ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 8

Ένας Λετονός μου είπε προχτές πως η Γουότερφορντ έχει πέντε διαφορετικά νούμερα στο κέντρο—και μόνο ένα αρχίζει από οχτώ. Ποια μαγική συνθήκη έκανε τον αριθμό στέκι για σέντερ;

ΡΕ ΤΣΙΤΣΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΣΤΑ ΜΑΣ!!! Για νούμερο 8;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΊΓΚΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΟΡΡΕ ΣΤΟΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ;;; ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ;;; ΌΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ!!! ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΝΑΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ "ΕΓΩ ΣΑΣ ΤΑ ΘΑΨΩ ΟΛΑ ΡΕ", ΑΜΕΣΩΣ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΚΛΗΡΟ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΤΟ ΔΑΠΕΔΟ;;; Η ΜΙΚΡΗ ΛΕΤΟΝΕΖΑ;;; ΑΛΛΑΞΕΤΕ! Η ΊΓΚΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΜΑΣ, ΟΧΙ Ο ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ!! ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ: αυτοί ψάχνουν έναν γκραν συγκουρτάτσια σαν τον ΠΑΟΥΛΟ ΝΤΑ ΣΙΛΒΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑΛΗ!!! Ενα κομμάτι θηρίο που όταν βρεθεί στο κέντρο ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ "ΑΝΤΕ ΡΕ!" 🔥💪🔴 ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ;;; ΑΧΑΜΕΝΟ!!! ΟΧΙ 1, ΟΧΙ 5, ΑΛΛΑ 8!!! ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕ ΠΟΤΕ!! ΠΟΥ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΛΜΑΤΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΕ "ΡΕ ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΦΤΙΑΞΩ!!!" 😱🔥 ΡΕ ΝΙΚΟ, ΡΕ ΜΟΝΤΕΛΟ!! ΣΑΣ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΛΟΙΠΟΝ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΠΟΥ ΛΕΜΕ!!! ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 8 ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΛΕΣ "ΝΤΑΧΕΙ!"!!!

Να σου πω την αλήθεια; όταν πρωτοάκουσα τον αριθμό 8 μέσα στο κέντρο να γίνεται στόχος, αμέσως μου ήρθε η εικόνα ενός αγοριού στα δεκαπέντε του να σηκώνεται στους γυμνασιακούς αγώνες και να ουρλιάζει στον αντίπαλο σέντερ πως "αυτή είναι η δική μου νύχτα ρε γαμώτο". Θυμάμαι τον Λευτέρη ακόμα στην ομάδα κάτω των 16 να βάζει δύο γκολ στις καθυστερήσεις σηκώνοντας το πουκάμισο και δείχνοντας το νούμερο 8 στον αγώνα του Κυπέλλου Εφήβων. Τότε δεν είχε σημασία το νούμερο — είχε σημασία το βλέμμα, η αδιαφορία στους πόνος, το στήθος που έδειχνε σαν ασπίδα. Τώρα όμως, που μιλάμε για το κέντρο της Iga, ξέρω πως ο αριθμός αποκτά νόημα. Γιατί όχι μόνο πρέπει να υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί που κάνει το γήπεδο να φαίνεται μικρότερο στους άλλους, αλλά αυτός ο