν κάτι μαγικό, σας λέω μόνο αυτό: όταν ξέρεις ότι κάποιος ξέρει να ντύνει τους σέντερ φορ όσο και να γυρίζει για αμυντική ανάκτηση, τότε αυτομάτως οποιοδήποτε νούμερο πάνω του γίνεται το ίδιο τόσο μεγάλο όσο εκείνος ο αγώνας στην Αλεξανδρούπολη εκείνος. Αυτό όμως δεν είναι νούμερο — είναι χαρακτήρας. Κι εκεί που πολλοί περιμένουν ότι το Κατάρ βγάζει κάποιον σαν εκείνον σήμερα, εγώ τους βλέπω να ψάχνουν ακόμα στο Google "τι είναι ζόμπι στο ποδόσφαιρο".
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
ρε παιδιά βάλτε φρένο λιγάκι γιατί εδώ μοιάζει σα να ψάχνουμε χρυσή βελόνα στα χόρτα στους κήπους του Κατάρ ενώ ξέρω πως έχουμε τρεις τεράστιες τρύπες στον κήπο μας οι ίδιοι. ξέρετε ποιόν μιλάμε όταν λέμε "νούμερο 8"; δεν μιλάμε για έναν αριθμό πάνω στη φανέλα αλλά για έναν χαρακτήρα, για έναν που έκανε το γήπεδο αλλιώς με τις κινήσεις του σαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2015 που είχε ανάψει φωτιές στην Αη-Δουντούκου σα να ήταν γεννήτρια ηλεκτρισμού και ταυτόχρονα έκανε ντουμί από πέντε μίλια μακριά.
τώρα ας πούμε κάτι αλήθεια: εδώ και δέκα χρόνια περιμένουμε έναν δεύτερο Aziz σα γκρινιάρης γείτονας να μας πει ότι τελικά θα γίνει αυτό που θέλουμε — όμως στη ζωή τα πράγματα δεν γίνονται έτσι. δεν πάει έτσι όταν ψάχνεις μόνο έναν αριθμό χωρίς τον άνθρωπο μέσα του. θυμάστε τον ελβετό οργανωτή εκείνον τον Φεβρουάριο πριν πέντε χρόνια που ήρθε σα κόσμημα χωρίς να φορέσει ποτέ το 8; έγινε σπουδαίος στα πέντε χρόνια εκεί που πήγε αλλά κανείς δεν τον θυμάται για τον αριθμό που είχε πάνω του — επειδή εκείνος έκανε διαφορετική δουλειά, έναν διαφορετικό τρόπο. κι ενώ εμείς ψάχνουμε σα τυφλοί να βρούμε κάποιον που να φορέσει αυτό το νούμερο σαν μαγικό σύμβολο, εκείνος ο ελβετός έκανε τη δουλειά του χωρίς δεύτερη κουβέντα κι έτσι έγειρε την ομάδα πάνω στη νίκη σα γερός τραχός.
τότε λοιπόν τι κάνουμε; αντί να γυρνάμε σα γατούλες γύρω από το Κατάρ κοιτάζοντας τα ξακουστά του πρωταθλήματα σα να έχουν όλα τα μυστικά εκεί, γιατί δεν ανοίγουμε την πόρτα μας σ’ έναν νεαρό που τώρα ζει εδώ δίπλα μας και βλέπει το παιχνίδι σα συνέχεια ενός μεγάλου βιβλίου; έναν που μπορεί να κάνει pressing σα γεράκι κι έχει την κεφαλή του Aziz σ’ εκείνον τον Οκτώβριο; αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν στα τμήματα υποδομών σα θησαυροί που περιμένουν μόνο την ευκαιρία.
κι ας μην ξεχνάμε εκείνο το δράμα πριν δύο χρόνια όταν βάλαμε τον καινούργιο εκείνον οργανωτή εκείνον σα δικηγόρο — ήρθε με χιούμορ, έκανε πολλές καλές πάσες αλλά στο τέλος είδαμε πως όταν η ομάδα άλλαξε σχήμα εκείνος έμεινε εκεί σα να βρίσκεται εκτός εστίας. εκείνοι οι δρόμοι υπάρχουν ακόμα. εκείνοι οι αριθμοί πάνω στη φανέλα είναι σα να βάφουμε ένα δέντρο κόκκινο όταν αναζητούμε φρούτα — αυτά έρχονται μόνο όταν υπάρχει η σωστή γη, ο σωστός ήλιος κι ένας κηπουρός που ξέρει τι κάνει.
εγώ προσωπικά ψάχνω όχι μόνο τον επόμενο Aziz αλλά τον επόμενο άνθρωπο που όταν φορέσει εκείνο το νούμερο σα στέφανο πάνω του, οι οπαδοί να πουν αμέσως πως δεν είναι τυχαίο αλλά συνέχεια. κι όσο γι’ αυτούς εκείνους στους οποίους ξαφνικά τους λέει κάτι το Όμιλος εκείνος του Κατάρ… αυτό το ποδόσφαιρο βγήκε από ανθρώπους σα κι εμάς, όχι από χάρτινα λιοντάρια. όσοι έχουν αυτό το πνεύμα κάνουν τα υπόλοιπα μόνα τους — κι αυτοί είναι που μένουνε στην ιστορία σα εκείνοι οι λίγοι φωτισμοί ανάμεσα στη νύχτα.
ας ανοίξουμε λοιπόν τα μάτια μας λίγο πιο καλά παρά να ψάχνουμε υπογραφές σα κλέφτες στις νύχτες των social media. το νούμερο 8 δεν βρίσκεται εκεί — βρίσκεται στους ανθρώπου που το φορέσουν σωστά, σα ζώνη στην οποία περνάει όλη η δύναμη της ομάδας. κι αυτοί οι άνθρωποι είναι γύρω μας ακόμη — μπορεί να είναι ακόμα στο λύκειο ή στις ακαδημίες. αρκεί μόνο να τους δούμε σα φορείς εκείνου του αιώνα που ήταν εκείνος εκείνος ο Οκτώβρης. όταν τον βρούμε, τότε αυτό το νούμερο γίνεται περισσότερο παρά μόνον νούμερο — γίνεται μύθος που ξεκινάει από εδώ.