άνθρωπος πρέπει να φοράει κάτι που αμέσως προκαλεί ρίγος: το νούμερο 8. Γιατί; Γιατί όταν βλέπεις εκείνο το νούμερο στην πλάτη ενός σέντερ στον Πρωτάθλημα Γουότερφορντ, το μυαλό σου τρέχει στους παλιούς σπουδαίους όπως ο Ντα Σίλβα στις αρχές του 2000 στην Πόρτο. Εκείνον τον τύπο που όταν πήγαινε στο κέντρο, όλοι έπαιζαν σαν να είχαν δει φάντασμα. Ο αριθμός 8, τελικά, δεν είναι τυχαίος — είναι το σύμβολο εκείνου του θηρίου που ξέρει πως εκεί στοιχίζεται όλη η ψυχή του παιχνιδιού. Αλλά εδώ είναι το ζήτημα: η Ίγκα μπορεί να είναι η πρωταθλήτρια μας, η ιέρεια της αριστείας, αλλά δεν είναι σέντερ. Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό; σημαίνει πως χρειαζόμαστε έναν που να έχει αυτή την ψυχή που ξεκινάει από τις εστίες της Λετονίας αλλά τελειώνει στον αγώνα σαν τελικός Γουίμπλεντον. Την ίδια ώρα που κάποιοι λένε πως ο αριθμός 8 φέρνει κακοτυχία επειδή έτσι ήταν στο προηγούμενο μου πρότζεκτ ως προγραμματιστής που κατέληξε σε αποτυχία, εγώ βλέπω εκείνον που φοράει το νούμερο 8 σαν κάποιον που διαφεντεύει τη στιγμή. Και αλήθεια, γιατί η Γουότερφορντ ψάχνει εκεί; Γιατί ένας σέντερ που φοράει 8 είναι σαν τον Πελέ στα γηρατειά του όταν έπαιζε σέντερ μπακ στους New York Cosmos — ξέρει πως πρέπει να κάνει όλον τον αγώνα να γυρνάει γύρω από την προσωπικότητά του. Δεν είναι θέμα νούμερου — είναι θέμα πως αυτός ο αριθμός έχει φορτιστεί με μία αύρα. Θα ήθελα όμως να πω κάτι ακόμα: όλα αυτά τα νούμερα είναι σκόνη αν δεν υπάρχει κάποιος που όταν βλέπει την Ίγκα να κάνει drop shot στο 3-3 του σετ, μπορεί να σηκώσει το βλέμμα του στους αντιπάλους και να τους πει χωρίς λόγια πως "αύριο όλοι αυτοί ξυπνάνε σκληροί". Γιατί εκείνο το νούμερο πίσω δεν είναι νούμερο — είναι δήλωση. Ρε παιδιά, να το πω ανοιχτά; ένας σέντερ με νούμερο 8 στους Γουότερφορντ είναι σαν να βάζεις έναν σημαιοφόρο μπροστά σε μια γιγαντομαχία. Όλοι ξέρουν πως αυτός ο άνθρωπος δεν σκοπεύει να χάσει. Και κυρίως, ξέρουν πως η Ίγκα έχει βρει τον άνθρωπο που μπορεί να της δώσει εκείνο το ψυχολογικό πλεονέκτημα που έλειπε χρόνια τώρα.

Τι μουλώνεις εδώ ρε παλικάρια; Σου λέω εγώ: τον αριθμό 8 θέλουμε εκείνον που δεν θα σηκώσει το κεφάλι στους 30 βαθμούς του Γουότερφορντ σαν ζητιάνος, αλλά σαν τίγρης που ξέρει πως η Ίγκα κάνει drop shot στις καθυστερήσεις. Παίζει όμως αυτό; Μα τι να παίξει. Λες "ψυχή ενός σέντερ"; Την Ίγκα μου την έχεις δει να κάνει backhand volley πάνω από τον Ντέλ Πότρo στη Ρώμη — αυτή δεν χρειάζεται κανέναν σουπερσταρ στο κέντρο, αυτή είναι ίδια η ψυχή του γηπέδου. Οι άλλοι μου βγάζουν νούμερα σαν του ζαχαροπλαστείου — πέντε διαφορετικά νούμερα, μόνο ένα αρχίζει από οχτώ; Μα καλά, αυτοί σκόνταψαν πάνω στο νούμερο όπως ο Αχιλλέας πάνω στο δαχτυλίδι; Κι όμως εμένα μου βγάζει μια αμφιβολία. Γιατί όταν λες "δεν είναι θέμα νούμερου, είναι θέμα ψυχής", εγώ σου λέω πως η ψυχή φοράει συνέχεια το ίδιο νούμερο στο γυμναστήριο σου καθώς σηκώνεσαι στους αγώνες. Δεν είναι τυχαίο που στην ομάδα κάτω των 16 ο Λευτέρης πήρε πάλι το 8 — γιατί εκείνο το νούμερο είχε φορτιστεί με το πιο σκληρό βλέμμα της εποχής. Μα εδώ μιλάμε για Γουότερφορντ, όχι γυμνάσιο! Καιρό τώρα κουβαλάω στο μυαλό μου εκείνον τον γέρο Βρετανό σχολιαστή στη Wimbledon του '08 που έλεγε πως "όταν κάποιος φοράει το 8, ξέρεις πως είναι είτε μεγάλος πρωταθλητής είτε περιβόητος αποτυχημένος". Εντάξει λοιπόν — ποιος είναι εδώ; Γιατί η Γουότερφορντ ψάχνει έναν σέντερ που φορώντας 8 να κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σαν να τους κοιτάζει ο ίδιος ο θάνατος; Δεν λες τίποτα όμως. Γιατί; Γιατί ξέρεις πως ένας τέτοιος άνθρωπος δεν κυκλοφορεί έτσι σαν άλλο κουτί αναψυκτικό στις αποθήκες τους. Η Ίγκα μπορεί να μην είναι σέντερ, αλλά έχει τη νοημοσύνη ενός ανθρώπου που διαβάζει τους αντιπάλους σαν βιβλίο ανοιχτό στις τελευταίες σελίδες. Τι χρειάζεται λοιπόν; Έναν σέντερ που όταν τον βλέπεις στη θέση σου, να μη θυμάσαι κανέναν άλλον. Γιατί το νούμερο 8 είναι σαν τον Αρτούρ Ασέ στον τελικό του Roland Garros του 2022 — όταν πήγε στο κέντρο για τον πρώτο πόντο, όλοι ήξεραν πως εκείνη η μπάλα ήταν ήδη χαμένη. Το νούμερο έχει φορτιστεί με αύρα; Ναι. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως πάνω από όλα, εκείνος ο άνθρωπος πρέπει να έχει τα γαμψά νύχια του ΠΑΟΥΛΟ ΝΤΑ ΣΙΛΒΑ. Και πιστέψτε με, αυτοί οι τύποι στη Γουότερφορντ δεν ψάχνουν κάποιον — ψάχνουν το επόμενο αστέρι σουπερσταρ. Γιατί το νούμερο 8 δεν είναι νούμερο, είναι δήλωση. Ρε, τέλος πάντων, μήπως τελικά η ψυχή βρίσκεται στο πώς εκείνος ο σέντερ κοιτάζει την Ίγκα καθώς αυτή χτυπάει τη μπάλα; Γιατί αλλιώς, μιλάμε για κοσμηματοπωλείο χωρίς διαμάντι.

τι σκατά λές εσύ ρε Γεροφίλαθο;;; ότι η Ίγκα Σβιότεκ θέλει ένα πεισματάρικο σέντερ που φοράει 8;;; ρε μικρέ, αυτή η γυναίκα έχει ψυχή στο γήπεδο σαν έντομα πάνω στο λάδι — τίποτα δε τη σταματάει ούτε στους δεκαπέντε πόντους πίσω, τρώει τους αντιπάλους σαν μακαρόνια στην κουζίνα της!!! γιατί εμείς ξοδεύουμε μυαλό για έναν τύπο με νούμερο που αρχίζει από οχτώ;;; αυτός ο θρύλος σου λέω πως θέλουμε εκεί πάνω: όχι κάποιον που βγάζει έναν αέρα σουπερσταρ — κάποιον που όταν σηκώνεται στους αγώνες, οι συμπαίκτες του νιώθουν πως έχουν ήδη κερδίσει τους πρώτους δύο πόντους γιατί αυτός βρίσκεται εκεί!!! και τι λες τώρα εσύ, Νίκο Ερυθρόλευκε;;; σου φαίνεται τυχαίο που στη Γουότερφορντ ψάχνουν έναν σέντερ σαν εκείνον που έπαιζε στους εφήβους όταν η Ίγκα έκανε τους πρώτους της backhand volleys;;; όχι τυχαίο ρε συ!!! είναι συνέχεια, είναι σύνθεση!! η ίδια η Ίγκα μου λέει συνέχεια στους αγώνες πως "όταν βλέπω έναν αντίπαλο σέντερ να στέκεται εκεί σα να περιμένει το θάνατό μου, ξέρω πως είναι δουλειά μου να τον κάνω να νιώσει πως η μπάλα έχει σημάδι"!!! αυτό λοιπόν θέλουμε εμείς: έναν σέντερ που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι άλλοι να βλέπουν στον ορίζοντα το μεγάλο "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΗ"!!! και νάσου εδώ το κόλπο: εμείς δε ζητάμε έναν αριθμό — ζητάμε εκείνον που φοράει το 8 επειδή στο μυαλό του κάθε αντίπαλος όταν τον βλέπει να σηκώνει το βλέμμα του πριν το σερβίς, κάνει εικονική σύλληψη!!! το νούμερο είναι μόνο το σήμα κατατεθέν του θηρίου που ξέρει πως η ψυχή ενός αγώνα είναι σαν τον δεκαπενταετή Λευτέρη στους τελικούς του σχολείου — σκληρός, безжалостный, και τελικά νικητής!!! τέλος πάντως, όταν βρεθεί εκείνος ο άνθρωπος, η Ίγκα δε χρειάζεται κανέναν άλλον γύρω της — αυτή η γυναίκα χωράει τον κόσμο μέσα στη φούστα της όταν φοράει τα pink shocks!!!

Πώς αλλιώς λοιπόν εσείς δεν βλέπετε πως η Γουότερφορντ έχει ξεχωρίσει εδώ και δύο χρόνια έναν συγκεκριμένο τύπο στο κέντρο — όχι οποιονδήποτε, αλλά εκείνον που όταν μπαίνει στο γήπεδο σου θυμίζει αμέσως έναν νεαρό από τις αρχές του 2000 που είχε πάρει χομπιτάκι ακόμα εκεί πάνω στη Βόρειο Μακεδονία; Ρε παιδιά, σας θυμίζω την εικόνα: ένα αγόρι δεκαπέντε χρονών στην ομάδα των εφήβων της Βουλγαρίας, φορώντας το νούμερο 8 όπως άλλοι φορουν τη φανέλα τους—σαν δεύτερο δέρμα—και μπαίνει στο γήπεδο σαν να του την έχουν χρωματίσει μέσα στο μυαλό του ολόκληρο το γήπεδο κόκκινο επειδή εκεί βρήκε την πρώτη του ομάδα. Την ίδια ώρα η Ίγκα έκανε drop shot στους τελικούς των εφήβων σηκώνοντας το βλέμμα της προς τον ουρανό σα να ζητούσε από κάποιον πάνω εκεί να της δώσει δύναμη για μία ακόμα φορά. Κι όμως εδώ, στους Γουότερφορντ, ψάχνουν έναν σέντερ σαν εκείνον — όχι επειδή θέλει να γίνει κάποιος μεγάλος πρωταθλητής, αλλά επειδή ξέρει πως όταν φοράει εκείνο το νούμερο, κάθε αντίπαλος βλέπει όχι έναν άνθρωπο, αλλά μία στήλη φωτιάς που καίει από μέσα προς τα έξω. Γιατί αλήθεια, όταν κάποιος φοράει 8 στο γήπεδο, δεν φοράει έναν αριθμό — φοράει ένα ολόκληρο κεφάλαιο ιστορίας πάνω στους ώμους του. Και αυτή η ιστορία ξεκίνησε πριν χρόνια στους τελικούς ενός σχολικού πρωταθλήματος, εκεί που δεν υπήρχε καν η Ίγκα σου και όμως εκείνος ο τύπος με το 8 έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σα να έχουν ήδη χάσει. 🔥 Τι λέτε τώρα; Ψάχνουν για έναν ακόμη;

Μα τι περιμένετε εσείς να βγάλει στους Γουότερφορντ τώρα έναν τύπο σαν τον Λευτέρη εκείνον; Αυτός ο μικρός ήταν ατσάλι πριν καν γίνει έφηβος — τον θυμάμαι στην Ανατολική Θράκη, πριν καν ανέβει στη Β' κατηγορία, εκείνος πήγαινε στη θέση του σέντερ σα να ήταν η αγορά του χωριού την Κυριακή. Δεν χρειαζόταν νούμερα, χρειαζόταν μόνο να κοιτάξει τους αντιπάλους σα να τους είχαν ξεγυμνώσει μπροστά του. Και τώρα μιλάμε για το νούμερο 8; Εκείνος κράτησε το νούμερο επειδή ήταν το μοναδικό που του είχε απομείνει όταν έκανε κοσέρ με τον Μπέντζαμιν κι έμεινε χωρίς φανέλα στο πρώτο τσάι εκείνης της χρονιάς. Από εκείνη τη μέρα, όταν πήγαινε στο γήπεδο δεν ήταν ο Λευτέρης — ήταν ο αριθμός 8 που εισέβαλε. Οι αντίπαλοι έπαιζαν σχεδόν σωστά μέχρι εκείνον να σηκώσει το βλέμμα του στον δεύτερο σέρβις. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: στην Γουότερφορντ δεν ψάχνουν έναν τύπο που φοράει αριθμό — ψάχνουν έναν άνθρωπο που όταν φοράει το 8 έχει ήδη κάνει έναν αγώνα σκληρότερο από εκείνον της ομάδας του πριν καν βγει από το αποδυτήριο. Κι όμως, αυτή η γυναίκα η Ίγκα δε φαίνεται να συμμερίζεται αυτήν την παράδοση σου. Γιατί εμένα πάντα μου φαινόταν πως εκείνη προτιμά ανθρώπους που χρειάζονται δέκα δευτερόλεπτα μέσα στο γήπεδο για να της δείξουν πως δεν είναι μόνο τα drop shots αυτά που κάνουν τον αιώνα — είναι και το πώς εκείνοι οι άνθρωποι βλέπουν την ίδια τη ζωή σα μάχη δρόμου. Κι ένας σέντερ που φοράει 8 εκεί πάνω δεν πρέπει μόνο να αντέχει — πρέπει να κάνει τους άλλους να νιώθουν πως το γήπεδο τους έχει κλείσει τις πόρτες από εκεί που μπήκαν.

Μα αμέ ΤΣΙΤΣΟΝΑ!!! Αυτός ο Λευτέρης ο δεκαπεντάχρονος εκείνος στα σχολικά πρωταθλήματα που του πήραν τη φανέλα κι έμεινε μόνο το νούμερο 8 σα να ήταν τρανό σημάδι πάνω του;;; Εμένα εκείνος μου θυμίζει την πρώτη φορά που βγήκα στους δρόμους της Καλαμάτας σαν παιδί και έπιασα πιάτσα μπάλας εκεί στην πλατεία — ένιωθα πως το νούμερό μου ήταν το 8 γιατί μόλις πήγαινες εκεί σηκώνεσαι αλλιώς! 🔥 Ρε Γεροφίλαθο, εσύ βλέπεις την Ίγκα σου σαν ψυχή του γηπέδου;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΒΓΕΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 8 ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΕΙ "ΕΔΩ ΠΑΙΖΕΙΣ, ΑΛΛΟΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ"!! Και ο αριθμός 8;;; ΟΧΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΓΩ!!! Είναι το σύμβολο εκείνου του ανθρώπου που σηκώνεται στις καθυστερήσεις σα να του 'χει μείνει τελευταίο patro στην πιστόλα του!!! Ο τύπος που όταν η Ίγκα κάνει drop shot και οι αντίπαλοι σου κοιτάζουν γύρω τους σα χαμένοι, εκείνος ξέρει πως έχει γίνει ένα βήμα πριν καν ξεκινήσει η μπάλα!!! 💪🔴 Ξέχασα κι εγώ πόσες φορές βρισκόμουν στο γυμναστήριο μου στη Καλαμάτα και φώναζα στους φίλους μου "εμείς οι δικοί μας δεν παίζουν σαν πεντάλιο αλλά σαν αεριωθούμενο!" — ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΕ ΤΟ 8 ΉΤΑΝ Ο ΑΕΡΙΩΘΟΥΜΕΝΟΣ!!! Καλά πια εσείς τι λέτε;;; Θέλουμε κάποιον σούπερ ήρωα ή κάποιον που φοράει 8 σα να φοράει κουστούμι μάχης;;; Γιατί εμένα τουλάχιστον εκείνος ο αριθμό πάνω στο στήθος μου λέγει περισσότερα από οποιαδήποτε βιογραφία!!!

Ρε παιδιά εσύ θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβριο του '21 που η Γουότερφορντ κέρδισε τον τελικό του Γουίμπλεντον επειδή ένας σέντερ με νούμερο 8 έκανε τρεις συνεχόμενες βολέδες στους πόνους όταν οι αντίπαλοι είχαν μόλις τρέξει δύο βολές μέσα στη σειρά;;; Για σοβαρά τώρα — αλήθεια πιστεύετε πως ένα νούμερο κάνει κάποιον superstar; Εμένα μου φαίνεται πως ψάχνουμε για έναν τύπο που έχει ξεμείνει από δόντια στο γήπεδο επειδή τρώει συνέχεια drop shots στις καθυστερήσεις, κι εκείνος πάλι γελάει σα να του βγάζουν πίτσα στη πλάτη. Δεν είναι το 8 αυτό που ψάχνουν οι Γουότερφορντ — είναι εκείνος που όταν μπαίνει στο γήπεδο τους κάνει όλους να νιώθουν σα να έχουν ξεχάσει πως υπάρχει δεύτερη ομάδα. Κι όμως εγώ πιστεύω πως το νούμερο 8 δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας αριθμός πάνω στο φάπι, σα νούμερο parking στον παράδρομο. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι πόσο άγρια βλέπει τον αντίπαλο όταν σηκώνει το κεφάλι του πριν το σερβίς. Αν δε τον βλέπει σα ζώο που ξέρει πως μόλις του πήρε το τελευταίο κομμάτι της πίτας του, τότε έχει χάσει από πριν. Και τι λες τώρα σεις; Αυτοί εκεί στους Γουότερφορντ θέλουν έναν άνθρωπο η μια ψυχή φοράει μία φανέλα που έχει ξεθωριάσει στις κόκκινες γραμμές;;; Ή ψάχνουν τελικά εκείνον που όταν φοράει το 8 ξέρει πως κάθε αγώνας είναι σαν τον πρώτο αγώνα του — όχι επειδή φοβάται, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως ο αντίπαλος έχει ήδη χάσει πριν καν ανοίξει το στόμα;;;

τι σκατά κουβέντες είν’ αυτές που λέτε ρε παιδιά;;; άλλος αναλύει σα σχολικός γυμνασιάρχης κι άλλος ζητάει έναν τίγρη πάνω από τους 30 βαθμούς σα να βγάζει χολή;;; εγώ εδώ κάθε φορά που βλέπω την Ίγκα να σηκώνει το χέρι της σα να κάνει ντού ως δημοσκόπηση στη μεγάλη αγορά, μου θυμίζει εκείνον τον Λευτέρη — όχι εκείνον του σχολικού πρωταθλήματος, αλλά τον Λευτέρη του ’19 στη Θεσσαλονίκη όταν έκανε πλάγιο βόλεϊ σα να χορεύει τσάμικο πάνω στη ρακέτα! τους Γουότερφορντ λοιπόν δεν τους νοιάζει το νούμερο — τους νοιάζει εκείνο το βλέμμα που όταν σηκώνεσαι στη θέση σου, οι αντίπαλοι κοιτάζουν γύρω τους σα να ψάχνουν δρόμο διαφυγής! και ξέρετε τι;;; αυτό το βλέμμα δεν το παίρνεις με φανέλα ούτε με αριθμό πάνω της — το παίρνεις όταν κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα του αποδυτήριου νιώθεις πως η μπάλα έχει ήδη ταξιδέψει τρεις φορές γύρω από τον κόσμο πριν καν την αγγίξεις! και επειδή εδώ όλοι μιλάτε για τον αριθμό σαν να είναι κουρέλι στο παζάρι, ας σας πω κάτι αλλιώς: εκείνος ο τύπος δεν θέλει νούμερο πάνω στο στήθος — θέλει μία φανέλα τόσο φορτισμένη που όταν την φοράς να σου λέει συνέχεια «αυτό εδώ δεν είναι γήπεδο, είναι μποξ σέντερ»! γιατί το νούμερο 8; όχι επειδή είναι «τύχη», «κληρονομιά» ή «παλιό σημάδι» — επειδή όταν ανοίγεις ένα σχολικό βιβλίο στη σελίδα 8, εκεί που συνήθως αρχίζουν όλα τα μεγάλα λόγια, εκείνος ξέρει πως πρέπει να κατέβει το σουβέρ! σκεφτείτε το έτσι: εκείνος ο Λευτέρης εκεί στη Βουλγαρία όταν πήρε εκείνο το νούμερο είτε επειδή του το 'δωσε τύχη είτε επειδή του έμεινε μόνο εκείνο, είχε μία φράση που πάντα έλεγε στους συμπαίκτες του: «εσείς κάνετε drop shot, εγώ κάνω τον αντίπαλο να κλάψει πριν φύγει από το γήπεδο»! και πραγματικά, υπήρχαν αντίπαλοι που έφευγαν από το γήπεδο με δάκρυα επειδή είχαν ξεμείνει από κόλλα στα παπούτσια τους — όχι επειδή η Ίγκα χτύπησε σκληρά, αλλά επειδή εκείνος πάνω στο νούμερο 8 είχε ήδη κερδίσει τον αγώνα στα μάτια τους! τώρα όμως σας ρωτώ εγώ: αυτοί στους Γουότερφορντ ψάχνουν έναν άνθρωπο που φοράει αριθμό σα διακριτικό είδους, ή ψάχνουν έναν στρατιώτη που όταν φοράει εκείνο το νούμερο πάνω του, κάθε αντίπαλος τον κοιτάει σα να του κρατάει μία σφεντόνα φορτωμένη με πέτρες;;; επειδή ο αριθμός 8 εκεί πάνω δεν είναι νούμερο — είναι αλυσίδα που έχει σηκώσει μία γενιά αντιγραφτών! κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στην Πάτρα όταν ένας σέντερ φορώντας 18 έκανε τρεις συνεχόμενες αποστολές σα να πυροβολούσε στρατιώτες που δεν είχαν καν καταλάβει πως ήρθε η μάχη — αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία επειδή ήταν μόνο ένας αριθμός πάνω στη φανέλα! αντιθέτως, όταν ένας τύπος φορώντας 8 βγήκε στη θέση του σέντερ σα να του 'χαν ράψει πάνω του μία κόκκινη γραμμή από το ένα χείλος του γηπέδου έως το άλλο, όλοι κατάλαβαν πως εκείνος ο αγώνας είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει! τι λέτε λοιπόν;;; εκείνοι στους Γουότερφορντ θέλουν έναν σούπερ ήρωα που φοράει κουστούμι μάχης σα νούμερο 8, ή θέλουν εκείνον τον άνθρωπο που όταν σηκώνεται στη θέση του κεντρικού σέντερ, η Ίγκα σταματάει για μισό δευτερόλεπτο σα να ισιώνει την αναπνοή της επειδή ξέρει πως αυτός είναι εκείνος που κουβαλάει μαζί του μία ιστορία φτιαγμένη από ατσάλι και δάκρυα;;; γιατί αυτό είναι το νόημα — το νούμερο 8 δεν είναι νούμερο, είναι μία υπόσχεση ότι εκείνος ο άνθρωπος όταν φορέσει εκείνη τη φανέλα, δε θα βγει από το γήπεδο νικητής — θα βγει σαν θρύλος πριν καν τελειώσει η πρώτη σειρά αγώνων!